# نضر — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B6%D8%B1/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D8%B6%D8%B1/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [نضر](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B6%D8%B1.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: نضر

(باب النون والضاد وما يثلثهما)
(نضل)  النون والضاد واللام: أصَيلٌ يدلُّ على رمْيٍ ومُراماة. ونَضَلَ فلاناً: راماه بالنِّضال فغَلَبه في ذلك. وهو يُناضِل عن فلانٍ: يتكلَّم عنه بعُذرِه، كأنَّه يُرامي دونَه. وانتضَلْتُ سهماً من الكنانة. ويقال استعارةً: انتضَلْتُ رجلاً من القَوم: اخترتُ منهم. وانتضال الإبل: رَمْيُها بأيديها في السَّير. وانتضلوا وتَناضَلوا: رمَوا بالسَّبق. وانتضَلْنا بالكلام والأحاديث، استعارةٌ من نِضال السَّهم. قال لبيد:
فانتضلنا وابنُ سَلْمَى قاعدٌ *** كَعتِيق الطير يُغضِي ويُجَلّ([1])(نضا)  النون والضاد والحرف المعتلّ وأكثره الواو: أصلٌ صحيح يدلُّ على سَرْيِ الشَّيء([2]) وتدقِيقه وتجريده. منه نَضَا السَّيفَ من غِمْده. ونَضَا السّهمُ: مضى. ونَضَا الفرسُ الخيلَ: سَبقَها، كأنَّه انجرد ممَّا بينها. ونضا الحِنَّاءُ عن اليد: ذهب. ونَضَوْتُ ثوبِي: ألقيتُه عَنِّي. قال امرؤ القيس:
فجِئتُ وقد نَضَتْ لنومٍ ثيابَها *** لدى السِّتْر إلاَّ لِبْسَةَ المتفضِّلِ
والنِّضْو من الإبل: الذي أنضَتْه الأسفار: كأنَّه برَتْه وجرَّدَتْه من اللحم. وأنْضَى الرّجُل: أصبَحَ بعيرُه نِضْواً. ومنه أنْضَيتُ الشَّيء: أخلَقْته. ونِضْوُ اللِّجام: حدائده بلا سُيور. ونَضِيُّ السَّهم: قِدْحُه، وهو ما جاوز الرِّيشَ إلى النَّصْل، وذلك لأنَّه بُرِيَ حتَّى صار نِضْواً. ونَضِيُّ الرُّمح: ما فوق المَقْبِض من صدره. والنَّضِيُّ: مُنْتَصَب العُنُق، وهو على معنى التَّشبيه، والجمع أنضِيَة. قال:
* وطُولِ أنْضِيَة الأعناقِ واللِّمَمِ([3]) *
(نضب)  النون والضاد والباء كلمةٌ تدلُّ على انكشاف شيءٍ وذهابه. ونضب  الماءُ: بَعُدَ، نضوباً. ونَضَبت المفازةُ، كأنَّها انجردت. وخَرْقٌ ناضب: بعيد.
وشذَّ عنه التَّنْضَب: شَجَر.
(نضج)  النون والضاد والجيم أصلٌ يدلُّ على بلوغ النهاية في طَبخِ الشَّيء، ثم يستعار في كلِّ شيء بَلَغَ مدى الإحكام. ونَضِجَ التَّمْر واللَّحمُ نُضجاً، وأنضَجْتُه أنا. وأنضَجَتْه الشَّمسُ إنضاجاً. ويستعار هذا فيقال: هو نَضِيج الرَّأْي: مُحكَمُه. والنَّاقة إذا جاوزَتْ وقتَ وِلادِها ولم تَلِد نَضّجَت، وهي مُنَضّجٌ، وهنّ مُنَضِّجات. قال:
هو ابنُ مُنَضِّجاتٍ كُنَّ قِدْماً *** يَزِدْنَ على العديد قُرابَ شَهْرِ([4])(نضح)  النون والضاد والحاء أصلٌ يدلُّ على شيءٍ يُندَّى، وماء يُرشّ. فالنَّضْح: رشُّ الماء. ونَضَحتُه. قال أهلُ اللُّغة: يقال لكلِّ ما رقَّ: نَضْحٌ وهذا هو القياس الذي ذكرناه، لأنَّ الرَّشَّ رقيق. يقال: نَضَحت البيتَ بالماء. ونَضَح جِلدُه بالعَرَق. والسَّانية ناضحٌ. ونَضَحوهم بالنَّبْل، وهذا على جهة التَّشبيه. ونَضَح عن نفسه، كأنَّه رامَى عنها بالحُجّة. وفي الحديث: "انْضَحُوا عَنَّا الخَيل لا نُؤْتَى مِن خَلْفِنا"، أي ارمُوهم بالنُّشّاب. والنَّضيح والنَّضَح: الحوض، لأنَّه يُنضَح بالماء. ونَضَح الغضا: تَفَطَّر، وكأنَّ سقوطَ نَورِه يشبَّه بنَضْح الماء. قال أبو طالب:
بُورِك الميِّت الغريب كما بو *** رِكَ نَضْحُ الرُّمّانِ والزَّيتونُ([5])قال ابنُ الأعرابيِّ: سمِّي الحوضُ نضيحاً لأن يَنضَح عطَشَ الإبل، أي يبُلُّه. قال الخليل: والرّجُل يُقرَف بأمرٍ فيَنْتَضحُ منه، إذا أظهَرَ البراءةَ وبرَّأَ نفسَه منه جَهْدَه.
(نضخ)  النون والضاد والخاء قريبٌ من الذي قبله، إلاَّ أنّه أكثر منه([6]). يقولون: النَّضْخ كاللّطْخ من الشّيء يبقى له أثَر. ونَضَخ ثوبَه بالطِّيب. وغَيثٌ نضّاخٌ: غزير. وعينٌ نضّاخة: كثيرة الماء.
(نضد)  النون والضاد والدال أصلٌ صحيح يدلُّ على ضَمّ شيءٍ إلى شيءٍ في اتِّساقٍ وجمعٍ، منتصباً أو عريضاً. ونَضَدْتُ الشيءَ بعضَه إلى بعضٍ متَّسقاً أو مِن فَوق. والنَّضَد: المنضود من الثِّياب. قال النابغة:
خَلَّتْ سبيلَ أتِيٍّ كان يحبسُه *** ورفَّعْته إلى السَّجْفَينِ فالنَّضَدِ([7])والنَّضَد: السَّرِيرُ يُنضَد عليه المتاع. وأنْضاد الجِبال: جنادلُ بعضُها فوق بعض. والنَّضَد من السَّحاب كالصَّبير، يكون بعضُه إلى بعض، والجمع أنضاد. وأنضادُ القوم: جماعاتهم وعَدَدُهم. ونَضَدُ الرَّجُلِ: أعمامُه وأخوالُه الذين يتجمَّعون لنُصرته. والنَّضَد: الشَّرَف. ونَضائد الدِّيباج: جمع نَضِيدة، وهي الوِسادةُ وما حُشِيَ من المَتَاع. قال ابن دريد([8]): وما نُضِد بعضُه على بعضٍ فهو نَضِيد.
(نضر)  النون والضاد والراء أصلٌ صحيح يدلُّ على حُسنٍ وجمالٍ وخُلوص. منه النَّضْرة: حُسْن اللَّون، ونَضَُِرَ يَنْضَُر. ونَضَّر اللهُ وجهَه: حسَّنَه ونوَّره. وفي الحديث: "نضَّر الله امرأً سمِعَ مقالتي فوعاها". وأخْضَرُ ناضرٌ. ويقال هذا في [كُلِّ] مشرقٍ حَسَن. قال الله تعالى: ﴿وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَة﴾ [القيامة 22]. والنَّضير: الذَّهب، لحُسنه وخلوصه. قال:
إذا جُرِّدَت يوماً حسِبْتَ خَمِيصةً *** عليها وجِريالَ النَّضير الدُّلامِصا([9])وقَدَحٌ نُضَارٌ: اتُّخِذ من أثْلٍ يكون بالغَوْر، ولعلَّه أن يكون حَسَناً.
--------------ـــ
([1])  ديوان لبيد ص 16 طبع 1881 والبيان (1: 266).
([2])  السرى: الكشف، يقال سرى عنه الثوب سرياً: كشفه، والواو أعلى.
([3]) لليلى الأخيلية، ويروى للشمردل بن شريك اليربوعي. اللسان (نضى) والحيوان (3: 91) والكامل 35 وأمالي القالي (1: 238) والعقد (6: 228). وصدره: * يشبهون ملوكاً في تجلتهم *
([4]) للراعي كما في اللسان (نضج)، وأنشده في المجمل.
([5]) ديوان أبي طالب 7 مخطوطة الشنقيطي واللسان (نضح). وروي القصيدة مرفوع، وضبط في اللسان بالكسر خطأ.
([6]) في الأصل: "من الذي".
([7])  ديوان النابغة 17 واللسان (نضد).
([8])  الجمهرة (2: 277).
([9])  للأعشى في ديوانه 108 واللسان (نضر).

ـ

### Türkçe

(باب **النون** و**الضاد** وما يثلثهما)

(**نضل**)  **النون** ve**الضاد** ve**اللام**: köklü bir (asıl)dır; bir atışa ve karşılıklı atışmaya delâlet eder. Ve “**نَضَلَ** falancayı”: onu **النِّضال** ile (ok atışmasıyla) karşılıklı atıştı da bu hususta ona galip geldi. Ve o, falanca adına **يُناضِل**: onun hakkında, onun mazeretiyle konuşur; sanki onun önünde (onu savunarak) atışır. Ve ben, sadaktan bir oku **انتضَلْتُ**. Ve mecazen denir: “kavimden bir adamı **انتضَلْتُ**”: onlardan seçtim. Ve develerin **انتضال**’ı: yürüyüşte elleriyle (ayaklarıyla) atışlarıdır (ileri atmalarıdır). Ve **انتضلوا** ve **تَناضَلوا**: üstünlük (yarış) için attılar. Ve söz ve hadislerle **انتضَلْنا**; bu, okun **نِضال**’ından bir istiaredir. Lebîd dedi:
فانتضلنا وابنُ سَلْمَى قاعدٌ *** كَعتِيق الطير يُغضِي ويُجَلّ([1])

(**نضا**)  **النون** ve**الضاد** ve illetli harf; çoğu **الواو**’dur: sahih bir asıldır; şeyin soyulmasına([2]) ve inceltilmesine ve soyutlanmasına delâlet eder. Ondandır: kılıcı kınından **نَضَا**. Ve ok **نَضَا**: geçti (ilerledi). Ve at, atları **نَضَا**: onları geçti; sanki aralarındaki şeyden sıyrılıp soyundu. Ve kına elden **نضا**: gitti. Ve elbisemi **نَضَوْتُ**: onu benden attım. İmru’ul-Kays dedi:
فجِئتُ وقد نَضَتْ لنومٍ ثيابَها *** لدى السِّتْر إلاَّ لِبْسَةَ المتفضِّلِ
Ve develerden **النِّضْو**: seferlerin zayıflattığı; sanki onu yontmuş ve onu etten soyup çıplaklaştırmıştır. Ve adam **أنْضَى**: devesi **نِضْواً** oldu. Ondandır: “şeyi **أنْضَيتُ**”: onu eskittim. Ve yuların **نِضْوُ**’su: kayışlar olmaksızın demirleridir. Ve okun **نَضِيُّ**’si: onun gövdesi (şaftı)dır; o, tüyü aşıp temrene kadar olan kısımdır; bu, onun yontulup **نِضْواً** olmasına sebebiyledir. Ve mızrağın **نَضِيُّ**’si: göğsünün kabzadan yukarı olan kısmıdır. Ve **النَّضِيُّ**: dik boyunlu (boynu kalkık)tır; bu, teşbih mânâsı üzerinedir; çoğulu **أنضِيَة**’dir. Dedi:
* وطُولِ أنْضِيَة الأعناقِ واللِّمَمِ([3]) *

(**نضب**)  **النون** ve**الضاد** ve**الباء**: bir şeyin açığa çıkmasına ve gitmesine delâlet eden bir kelimedir. Ve su **نضب**: uzaklaştı; **نضوباً**. Ve çöl **نَضَبت**: sanki soyunup çıplaklaştı. Ve **خَرْقٌ ناضب**: uzak (yer).
Ve ondan şâz olarak: **التَّنْضَب**: ağaç.

(**نضج**)  **النون** ve**الضاد** ve**الجيم**: bir şeyin pişirilmesinde nihayete ulaşmaya delâlet eden bir asıldır; sonra, sağlamlaştırmanın sınırına ulaşan her şeyde istiare edilir. Ve hurma ve et **نَضِجَ**; **نُضجاً**; ve ben onu **أنضَجْتُ**. Ve güneş onu **أنضَجَتْ**; **إنضاجاً**. Ve bu istiare edilir de denir: o, görüşün **نَضِيج**’idir: onun sağlam olanıdır. Ve deve, doğum vaktini aşıp doğurmazsa **نَضّجَت**; o **مُنَضّجٌ**’dur; onlar **مُنَضِّجات**’tır. Dedi:
هو ابنُ مُنَضِّجاتٍ كُنَّ قِدْماً *** يَزِدْنَ على العديد قُرابَ شَهْرِ([4])

(**نضح**)  **النون** ve**الضاد** ve**الحاء**: ıslatılan bir şeye ve serpilen suya delâlet eden bir asıldır. O hâlde **النَّضْح**: su serpmedir. Ve onu **نَضَحتُ**. Dil ehli dedi: incelen her şeye **نَضْحٌ** denir; bu, zikrettiğimiz kıyastır; çünkü serpme incedir. Denir: evi suyla **نَضَحت**. Ve derisi terle **نَضَح**. Ve su çeken deve **ناضحٌ**’tır. Ve onları oklarla **نَضَحُوهم**; bu, teşbih yoluyla. Ve kendinden **نَضَح**; sanki hüccetle onun adına atıştı (savundu). Hadiste: “**انْضَحُوا عَنَّا الخَيل لا نُؤْتَى مِن خَلْفِنا**”, yani onları okla atın. Ve **النَّضيح** ve**النَّضَح**: havuzdur; çünkü suyla **يُنضَح** edilir. Ve **الغضا** **نَضَح**: çatladı; ve onun çiçeğinin düşmesi, suyun **نَضْح**’ına benzetilir. Ebû Tâlib dedi:
بُورِك الميِّت الغريب كما بو *** رِكَ نَضْحُ الرُّمّانِ والزَّيتونُ([5])
İbnü’l-A‘râbî dedi: havuz **نضيحاً** diye adlandırıldı; çünkü develerin susuzluğunu **يَنضَح** eder; yani onu ıslatır. Halîl dedi: ve adam bir işle itham olunur da ondan **يَنْتَضحُ** eder; yani ondan beraati ortaya koyarsa ve ondan nefsini olanca gayretiyle temize çıkarırsa.

(**نضخ**)  **النون** ve**الضاد** ve**الخاء**: bir öncekinin yakınıdır; ancak ondan daha fazladır([6]). Derler: **النَّضْخ** şeyden **كاللّطْخ** gibidir; ona bir iz kalır. Ve elbisesini güzel kokuyla **نَضَخ**. Ve **غَيثٌ نضّاخٌ**: bol. Ve **عينٌ نضّاخة**: suyu çok.

(**نضد**)  **النون** ve**الضاد** ve**الدال**: sahih bir asıldır; bir şeyi bir şeye, düzgünlük ve toplama içinde, dik olarak yahut enine, katmaya delâlet eder. Ve şeyi, bir kısmını bir kısmına, düzgün olarak yahut üst üste **نَضَدْتُ**. Ve **النَّضَد**: elbiselerden yığılmış olan. Nâbiga dedi:
خَلَّتْ سبيلَ أتِيٍّ كان يحبسُه *** ورفَّعْته إلى السَّجْفَينِ فالنَّضَدِ([7])
Ve **النَّضَد**: üzerine eşya dizilen sedirdir. Ve dağların **أنْضاد**’ı: bazısı bazısının üstünde olan kayalardır. Ve buluttan **النَّضَد**: **الصَّبير** gibidir; bazısı bazısına (bitişik) olur; çoğulu **أنضاد**. Ve kavmin **أنضادُ**’ı: cemaatleri ve sayılarıdır. Ve adamın **نَضَدُ**’ı: onun yardımına toplanan amcaları ve dayılarıdır. Ve **النَّضَد**: şereftir. Ve dibâcın **نَضائد**’i: **نَضِيدة**’nin çoğuludur; o, yastıktır ve eşyadan doldurulmuş olan şeydir. İbn Düreyd([8]) dedi: bir kısmı bir kısmı üzerine dizilen her şey **نَضِيد**’dir.

(**نضر**)  **النون** ve**الضاد** ve**الراء**: sahih bir asıldır; güzelliğe ve cemâle ve saflığa delâlet eder. Ondandır: **النَّضْرة**: renk güzelliği; ve **نَضَُِرَ** **يَنْضَُر**. Ve “Allah onun yüzünü **نَضَّر** etti”: onu güzelleştirdi ve nurlandırdı. Hadiste: “**نضَّر الله امرأً سمِعَ مقالتي فوعاها**”. Ve **أخْضَرُ ناضرٌ**. Ve bu, her parlak güzel şey hakkında söylenir. Allah Teâlâ dedi: ﴿**وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَة**﴾ [el-Kıyâme 22]. Ve **النَّضير**: altındır; güzelliği ve saflığı sebebiyle. Dedi:
إذا جُرِّدَت يوماً حسِبْتَ خَمِيصةً *** عليها وجِريالَ النَّضير الدُّلامِصا([9])
Ve **قَدَحٌ نُضَارٌ**: **أثْل**’den yapılmıştır; o, **الغَوْر**’da olur; belki de güzel olabilir.

--------------ـــ
([1])  Lebîd divanı s. 16, 1881 baskı; ve el-Beyân (1: 266).
([2])  **السرى**: açma (örtüyü kaldırma); “elbise ondan **سرى**; **سرياً**”: onu açtı (çıplaklaştırdı); ve **الواو** daha üstündür.
([3]) Leylâ el-Ahîliyye’nindir; ve eş-Şemerdel b. Şerîk el-Yerbû‘î’ye rivayet edilir. Lisân (**نضى**) ve el-Hayevân (3: 91) ve el-Kâmil 35 ve Emâlî el-Kâlî (1: 238) ve el-‘İkd (6: 228). Ve صدرُه: * يشبهون ملوكاً في تجلتهم *
([4]) er-Râ‘î’nindir; Lisân (**نضج**)’de olduğu gibi; ve el-Mücmel’de onu inşâd etti.
([5]) Ebû Tâlib divanı 7, eş-Şinkîtî yazması; ve Lisân (**نضح**). Ve kaside merfû‘ olarak rivayet edildi; ve Lisân’da kesre ile ضبط edildi; hatadır.
([6]) Asılda: “**من الذي**”.
([7]) Nâbiga divanı 17; ve Lisân (**نضد**).
([8]) el-Cemhere (2: 277).
([9]) el-A‘şâ’nındır; divanında 108; ve Lisân (**نضر**).
