# نصت — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B5%D8%AA/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D8%B5%D8%AA/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [نصت](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B5%D8%AA.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: نصت

نصت
نَصَتَ - يَنْصِتُ - أنْصَتَ - يُنْصِتُ
نَصَتَ - يَنْصِتُ + الكائن + لـِ صوت: يهدأ ويسكت وينتبه ليتبين الصوت أو الكلام بأحسن صورة
أَنْصَتَ - يُنْصِتُ: على وزن " أفعَلَ " من " نَصَتَ - يَنْصِتُ ": جعله " يَنْصِتُ ": أو جعل نفسه " تَنْصِتُ ": حرص على الهدوء وتوجيه انتباهه وسمعه ليلتقط الصوت والكلام بأفضل صورة
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " كتم أو إخفاء أو إنقاص شدة الصوت في الكلام المنطوق" وهي:
نَصَتَ - يَنْصِتُ، خَفَتَ - يَخْفِتُ، هَمَسَ - يَهْمِسُ، صَمَتَ - يَصْمُتُ، وَجَسَ - يَجِسُ، كَتَمَ - يَكْتُمُ
أنصت - أنصتوا
 	﴿وإذا قرئ القرآن فاستمعوا له وأنصتوا لعلكم ترحمون(204)﴾ الأعراف ﴿وإذ صرفنا إليك نفرا من الجن يستمعون القرآن فلما حضروه قالوا أنصتوافلما قضي ولوا إلى قومهم منذرين(29)﴾ الأحقاف
مختار الصحاح
● [نصت] ن ص ت: الإِنْصَاتُ السكوت والاستماع تقول أَنْصَتَهُ و أَنْصَتَ له قال الشاعر إذا قالت حذام فأنصتوها فإن القول ما قالت حذام ويروى فصدقوها
الراغب:
صوت
الصوت: هو الهواء المنضغط عن قرع جسمين، وذلك ضربان: صوت مجرد عن تنفس بشيء كالصوت الممتد، وتنفس بصوت ما. والمتنفس ضربان: غير اختياري: كما يكون من الجمادات ومن الحيوانت، واختياري: كما يكون من الإنسان، وذلك ضربان: ضرب باليد كصوت العود وما يجري مجراه، وضرب بالفم. والذي بالفم ضربان: نطق وغير نطق، وغير النطق كصوت الناي، والنطق منه إما مفرد من الكلام؛ وإما مركب، كأحد الأنواع من الكلام. قال تعالى: }وخشعت الأصوات للرحمن فلا تسمع إلا همسا﴿[طه/108]، وقال:﴾إن أنكر الأصوات لصوت الحمير﴿[لقمان/19]،﴾لا ترفعوا أصواتكم فوق صوت النبي{ [الحجرات/2]، وتخصيص الصوت بالنهي لكونه أعم من النطق والكلام، ويجوز أنه خصه لأن المكروه رفع الصوت فوقه، لا رفع الكلام، ورجل صيت: شديد الصوت، وصائت: صائح، والصيت خص بالذكر الحسن، وإن كان في الأصل انتشار الصوت.
والإنصات: هو الاستماع إليه مع ترك الكلام. قال تعالى: }وإذا قرئ القرآن فاستمعوا له وأنصتوا{ [الأعراف/204]، وقال: يقال للإجابة إنصات، وليس ذلك بشيء، فإن الإجابة تكون بعد الإنصات، وإن استعمل فيه فذلك حث على الاستماع لتمكن الإجابة.
ملخص اللسان
1.     نَصَتَ الرجلُ يَنْصِتُ نَصْتاً، وأَنْصَتَ، وهي أَعْلى،وانْتَصَتَ: سكَتَ؛
2.     يُنْصِتْنَ للسمع أَي يَسْكُتْنَ لكي يَسْمَعْنَ.وفي التنزيل العزيز:وإِذا قُرئ القرآنُ فاسْتَمِعُوا له وأَنْصِتُوا؛ قال ثعلب: معناه إِذا قرأَ الإِمام، فاستمعوا إِلى قراءَته، ولا تتكلموا.والنُّصْتةُ: الاسم من الإِنْصاتِ
3.     والإِنْصاتُ: هو السكوتُ والاسْتِماعُ للحديث؛ يقول: أَنْصِتُوه وأَنْصِتُوا
4.     وقد أَنْصَتَ وأَنْصَتَه إِذا أَسْكَته، فهو لازم ومُتَعَدٍّ
5.     وأَنْصَتَ الرجلُ للَّهْو: مالَ؛
لسان العرب
● -   نصت: نَصَتَ الرجلُ يَنْصِتُ نَصْتاً، وأَنْصَتَ، وهي أَعْلى،  وانْتَصَتَ: سكَتَ؛ وقال الطرماح في الانْتِصاتِ:  يُخافِتْنَ بعضَ المَضْغِ من خَشْيةِ الرَّدَى،  ويُنْصِتْنَ للسَّمْعِ انْتِصاتَ القَناقِنِ  يُنْصِتْنَ للسمع أَي يَسْكُتْنَ لكي يَسْمَعْنَ. وفي التنزيل العزيز:  وإِذا قُرئ القرآنُ فاسْتَمِعُوا له وأَنْصِتُوا؛ قال ثعلب: معناه إِذا  قرأَ الإِمام، فاستمعوا إِلى قراءَته، ولا تتكلموا.  والنُّصْتةُ: الاسم من الإِنْصاتِ؛ ومنه قول عثمان لأُم سلمة، رضي الله  عنهما: لكِ عليَّ حَقُّ النُصْتةِ. وأَنْصَتَه وأَنْصَتَ له: مثل نَصَحَه  ونَصَحَ له، وأَنْصَتُّه ونَصَتُّ له: مثل نَصَحْتُه ونَصَحْتُ له.  والإِنْصاتُ: هو السكوتُ والاسْتِماعُ للحديث؛ يقول: أَنْصِتُوه وأَنْصِتُوا  له؛ وأَنشد أَبو علي لوُشَيْمِ بن طارقٍ، ويقال للُحَيْمِ بن صَعْبٍ:  إِذا قالت حَذامِ، فأَنْصِتُوها؛  فإِنَّ القولَ ما قالَتْ حَذامِ  ويروى: فَصَدِّقُوها بدل فأَنْصِتوها. وحَذامِ: اسم امرأَة الشاعر، وهي  بنتُ العَتِيكِ بن أَسْلَم بن يَذْكُرَ بن عَنزَة. ويقال: أَنْصَتَ إِذا  سَكَتَ؛ وأَنْصَتَ غيرَه إِذا أَسْكَتَه. شمر: أَنْصَتُّ الرجل إِذا  سَكَتَّ له؛ وأَنْصَتُّه إِذا أَسْكَتَّه، جعله من الأَضداد؛ وأَنشد  للكميت:صَهٍ أَنْصِتُونا بالتَّحاوُرِ، واسْمَعُوا  تَشَهُّدَها من خُطْبةٍ وارْتِجالِها  أَراد: أَنْصِتُوا لنا؛ وقال آخر في المعنى الثاني:  أَبوكَ الذي أَجْدَى عَليَّ بنَصْرِه،  فأَنْصَتَ عَنِّي بعدَه كُلَّ قائل  قال الأَصمعي: يريد فأَسْكَتَ عني. وفي حديث الجمعة: وأَنْصَتَ ولم  يَلْغُ. أَنْصَتَ يُنْصِتُ إِنْصاتاً إِذا سَكَتَ سُكوتَ مُسْتَمع؛ وقد  أَنْصَتَ وأَنْصَتَه إِذا أَسْكَته، فهو لازم ومُتَعَدٍّ. وفي حديث طلحة، قال  له رجل بالبصرة: أَنْشُدُك اللهَ، لا تكن أَوَّلَ من غَدَر. فقال طلحة:  أَنْصِتُوني، أَنْصِتُوني قال الزمخشري: أَنْصِتُوني من الإِنْصاتِ، قال:  وتَعَدِّيه بإِلى فحذفه أَي اسْتَمِعُوا إِليَّ.  وأَنْصَتَ الرجلُ للَّهْو: مالَ؛ عن ابن الأَعرابي.
مقاييس اللغة:
(نصت) النون والصاد والتاء كلمةٌ واحدة تدلُّ على السُّكوت. وأنصَتَ لاستماعِ الحديث، ونَصَتَ يَنْصِت. وفي كتاب الله تعالى:﴿وَأَنْصِتُوا﴾ [الأعراف 204].
القاموس المحيط:
نَصَتَ يَنْصِتُ، وأنْصَتَ وانْتَصَتَ سَكَتَ، والاسْمُ النُّصْتةُ، بالضم. وأنْصَتَه، وله سَكَتَ له، واسْتَمَعَ لحَديثِه. وأنْصَتَه أسْكَتَه، وللَّهْوِ مال. واسْتَنْصَتَه طَلَبَ أنْ يَنْصِتَ.
تاج العروس:
ن - ص - ت
" نَصَتَ " الرَّجُلُ " يَنْصِتُ " بالكسر نَصْتاً " وأَنْصَتَ " إِنْصَاتاً وهي أَعلَى " وانّتَصَتَ : سَكَتَ " هكذا فسّرَه غيرُ واحد وقد قيَّده الرَّاغِبُ والفَيُّوميّ بالاستِماع قالوا : أَنْصَتَ يُنْصِتُ إِنْصَاتاً إِذا سَكَتَ سُكُوتَ مُسْتَمِعٍ وقد نَصَتَ . هذا نصّ قَوْلهِم . وقال الطِّرمّاح في الانْتِصاتِ :
" يُخافِتْنَ بَعْضَ المَضغِ من خَشْيَةِ الرَّدَىويُنْصِتْنَ للسَّمْعِ انْتِصاتَ القُنَاقِنِ يُنصِتْن للسَّمْعِ أَي يَسْكُتْنَ لكي يَسْمَعْنَ وفي التنزيلِ العَزِيزِ " وإِذا قُرِىءَ القُرْآنُ فاسْتَمِعُوا لهُ وأَنْصِتُوا " قال ثعلب : معناهُ إِذا قرأَ الإِمَامُ فاسْتَمِعُوا إِلى قراءَتِه ولا تَتَكَلَّمُوا . " والاسْمُ " من الإِنْصَاتِ " النُّصْتَةُ : بالضَّمِّ " ومنه قولُ عُثْمَانَ لأُمّ سَلَمَةَ رضي الله عنهما : " لَكِ عَلَيَّ حَقُّ النُّصْتَةِ " . " وأَنْصَتَه و " أَنْصَتَ " لَهُ " إِذا " سَكَتَ لَهُ " مثل نَصَحَه ونَصَحَ لَهُ . وأَنْصَتُّه وأَنْصَتُّ له مثل نَصَحْتُه ونَصَحْتُ لَهُ . الإِنْصَاتُ هو السُّكُوتُ والاسْتِمَاعُ للحَدِيثِ يقال : أَنْصَتَه وأَنْصَتَ لهُ إِذا " اسْتَمَع لحِديثِه " . وأَنشد أَبو علّي لِوسيمِ بنِ طارِق ويقَال : للُجَيْمِ بن صَعْبٍ :
إِذا قَالَتْ حَذَامِ فأَنْصِتُوها ... فإِنَّ القَوْلَ ما قَالَتْ حَذَامِ وهكذا أَنشَدَه ابنُ السِّكِّيتِ أَيضاً ومثله في الصّحاح ويروى " فَصَدِّقُوهَا " بدل " فَأَنْصِتُوهَا " وحَذامِ امرأَةُ الشَّاعر وهي بنتُ العَتِيكِ بنِ أَسْلَمَ ابنِ يَذْكُرَ بنِ عَنَزَةَ . ويقال : أَنْصَتَ إِذا سكَتَ وأَنْصَتَ غيرَه إِذا أَسْكَتَه قال شَمِرٌ : أَنْصَتُّ الرَّجُلَ إِذا سَكَتَّ له " وأَنْصَتَهُ " إِذا " أَسْكَتَه " جعلَه من الأَضْداد . وأَنشد للكُميت :
صَهٍ أَنْصِتُونا بالتَّجَاوُزِ واسْمَعُوا ... تَشَهُّدَهَا من خُطْبَةٍ وارتِجالهَا أَرادَ أَنْصِتُوا لنا . وقال آخَرُ في المعنى الثاني :
أَبُوكَ الذي أَجْدَى عَلَيَّ بِنَصْرِهِ ... فَأَنْصَتَ عَنّي بَعْدَه كُلَّ قائِلِ قال الأَصْمَعِيّ : يريدُ فأَسْكَتَ عَنِّي . وفي حَدِيثِ الجُمُعَة " وأَنْصَتَ وَلَمْ يَلْغُ " أَنْصَت يُنْصِتُ إِنْصاتاً إِذا سَكَتَ سُكُوتَ مسْتَمِع وقد نَصَتَ وفي حديث طَلْحَةَ " قالَ لهُ رَجُلٌ بالبَصْرَةِ أَنْشُدُكَ اللهَ لا تَكُنْ أَوَّلَ من غَدَرَ فقال طَلْحةُ : أَنْصِتُونِي أَنصِتُونِي " قال الزَّمَخْشَرِيُّ : أَنْصِتُونِي من الإِنْصاتِ قال : وتَعَدِّيه بإِلي فحَذَفه أَي اسْتَمِعُوا إِليَّ . أَنْصَت الرجلُ " لِلَّهْوِ : مالَ " عن ابنِ الأَعْرابيّ " واسْتَنْصَتَه " إِذا " طَلَبَ أَنْ يُنْصِتَ " لَه

### Türkçe

نصت
**نَصَتَ** - **يَنْصِتُ** - **أنْصَتَ** - **يُنْصِتُ**
**نَصَتَ - يَنْصِتُ** + varlık + **لـِ** ses: sakinleşir ve susar ve sesi yahut sözü en iyi surette ayırt etmek için dikkat kesilir
**أَنْصَتَ - يُنْصِتُ**: “**أفعَلَ**” vezninde, “**نَصَتَ - يَنْصِتُ**”dan: onu “**يَنْصِتُ**” kıldı; yahut kendisini “**تَنْصِتُ**” kıldı: sükûnete ve dikkatini ve işitmesini yöneltmeye özen gösterdi ki sesi ve sözü en iyi surette yakalasın
Ve lafız, “konuşulan sözde ses şiddetini gizleme yahut saklama yahut azaltma” lafızları grubuna mensuptur; bunlar:
**نَصَتَ - يَنْصِتُ**، **خَفَتَ - يَخْفِتُ**، **هَمَسَ - يَهْمِسُ**، **صَمَتَ - يَصْمُتُ**، **وَجَسَ - يَجِسُ**، **كَتَمَ - يَكْتُمُ**

**أنصت - أنصتوا**
 	﴿Ve Kur’an okunduğu zaman onu dinleyin ve susun; umulur ki merhamet olunursunuz (204)﴾ **الأعراف** ﴿Ve cinlerden bir topluluğu sana yöneltmiştik; Kur’an’ı dinliyorlardı; onu hazır bulduklarında dediler ki: susun; sonra bitirilince kavimlerine uyarıcılar olarak döndüler (29)﴾ **الأحقاف**

مختار الصحاح
● [**نصت**] ن ص ت: **الإِنْصَاتُ** susmak ve dinlemektir; **أَنْصَتَهُ** ve **أَنْصَتَ له** dersin. Şair dedi ki:
Eğer **حذام** dedi ise, ona susun; çünkü söz, **حذام**’ın dediğidir
Ve “ona inanın” diye de rivayet olunur.

الراغب:
صوت
**الصوت**: iki cismin çarpmasından doğan sıkışmış havadır; bu iki kısımdır: nefesle birlikte olmayan sırf ses; uzatılmış ses gibi; ve bir sesle nefes alma. Nefes alan da iki kısımdır: ihtiyarsız: cansızlardan ve hayvanlardan olduğu gibi; ve ihtiyari: insandan olduğu gibi; bu da iki kısımdır: elle vurma; udun sesi ve onun benzeri olan şeyler gibi; ve ağızla vurma. Ağızla olan da iki kısımdır: **نطق** ve **غير نطق**; **غير النطق** ney sesi gibi; **النطق** ise ya sözden müfred olur; yahut mürekkeb olur; sözün türlerinden biri gibi. Yüce Allah dedi ki: ﴿Ve sesler Rahmân’a boyun eğdi; artık fısıltıdan başka işitmezsin﴾ [طه/108] ve dedi ki: ﴿Seslerin en çirkini, eşeklerin sesidir﴾ [لقمان/19]، ﴿Seslerinizi Peygamberin sesinin üstüne yükseltmeyin﴾ [الحجرات/2]. Sesin nehiy ile tahsis edilmesi, onun **النطق** ve **الكلام**dan daha genel olmasındandır; ve caizdir ki onu tahsis etti; çünkü mekruh olan, onun üstünde ses yükseltmektir, söz yükseltmek değil. Ve **رجل صيت**: sesi şiddetli (kimse); ve **صائت**: bağıran; ve **الصيت** güzel anma ile tahsis edilmiştir; aslında sesin yayılması olduğu halde.
Ve **الإنصات**: ona, konuşmayı terk etmekle birlikte dinlemektir. Yüce Allah dedi ki: ﴿Kur’an okunduğu zaman onu dinleyin ve susun﴾ [الأعراف/204]. Ve denildi ki: cevap vermeye **إنصات** denir; bu bir şey değildir; çünkü cevap, **الإنصات**tan sonra olur; eğer onda kullanılırsa, bu, cevabın mümkün olması için dinlemeye teşviktir.

ملخص اللسان
1.     **نَصَتَ** adam **يَنْصِتُ** **نَصْتاً**; ve **أَنْصَتَ**, o daha yüksektir; ve **انْتَصَتَ**: sustu;
2.     **يُنْصِتْنَ** işitmeye; yani sussunlar ki işitsinler. Aziz tenzilde: “Kur’an okunduğu zaman onu dinleyin ve susun.” **ثعلب** dedi: manası, imam okuduğu zaman, onun kıraatini dinleyin ve konuşmayın. Ve **النُّصْتةُ**: **الإِنْصاتِ**tan isimdir.
3.     Ve **الإِنْصاتُ**: susmak ve sözü dinlemektir; der ki: **أَنْصِتُوه** ve **أَنْصِتُوا**
4.     Ve **أَنْصَتَ** ve **أَنْصَتَه**: onu susturduğu zaman; o hem لازم hem مُتَعَدٍّdir
5.     Ve adam **أَنْصَتَ** eğlenceye: meyletti;

لسان العرب
● -   **نصت**: **نَصَتَ** adam **يَنْصِتُ** **نَصْتاً**, ve **أَنْصَتَ**, o daha yüksektir; ve **انْتَصَتَ**: sustu; ve **الطرماح** **الانْتِصاتِ** hakkında dedi ki:
  Ölüm korkusundan çiğnemenin bir kısmını kısarlar,
  Ve işitmeye, **القَناقِنِ**’in **انْتِصات**ı gibi susarlar
**يُنْصِتْنَ** işitmeye; yani sussunlar ki işitsinler. Ve aziz tenzilde: “Kur’an okunduğu zaman onu dinleyin ve susun.” **ثعلب** dedi: manası, imam okuduğu zaman, onun kıraatini dinleyin ve konuşmayın. Ve **النُّصْتةُ**: **الإِنْصاتِ**tan isimdir; ve ondan, **عثمان**’ın **أُم سلمة**’ye, Allah ikisinden de razı olsun, sözü: “Senin için bende **حَقُّ النُصْتةِ** vardır.” Ve **أَنْصَتَه** ve **أَنْصَتَ له**: **نَصَحَه** ve **نَصَحَ له** gibidir; ve **أَنْصَتُّه** ve **نَصَتُّ له**: **نَصَحْتُه** ve **نَصَحْتُ له** gibidir. **الإِنْصاتُ**: susmak ve sözü dinlemektir; der ki: **أَنْصِتُوه** ve **أَنْصِتُوا له**; ve **أَبو علي** **وُشَيْمِ بن طارقٍ** için, ve **لُحَيْمِ بن صَعْبٍ** için denilir, şu beyti okudu:
Eğer **حَذامِ** dedi ise, ona susun;
Çünkü söz, **حَذامِ**’ın dediğidir
Ve “ona inanın” diye, **فَصَدِّقُوها** diye de rivayet olunur; **حَذامِ**: şairin karısının adıdır; o, **العَتِيكِ بن أَسْلَم بن يَذْكُرَ بن عَنزَة**’nin kızıdır. Ve denilir: **أَنْصَتَ** sustuğu zaman; ve **أَنْصَتَ** başkasını, onu susturduğu zaman. **شمر**: **أَنْصَتُّ** adamı, ona sustuğum zaman; ve **أَنْصَتُّه** onu susturduğum zaman; onu **الأَضداد**dan kıldı. Ve **الكميت**’ten şu okundu:
Sus! Bizi, karşılıklı konuşma ile susturun ve dinleyin,
Onun hutbeden ve irticalinden teşehhüdünü
İstediği: bize susun. Ve başka biri, ikinci manada dedi ki:
Baban, yardımıyla bana fayda sağlayan odur;
Ondan sonra her söyleyeni benden yana susturdu
**الأَصمعي** dedi: yani benden yana susturdu. Ve cuma hadîsinde: “Ve sustu ve boş söz söylemedi.” **أَنْصَتَ يُنْصِتُ إِنْصاتاً**: dinleyen susuşla sustuğu zaman; ve **أَنْصَتَ** ve **أَنْصَتَه**: onu susturduğu zaman; o hem لازم hem مُتَعَدٍّdir. Ve **طلحة** hadîsinde: Basra’da bir adam ona dedi ki: “Seni Allah ile yemin verdiririm; ilk hain olan olma.” **طلحة** dedi: **أَنْصِتُوني، أَنْصِتُوني**. **الزمخشري** dedi: **أَنْصِتُوني** **الإِنْصاتِ**tandır; dedi ki: ve onun **إِلى** ile geçişliliği vardır; onu hazfetti; yani “bana dinleyin.” Ve adam **أَنْصَتَ** eğlenceye: meyletti; **ابن الأَعرابي**’den.

مقاييس اللغة:
(**نصت**) **النون** ve **الصاد** ve **التاء** tek bir kelimedir; susmaya delalet eder. Ve **أنصَتَ** sözü dinlemek için; ve **نَصَتَ يَنْصِت**. Ve Allah’ın kitabında: ﴿**وَأَنْصِتُوا**﴾ [الأعراف 204].

القاموس المحيط:
**نَصَتَ يَنْصِتُ** ve **أنْصَتَ** ve **انْتَصَتَ**: sustu; isim **النُّصْتةُ**dur, zamme ile. Ve **أنْصَتَه** ve ona: ona sustu ve onun sözünü dinledi. Ve **أنْصَتَه**: onu susturdu; ve eğlenceye: meyletti. Ve **اسْتَنْصَتَه**: susmasını talep etti.

تاج العروس:
ن - ص - ت
“**نَصَتَ**” adam “**يَنْصِتُ**” kesre ile, **نَصْتاً**; ve “**أَنْصَتَ**” **إِنْصَاتاً**, o daha yüksektir; ve “**انّتَصَتَ**”: sustu. Böylece onu birden fazla kimse tefsir etti; **الرَّاغِبُ** ve **الفَيُّوميّ** onu dinleme ile kayıtladı. Dediler ki: **أَنْصَتَ يُنْصِتُ إِنْصَاتاً**: dinleyen susuşla sustuğu zaman; ve **نَصَتَ** da olmuştur. Bu, onların sözünün nassıdır. Ve **الطِّرمّاح** **الانْتِصاتِ** hakkında dedi ki:
“Ölüm korkusundan çiğnemenin bir kısmını kısarlar ve işitmeye, **القُنَاقِنِ**’in **انْتِصات**ı gibi susarlar”
**يُنصِتْن** işitmeye; yani sussunlar ki işitsinler. Ve aziz tenzilde: “Kur’an okunduğu zaman onu dinleyin ve susun.” **ثعلب** dedi: manası, imam okuduğu zaman, onun kıraatini dinleyin ve konuşmayın. “Ve isim”, “**الإِنْصَاتِ**tan”, **النُّصْتَةُ**dur: zamme ile. Ve ondan, **عُثْمَان**’ın **أُمّ سَلَمَةَ**’ye, Allah ikisinden de razı olsun, sözü: “Senin için bende **حَقُّ النُّصْتَةِ** vardır.” Ve **أَنْصَتَه** ve “**أَنْصَتَ** ona” : “ona sustuğu zaman”; **نَصَحَه** ve **نَصَحَ لَهُ** gibidir. Ve **أَنْصَتُّه** ve **أَنْصَتُّ له**: **نَصَحْتُه** ve **نَصَحْتُ لَهُ** gibidir. **الإِنْصَاتُ** susmak ve sözü dinlemektir; denilir: **أَنْصَتَه** ve **أَنْصَتَ لهُ**: “onun sözünü dinlediği zaman.” Ve **أَبو علّي**, **وسيمِ بنِ طارِق** için, ve **لُجَيْمِ بن صَعْبٍ** için denilir, şu beyti okudu:
Eğer **حَذَامِ** dedi ise, ona susun...
Çünkü söz, **حَذَامِ**’ın dediğidir
Böylece onu **ابنُ السِّكِّيتِ** de okudu; ve onun benzeri **الصّحاح**’tadır; ve “**فَصَدِّقُوهَا**” diye rivayet olunur; “**فَأَنْصِتُوهَا**” yerine. Ve **حَذامِ** şairin karısıdır; o, **العَتِيكِ بنِ أَسْلَمَ ابنِ يَذْكُرَ بنِ عَنَزَةَ**’nin kızıdır. Ve denilir: **أَنْصَتَ** sustuğu zaman; ve **أَنْصَتَ** başkasını, onu susturduğu zaman. **شَمِرٌ** dedi: **أَنْصَتُّ** adamı, “ona sustuğum zaman”; ve “**أَنْصَتَهُ**” onu “susturduğum zaman”; onu **الأَضْداد**dan kıldı. Ve **الكُميت**’ten şu okundu:
Sus! Bizi, aşma ile susturun ve dinleyin...
Onun hutbeden ve irticalinden teşehhüdünü
İstediği: bize susun. Ve başka biri, ikinci manada dedi ki:
Baban, yardımıyla bana fayda sağlayan odur...
Ondan sonra her söyleyeni benden yana susturdu
**الأَصْمَعِيّ** dedi: yani benden yana susturdu. Ve cuma hadîsinde: “Ve sustu ve boş söz söylemedi.” **أَنْصَت يُنْصِتُ إِنْصاتاً**: dinleyen susuşla sustuğu zaman; ve **نَصَتَ** da olmuştur. Ve **طَلْحَةَ** hadîsinde: “Basra’da bir adam ona dedi ki: Seni Allah ile yemin verdiririm; ilk hain olan olma. **طَلْحةُ** dedi: **أَنْصِتُونِي أَنصِتُونِي**.” **الزَّمَخْشَرِيُّ** dedi: **أَنْصِتُونِي** **الإِنْصاتِ**tandır; dedi ki: ve onun **إِلي** ile geçişliliği vardır; onu hazfetti; yani “bana dinleyin.” Adam “**أَنْصَت**” eğlenceye: meyletti; **ابنِ الأَعْرابيّ**’den. Ve “**اسْتَنْصَتَه**”: “ona susmasını talep ettiği zaman.”
