# هدد — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%AF%D8%AF/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%87%D8%AF%D8%AF/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [هدد](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%AF%D8%AF.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: هدد

الهد: الهدم الشديد، وهو نقض البناء وإسقاطه، الهد: الكسر كحائط يهد بمرة فينهدم، كالهدود، بالضم، وقد هده هدا وهدودا، قال كثير عزة:

  فلو كان مابي بالجبال لهدهاوإن كان في الدنيا شديدا هدودها وقال الأصمعي: هد البناء يهده هدا، إذا كسره وضعضعه، وقولهم: ما هده كذا: ما كسره. قلت: هذا هو المعروف في هذا الباب، أعني تعديه، ونقل شيخنا عن أبي حيان في أثناء تفسير مريم أنه يقال: هد الحائط يهد، إذا سقط، لازما، ونقله السمين وسلمه.
 الهد، الهرم، محركة، وهو أقصى الكبر، قال ابن الأعرابي: الهد: الرجل الكريم الجواد القوي. الهد: هدير البعير، عن اللحياني، الهد: الصوت الغليظ، كالهدد، محركة الهد: الرجل الضعيف البدن، قاله الأصمعين ونقل الفتح عن ابن الأعرابي، ويكسر في هذه الأخيرة، ويقول الرجل للرجل إذا أوعده: إني لغير هد، أي غير ضعيف ولا جبان، هدون، بالفتح، ويكسر، قال العباس بن عبد المطلب رضي الله عنه:
  ليسوا بهدين في الحروب إذا                      تعقد فوق الحراقف النطق ومنع بعضهم الكسر، وقد هدا يهد ويهد، كيمل ويقل، أي بالفتح والكسر، هدا، مصدرهما. والهاد: صوت يأتي من قبل البحر يسمعه أهل السواحل، فيه، وفي بعض الأمهات: له دوي في الأرض، وربما كانت منه الزلزلة، وهديده: دويه، وفي التهذيب: ودويه: هديده، وقد هد يهد، كمل يمل.
 الهادة. بالهاء، الرعد، تقول العرب: ما سمعنا العام هادة، أي رعدا. والأهد: الجبان الضعيف، كالهدادة، قال شمر: يقال. رجل هد وهدادة، وقوم هداد: جبناء، وأنشد قول أمية بن أبي الصلت يمدح عبد الله بن جدعان:
  فأدخلهم عـلـى ربـذ يداه                      بفعل الخير ليس من الهداد قولهم مررت برجل هدك من رجل، وتكسر الدال، أي حسبك من رجل، ولا يخفى أن قوله من رجل مرة ثانية تكرار مخل للاختصار، وهو مدح، قال الزمخشري: يقال ذلك إذا وصف بجلد وشدة، انتهى. وقيل: معناه: أثقلك وصف محاسنه، وفيه لغتان، منهم من تجريه مجرى المصدر، فحينئذ الواحد والجمع والأنثى سواءق، منهم من يجعله فعلا فيثني ويجمع، يقال: مررت برجل هدك من رجل، وبامرأة هدتك من امرأة، كقولك، كفاك وكفتك، في التثنية: مررت برجلين هداك. وفي الجميع مررت برجال هدوك، وفي مثنى المؤنث: مررت بامرأتين هدتاك. وفي جميع المؤنث مررت بنساء هددنك، وأنشد ابن الأعرابي:
  ولي صاحب في الغار هدك صاحبا قال: أي ما أجله، ما أنبله، ما أعلمه، يصف ذئبا. وفي الحديث أن أبا لهب قال: لهد ما سحركم صاحبكم. وهي كلمة يتعجب بها، يقال: لهد الرجل، أي ما أجلده. وهدد بن بدد، كزفر، فيهما، اسم الملك الذي كان يأخذ كل سفينة غصبا، جاء ذلك عن الإمام أبي عبد الله محمد بن إسماعيل البخاري في صحيحه، في كتاب التفسير، وقيل غير ذلك.

  والهدود، كصبور: الأرض السهلة اللينة، الهدود: العقبة الشاقة، عن ابن الأعرابي، وأكمة هدود: صعبة المنحدر. الهدود: الحدور، كصبور، مكان ينحدر منه، كالأحدور. والهديد: الرجل الطويل نقل الصاغاني. والهدهد، كقنفذ، وإنما ترك الضبط اعتمادا على الشهرة: كل ما يقرقر من الطير، صرح به غير واحد من الأئمة، وهدهد الطائر: قرقر، قوله تعالى،  وتفقد الطير فقال مالي لا أرى الهدهد  قال المفسرون: وهو طائر أي معروف كالهدهد والهداهد كغلبط وعلابط، وقال ابن دريد في تفسير الآية: الهدهد والهداهد: الحمام الكثير الهاهدة، أي الصوت، وقال أبو حنيفة: الهدهد والهداهد: الكثير الهدير من الحمام، وقال الليث: الداهد: طائر يشبه الحمام، قال الراعي يصف نفسه وحاله:
  كهداهد كسر الرماة جناحـه                      يدعو بقارعة الطريق هديلا وقال الأصمعي: يعنى به الفاختة أو الدبسي أو الورشان أو الهدهد أو الدخل أو الأيك وقال اللحيان: قال الكسائي: إنما أراد الراعي في شعره بهداهد تصغير هدهد، فأنكر الأصمعي ذلك، قال: ولا أعرفه مصغرا، قال: إنما يقال في كل ما هدل وهدر، قال ابن سيده: وهو الصحيح، لأنه ليس فيه ياء التصغير. قال الصاغاني: وقال الهدهد، وإنما أراد حمامة ذكرا يهدهد في صوته، والذي يحتج للكسائي يقول تصغير هدهد، قلبوا ياء التصغير ألفا، كما قالوا دوابة في تصغير دابة، جمع الكل هداهد، بالفتح، وهداهيد، الأخير عن كراع، قال ابن سيده، ولا أعرف لها وجها إلا أن يكون الواحد هدهادا. الهدهد، بفتحتين: أصوات الجن، بلا واحد، وأنشد ابن سيده لابن أحمر:
  ثم اقتحمت مناجدا ولزمتـه                      وفؤاده زجل كعزف الهدهد وهدده تهديدا: خوفه، كالتهدد والتهداد، وهو الوعيد والتخوف. وهدهد الحمام: هدر وهدل، وهدهدة الحمام: دوي هديره. هدهد الطائر: قرقر، والهدهدة هي القرقرة. هدهد الصبي في مهده هدهدة: حركه لينام، وفي الحديث عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه قال جاء شيطان فحمل بلالا فجعل يهدهده كما يهدهد الصبي. وذلك حين نام عن إيقاظه القوم للصلاة. هدهد: حدر الشيء من علو إلى سفل كدهده.

  وهداهد: حي من اليمن، وهو بالضم، بدليل ما بعده. وهداهد، بالفتح الرفق، ومن ذلك قولهم: هداديك، أي مهلا، يكفك. في النوادر: يهدهد إلي كذا، ويهدى إلي كذا ويسول إلي كذا، أي يخيل إلي ولي، ويخال لي كذا. تفسيره إذا شبه الإنسان في نفسه بالظن ما لم يثبته ولم يعقد عليه إلا التشبيه. يقال إنه لهد الرجل، أي لنعم الرجل، وذلك إذا أثني عليه بجلد وشدة، واللام للتأكيد، قال ابن سيدهك هد الرجل، كما تقول: نعم الرجل. وفلان يهد، على ما لم يسم فاعله، إذا أثني عليه بالجلد والقوة. وهدن بكسر الدال المشددة أي مع فتح الأول: كلمة تقال عند شرب الحمار، نقله الصاغاني. والهدة: بين عسفان ومكة أو هي من الطائف وفي معجم ياقوت: بين مكة والطائف والنسبة إليه هدوي، وهو موضع القرود وقد يخفف ويقال بالتخفيف موضع آخر عند مر الظهرانش، وهو ممدرة أهل مكة، ويقال لها: هدة زليفة، وزليفة بطن من هذيل، أو الصواب بالهمز، وقد تقدم في بابه فراجعه، وهكذا ضبطه أبو عبيد البكري الأندلسي. وهديد، كزبير، ابن جمع بن عمرو ابن هصيص بن كعب بن لؤي بن غالب، أخو سعد وحذافة. وهم يتهادون، أي يتساتلون أي يتتابعون واحدا بعد واحد. يقال، ما في وده هداهد بالفتح أي لطف ورفق. والهدهاد، بالفتح: اسم رجل، وهو صاحب مسائل القاضي، عن ابن الأعرابي.
 والهدهاد بن شرحبيل أبو بلقيس ملك بعد إفريقش. ومما يستدرك عليه: أنهد الجبل، أي انكسر. وهدني الأمر، وهد ركني، إذا بلغ منه وكسره. وروي عن بعضهم أنه قال: ما هدني موت أحد ما هدني موت الأقران. وهدته المصيبة: أي أوهنت ركنه، وهذا مجاز، كما في الأساس. والهدة: صوت شديد تسمعه من سقوط ركن أو حائط أو ناحية جبل. وفي الحديث عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه كان يقول اللهم إني أعوذ بك من الهد والهدة قال أحمد بان غياث المروزي: الهد: الهدم، والهدة، الخسوف، ويقال: الهدة صوت ما يقع من السماء. والهديد: دوي الصوت، كالفديد واستهددت فلانا، أي استضعفته، وقال عدي بن زيد:
  لم أطلب الخطة النبيلة بال                      قوة أن يستهد طالبـهـا وقال الأصمعي: يقال للوعيد من وراء وراء: الفديد والهديد. وهدد، محركة، اسم لملك من ملوك حمير، وهو هدد بن همال، ويروى أن سيدنا سليمان عليه السلام زوجه بلقه بنت بلبشرح. وفحف هداهد: كثير الهدهدة يهدر في الإبل ولا يقرعها. وجمع الهدهدة هداهد، قال العجاج: يتبعن ذا هداهد عجنسا مواصلا قفا ورملا أدهسا هكذا، أنشده الجوهري، قال الصاغاني: إنما هو لعلقة التيمي، قال: وأنشده أبو زياد الكلابي في نوادره لسراج بن قرة الكلابي. وهداد، كسحابك حي من اليمن، ويقال إنه ابن زيد مناة. والهدان، بالكسر: الرجل الجافي الأحمق، وتليل بالسي يستدل به وبآخر مثله والهدان أيضا موضع بحمى ضرية، عن أبي موسى.

### Türkçe

**الهد**: şiddetli yıkım; o, binayı bozmak ve onu düşürmektir. **الهد**: kırma; bir duvar gibi, bir defada **يهد** (yıkılır) da yıkılır; **كالهدود** (gibi), zamme ile. Ve onu **هده** (yıktı) **هدا** ve **هدودا** (yıkışla/yıkmalarla). Kesîr ‘Azze dedi ki:

  Eğer bende olan dağlarda olsaydı, onları mutlaka yıkardı;
  Ve eğer dünyada şiddetli olsaydı, onun yıkışları (da) (şiddetli olurdu).

El-Asma‘î dedi: **هد** (yıktı) binayı, **يهده** (yıkar) **هدا**; onu kırdığı ve parçaladığı zaman. Ve onların sözü: **ما هده كذا**: onu şöyle şöyle kırmadı. Dedim: Bu, bu bapta bilinen şeydir; yani onun geçişli oluşunu. Şeyhimiz, Meryem tefsirinin arasında Ebû Hayyân’dan nakletti ki şöyle denir: **هد الحائط يهد**; düştüğü zaman, لازِم (geçişsiz) olarak. Semîn de onu nakletti ve kabul etti.

**الهد**: ihtiyarlık; harekeli (yani harekeleriyle); o, yaşlılığın en uç noktasıdır. İbnü’l-A‘râbî dedi: **الهد**: kerîm, cömert, güçlü adam. **الهد**: devenin böğürmesi; el-Lihyânî’den. **الهد**: kalın ses; **كالهدد** (gibi), harekeli. **الهد**: bedeni zayıf adam; bunu el-Asma‘iyyân söyledi; ve İbnü’l-A‘râbî’den **الفتح** nakletti. Ve bu sonuncuda kesrelenir. Ve adam, adamı tehdit ettiğinde ona der ki: **إني لغير هد**; yani zayıf da değilim, korkak da değilim. **هدون**: fetha ile; ve kesrelenir. Abbâs b. Abdülmuttalib (Allah ondan razı olsun) dedi ki:
  Savaşlarda **هدين** (zayıflar) değiller;
  **النطق** (kuşaklar) **الحراقف** (kalça kemikleri) üzerine bağlandığı zaman.

Bazıları kesreyi menetti. Ve **هدا يهد ويهد**; **كيمل ويقل** (gibi); yani fetha ve kesre ile. **هدا**: ikisinin masdarıdır. **والهاد**: deniz tarafından gelen bir ses; sahil halkı onu işitir. Onda—ve bazı ana kaynaklarda: “yerde onun bir uğultusu vardır; belki ondan zelzele olur”—ve onun **هديده**: onun uğultusudur. **التهذيب**’de: “ve onun uğultusu: onun **هديده**’dir.” Ve **هد يهد**; **كمل يمل** (gibi).

**الهادة**: **بالهاء** (ه ile), gök gürültüsü. Araplar der ki: **ما سمعنا العام هادة**; yani gök gürültüsü. **الأهد**: korkak zayıf; **كالهدادة** (gibi). Şemmer dedi: denir: **رجل هد وهدادة**; ve **قوم هداد**: korkaklar. Ümeyye b. Ebî’s-Salt’ın, Abdullah b. Cüd‘ân’ı övdüğü sözünü inşad etti:
  Onları, elleri **ربذ** üzerine soktu;
  Hayır fiiliyle; **الهداد**’dan (korkaklardan) değildir.

Onların sözü: **مررت برجل هدك من رجل**; ve **الدال** kesrelenir; yani “sana bir adam olarak yeter.” Ve gizli değildir ki “**من رجل**” sözünün ikinci defa gelmesi, kısalığa zarar veren bir tekrardır; ve o, övgüdür. Zemahşerî dedi: bu, dayanıklılık ve şiddetle vasfedildiği zaman söylenir; bitti. Ve denildi ki: manası, onun güzel vasıflarını saymanın seni ağırlaştırmasıdır. Ve onda iki lugat vardır: onlardan kimi onu masdarın yürütüldüğü yere yürütür; o vakit tekil, çoğul ve dişi eşittir. Onlardan kimi onu fiil yapar; böylece ikiler ve çoğullar yapılır. Denir: **مررت برجل هدك من رجل**; ve **وبامرأة هدتك من امرأة**; senin sözün gibi: **كفاك** ve **كفتك**. Tesniyede: **مررت برجلين هداك**. Ve cemî‘de: **مررت برجال هدوك**. Dişinin tesniyesinde: **مررت بامرأتين هدتاك**. Dişinin cemî‘inde: **مررت بنساء هددنك**. İbnü’l-A‘râbî inşad etti:
  Ve mağarada bir arkadaşım var; **هدك** (sana yeter) bir arkadaş.

Dedi: yani “ne yüce, ne soylu, ne bilgili”; bir kurdu vasfeder. Hadiste: Ebû Leheb dedi ki: **لهد ما سحركم صاحبكم**. O, kendisiyle taaccüb edilen bir kelimedir. Denir: **لهد الرجل**; yani “ne dayanıklı!” **وهدد بن بدد**; **كزفر** (gibi); ikisinde de: zorla her gemiyi alan kralın adı. Bu, imam Ebû Abdullah Muhammed b. İsmâ‘îl el-Buhârî’den, Sahîh’inde, Kitâbü’t-Tefsîr’de geldi. Ve başka türlü de denildi.

  **والهدود**: **كصبور** (gibi): yumuşak, kolay arazi. **الهدود**: meşakkatli yokuş/engebe; İbnü’l-A‘râbî’den. **وأكمة هدود**: inişi zor. **الهدود**: **الحدور**; **كصبور** (gibi): kendisinden aşağı inilen yer; **كالأحدور** (gibi). **الهديد**: uzun boylu adam; es-Sâgânî nakletti. **والهدهد**: **كقنفذ** (gibi); ضبط (harekeleme) ancak şöhrete dayanarak terk edildi: kuşlardan “**يقرقر**” eden her şey. Bunu imamların birden fazlası açıkça söyledi. **وهدهد الطائر**: **قرقر** (gıdakladı). Yüce Allah’ın sözü: **وتفقد الطير فقال مالي لا أرى الهدهد**. Müfessirler dedi: o, bilinen bir kuştur; **كالهدهد**. Ve **الهداهد**: **كغلبط وعلابط** (gibi). İbn Düreyd, âyetin tefsirinde dedi: **الهدهد والهداهد**: çok **الهاهدة** (yani ses) olan güvercin. Ebû Hanîfe dedi: **الهدهد والهداهد**: güvercinden çok **الهدير** (böğürtü) sahibi olan. Leys dedi: **الداهد**: güvercine benzeyen bir kuş. er-Râ‘î, kendisini ve hâlini vasfederek dedi ki:
  Okçuların kanadını kırdığı **كهداهد** (gibi);
  Yolun kavşağında **هديلا** (seslenir).

El-Asma‘î dedi: onunla **الفاختة** yahut **الدبسي** yahut **الورشان** yahut **الهدهد** yahut **الدخل** yahut **الأيك** kastedilmiştir. El-Lihyânî dedi: el-Kisâî dedi ki: Râ‘î, şiirinde **هداهد** ile ancak **هدهد**’ün küçültmesini kastetti. El-Asma‘î bunu inkâr etti; dedi: onu küçültülmüş olarak tanımıyorum. Dedi: ancak **هدل** ve **هدر** eden her şey hakkında söylenir. İbn Sîde dedi: doğru olan budur; çünkü onda küçültme **ياء**’sı yoktur. es-Sâgânî dedi: Ve **الهدهد** dedi; ancak o, sesinde **يهدهد** eden erkek bir güvercini kastetti. Kisâî için delil getiren kimse “**هدهد**’ün küçültmesi” der: küçültmenin **ياء**’sını **ألف**’e çevirdiler; **دوابة** dedikleri gibi, **دابة**’nin küçültmesinde. Hepsinin cemi: **هداهد**; fetha ile. Ve **هداهيد**; sonuncusu Kurâ‘’dan. İbn Sîde dedi: onun için bir vech tanımıyorum; ancak tekil **هدهادا** olursa başka. **الهدهد**: iki fetha ile: cinlerin sesleri; tekili yoktur. İbn Sîde, İbn Ahmer için inşad etti:
  Sonra yüksek yerlere atıldım ve ona yapıştım;
  Ve onun kalbi, **كعزف الهدهد** (hüdhüdün çalması gibi) bir **زجل** (çınlama).

**وهدده تهديدا**: onu korkuttu; **كالتهدد والتهداد** (gibi); o, tehdit ve korkutmadır. **وهدهد الحمام**: **هدر** ve **هدل** etti. **وهدهدة الحمام**: onun **هدير**’inin uğultusu. **هدهد الطائر**: **قرقر** etti; ve **الهدهدة**: **القرقرة**’dir. **هدهد الصبي في مهده هدهدة**: onu uyusun diye salladı. Hadiste, Peygamber’den (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) rivayetle: “Bir şeytan geldi; Bilâl’i taşıdı; onu, çocuğu salladığı gibi sallamaya başladı.” Bu, kavmi namaza uyandırmaktan uyuyakaldıkları zamandı. **هدهد**: bir şeyi yükseklikten aşağıya indirdi; **كدهده** (gibi).

**وهداهد**: Yemen’den bir kabiledir; o, zamme iledir; ondan sonraki (şey)in deliliyle. Ve **هداهد** fetha ile: yumuşaklık; ve bundan (olarak) onların sözü: **هداديك**; yani “yavaş ol”, (bu) sana yeter. **النوادر**’de: “Bana şunu **يهدهد** eder”, ve “Bana şunu **يهدى** eder” ve “Bana şunu **يسول** eder”; yani bana ve benim için (onu) hayal ettirir; ve bana şöyle zannedilir. Onun tefsiri: insanın kendi nefsinde, ispat etmediği ve üzerine bağlamadığı (şeyi), sırf benzetme dışında, zan ile benzetmesidir. “Şüphesiz o, **لهد** adamdır” denir; yani “ne iyi adam”; ve bu, dayanıklılık ve şiddet ile övüldüğü zaman (söylenir); ve **اللام** te’kid içindir. İbn Sîde dedi ki: **هد الرجل**; tıpkı senin “**نعم الرجل**” demen gibi. Ve falan **يهد** (faili adlandırılmamış üzere), dayanıklılık ve kuvvet ile övüldüğü zaman. Ve **هدن** (şeddeli **الدال**’in kesresi ile), yani ilkin fethası ile: eşek içtiği sırada söylenen bir kelime; onu Sâgânî nakletti. Ve **الهدة**: ʿUsfân ile Mekke arasında; yahut o, Tâif’tendir. Ve Yâkût’un Muʿcem’inde: Mekke ile Tâif arasında; ve ona nisbet: **هدوي**; ve o, maymunların yeridir. Ve bazen hafifletilir ve hafifletme ile denir: Merru’z-Zahrân yanında başka bir yer; ve o, Mekke ehlinin çamurluğudur; ve ona denir: **هدة زليفة**; ve **زليفة** Huzeyl’den bir karındır; yahut doğrusu hemze iledir; ve onun babında geçti, ona müracaat et. Ve Endülüslü Ebû ʿUbeyd el-Bekrî onu böyle ضبط etti. Ve **هديد**, **زبير** gibi: Cemʿ b. ʿAmr b. Huṣayṣ b. Kaʿb b. Luʾey b. Gâlib’in oğludur; Saʿd ve Ḥuzâfe’nin kardeşidir. Ve onlar **يتهـادون**; yani **يتساتلون**; yani birbiri ardınca, birer birer peş peşe gelirler. Denir: onda **هداهد** (fetha ile) yoktur; yani lütuf ve yumuşaklık (yoktur). Ve **الهدهاد** (fetha ile): bir adamın adıdır; o, kadının meselelerinin sahibidir; İbnü’l-Aʿrâbî’den.

Ve **الهدهاد بن شرحبيل** Ebû Belkīs, İfrîḳış’tan sonra hükümdar oldu. Ve ona ilâve olarak istidrâk edilenlerdendir: “Dağ **أنهد** etti”; yani kırıldı. Ve iş beni **هدني** etti, ve rüknümü **هد** etti; ondan (bana) ulaştığı ve onu kırdığı zaman. Bazılarından rivayet olundu ki o dedi: “Hiç kimsenin ölümü beni, akranların ölümü kadar **هدني** etmedi.” Ve musibet onu **هدته** etti; yani rüknünü gevşetti; ve bu, **الأساس**’ta olduğu gibi mecazdır. Ve **الهدة**: bir rüknün yahut bir duvarın yahut bir dağ tarafının düşmesinden işittiğin şiddetli bir sestir. Ve hadiste, Peygamber’den صلى الله عليه وسلم: o şöyle derdi: “Allah’ım, ben sana **الهد** ve **الهدة**’den sığınırım.” Ahmed b. Gıyâs el-Mervezî dedi ki: **الهد**: yıkmadır; ve **الهدة**: ay tutulmasıdır; ve denir: **الهدة** gökten düşen şeyin sesidir. Ve **الهديد**: sesin uğultusudur; **الفديد** gibi. Ve “Falancayı **استهددت**”; yani onu zayıf saydım. Ve ʿAdî b. Zeyd dedi ki:
لم أطلب الخطة النبيلة بال                      قوة أن يستهد طالبـهـا
Ve el-Asmaʿî dedi ki: arkadan arkaya (gelen) tehdide denir: **الفديد** ve **الهديد**. Ve **هدد** (harekeli): Himyer krallarından bir kralın adıdır; o, Hemmâl oğlu **هدد**’dir; ve rivayet olunur ki efendimiz Süleyman عليه السلام onu, Belḳa bint Belbüşraḥ ile evlendirdi. Ve **فحف هداهد**: çok **الهدهدة**’li; develerde böğürür ve onları vurmaz. Ve **الهدهدة**’nin cemi **هداهد**’dir. el-ʿAccâc dedi ki:
يتبعن ذا هداهد عجنسا مواصلا قفا ورملا أدهسا
Böyle; Cevherî onu böyle inşâd etti. Sâgânî dedi ki: o ancak ʿAlaḳa et-Teymî’nindir. Dedi ki: ve Ebû Ziyâd el-Kilâbî onu **نوادر**’inde Sirâc b. Ḳurra el-Kilâbî’ye (ait olarak) inşâd etti. Ve **هداد** ( **سحاب** gibi): Yemen’den bir kabiledir; ve denir ki o, Zeyd Menât’ın oğludur. Ve **الهدان** (kesre ile): kaba, ahmak adamdır; ve **تليل** ( **السي** ile) onunla ve onun benzeri bir başkasıyla delil getirilir. Ve **الهدان** ayrıca Ḥimâ Ḍariyye’de bir yerdir; Ebû Mûsâ’dan.
