# نشد — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B4%D8%AF/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D8%B4%D8%AF/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [نشد](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B4%D8%AF.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: نشد

نَشَدْتُ الضَّالَّةَ إِذا ناديتَ وسَأَلتَ عنها. ابن سيده: نَشَدَ الضَّالَّةَ يَنْشُدُها نِشْدَةً ونِشْداناً طَلَبَها وعرَّفَها. وأَنْشَدَها: عَرَّفَها؛ ويقال أَيضاً: نَشَدْتُها إِذا عَرَّفْتها؛ قال أَبو دواد:
ويُصِيخُ أَحْياناً، كما اسْـ
ـتَمَعَ المُضِلُّ لِصَوتِ ناشِدْ
أَضَلَّ أَي ضَلَّ له شيء، فهو يَنْشُدُه. قال: ويقال في الناشد: إِنه المُعَرِّفُ. قال شمر: وروي عن المفضل الضبِّي أَنه قال: زعموا أَن امرأَة قالت لابنتها: احفظي بنتك ممن لا تَنْشُدِين أَي لا تَعْرِفين. قال الأَصمعي: كان أَبو عمرو بن العلاء يَعْجَبُ من قول أَبي دُواد: كما اسْتَمَعَ المُضِلُّ لِصَوْتِ ناشِد
قال: أَحسبه قال هذا وغيره أَراد بالناشد أَيضاً رجلاً قد ضَلَّتْ دابَّتُه، فهو يَنْشُدُها أَي يَطلبها لِيَتَعَزَّى بذلك؛ وأَما ابن المُظفر فإِنه جعل الناشد المعرِّف في هذا البيت؛ قال: وهذا من عجيب كلامهم أَن يكون الناشِدُ الطالِبَ والمُعَرِّفَ جميعاً، وقيل: أَنْشَدَ الضَّالة اسْترشَدَ عنها، وأَنشد بيت أَبي دواد أَيضاً. قال ابن سيده: الناشِدُ هنا المُعَرِّفُ، قال: وقيل الطالب لأَن المُضِلَّ يشتهي أَن يجد مُضِلاً مثله ليتعزى به، وهذا كقولهم الثَّكْلَى تُحِبُّ الثَّكْلَى. والناشدون: الذين يَنْشُدُون الإِبل ويطلبون الضوالَّ فيأْخذونها ويحْبِسونها على أَربابها؛ قال ابن عرس:
عِشْرُونَ أَلفاً هَلَكُوا ضَيْعَةً،
وأَنْتَ مِنْهُمْ دَعْوَةُ الناشِدِ
يعني قوله: أَين ذَهَبَ أَهلُ الدارِ أَن انْتَوَوْا كما يقول صاحب الضَّالّ: مَنْ أَصابَ؟ مَنْ أَصابَ؟ فالناشِدُ الطالب، يقال منه: نَشَدْتُ الضَّالَّة أَنشُدُها وأَنْشِدُها نَشْداً ونِشْداناً إِذا طَلَبْتها، فأَنا ناشِدٌ، وأَنْشَدْتُها فأَنا مُنْشِدٌ إِذا عَرَّفْتَها. وفي حديث النبي، صلى الله عليه وسلم، وذِكْرِه حَرَمَ مَكَّةَ فقال: لا يُخْتلى خَلاها ولا تَحِلُّ لُقَطَتُها إِلا لمُنْشِد؛ قال أَبو عبيد: المُنْشِدُ المُعَرِّفُ. قال: والطالب هو الناشد. قال: ومما يُبَيِّنُ لك أَن الناشدَ هو الطالبُ حديثُ النبي، صلى الله عليه وسلم، حين سمع رجلاً يَنْشُد ضالَّة في المَسْجِد فقال: يا أَيها الناشِدُ، غيرك الواجِد؛ معناه لا وجَدْت وقال ذلك تأْديباً له حيث طلب ضالته في المسجد، وهو من النَّشِيدِ رفْع الصَّوْتِ. قال أَبو منصور: وإِنما قيل للطالب ناشد لرفع صوته بالطلب. والنَّشِيدُ: رَفْعُ الصَّوْت، وكذلك المعَرِّفُ يرفع صوته بالتعريف فسمي مُنْشِداً؛ ومن هذا إِنشاد الشعر إِنما هو رفع الصوت. وقولهم: نَشَدْتُك بالله وبالرَّحِم، معناه: طلبت إِليك بالله وبحق الرَّحِم برفع نشيدي أَي صوتي. وقال أَبو العباس في قولهم: نشدتك الله، قال: النشيد الصوت، أَي سأَلتك بالله برفع نشيدي أَي صوتي. قال: وقولهم نشدت الضالة أَي رفعت نشيدي أَي صوتي بطلبها. قال: ومنه نَشَدَ الشِّعْر وأَنشده، فنَشده: أَشاد بذكره، وأَنشده إِذا رفعه، وقيل في معنى قوله، صلى الله عليه وسلم: ولا تحل لقطتها إِلا لمنشد، قال: إِنه فَرَقَ بقوله هذا بين لُقَطةِ الحرم ولقطة سائر البُلْدانِ لأَنه جعل الحُكْم في لقطة سائر البلاد أَنَّ ملتقطها إِذا عرّفها سنة حلَّ له الانتفاع بها، وجَعَلَ لُقَطَةَ حَرمِ الله محظوراً على مُلْتَقِطِها الانتفاعُ بها وإِن طال تعريفه لها، وحَكَمَ أَنه لا يحل لأَحد التقاطها إِلا بنيَّة تعريفها ما عاشَ، فأَما أَن يأْخذها من مكانها وهو ينوي تعريفها سنة ثم ينتفع بها كما ينتفع بلقطة سائر الأَرض فلا؛ قال الأَزهري: وهذا معنى ما فسره عبد الرحمن بن مهديّ وأَبو عبيد وهو الأَثر. غيره: ونَشَدْتُ فلاناً أَنْشُدُه نَشْداً إِذا قلت له نَشَدْتُك اللَّهَ أَي سأَلتك بالله كأَنك ذكَّرْتَه إِياه فَنَشَدَ أَي تَذَكَّرَ؛ وقول الأَعشى:
رَبِّي كَرِيمٌ لا يُكَدِّرُ نِعْمَةً،
وإِذا تُنُوشِدَ في المَهارِقِ أَنْشَدَا
قال أَبو عبيد: يعني النعمان بن المنذر إِذا سئل بكَتْبِ الجَوائِز أَعْطى. وقوله تُنُوشِدَ هو في موضع نُشِدَ أَي سُئِلَ. التهذيب: الليث: يقال نشد ينشد فلان فلاناً إِذا قال نَشَدْتُكَ باللهِ والرَّحِم. وتقول: ناشَدْتُكَ اللَّهَ. وفي المحكم: نَشَدْتُكَ الله نَشْدَةً ونِشْدَةً ونِشْداناً اسْتَحْلَفْتُكَ بالله، وأَنشدُك بالله إِلا فَعَلْتَ: أَستَحْلِفُكَ بالله. ونَشْدَكَ الله أَي أَنْشُدُكَ بالله؛ وقد ناشَدَه مُناشَدةً ونِشاداً. وفي الحديث: نَشَدْتك الله والرَّحِم أَي سأَلتُكَ بالله والرَّحِمِ. يقال: نَشَدْتُكَ الله وأَنْشُدُك الله وبالله وناشَدتُك اللَّهَ وبالله أَي سأَلتُك وأَقْسَمْتُ عليك. ونَشَدْتُه نِشْدَةً ونِشْداناً ومِناشَدَةً، وتَعْدِيَتُه إِلى مفعولين إِما لأَنه بمنزلة دعوت، حيث قالوا نشدتك الله وبالله، كما قالوا دَعَوْتُه زيداً وبزيد إِلا أَنهم ضمَّنوه معنى ذكَّرْت. قال: فأَما أَنشدتك بالله فخطأٌ: ومنه حديث قَيْلَة: فنشدت عليه
(* قوله «فنشدت عليه إلخ» كذا بالأصل والذي في نسخة من النهاية يوثق بها فنشدت عنه أي سألت عنه) فسأَلتُه الصُّحْبَة أَي طَلَبْتُ منه. وفي حديث أَبي سعيد: أَنَّ الأَعضاء كلَّها تُكَفِّرُ اللسانَ تقول: نِشْدَكَ الله فينا؛ قال ابن الأَثير: النِّشْدَةُ مصدر وأَما نِشْدَك فقيل إِنه حَذَفَ منها التاء وأَقامها مُقامَ الفِعْل، وقيل: هو بناء مرتجل كقِعْدَك اللَّهَ وعَمْرَكَ الله. قال سيبويه: قولهم عَمْرَكَ الله وقِعدَك اللَّهَ بمنزلة نِشْدَك الله، وإِن لم يُتَكلم بِنِشْدَك، ولكن زعم الخليل أَن هذا تمثيل تُمُثِّل به
(* قوله «تمثل به» في نسخة النهاية التي بأيدينا
يمثل به) قال: ولعل الراوي قد حرف الرواية عن نَنْشُدُكَ الله، أَو أَراد سيبويه والخليل قلة مجيئه في الكلام لا عدمه، أَولم يبلغْهما مَجِيئُه في الحديث فحُذِفَ الفِعْلُ الذي هو أَنشدك الله وَوُضِعَ المصْدَرُ موضعه مضافاً إِلى الكاف الذي كان مفعولاً أَول. وفي حديث عثمان: فأَنْشَدَ له رِجالٌ أَي أَجابوه. يقال: نَشَدْتُه فأَنْشَدَني وأَنْشَدَ لي أَي سأَلْتُه فأَجابني، وهذه الأَلِف تسمى أَلِفَ الإِزالة. يقال: قَسَطَ الرجل إِذا جارَ، وأَقْسَطَ إِذا عَدَلَ، كأَنه أَزال جَوْرَه وأَزال نَشِيدَه، وقد تكرّرت هذه اللفظة في الأَحاديث على اختلاف تصرُّفها؛ وناشَدَه الأَمرَ وناشَدَه فيه. وفي الخبر: أَن أُمّ قيس بن ذريح أَبْغَضَتْ لُبْنَى فناشَدَتْه في طَلاقِها، وقد يجوز أَن تكون عَدَّتْ بفي لأَنَّ في ناشَدَتْ مَعْنى طَلَبَتْ ورَغِبَتْ وتَكَلَّمَتْ؛ وأَنشد الشعر. وتناشدوا: أَنشد بعضهم بعضاً.
والنَّشِيدُ: فَعِيلٌ بمعنى مُفْعَل. والنشيدُ: الشعر المتناشد بين القوم ينشد بعضهم بعضاً؛ قال الأُقيشر الأَسدي:
ومُسَوّف نَشَدَ الصَّبُوحَ صَبَحْتُه،
قَبْلَ الصَّباح، وقَبْلَ كلِّ نِداءِ
قال: المسوّف الجائع ينظر يَمْنَةً ويَسْرَةً. نَشَدَه: طلبه؛ قال الجعدي:
أَنْشُدُ الناسَ ولا أُنْشِدُهم،
إِنَّما يَنْشُدُ مَنْ كانَ أَضَلْ
قال: لا أُنْشِدُهم أَي لا أَدُلُّ عليهم. ويَنْشُدُ: يَطْلُبُ. والنَّشِيدُ من الأَشعار: ما يُتناشَدُ. وأَنْشَدَ بِهِمْ. هَجَاهُمْ. وفي الخبر أَن السَّليطِيِّينَ قالوا لِغَسَّانَ: هذا جرير يُنْشِدُ بنا أَي يَهْجُونا؛ واسْتَنْشَدْتُ فلاناً شعره فأَنشدنيه. ومِنْشِدٌ: اسم موضع؛ قال الراعي:
إِذا ما انْجَلَتْ عنهُ غَدَاةً ضَبابةٌ،
غَدا وهو في بَلْدٍ خَرانِقِ مُنْشِدِ

### Türkçe

**نَشَدْتُ الضَّالَّةَ**: çağırdığın ve onun hakkında sorduğun zaman. İbn Sîde: **نَشَدَ الضَّالَّةَ** onu **يَنْشُدُها** **نِشْدَةً** ve **نِشْداناً** (olarak): onu aradı ve onu tanıttı.

Ve **أَنْشَدَها**: onu tanıttı; ve ayrıca denir: **نَشَدْتُها** onu tanıttığım zaman; Ebû Duvâd dedi:

Ve bazen kulak verir, tıpkı
yolunu şaşırmışın **ناشِد**’in sesine kulak verdiği gibi

**أَضَلَّ** yani kendisine bir şey kayboldu, o da onu **يَنْشُدُه**. Dedi: ve **الناشد** hakkında denir: o, **المُعَرِّفُ**’tir. Şemmer dedi: ve el-Mufaddal ed-Dabbî’den rivayet olundu ki o dedi: zannettiler ki bir kadın kızına dedi: kızını, **لا تَنْشُدِين** (yani) tanımadığın kimseden koru. El-Asmaî dedi: Ebû Amr b. el-Alâ, Ebû Duvâd’ın sözüne hayret ederdi:

tıpkı yolunu şaşırmışın **ناشِد**’in sesine kulak verdiği gibi

Dedi: sanırım bunu ve başkasını söyledi; **الناشد** ile ayrıca, biniti kaybolmuş bir adamı kastetti; o da onu **يَنْشُدُها** yani onu arar; bununla teselli bulmak için; fakat İbn el-Muzaffer ise bu beyitte **الناشد**’i **المعرِّف** kıldı; dedi: ve bu, onların sözünün acayiplerindendir: **الناشِدُ**’in hem **الطالِبَ** hem **المُعَرِّفَ** birlikte olması; ve denildi: **أَنْشَدَ الضَّالة** onun hakkında yol göstermesini istedi; ve Ebû Duvâd’ın beytini de **أَنشد** (diye) okudu. İbn Sîde dedi: buradaki **الناشِدُ** **المُعَرِّفُ**’tir; dedi: ve **الطالب** (da denildi); çünkü **المُضِلَّ** kendisi gibi bir **مُضِلّ** bulmayı arzu eder ki onunla teselli bulsun; bu da onların “**الثَّكْلَى تُحِبُّ الثَّكْلَى**” sözleri gibidir. Ve **الناشدون**: develeri **يَنْشُدُون** ve kayıpları ararlar; sonra onları alırlar ve sahipleri için hapsederler; İbn ‘Ars dedi:

Yirmi bin, zayi olarak helâk oldu,
ve sen onlardan, **الناشِدِ**’in çağrısı(sın)

Yani onun sözü: “ev halkı nereye gitti, (çünkü) göç etmeye niyetlendiler?”; tıpkı kayıp sahibi gibi: “kim buldu? kim buldu?” der. O hâlde **الناشِدُ** **الطالب**’dır. Ondan denir: **نَشَدْتُ الضَّالَّة** onu **أَنشُدُها** ve **أَنْشِدُها** **نَشْداً** ve **نِشْداناً** (olarak), onu aradığım zaman; ben **ناشِدٌ**’im. Ve **أَنْشَدْتُها**: ben **مُنْشِدٌ**’im, onu tanıttığın zaman. Ve Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) hadîsinde, Mekke hareminden söz edişinde: “Onun otu biçilmez ve onun **لُقَطَتُها** ancak **لمُنْشِد** için helâl olur.” Ebû Ubeyd dedi: **المُنْشِدُ** **المُعَرِّفُ**’tir. Dedi: ve **الطالب** ise **الناشد**’dir. Dedi: **الناشدَ**’in **الطالبُ** olduğunu sana açıklayan şey, Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) hadîsidir: mescidde bir adamın bir kaybı **يَنْشُد** ettiğini işittiğinde dedi ki: “Ey **الناشِدُ**! senden başkası **الواجِد**.” Manası: bulmayasın. Bunu, mescidde kaybını aradığı için onu edeplendirmek üzere söyledi; bu, **النَّشِيدِ**’dendir: ses yükseltmek. Ebû Mansûr dedi: ancak, talep ile sesini yükselttiği için **الطالب**’a **ناشد** denildi. Ve **النَّشِيدُ**: ses yükseltmektir; aynı şekilde **المعَرِّفُ** de tanıtma ile sesini yükseltir, bu yüzden **مُنْشِداً** diye adlandırıldı; ve bundan, şiir **إِنشاد**’ı ancak ses yükseltmektir. Ve onların sözü: **نَشَدْتُك بالله وبالرَّحِم**; manası: Allah ile ve **الرَّحِم** hakkı ile sana talepte bulundum; **نشيدي**’mi yani sesimi yükselterek. Ebû’l-Abbâs, onların “**نشدتك الله**” sözünde dedi: **النشيد** sestir; yani **نشيدي**’mi yani sesimi yükselterek Allah ile sana sordum. Dedi: ve onların “**نشدت الضالة**” sözü: onu istemekle **نشيدي**’mi yani sesimi yükselttim. Dedi: ve ondan **نَشَدَ الشِّعْر** ve **أَنشده**; böylece **نَشده**: onun zikriyle övdü; ve **أَنشده**: onu yükselttiği zaman; ve (Peygamber’in, sallallahu aleyhi ve sellem, sözü) “onun **لقطتها** ancak **لمنشد** için helâl olur”un manasında denildi: dedi: bu sözüyle, **لُقَطةِ الحرم** ile diğer beldelerin **لقطة**sı arasında ayırım yaptı; çünkü diğer beldelerin **لقطة**sında hükmü, onu alanın onu bir yıl tanıttığında ondan yararlanmasının helâl olması kıldı; ve Allah’ın harem **لُقَطَة**sını, onu alan için ondan yararlanmayı yasak kıldı, onu tanıtması uzasa bile; ve hükmetti ki onu almak, ancak onu yaşadığı müddetçe tanıtma niyetiyle helâl olur; fakat onu yerinden alıp onu bir yıl tanıtmayı niyet edip sonra diğer yerlerin **لقطة**sından yararlanıldığı gibi ondan yararlanmak (yoktur); el-Ezherî dedi: bu, Abdurrahman b. Mehdî ve Ebû Ubeyd’in açıkladığı şeyin manasıdır ve o, **الأَثر**’dir. Başkası: ve **نَشَدْتُ فلاناً أَنْشُدُه نَشْداً**: ona “**نَشَدْتُك اللَّهَ**” dediğim zaman; yani Allah ile sana sordum; sanki onu onunla hatırlattın da o **نَشَدَ** yani hatırladı; ve el-A‘şâ’nın sözü:

Rabbim kerîmdir, nimeti bulandırmaz,
ve **تُنُوشِدَ** olunduğunda tomarlar içinde **أَنْشَدَا**

Ebû Ubeyd dedi: yani en-Nu‘mân b. el-Münzir; **كَتْبِ الجَوائِز** ile sorulduğunda verdi. Ve onun sözü **تُنُوشِدَ**: **نُشِدَ** yerindedir; yani soruldu. **التهذيب**: el-Leys: denir: **نشد ينشد**; falan, falana: “**نَشَدْتُكَ باللهِ والرَّحِم**” dediği zaman. Ve dersin: **ناشَدْتُكَ اللَّهَ**. Ve **المحكم**’de: **نَشَدْتُكَ الله نَشْدَةً ونِشْدَةً ونِشْداناً**: seni Allah ile yemin ettirdim; ve “**أَنشدُك بالله إِلا فَعَلْتَ**”: seni Allah ile yemin ettiriyorum. Ve **نَشْدَكَ الله**: yani seni Allah ile **أَنْشُدُكَ**; ve ona **مُناشَدةً** ve **نِشاداً** ile **ناشَدَه**. Ve hadiste: **نَشَدْتك الله والرَّحِم**: yani Allah ile ve **الرَّحِم** ile sana sordum. Denir: **نَشَدْتُكَ الله** ve **أَنْشُدُك الله** ve **بالله** ve **ناشَدتُك اللَّهَ** ve **بالله**: yani sana sordum ve sana yemin verdirdim. Ve **نَشَدْتُه نِشْدَةً ونِشْداناً ومِناشَدَةً**; ve onu iki mef‘ûle geçişli kılması, ya “**دعوت**” mertebesinde olduğu içindir; zira “**نشدتك الله وبالله**” dediler; tıpkı “**دَعَوْتُه زيداً وبزيد**” dedikleri gibi; ancak ona “**ذكَّرْت**” manasını da kattılar. Dedi: fakat “**أَنشدتك بالله**” hatadır. Ve ondan, **قَيْلَة** hadisi: “**فنشدت عليه** ...” (yani) ondan sordum; **الصُّحْبَة**’yi sordum: yani ondan istedim. Ve Ebû Saîd hadîsinde: organların hepsi dili tekzip eder; der ki: “**نِشْدَكَ الله فينا**.” İbnü’l-Esîr dedi: **النِّشْدَةُ** mastardır; fakat **نِشْدَك** hakkında denildi ki: ondan **التاء**’yı düşürdü ve onu fiil makamına koydu; ve denildi: o, **قِعْدَك اللَّهَ** ve **عَمْرَكَ الله** gibi irticalen kurulmuş bir yapıdır. Sîbeveyh dedi: onların “**عَمْرَكَ الله**” ve “**قِعدَك اللَّهَ**” sözü, “**نِشْدَك الله**” mertebesindedir; her ne kadar “**بِنِشْدَك**” ile konuşulmamış olsa da; fakat el-Halîl zannetti ki bu, onunla temsil edilen bir temsildir. Dedi: belki râvî rivayeti “**نَنْشُدُكَ الله**”dan tahrif etti; yahut Sîbeveyh ve el-Halîl, onun sözde az gelişini kastettiler, yokluğunu değil; yahut hadiste gelişini onlara ulaşmadı da fiil—ki o “**أَنشدك الله**”dır—hazfedildi ve mastar onun yerine, ilk mef‘ûl olan **الكاف**’a izafe edilerek konuldu. Ve Osman hadîsinde: “**فأَنْشَدَ له رِجالٌ**” yani ona cevap verdiler. Denir: **نَشَدْتُه فأَنْشَدَني وأَنْشَدَ لي**: yani ona sordum da bana cevap verdi; ve bu **الأَلِف**e **أَلِفَ الإِزالة** denir. Denir: **قَسَطَ** adam, zulmettiği zaman; ve **أَقْسَطَ** adalet ettiği zaman; sanki zulmünü giderdi ve **نَشِيدَه**’ini giderdi. Bu lafız, tasarrufunun farklılığı üzere hadîslerde tekrar etmiştir; ve **ناشَدَه الأَمرَ** ve **ناشَدَه فيه**. Ve haberde: Ümm Kays b. Zurayh, Lubnâ’ya buğzetti; böylece onun boşanması hususunda onu **فناشَدَتْه**; ve **في** ile geçişli saymış olması caizdir; çünkü **ناشَدَتْ** içinde **طَلَبَتْ** ve **رَغِبَتْ** ve **تَكَلَّمَتْ** manası vardır. Ve şiiri **أَنشد**. Ve **تناشدوا**: birbirlerine okuttular; bazısı bazısına okuttu.

Ve **النَّشِيدُ**: **فَعِيلٌ** vezninde, **مُفْعَل** manasındadır. Ve **النشيدُ**: kavim arasında karşılıklı okunan şiir; bazısı bazısına okur; el-Ukeyşir el-Esedî dedi:

Ve erteleyen biri, **الصَّبُوحَ**’u istedi; ben ona sabah içkisini verdim,
sabahtan önce ve her çağrıdan önce

Dedi: **المسوّف** açtır; sağa ve sola bakar. **نَشَدَه**: onu istedi; el-Ca‘dî dedi:

İnsanları **أَنْشُدُ** ederim ve onları **أُنْشِدُ** etmem,
ancak **يَنْشُدُ** eden, kaybetmiş olan kimsedir

Dedi: “**لا أُنْشِدُهم**” yani onlara delâlet etmem. Ve **يَنْشُدُ**: arar. Ve şiirlerden **النَّشِيدُ**: karşılıklı okunan şeydir. Ve **أَنْشَدَ بِهِمْ**: onları hicvetti. Ve haberde: **السَّليطِيِّينَ**, **غَسَّان**’a dediler: “Bu Cerîr, bizimle **يُنْشِدُ** ediyor” yani bizi hicvediyor. Ve **اسْتَنْشَدْتُ** falanı, onun şiirini; o da onu bana okudu. Ve **مِنْشِدٌ**: bir yer adıdır; er-Râ‘î dedi:

Ondan bir sabah sis açıldığında,
gitti; o, **مُنْشِدِ**’in dar geçitleri olan bir beldede(dir)
