# هتت (ه-ت-ت) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%AA%D8%AA
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%87%D8%AA%D8%AA

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ه - ت - ت
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 5 sözlük

## Sözlükler (5)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%AA%D8%AA/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الهاء مع التاء
هت، ت ه مستعملان
هت:
الهتُّ شِبْهُ العَصْر للصَّوْت، يُقالُ للبَكْر: يَهِتُّ هتيتاً، ثم يَكِشُّ كشيشا، ثمّ يَهْدِرُ إذا بزل هديراً. ويقال: الهَمْز صوتٌ مَهتوتٌ في أقصَى الحَلْق، فإذا رُفِّهَ عن الهَمْز صار نفسا، تحوّل إلى مخرج الهاء، ولذلك استخفّتِ العربُ إدخال الهاءِ على الألف المقطوعة، يقال: أراقَ وهَراقَ، وأيهات وهيهات.
وتقول: يَهْتُّ الإنسانُ الهمزة هتّاً إذا تكلّم بها.
والهَتْهَتَةُ أيضاً تُقال في معنَى الهَتيت.
ته:
والهَتْهَتَةُ والتَّهْتَهَةُ تقال في التواء اللّسان.

##### Türkçe

باب **الهاء** مع **التاء**
**هت**، **ت ه** kullanımdadırlar.
**هت**:
**الهتُّ** ses için sıkmaya benzer (bir şey)dir; bakire deveye: **يَهِتُّ** **هتيتاً** denir, sonra **يَكِشُّ** **كشيشا** (eder), sonra da (deve) **بزل** olduğunda **يَهْدِرُ** **هديراً** (eder). Ve denir ki: **الهَمْز** en uzak boğazda **مَهتوتٌ** bir sestir; **الهَمْز**den yumuşatılınca nefes olur, **الهاء**ın mahrecine dönüşür; bundan dolayı Araplar kesik **الألف** üzerine **الهاءِ** sokmayı hafif görmüşlerdir; **أراقَ** ve **هَراقَ**; ve **أيهات** (ve) **هيهات** denir.
Ve sen dersin: insan **الهمزة**yi onunla konuştuğu zaman **هتّاً** olarak **يَهْتُّ**.
Ve **الهَتْهَتَةُ** da **الهَتيت** anlamında söylenir.
**ته**:
Ve **الهَتْهَتَةُ** ve **التَّهْتَهَةُ** dilin bükülmesinde söylenir.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%AA%D8%AA/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

قال الأصمعي: يقال للرجل إذا كان جيِّدَ السِياقِ للحديث: هو يسرده سرداً ويَهُتُّهُ هَتًّا. ورجل مِهَتٌّ وهتَّاتٌ، أي خفيفٌ كثير الكلام.

##### Türkçe

قال الأصمعي: Adam için, eğer hadisi iyi sevk eden (iyi akıtan) ise şöyle denir: O, onu **سرداً** olarak (ard arda) dizer ve onu **هَتًّا** olarak **يَهُتُّهُ**. Ve **مِهَتٌّ** ve **هتَّاتٌ** bir adam; yani hafif, çok konuşan.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%AA%D8%AA/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

هَتَّ الشيءَ يَهُتُّه هَتًّا، فهو مَهْتُوتٌ وهَتِيتٌ،
وهَتْهَتَه: وَطِئَه وَطْأً شديداً، فكسَّره. وتركهم هَتًّا بَتًّا أَي كَسَّرهم، وقيل: قَطَّعهم. والهَتُّ: كَسْرُ الشيء حتى يصير رُفاتاً. وفي الحديث: أَقْلِعُوا عن المعاصي قبل أَن يَأْخُذَكم الله فيدَعَكُمْ هَتًّا بَتًّا. الهَتُّ: الكَسْر. وهَتَّ ورَقَ الشَّجر إِذا أَخذه. والبَتُّ: القطْعُ؛ أَي قبل أَن يَدَعَكُمْ هَلْكى مَطْرُوحِينَ مَقْطُوعين.
وهَتُّ قوائِم البعير: صَوْتُ وَقْعِها.
وهَتَّ البَكْرُ يَهِتُّ هَتِيتاً. الهَتُّ: شِبْهُ العَصْر للصَّوْت؛ الأَزهري: يقال للبَكْرِ يَهِتُّ هَتِيتاً، ثم يَكِشُّ كَشِيشاً، ثم يَهْدِرُ إِذا بَزَلَ هَدِيراً؛ وهَتَّ الهَمْزةَ يَهُتُّها هَتًّا: تَكَلَّمَ بها. قال الخليل: الهَمْزَةُ صَوْتٌ مَهْتُوتٌ في أَقصى الحَلْق يصير همزة، فإِذا رُفِّهَ عن الهمز، كان نَفَساً يُحَوِّل إِلى مَخْرج الهاء، فلذلك اسْتَخَفَّتِ العربُ إِدخال الهاء على الأَلف المقطوعة، نحو أَراق وهَرَاق، وأَيْهاتَ وهيهاتَ، وأَشباه ذلك كثيرٌ. قال سيبويه: من الحروف المَهْتُوتُ، وهو الهاء، وذلك لِما فيها من الضعف والخفاء. وفي حديث إِراقة الخمر: فَهَتَّها في البطْحاء أَي صبَّها على الأَرض حتى سُمِعَ لها هَتِيتٌ أَي صَوْتٌ.
ورجل هَتَّاتٌ ومِهَتٌّ وهَتْهَاتٌ: خفيف، كثير الكلام. وهَتَّ القرآنَ هتًّا: سَرَدَهُ سَرْداً. وفلانٌ يَهُتُّ الحديث هَتًّا إِذا سَرَدَه وتابَعه؛ وفي الحديث: كان عمرو بن شُعَيْب وفلانٌ يَهُتَّانِ الكلامَ؛ ويقال للرجل إِذا كان جَيِّدَ السِّياق للحديث: هو يَسْرُدُه سرْداً، ويَهُتُّه هَتًّا. والسَّحابة تَهُتُّ المَطَر إِذا تابَعتْ صَبَّه. والهَتُّ: الصَبُّ. هَتَّ المَزادة وبَعَّها إِذا صَبَّها. وهَتَّ الشيءَ يَهُتٍّه هَتّاً: صَبَّ بعضه في إِثْر بَعْض. وهَتَّتِ المرأَةُ غَزْلَها تَهُتُّه هَتًّا: غَزَلَتْ بعضَه في إِثر بعض. الأَزهري: المرأَةُ تَهُتُّ الغََّزْل إِذا تابعته؛ قال ذو الرمة:
سُقُيَا مُجَلِّلَةٍ، يَنْهَلُّ رَيِّقُها
مِنْ باكِرٍ مُرْثَعِنِّ الوَدْق، مَهْتُوتِ
ابن الأَعرابي: الهَتُّ تَمْزِيقُ الثَّوْبِ والعِرْضِ. والهَتُّ: حَطُّ المَرْتَبَة في الإِكرام.
ابن الأَعرابي: قولُهم أَسْرَعُ من المُهَتْهِتة؛ يقال: هَتَّ في كلامه، وهَتْهَتَ إِذا أَسْرَعَ.
ومن أَمثالهم: إِذا وقَفْتَ العَيْرَ على الرَّدْهةِ فلا تَقُلْ لَه هَتْ؛ وبعضهم يقول: فلا تُهَتْهِتْ به؛ قال أَبو الهيثم: الهَتْهَتةُ أَن تَزْجُرَه عند الشُّرْب؛ قال: ومعنى المثل إِذا أَرَيْتَ الرجلَ رُشْدَه، فلا تُلِحَّ عليه، فإِنَّ الإِلحاحَ في النصحية يَهْجِم بك على الظِّنَّة. والهَتْهَتةُ من الصوت: مثل الهَتِيتِ؛ الأَزهري: الهَتْهَتَةُ والتَّهْتَهَةُ أَيضاً في التِواء اللِّسان عند الكلام. وقال الحسن البصري في بعض كلامه: والله ما كانوا بالهَتَّاتين، ولكنهم كانوا يَجْمَعُون الكلامَ ليُعْقَلَ عنهم. يقال: رجلٌ مِهَتٌّ وهَتَّاتٌ إِذا كان مِهْذاراً، كثير الكلام.

##### Türkçe

**هَتَّ** şeyi **يَهُتُّه** **هَتًّا** (diye) yaptı; o hâlde o **مَهْتُوتٌ** ve **هَتِيتٌ**dur.

Ve **هَتْهَتَه**: onu şiddetli bir çiğneme ile çiğnedi, böylece onu kırdı. Ve onları **هَتًّا بَتًّا** bıraktı; yani onları kırdı; ve denildi ki: onları parçaladı. Ve **الهَتُّ**: şeyin, ufantı hâline gelinceye kadar kırılmasıdır. Ve hadiste:
“Masiyetlerden vazgeçin; Allah sizi yakalayıp da sizi **هَتًّا بَتًّا** bırakmadan önce.”
**الهَتُّ**: kırmadır. Ve ağaç yaprağını **هَتَّ** etti; onu aldığı zaman. Ve **البَتُّ**: kesmedir; yani sizi helâk olmuş, atılmış, kesilmiş (hâlde) bırakmadan önce.

Ve devenin ayaklarının **هَتُّ**u: onların vuruşunun sesidir.

Ve genç deve **هَتَّ** eder, **يَهِتُّ** **هَتِيتاً**. **الهَتُّ**: ses için sıkmaya benzer (bir şey)dir; el-Ezherî: genç deve için “**يَهِتُّ هَتِيتاً**” denir; sonra “**يَكِشُّ كَشِيشاً**” eder; sonra, azı dişi çıkardığı zaman “**يَهْدِرُ**” eder, **هَدِيراً** (diye). Ve **هَتَّ** **الهَمْزةَ**yı, onu **يَهُتُّها** **هَتًّا**: onunla konuştu. Halîl dedi: **الهَمْزَةُ** boğazın en sonunda **مَهْتُوتٌ** bir sestir; hemzeye dönüşür. Hemzeden yumuşatıldığı zaman, **الهاء**nın mahrecine çevrilen bir nefes olur; bu sebeple Araplar, kesik elif üzerine **الهاء**yı sokmayı hafif gördüler; **أَراق** ve **هَرَاق** gibi, **أَيْهاتَ** ve **هيهاتَ** gibi; ve bunun benzerleri çoktur. Sîbeveyh dedi: harflerden **المَهْتُوتُ** olan vardır; o da **الهاء**dır; bu, onda bulunan zayıflık ve gizlilik sebebiyledir. Şarabı dökme hadîsinde: “Onu **فَهَتَّها** **في البطْحاء**”; yani onu yere döktü; ta ki onun için bir **هَتِيتٌ** işitildi; yani bir ses.

Ve bir adam **هَتَّاتٌ** ve **مِهَتٌّ** ve **هَتْهَاتٌ**: hafif, çok konuşan. Ve Kur’ân’ı **هَتَّ** etti, **هتًّا**: onu ardı ardına okudu. Ve falan kimse hadisi **يَهُتُّ** **هَتًّا** eder; onu ardı ardına okuduğu ve peş peşe getirdiği zaman. Ve hadiste: Amr b. Şuayb ve falan kimse sözleri **يَهُتَّانِ** ederlerdi. Ve bir kimse için, hadisi iyi sevk edici olduğu zaman: “onu **يَسْرُدُه** **سرْداً** (diye) dizer” ve “onu **يَهُتُّه** **هَتًّا** (diye) yapar” denir. Ve bulut, yağmuru **تَهُتُّ** eder; onu dökmeyi peş peşe yaptığı zaman. Ve **الهَتُّ**: dökmedir. **هَتَّ** tulumu ve onu **بَعَّها** etti; onu döktüğü zaman. Ve **هَتَّ** şeyi, onu **يَهُتٍّه** **هَتّاً**: onun bir kısmını bir kısmının ardından döktü. Ve kadın ipliğini **هَتَّتِ**; onu **تَهُتُّه** **هَتًّا**: onun bir kısmını bir kısmının ardından eğirdi. el-Ezherî: kadın, ipliği **تَهُتُّ** eder; onu peş peşe yaptığı zaman. Zû’r-Rumme dedi:
سُقُيَا مُجَلِّلَةٍ، يَنْهَلُّ رَيِّقُها
مِنْ باكِرٍ مُرْثَعِنِّ الوَدْق، مَهْتُوتِ

İbnü’l-A‘râbî: **الهَتُّ** elbisenin ve ırzın yırtılmasıdır. Ve **الهَتُّ**: ikramda mertebenin düşürülmesidir.

İbnü’l-A‘râbî: onların “**أَسْرَعُ من المُهَتْهِتة**” sözleri; “konuşmasında **هَتَّ** etti” denir; ve **هَتْهَتَ**; hızlandığı zaman.

Ve onların darbımesellerinden: “Eğer eşeği **الرَّدْهةِ** üzerinde durdurursan, ona **هَتْ** deme”; ve bazısı: “onunla **تُهَتْهِتْ** etme” der. Ebû’l-Heysem dedi: **الهَتْهَتةُ** onun içme sırasında onu azarlamandır. Dedi: Meselin manası: eğer adama onun doğru yolunu gösterirsen, ona ısrar etme; çünkü nasihatte ısrar, seni zan (suizan) üzerine saldırıverir. Ve sesten **الهَتْهَتةُ**: **الهَتِيتِ** gibidir. el-Ezherî: **الهَتْهَتَةُ** ve **التَّهْتَهَةُ** da, konuşma sırasında dilin dolaşmasıdır. Ve Hasan el-Basrî sözünün bir kısmında dedi: “Vallahi onlar **بالهَتَّاتين** değillerdi; fakat onlar, sözleri, kendilerinden anlaşılması için toplarlardı.” Denilir: bir adam **مِهَتٌّ** ve **هَتَّاتٌ**; geveze, çok konuşan olduğu zaman.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%AA%D8%AA/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الهت: سرد الكلام  . هت القرآن هتا: سرده سردا، وفلان يهت الحديث هتا إذا سرده وتابعه، وفي الحديث:  كان عمرو بن شعيب وفلان يهتان الكلام  وقال الأصمعي: يقال للرجل إذا كان جيد السياق للحديث: هو يسرده سردا، ويهته هتا. عن ابن الأعرابي: الهت  :تمزيق الثياب والأعراض  ، ونص عبارته: تمزيق الثوب والعرض. الهت:  الصب  ، هت المزادة إذا صبها، والسحابة تهت المطر، إذا تابعت صبه، وهت الشيء يهته هتا: صب بعضه في إثر بعض. الهت  :حط المرتبة في الإكرام  ، قاله ابن الأعرابي. الهت  :متابعة المرأة في الغزل  هتت المرأة غزلها تهته غزلت بعضه في إثر بعض. وعن الأزهري: المرأة تهت الغزل، إذا تابعته، قال ذو الرمة:
  سقيا مجللة ينـهـل ريقـهـا                      من باكر مرثعن الودق مهتوت الهت  :حت ورق الشجر  ، أي أخذه. الهت:  الكسر  ، هت الشيء يهته هتا فهو مهتوت وهتيت: وطئه وطأ شديدا فكسره. وتركهم هتا بتا، أي كسرهم، وقيل: قطعهم. والهت: كسر الشيء حتى يصير رفاتا. وفي الحديث:  أقلعوا عن المعاصي قبل أن يأخذكم الله فيدعكم هتا بتا  الهت: الكسر، والبت القطع، أي قبل أن يدعكم هلكى مطروحين مقطوعين.  كالهتهتة  ، هته وهتهته سواء. قال الأزهري: الهتهتة: التواء اللسان عند الكلام. وقال الحسن البصري- في بعض كلامه-:  والله ما كانوا بالهتاتين، ولكنهم كانوا يجمعون الكلام ليعقل عنهم  . يقال:  رجل مهت  ، بكسر ففتح،  وهتات  وهتهات  : مهذار  خفيف كثير الكلام  عن ابن الأعرابي: قولهم: أسرع من المهتهتة، يقال:  هتهت في كلامه  إذا  أسرع  ، كهت. من أمثالهم:  إذا وقفت البعير على الردهة، فلا تقل له هت  وبعضهم يقول: فلا تهتهت به. هتهت  بعيره: زجره عند الشرب بهت هت  قاله أبو الهيثم، قال: ومعنى المثل: إذا أريت الرجل رشده فلا تلح عليه، فإن الإلحاح في النصيحة يهجم بك على الظنة.
 ومما يستدرك عليه، ما في اللسان والنهاية وغيرهما: هت قوائم البعير: صوت وقعها. وهت البكر يهت هتيتا والهت شبه العصر للصوت. قال الأزهري: يقال للبكر: يهت هتيتا، ثم يكش كشيشا، ثم يهدر  إذا بزل هديرا  . وهت الهمزة يهتها هتا تكلم بها. قال الخليل: الهمزة صوت مهتوت في أقصى الحلق يصير همزة، فإذا رفه عن الهمز كان نفسا يحول إلى مخرج الهاء؛ فلذلك استخفت العرب إدخال الهاء على الألف المقطوعة، نحو أراق وهراق، وأيهات وهيهات، وأشباه ذلك كثير. قال سيبويه: من الحروف المهتوت، وهو الهاء؛ وذلك لما فيها من الضعف والخفاء. وفي التكملة: الحرف المهتوت هو التاء؛ لضعفه وخفائه. وفي حديث إراقة الخمر:  فهتها في البطحاء  أي صبها على الأرض حتى سمع لها هتيت، أي صوت.

##### Türkçe

**الهت**: sözün ardı ardına dizilmesi. **هت القرآن هتا**: onu ardı ardına dizdi, dizilişle dizdi; ve falan kimse **يهت الحديث هتا** (yapar), onu ardı ardına dizip peş peşe getirdiği zaman. Hadiste: “Amr b. Şuayb ve falan kimse sözü **يهتان** (ardı ardına dizerlerdi).” el-Asmaî dedi: Adam için, hadisi iyi sevk edici olduğu zaman şöyle denir: “Onu dizilişle dizer, ve onu **يهته هتا** (ardı ardına dizer).” İbnü’l-A‘râbî’den: **الهت**: elbiseleri ve ırzları parçalamak; ibaresinin nassı: “Elbiseyi ve ırzı parçalamak.”

**الهت**: dökme. **هت المزادة**: onu döktüğü zaman; ve bulut yağmuru **تهت** (döker), dökmesini peş peşe getirdiği zaman. **وهت الشيء يهته هتا**: onun bir kısmını bir kısmının ardından döktü.

**الهت**: ikramda mertebeyi indirmek; bunu İbnü’l-A‘râbî söyledi.

**الهت**: kadının ip eğirmede peş peşe getirmesi. **هتت المرأة غزلها تهته**: bir kısmını bir kısmının ardından eğirdi.

el-Ezherî’den: Kadın **تهت الغزل** (yapar), onu peş peşe getirdiği zaman. Zû’r-Rumme dedi:
  “Sakıyâ, örtülü (bir bulut); tükürüğü ıslanır,
  sabahleyin, yağmurun döküntüsüyle ıslanmış birinden; **مهتوت**.”

**الهت**: ağacın yaprağını kazımak; yani onu almak.

**الهت**: kırma. **هت الشيء يهته هتا فهو مهتوت وهتيت**: onu şiddetli bir basışla çiğnedi de kırdı. Ve onları **هتا بتا** bıraktı; yani onları kırdı; ve denildi ki: onları kesti. Ve **الهت**: bir şeyi, ufantı oluncaya kadar kırmaktır. Hadiste: “Allah sizi alıp da sizi **هتا بتا** bırakmadan önce günahlardan vazgeçin.”

**الهت**: kırmadır; **البت** kesmedir; yani sizi helâk olmuş, atılmış, kesilmiş (hâlde) bırakmadan önce.

**كالهتهتة**: **هته** ile **هتهته** birdir. el-Ezherî dedi: **الهتهتة**: konuşma sırasında dilin dolaşmasıdır. Hasan el-Basrî —sözünün bir kısmında— dedi: “Vallahi onlar **بالهتاتين** değillerdi; fakat onlar sözü toplarlardı ki kendilerinden akledilsin.” Denir: **رجل مهت** (kesra sonra fetha ile), ve **هتات** ve **هتهات**: çok geveze; hafif; çok sözlü.

İbnü’l-A‘râbî’den: Onların sözü: “**أسرع من المهتهتة** (مهتهتة’den daha hızlı).” Denir: **هتهت في كلامه**: hızlandığı zaman; **كهت** gibi.

Atasözlerindendir: “Deveyi **الردهة** üzerine durdurduğun zaman, ona **هت** deme.” Bazıları da der ki: “Onunla **تهتهت** etme.” **هتهت بعيره**: içirme sırasında onu “**هت هت**” ile sürdü; bunu Ebû’l-Heysem söyledi. Dedi ki: Atasözünün manası: Bir adama doğru yolunu gösterdiğin zaman ona ısrar etme; çünkü nasihatte ısrar, seni zan (itham) üzerine saldırır.

Ve ona istidrâk edilenlerdendir; **اللسان**’da, **النهاية**’de ve başkalarında olan: **هت قوائم البعير**: onların düşüşünün sesi. Ve **هت البكر يهت هتيتا**; ve **الهت** ses için, sıkmaya benzer (bir şey)dir. el-Ezherî dedi: Genç deve için şöyle denir: **يهت هتيتا**, sonra **يكش كشيشا**, sonra **يهدر**; **إذا بزل هديرا** (büyüyüp) böğürmesi (olduğu zaman).

Ve **هت الهمزة يهتها هتا**: onu (hemzeyi) onunla konuştu. el-Halîl dedi: **الهمزة** boğazın en sonunda **مهتوت** bir sestir; hemze olur; hemzelemeyi yumuşattığı zaman ise, **الهاء**’nın mahrecine dönen bir nefestir; bu sebeple Araplar, kesik elif üzerine **الهاء**’yı sokmayı hafif gördüler; **أراق** ve **هراق**, **أيهات** ve **هيهات** gibi; bunun benzerleri çoktur. Sîbeveyh dedi: **من الحروف المهتوت** (مهتوت harflerden) olan, **الهاء**’dır; bu, onda bulunan zayıflık ve gizlilik sebebiyledir. **وفي التكملة**: **الحرف المهتوت** **التاء**’dır; zayıflığı ve gizliliği sebebiyle.

Şarabı dökme hadîsinde: “**فهتها في البطحاء**”; yani onu yere döktü; ta ki ona bir **هتيت** işitildi; yani bir ses.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%AA%D8%AA/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

هَتَّ
هَتَّ U ( n. ac. هَتّ 1 ),
a.  Rent, tore; injured ( the reputation of ).

b.  Broke, smashed, pounded.

c.  Stripped off the leaves.

d.  Poured out.

e.  Spoke fluently, well.

f.  Affronted, dishonoured, degraded.

g.  Uttered its cry ( camel ).

h.  Uttered, pronounced.

i.  [ 'Ala ] [ coll. ], Scolded, threatened.

هَتّ
هَتّ 1 ,
a.  Rent, tear.

b.  Sound, thud.

هَتِيْت
هَتِيْت 25 ,
a.  Broken, pounded.

b.  see 1 (b) .

مِهْتَت
مِهْتَت 20 ,
a.  see 28 .

هَتَّاْت
هَتَّاْت 28 ,
a.  Loquacious; babbler.

هَتَّآءُ
هَتَّآءُ 42 ,
a.  Slanderous woman.

هَتْ
هَتْ
a.  Cry, call.

##### Türkçe

**هَتَّ**
**هَتَّ** U (n. ac. **هَتّ** 1),
a. Yırttı, parçaladı; (—ın) itibarını zedeledi.

b. Kırdı, parçaladı, dövdü.

c. Yaprakları soydu.

d. Döktü.

e. Akıcı, iyi konuştu.

f. Hakaret etti, onursuzlaştırdı, alçalttı.

g. (Deve) böğürtüsünü çıkardı.

h. Söyledi, telaffuz etti.

i. [‘Ala] [topl.], azarladı, tehdit etti.

**هَتّ**
**هَتّ** 1,
a. Yırtma, yırtış.

b. Ses, gümbürtü.

**هَتِيْت**
**هَتِيْت** 25,
a. Kırılmış, dövülmüş.

b. 1 (b)’ye bak.

**مِهْتَت**
**مِهْتَت** 20,
a. 28’e bak.

**هَتَّاْت**
**هَتَّاْت** 28,
a. Çok konuşan; geveze.

**هَتَّآءُ**
**هَتَّآءُ** 42,
a. İftiracı kadın.

**هَتْ**
**هَتْ**
a. Çığlık, çağrı.
