# نفنف — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D9%81%D9%86%D9%81/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D9%81%D9%86%D9%81/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [نفنف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D9%81%D9%86%D9%81.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: نفنف

النفنف هكذا في سائر الأصول إفراده في تركيب مستقل، ووحدهما الصاغاني، فذكره في نفف، قال الجوهري: هو الهواء زاد غيره: بين الشيئين وكل مهوى بين جبلين نفيف، وهو قول الأصمعي، قال الفرزدق:
  على سورة حتى كأن عزيزها                      ترامى به من بين نيقين نفيف وقال العجاج:
  ترمى المردى نفنفا فنفنفا كالنفناف قال ابن شميل: وصقع الجبل الذي كأنه جدار مبني مستو: نفنف. قال: ومن شفة الركية إلى قعرها نفنف، وقال ابن الأعرابي: النفنف أعلى البئر إلى الأسفل. قال ابن شميل: والنفنف أيضا: أسناد الجبل التي تعلوه منها وتهبط منها فتلك نفانف، ولا تنبت النفانف شيئا؛ لأنها خشنة غليظة بعيدة من الأرض. وقال ابن الأعرابي: النفنف: ما بين أعلى الحائط إلى أسفل، وبين السماء والأرض. وقال غيره: كل شيء بينه وبين الأرض مهوى فهو نفيف، قال ذو الرمة:
  ترى قرطها من حرة الليث مشرفا                      على هلك في نفـيف يتـطـوح أراد أنها طويلة العنق، وأنشد ابن الأعرابي له أيضا:
  وظل للأعيس المزجي نواهضه                      في نفنف اللوح تصويب وتصعيد ونفيف: ع قاله ابن دريد، وأنشد لجميل:
  عفا برد من أم عمرو فنفنف وفي المعجم أنه جبل قرب المدينة على بريد منها، أو نحوه. وقال الليث: النفنف: المفازة وأنشد:
  إذا علونا نفنفا فنفنفا ونفنف: غلام دعبل بن علي الخزاعي الشاعر المشهور، وكان مغنيا له ذكر، نقله الحافظ. وقال ابن شميل: نفانف الدار والكبد: نواحيهما.
 ومما يستدرك عليه: النفناف: البعيد، عن كراع. والنفنوف: مهوى بين الجبلين، عامية.

### Türkçe

**النفنف**: böylece bütün asıllarda, müstakil bir terkib içinde tekil olarak (gelmiştir); yalnızca Sâğânî ikisini (bir araya) getirdi; onu **نفف**’te zikretti. Cevherî dedi: o, havadır. Başkası artırdı: iki şeyin arasında. Ve iki dağ arasındaki her iniş yeri **نفيف**’tir; bu, Asma‘î’nin sözüdür. Ferazdak dedi:
  Bir sur üzerinde; öyle ki onun azîzi sanki                      iki yüksek yer arasından bir **نفيف** ile ona atılmıştır.
A‘câc dedi:
  **المردى**’yı **نفنفا** sonra **نفنفا** atar; **النفناف** gibi.
İbn Şümeyl dedi: Dağın, sanki yapılmış düz bir duvar gibi olan çıkıntısı: **نفنف**. Dedi: Ve kuyunun dudağından dibine kadar **نفنف** (vardır). İbnü’l-A‘râbî dedi: **النفنف** kuyunun üstünden aşağıya kadardır. İbn Şümeyl dedi: **النفنف** ayrıca: dağın, ondan yükselinen ve ondan inilen yamaçlarıdır; işte onlar **نفانف**’tir. Ve **النفانف** hiçbir şey bitirmez; çünkü onlar kaba, kalın, yerden uzak (yerler)dir. İbnü’l-A‘râbî dedi: **النفنف**: duvarın üstü ile altı arası ve gök ile yer arasıdır. Başkası dedi: Her şey ki onunla yer arasında bir iniş yeri varsa, o **نفيف**’tir. Zü’r-Rumme dedi:
  Onun küpesini, Aslanın harresinden yüksekçe görürsün                      bir helâk üzerinde, bir **نفـيف** içinde sallanıp durur.
Onunla, boynunun uzun olduğunu kastetti. İbnü’l-A‘râbî ona ait yine şunu da inşâd etti:
  **الأعيس المزجي**’nin, yükselenleri için bir gölge (vardır)                      **نفنف اللوح**’ta aşağı iniş ve yukarı çıkış.
Ve **نفيف**: ‘ayn (harfi); bunu İbn Düreyd söyledi. Cemîl’e ait şu beyti inşâd etti:
  Ümmü Amr’dan bir serinlik silindi de **نفنف** (kaldı).
Ve Mu‘cem’de: o, Medine yakınında, ondan bir berîd mesafede yahut ona yakın (bir yerde) bir dağdır. Leys dedi: **النفنف**: çöl; ve şu (beyti) inşâd etti:
  Eğer bir **نفنفا**’ya yükselirsek, sonra bir **نفنفا**’ya.
Ve **نفنف**: meşhur şair Du‘bel b. Ali el-Huzâ‘î’nin oğlanı; onun için bir zikir vardı; Hâfız onu nakletti. İbn Şümeyl dedi: **نفانف** evin ve karaciğerin: ikisinin yanlarıdır.

Ve onun üzerine istidrâk olunanlardandır: **النفناف**: uzak (olan); Kurâ‘dan. Ve **النفنوف**: iki dağ arasındaki iniş yeri; avâmî (halk dili).
