# هرن — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%B1%D9%86/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%87%D8%B1%D9%86/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [هرن](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%87%D8%B1%D9%86.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: هرن

هرن
هَرَنَ - يَهْرُنُ - هَارُوْن
هَرَنَ - يَهْرُنُ + المكان أو الشيء: يفسح ويتسع
هَارُوْن: على وزن " فاعول" من " هَرَنَ - يَهْرُنُ" اسم فاعل مبالغة بمعنى اسم مكان أو آلة: الشيء الواسع والفسيح: وهو اصطلاحاً اسم النبي هارون أخو موسى عليهما السلام، ويبدو أن لاسمه علاقة بكون هارون كان محبباً في قومه، وذلك لسعة ورحابة صدره وملقاه، ومعناه يشبه معنى اسم النبي اليسع، والله أعلم
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " السعة والفسح والزيادة في الحجم والأبعاد عن المطلوب"، وهي:
وَسِعَ - يَسَعُ، هَرَنَ - يَهْرُنُ - هَارُوْن، رَحُبَ - يَرْحُبُ، فَسَحَ - يَفْسَحُ، عَرُضَ - يَعْرُضُ، سَاحَ - يَسُوْحُ

هارون
 	﴿إنا أوحينا إليك كما أوحينا إلى نوح والنبيين من بعده وأوحينا إلى إبراهيم وإسماعيل وإسحاق ويعقوب والأسباط وعيسى وأيوب ويونس وهارون وسليمان وآتينا داوود زبورا(163)﴾  النساء ﴿ووهبنا له إسحاق ويعقوب كلا هدينا ونوحا هدينا من قبل ومن ذريته داوود وسليمان وأيوب ويوسف وموسى وهارون وكذلك نجزي المحسنين(84)وزكريا ويحيى وعيسى وإلياس كل من الصالحين (85) وإسماعيل واليسع ويونس ولوطا وكلا فضلنا على العالمين(86)﴾ الأنعام
 	﴿وما تلك بيمينك ياموسى(17)قال هي عصاي أتوكأ عليها وأهش بها على غنمي ولي فيها مآرب أخرى(18)قال ألقها ياموسى(19)فألقاها فإذا هي حية تسعى(20)قال خذها ولا تخف سنعيدها سيرتها الأولى(21)واضمم يدك إلى جناحك تخرج بيضاء من غير سوء آية أخرى(22)لنريك من آياتنا الكبرى(23)اذهب إلى فرعون إنه طغى(24)قال رب اشرح لي صدري(25)ويسر لي أمري(26) واحلل عقدة من لساني(27)يفقهوا قولي(28)واجعل لي وزيرا من أهلي(29)هارون أخي(30)اشدد به أزري(31)وأشركه في أمري(32)كي نسبحك كثيرا(33)ونذكرك كثيرا(34)إنك كنت بنا بصيرا(35)قال قد أوتيت سؤلك ياموسى(36)﴾ طه ﴿واذكر في الكتاب موسى إنه كان مخلصا وكان رسولا نبيا(51)وناديناه من جانب الطور الأيمن وقربناه نجيا(52)ووهبنا له من رحمتنا أخاه هارون نبيا(53)﴾ مريم
 	﴿واجعل لي وزيرا من أهلي (29)﴾ طه ﴿ولقد آتينا موسى الكتاب وجعلنا معه أخاه هارون وزيرا(35)﴾ الفرقان
 	﴿ويضيق صدري ولا ينطلق لساني فأرسل إلى هارون(13)﴾ الشعراء ﴿وأخي هارون هو أفصح مني لسانا فأرسله معي ردءا يصدقني إني أخاف أن يكذبوني (34)﴾ القصص
 	﴿وإذ آتينا موسى الكتاب والفرقان لعلكم تهتدون(53)﴾ البقرة ﴿ولقد آتينا موسى وهارون الفرقان وضياء وذكرا للمتقين(48)﴾ الأنبياء ﴿ثم أرسلنا موسى وأخاه هارون بآياتنا وسلطان مبين (45)﴾ المؤمنون
 	﴿ولقد مننا عليك مرة أخرى (37)﴾ طه ﴿ولقد مننا على موسى وهارون (114)﴾ الصافات
 	﴿سلام على موسى وهارون(120)﴾ الصافات
 	﴿وأوحينا إلى موسى وأخيه أن تبوأا لقومكما بمصر بيوتا واجعلوا بيوتكم قبلة وأقيموا الصلاة وبشر المؤمنين(87)﴾ يونس
 	﴿وإذ واعدنا موسى أربعين ليلة ثم اتخذتم العجل من بعده وأنتم ظالمون(51)﴾ البقرة ﴿وواعدنا موسى ثلاثين ليلة وأتممناها بعشر فتم ميقات ربه أربعين ليلة وقال موسى لأخيه هارون اخلفني في قومي وأصلح ولا تتبع سبيل المفسدين(142)﴾ الأعراف
 	﴿قال فإنا قد فتنا قومك من بعدك وأضلهم السامري(85)﴾ طه ﴿ولقد قال لهم هارون من قبل ياقوم إنما فتنتم به وإن ربكم الرحمان فاتبعوني وأطيعوا أمري (90)﴾ طه ﴿قال ياهارون ما منعك إذ رأيتهم ضلوا (92)﴾ طه
 	﴿ولما رجع موسى إلى قومه غضبان أسفا قال بئسما خلفتموني من بعدي أعجلتم أمر ربكم وألقى الألواح وأخذ برأس أخيه يجره إليه قال ابن أم إن القوم استضعفوني وكادوا يقتلونني فلا تشمت بي الأعداء ولا تجعلني مع القوم الظالمين(150)﴾ الأعراف ﴿فرجع موسى إلى قومه غضبان أسفا قال ياقوم ألم يعدكم ربكم وعدا حسنا أفطال عليكم العهد أم أردتم أن يحل عليكم غضب من ربكم فأخلفتم موعدي(86)﴾ طه
 	﴿ولما سكت عن موسى الغضب أخذ الألواح وفي نسختها هدى ورحمة للذين هم لربهم يرهبون(154)﴾ الأعراف
 	﴿ثم بعثنا من بعدهم موسى وهارون إلى فرعون وملئه بآياتنا فاستكبروا وكانوا قوما مجرمين(75)﴾ يونس
 	﴿رب موسى وهارون (48)﴾ الشعراء ﴿رب موسى وهارون(122)﴾ الأعراف
 	﴿فألقي السحرة سجدا قالوا آمنا برب هارون وموسى (70)﴾ طه
 	﴿وقال لهم نبيهم إن آية ملكه أن يأتيكم التابوت فيه سكينة من ربكم وبقية مما ترك آل موسى وآل هارون تحمله الملائكة إن في ذلك لآية لكم إن كنتم مؤمنين (248)﴾ البقرة ﴿ياأخت هارون ما كان أبوك امرأ سوء وما كانت أمك بغيا(28)فأشارت إليه قالوا كيف نكلم من كان في المهد صبيا(29)﴾ مريم
جاء في التفسير: هارون أي المحبب في قومه- النشيط
الصحاح للجوهري
● -    هرر
الهِرُّ: السنَّورُ، والجمع هِرَرَةٌ. والأنثى هِرَّةٌ، وجمعها هِرَرٌ. والهِرُّ: الاسم من قولك: هَرَرْتُهُ هَرًّا، أي كرهته. وفي المثل: " فلانٌ لا يعرف هِرًّا من بِرٍّ " ، أي لا يعرف من يكرهه ممن يبرُّهُ. ويقال: الهِرُّ في هذا المثل: دعاءُ الغنم، والبِرُّ سوقُها. والهُرارُ: داءٌ يأخذ الإبل تسلَحُ منه. تقول منه: هُرَّتِ الإبلُ تُهَرُّ هُراراً، وبعيرٌ مَهْرورٌ، وناقةٌ مهرورةٌ. وهَريرُ الكلبِ: صوته دون نباحه من قلَّة صبره على البرد. وقد هَرَّ الكلي يَهِرُّ هَريراً. وقال يصف شدَّة البرد:
إذا كبَّدَ النجمُ السماءَ بشَتْوَةٍ ... على حين هَرَّ الكلبُ والثلجُ خاشفُ
وهَرَّ فلانٌ الكأسَ والحربَ هَريراً، أي كرهها. وهارَّهُ، أي هَرَّ في وجهه. وهَرَّ الشِبْرِقُ والبُهْمى، إذا يبسَ وتنفَّشَ. وقال الشاعر:
رَعَيْن الشِبْرِقَ الريَّانَ حتَّى ... إذا ما هَرَّ وامتنَعَ المَذاقا
والهَرَّارانِ: نجمانِ.
● -    هرأ
ابن السكيت: قال عن الفزاري: هذه قِرَّةٌ لها هَريئَةٌ، على فَعيلَةٍ، أي يُصيبُ المالَ والناسَ منه ضُرٌّ وسَقْطَةٌ أو مَوْتٌ. الأصمعيّ: هَرَأَهُ البردُ يَهْرَؤُهُ هَرْءاً، أي اشتدَّ عليه حتَّى كاد يقتلُهُ. وهَرئَ المالُ بالكسر، وهَرِئَ القومُ فهم مُهْروءون، وقال ابن مقبلٍ يرثي عثمان بن عفَّان:
وملجإِ مَهْروئينَ يُلْفى به الحَيا ... إذا جَلَّفَتْ كَحْلٌ هو الأمُّ والأبُ
يعني بالحيا الغيثَ والخصبَ. وأهْرَأَهُ البردُ: لغةٌ في هَرَأَهُ، عن الفرَّاء. وأهْرَأْنا في الرواحِ، أي أبردنا. وهَرَأْتُ اللحمَ هَرْءاً، وأَهْرَأْتُهُ وهَرَّأْتُهُ تَهْرِئَةً، إذا أجدتَ إنضاجَهُ فتَهَرَّأَ حتَّى سقطَ عن العظمِ، فهو لحمٌ هَريءٌ. أبو زيد: هَرَأَ الرجلُ في منطِقِهِ هَرْءاً، إذا قال الخَنا والقَبيحَ. وقال ابن السكيت: هَرَأَ الكلامَ، إذا أكثر منه في خطأٍ، وهو منطِقُ هُراءُ، بالضم. وقال ذو الرمّة:
لها بَشَرٌ مثلُ الحرير ومَنْطِقٌ ... رَخيمُ الحواشي لا هُراءٌ ولا نَزْرُ
● -    هرا
الهِراوَةُ: العصا الضخمة، والجمع الهَراوى. وهَرَوْتُهُ بالهِراوَةِ وتَهَرَّيْتُهُ، إذا ضربته بها. وقال:
يَكْسى ولا يَغْرَثُ مَمْلوكُها ... إذا تَهَرَّتْ عَبْدَها الهارِيهْ
وهَرَّيْتُ العمامة تَهْرِيَةً: صفَّرتها.
الراغب
هرن
- هرون اسم أعجمي، ولم يرد في شيء من كلام العرب.
لسان العرب
● -    هرن: الأَزهري: أَما هرن فإِني لا أَحفظ فيه شيئاً، وإسم هَرُون   مُعَرَّب لا اشتقاق له في العربية. وقال القتيبي: الهَيْرُون ضرب من التمر جيد   لعمل السِّلِّ. ابن سيده: الهَرْنَوَى نبت، قال: لا أَعرف هذه الكلمة ولم   أَرها في النبات، وأَنكرها جماعة من أَهل اللغة، قال: ولستُ أَدري   الهَرْنَوَى مقصور أَم الهَرْنَوِيُّ، على لفظ النسب.
القاموس المحيط
الهَيْرُونُ، كزَيْتونٍ ضَرْبٌ من التَّمْرِ. وهارونُ اسمٌ. وهارانُ بنُ تارَحَ أخو إبراهيم، وأبو لوطٍ، عليهم السلامُ.والهَرْنَوَى أو الهَرْنُوَةُ أو الهَرْنَوِيُّ نَبْتٌ، أو هو القَرْنُوَةُ، أو الفُلَيْفِلَةُ، جَيِّدٌ لوجَعِ الحَلْقِ، ويُلَيِّنُ البَطْنَ.
هره
ـ هَرَّهُ يَهُرُّهُ ويَهِرُّهُ هَرًّا وهَريراً: كَرِهَهُ،
ـ وـ الكَلْبُ إليه يَهِرُّ هَرِيراً، وهو صَوْتُهُ دونَ نُباحِهِ من قِلَّةِ صبرِهِ على البَرْدِ.
ـ وهَرَّهُ البَرْدُ: صَوَّتَهُ،
ـ كأهَرَّهُ،
ـ وـ القَوْسُ: صَوَّتَتْ،
ـ وـ الشَّوْكُ هَرًّا: يَبِسَ، وتَنَفَّشَ، وأكلَ هَرُورَ العِنَبِ،
ـ وـ بِسَلْحِهِ: رَمَى.
ـ وهَرَّ يَهَرُّ، بالفتح: ساءَ خُلُقُه.
ـ والهِرُّ، بالكسر: السِّنَّوْرُ
ـ ج: هِرَرَةٌ، كقِرَدَةٍ، وهي هِرَّةٌ
ـ ج: هِرَرٌ، كقِرَبٍ، وسَوْقُ الغَنَمِ، أو دُعاؤُها إلى الماءِ. وهِرُّ: امرأةٌ.
ـ والهُرارُ، بالضم: داءٌ كالوَرَمِ بينَ جِلْدِ الإِبِلِ ولَحْمِها، والبعيرُ مَهْرورٌ، أو سَلْحُ الإِبِلِ من أيِّ داءٍ كان، وقد هَرَّتْ هَرًّا وهُراراً.
ـ وهَرَّ سَلْحُهُ: اسْتَطْلَقَ حتى ماتَ.
ـ وهَرَّهُ هو: أطْلَقَهُ من بَطْنِهِ.
ـ والهَرَّارانِ: النَّسْرُ الواقِعُ، وقَلْبُ العَقْرَبِ، والكانونانِ.
ـ والهَرَّارُ: فرسُ معاويةَ بنِ عُبادَةَ.
ـ والهَرُّ: ضَرْبٌ من زَجْرِ الإِبِلِ،
ـ وبالكسر: د، وبالضم: قُفٌّ باليمامة، والكثيرُ من الماءِ واللَّبَنِ،
ـ كالهُرْهُورِ والهَرْهارِ والهُراهِرِ، كعُلابِطٍ.
ـ والهَرهارُ: الضَّحَّاكُ في الباطِل، واللحْمُ الغَثُّ، والأسَدُ،
ـ كالهُرِّ والهُراهِرِ، بضمهما.
ـ والهِرْهِرُ، كزِبرِجٍ: الناقةُ تَلْفِظُ رَحمُها الماءَ كِبَراً.
ـ والهُرْهُورُ: ضَرْبٌ من السُّفُنِ، وما تَناثَرَ من حَبِّ عُنْقودِ العِنَبِ،
ـ كالهَرُورِ، والهَرِمَةُ من الشاءِ،
ـ كالهِرْهِرِ، بالكسر، والماءُ الكثيرُ إذا جَرَى سَمِعْتَ له
ـ هَرْهَرْ، وهو حكايَةُ جَرْيِه.
ـ وهَرْهَرَ، بالغَنَمِ: دَعاها إلى الماءِ، أو أورَدَها،
ـ كأَهَرَّ،
ـ وـ الشيءَ: حَرَّكَهُ،
ـ وـ الرجُلُ: تَعَدَّى.
ـ والهَرْهَرَةُ: حكايةُ صَوْتِ الهِنْدِ في الحَرْبِ، وصَوْتُ الضَّأْنِ، وزَئِيرُ الأسَدِ، والضَّحِكُ في الباطل.
ـ والهِرْهِيرُ: سَمَكٌ، وجِنْسٌ من أخْبَثِ الحَيَّاتِ، مُرَكَّبٌ بينَ السُّلَحْفاةِ وبين أسْوَدَ سالخ، يَنامُ ستَّةَ أشْهُرٍ، ثم لا يَسْلَمُ لَدِيغُهُ.
ـ وهَرُورٌ: حِصْنٌ من أعْمالِ المَوْصلِ،
ـ وع، وعبدُ الرحمنِ بنُ صَخْر، رأى النبيُّ، صلى الله عليه وسلم، في كُمِّهِ هِرَّةً، فقال: يا أبا هُريرةَ، فاشْتَهَرَ به، واخْتُلِفَ في اسْمِه على نَيِّفٍ وثلاثين قَوْلاً.
ـ و "لا يَعْرفُ هِرًّا من بِرٍّ " في ب ر ر.
ـ ورأسُ هِرٍّ: ع بأرضِ فارِسَ.
ـ وهُرَيرَةُ: من أعْلامِهِنَّ،
ـ وع آخِرَ الدَّهْناءِ.
ـ وهِرَّانُ، بالكسرِ: حِصْنٌ بِذَمارِ من اليمنِ.
ـ ويومُ الهَرِيرِ: يومٌ بين بَكْرِ بنِ وائلٍ وتَميمٍ، قُتِلَ فيه الحَارِثُ بنُ بَيْبَةَ سَيِّدُ تميمٍ.
ـ وهارَّهُ: هَرَّ في وجهه. و "شَرٌّ أهَرَّ ذا نابٍ " : يُضْرَبُ في ظُهورِ أماراتِ الشَّرِّ ومَخايِلِه. لَمَّا سَمِع قائلُهُ هَريراً، أشْفَقَ من طارِقِ شَرٍّ، فقال ذلك تعظيماً للحالِ عندَ نَفْسِه ومُسْتَمِعِه، أي: ما أهَرَّ ذا نابٍ إلاَّ شَرٌّ، ولهذا حَسُن الابتداءُ بالنَّكِرَةِ.

### Türkçe

**هرن**
**هَرَنَ - يَهْرُنُ - هَارُوْن**
**هَرَنَ - يَهْرُنُ** + mekân veya şey: genişlik verir ve genişler.
**هَارُوْن**: **" فاعول"** vezni üzere, **" هَرَنَ - يَهْرُنُ"**’dan; mübalağa ism-i fâil, ism-i mekân veya âlet mânâsında: geniş ve ferah şey; ve o, ıstılah olarak, Musa’nın kardeşi, ikisine de selâm olsun, peygamber Harun’un adıdır. Ve görünür ki onun adıyla, Harun’un kavmi içinde sevimli oluşu arasında bir ilişki vardır; bu da onun göğsünün ve karşılayışının genişliği ve ferahlığı sebebiyledir; ve mânâsı, peygamber **اليسع** adının mânâsına benzer; Allah daha iyi bilir.
Ve lafız, **" السعة والفسح والزيادة في الحجم والأبعاد عن المطلوب"** lafızları grubuna mensuptur; bunlar:
**وَسِعَ - يَسَعُ**، **هَرَنَ - يَهْرُنُ - هَارُوْن**، **رَحُبَ - يَرْحُبُ**، **فَسَحَ - يَفْسَحُ**، **عَرُضَ - يَعْرُضُ**، **سَاحَ - يَسُوْحُ**

**هارون**
 	﴿Şüphesiz biz sana vahyettik; Nuh’a ve ondan sonra peygamberlere vahyettiğimiz gibi; ve İbrahim’e, İsmail’e, İshak’a, Yakub’a ve torunlara; ve İsa’ya, Eyyub’a, Yunus’a, **هارون**’a ve Süleyman’a vahyettik; ve Davud’a Zebur’u verdik(163)﴾  النساء ﴿Ve ona İshak’ı ve Yakub’u bağışladık; her birini hidayete erdirdik; ve Nuh’u daha önce hidayete erdirdik; ve onun zürriyetinden Davud’u, Süleyman’ı, Eyyub’u, Yusuf’u, Musa’yı ve **هارون**’u; ve işte böyle muhsinleri mükâfatlandırırız(84) ve Zekeriyya’yı, Yahya’yı, İsa’yı ve İlyas’ı; hepsi salihlerdendir(85) ve İsmail’i, **اليسع**’ı, Yunus’u ve Lut’u; ve her birini âlemlere üstün kıldık(86)﴾ الأنعام
 	﴿Ve o sağ elindeki nedir, ey Musa(17) dedi; dedi: o benim asamdır; ona dayanırım ve onunla koyunlarıma yaprak silkelerim; ve benim için onda başka ihtiyaçlar da vardır(18) dedi; dedi: onu bırak, ey Musa(19); derken onu bıraktı; bir de baktı ki o koşan bir yılandır(20); dedi: onu al ve korkma; onu ilk hâline döndüreceğiz(21); ve elini kanadına kat; bir başka âyet olarak, bir kötülük olmaksızın bembeyaz çıkar(22); sana bizim en büyük âyetlerimizden gösterelim diye(23); Firavun’a git; şüphesiz o azdı(24); dedi: Rabbim, göğsümü bana genişlet(25); ve işimi bana kolaylaştır(26); ve dilimden düğümü çöz(27); sözümü anlasınlar diye(28); ve bana ehlimden bir vezir kıl(29); **هارون** kardeşim(30); onunla arkamı güçlendir(31); ve onu işime ortak kıl(32); ki seni çokça tesbih edelim(33); ve seni çokça analım(34); şüphesiz sen bize karşı görensin(35); dedi: ey Musa, isteğin sana verilmiştir(36)﴾ طه ﴿Ve kitapta Musa’yı an; şüphesiz o ihlâslı idi ve resul, nebî idi(51); ve ona Tur’un sağ yanından seslendik ve onu gizlice konuşturmak üzere yaklaştırdık(52); ve ona rahmetimizden kardeşi **هارون**’u nebî olarak bağışladık(53)﴾ مريم
 	﴿Ve bana ehlimden bir vezir kıl (29)﴾ طه ﴿Andolsun Musa’ya kitabı verdik ve onunla birlikte kardeşi **هارون**’u vezir kıldık(35)﴾ الفرقان
 	﴿Ve göğsüm daralır ve dilim açılmaz; öyleyse **هارون**’a gönder(13)﴾ الشعراء ﴿Ve kardeşim **هارون** dilce benden daha fasihdir; onu benimle birlikte bir yardımcı olarak gönder; beni doğrulasın; şüphesiz ben onların beni yalanlamalarından korkuyorum (34)﴾ القصص
 	﴿Ve hani Musa’ya kitabı ve Furkan’ı verdik; umulur ki hidayete erersiniz(53)﴾ البقرة ﴿Andolsun Musa’ya ve **هارون**’a Furkan’ı ve bir ışık ve muttakiler için bir öğüt verdik(48)﴾ الأنبياء ﴿Sonra Musa’yı ve kardeşi **هارون**’u âyetlerimizle ve apaçık bir delille gönderdik (45)﴾ المؤمنون
 	﴿Andolsun sana bir kere daha lütufta bulunduk (37)﴾ طه ﴿Andolsun Musa’ya ve **هارون**’a lütufta bulunduk (114)﴾ الصافات
 	﴿Selâm Musa’ya ve **هارون**’a(120)﴾ الصافات
 	﴿Ve Musa’ya ve kardeşine vahyettik: kavminiz için Mısır’da evler edinin ve evlerinizi kıble kılın ve namazı ikame edin ve müminleri müjdele(87)﴾ يونس
 	﴿Ve hani Musa’ya kırk gece söz vermiştik; sonra onun ardından buzağıyı edindiniz; siz zalimler iken(51)﴾ البقرة ﴿Ve Musa’ya otuz gece sözleştik ve onu on ile tamamladık; böylece Rabbinin vakti kırk gece tamam oldu; ve Musa kardeşi **هارون**’a dedi: kavmimde benim yerime geç; ve ıslah et; ve bozguncuların yoluna uyma(142)﴾ الأعراف
 	﴿Dedi: şüphesiz biz senden sonra kavmini fitneye düşürdük ve Samirî onları saptırdı(85)﴾ طه ﴿Andolsun **هارون** onlara daha önce dedi: ey kavmim, ancak onunla fitneye düşürüldünüz; ve şüphesiz Rabbiniz Rahmân’dır; öyleyse bana uyun ve emrime itaat edin (90)﴾ طه ﴿Dedi: ey **هارون**! onları sapmış gördüğün zaman seni alıkoyan neydi (92)﴾ طه
 	﴿Ve Musa kavmine öfkeli, kederli olarak döndüğünde dedi: benden sonra bana ne kötü halef oldunuz; Rabbinizin emrini acele mi ettiniz; ve levhaları attı ve kardeşinin başından tutup onu kendine doğru çekti; dedi: ey anamın oğlu! şüphesiz kavim beni zayıf gördü ve neredeyse beni öldüreceklerdi; öyleyse düşmanları benimle sevindirme ve beni zalimler kavmiyle birlikte kılma(150)﴾ الأعراف ﴿Derken Musa kavmine öfkeli, kederli olarak döndü; dedi: ey kavmim! Rabbiniz size güzel bir vaadde bulunmadı mı? size süre mi uzadı, yoksa Rabbinizden üzerinize bir gazabın inmesini mi istediniz de bana verdiğiniz sözden döndünüz(86)﴾ طه
 	﴿Ve Musa’dan öfke sükût edince levhaları aldı; ve onun nüshasında Rablerinden korkanlar için hidayet ve rahmet vardı(154)﴾ الأعراف
 	﴿Sonra onların ardından Musa’yı ve **هارون**’u Firavun’a ve onun ileri gelenlerine âyetlerimizle gönderdik; derken büyüklendiler ve suçlu bir kavim oldular(75)﴾ يونس
 	﴿Musa’nın ve **هارون**’un Rabbi (48)﴾ الشعراء ﴿Musa’nın ve **هارون**’un Rabbi(122)﴾ الأعراف
 	﴿Derken sihirbazlar secdeye kapandılar; dediler: **هارون**’un ve Musa’nın Rabbine iman ettik (70)﴾ طه
 	﴿Ve peygamberleri onlara dedi: onun mülkünün alâmeti, size tabutun gelmesidir; onda Rabbinizden bir sekînet ve Musa ailesinin ve **هارون** ailesinin bıraktıklarından bir kalıntı vardır; melekler onu taşır; şüphesiz bunda sizin için bir âyet vardır, eğer mümin iseniz (248)﴾ البقرة ﴿ey **هارون**’un kızkardeşi! baban kötü bir adam değildi ve annen de iffetsiz değildi(28); derken ona işaret etti; dediler: beşikte bir çocuk olanla nasıl konuşuruz(29)﴾ مريم
Tefsirde geldi: **هارون** yani kavmi içinde sevimli olan - faal.

**الصحاح للجوهري**
● -    **هرر**
**الهِرُّ**: kedi; çoğulu **هِرَرَةٌ**. Dişisi **هِرَّةٌ**; onun çoğulu **هِرَرٌ**. Ve **الهِرُّ**: “**هَرَرْتُهُ هَرًّا**” sözünden isimdir; yani ondan hoşlanmadım. Meselde: "**فلانٌ لا يعرف هِرًّا من بِرٍّ**", yani kendisine iyilik edenden, kendisinin hoşlanmadığını ayırt etmez. Ve denilir: bu meselde **الهِرُّ**: koyunları çağırmadır; **البِرُّ** ise onları sürmektir. Ve **الهُرارُ**: develeri tutan bir hastalıktır; ondan dolayı ishal olurlar. Ondan dersin: **هُرَّتِ الإبلُ تُهَرُّ هُراراً**; ve **بعيرٌ مَهْرورٌ**; ve **ناقةٌ مهرورةٌ**. Ve **هَريرُ الكلبِ**: soğuğa az sabretmesinden dolayı havlamasının altındaki sesidir. Ve gerçekten **هَرَّ الكلي يَهِرُّ هَريراً**. Ve şiddetli soğuğu vasfederek dedi:
إذا كبَّدَ النجمُ السماءَ بشَتْوَةٍ ... على حين هَرَّ الكلبُ والثلجُ خاشفُ
Ve **هَرَّ فلانٌ الكأسَ والحربَ هَريراً**: yani onlardan hoşlanmadı. Ve **هارَّهُ**: yani onun yüzüne karşı **هَرَّ** etti. Ve **هَرَّ الشِبْرِقُ والبُهْمى**: kuruyup kabardığı zaman. Şair dedi:
رَعَيْن الشِبْرِقَ الريَّانَ حتَّى ... إذا ما هَرَّ وامتنَعَ المَذاقا
Ve **الهَرَّارانِ**: iki yıldızdır.

● -    **هرأ**
İbnü’s-Sikkît: Fezârî’den şöyle dedi: bu, **قِرَّةٌ**’dir; onun **هَريئَةٌ**’si vardır; **فَعيلَةٍ** üzere; yani ondan mala ve insanlara bir zarar ve düşüş veya ölüm isabet eder. el-Asmaî: **هَرَأَهُ البردُ يَهْرَؤُهُ هَرْءاً**: yani ona şiddetlendi, ta ki neredeyse onu öldürecekti. Ve **هَرئَ المالُ** (kesre ile); ve **هَرِئَ القومُ**; onlar **مُهْروءون**’dur. İbn Mukbil, Osman b. Affân’ı mersiye olarak dedi:
وملجإِ مَهْروئينَ يُلْفى به الحَيا ... إذا جَلَّفَتْ كَحْلٌ هو الأمُّ والأبُ
**الحيا** ile yağmuru ve bolluğu kasteder. Ve **أهْرَأَهُ البردُ**: **هَرَأَهُ**’da bir dildir; Ferrâ’dan. Ve **أهْرَأْنا في الرواحِ**: yani serinledik. Ve **هَرَأْتُ اللحمَ هَرْءاً**; ve **أَهْرَأْتُهُ** ve **هَرَّأْتُهُ تَهْرِئَةً**: onu iyi pişirdiğin zaman; derken **تَهَرَّأَ** etti, ta ki kemikten düştü; o, **لحمٌ هَريءٌ**’dür. Ebû Zeyd: **هَرَأَ الرجلُ في منطِقِهِ هَرْءاً**: çirkin ve kötü söz söylediği zaman. İbnü’s-Sikkît dedi: **هَرَأَ الكلامَ**: onda hata içinde çokça söylediği zaman; ve o, **منطِقُ هُراءُ**’dır (damme ile). Zü’r-Rumme dedi:
لها بَشَرٌ مثلُ الحرير ومَنْطِقٌ ... رَخيمُ الحواشي لا هُراءٌ ولا نَزْرُ

● -    **هرا**
**الهِراوَةُ**: kalın sopa; çoğulu **الهَراوى**. Ve **هَرَوْتُهُ بالهِراوَةِ** ve **تَهَرَّيْتُهُ**: onunla ona vurduğun zaman. Ve dedi:
يَكْسى ولا يَغْرَثُ مَمْلوكُها ... إذا تَهَرَّتْ عَبْدَها الهارِيهْ
Ve **هَرَّيْتُ العمامة تَهْرِيَةً**: onu sararttım.

**الراغب**
**هرن**
- **هرون** yabancı bir addır; Arapların sözünden hiçbir şeyde gelmemiştir.

**لسان العرب**
● -    **هرن**: el-Ezherî: **هرن**’e gelince, onda hiçbir şey ezberlemiyorum; ve **هَرُون** ismi Arapçalaştırılmıştır; Arapçada onun için iştikak yoktur. Kuteybî dedi: **الهَيْرُون** iyi bir hurma türüdür; verem yapmak için. İbn Sîde: **الهَرْنَوَى** bir bitkidir; dedi: bu kelimeyi bilmiyorum ve onu bitkilerde görmedim; ve dil ehlinin bir topluluğu onu inkâr etti; dedi: ve bilmiyorum, **الهَرْنَوَى** maksûr mudur yoksa nisbet lafzı üzere **الهَرْنَوِيُّ** müdür.

**القاموس المحيط**
**الهَيْرُونُ**: **زَيْتونٍ** gibi; hurmadan bir türdür. Ve **هارونُ** bir isimdir. Ve **هارانُ** b. **تارَحَ**: İbrahim’in kardeşi ve Lut’un babasıdır; onlara selâm olsun. Ve **الهَرْنَوَى** veya **الهَرْنُوَةُ** veya **الهَرْنَوِيُّ**: bir bitkidir; yahut o **القَرْنُوَةُ**’dur; yahut **الفُلَيْفِلَةُ**’dir; boğaz ağrısına iyidir ve karnı yumuşatır.

**هره**
ـ **هَرَّهُ يَهُرُّهُ ويَهِرُّهُ هَرًّا وهَريراً**: ondan hoşlanmadı,
ـ ve köpek ona **يَهِرُّ هَرِيراً**: bu, soğuğa az sabretmesinden dolayı havlamasının altındaki sesidir.
ـ ve **هَرَّهُ البَرْدُ**: onu seslendirdi,
ـ **كأهَرَّهُ** gibi,
ـ ve yay: ses çıkardı,
ـ ve diken **هَرًّا**: kurudu ve kabardı; ve üzümün **هَرُورَ**’unu yedi,
ـ ve dışkısıyla: attı.
ـ ve **هَرَّ يَهَرُّ** (fetha ile): ahlâkı kötü oldu.
ـ ve **الهِرُّ** (kesre ile): kedi,
ـ çoğul: **هِرَرَةٌ** ( **قِرَدَةٍ** gibi); ve o **هِرَّةٌ**’dir,
ـ çoğul: **هِرَرٌ** ( **قِرَبٍ** gibi); ve koyunları sürmek; yahut onları suya çağırmak. Ve **هِرُّ**: bir kadındır.
ـ ve **الهُرارُ** (damme ile): develerin derisi ile eti arasında şişlik gibi bir hastalıktır; ve deve **مَهْرورٌ**’dur; yahut her hangi bir hastalıktan develerin ishalidir; ve gerçekten **هَرَّتْ هَرًّا وهُراراً**.
ـ ve **هَرَّ سَلْحُهُ**: ölümüne kadar ishal oldu.
ـ ve onu **هَرَّهُ**: karnından onu salıverdi.
ـ ve **الهَرَّارانِ**: **النَّسْرُ الواقِعُ** ve **قَلْبُ العَقْرَبِ** ve iki kânun.
ـ ve **الهَرَّارُ**: Muâviye b. Ubâde’nin atıdır.
ـ ve **الهَرُّ**: develeri sürmenin bir türüdür,
ـ ve kesre ile: (د), ve damme ile: Yemâme’de bir uçurum; ve su ile sütün çoğu,
ـ **كالهُرْهُورِ والهَرْهارِ والهُراهِرِ** gibi; **عُلابِطٍ** gibi.
ـ ve **الهَرهارُ**: bâtılda çok gülen; ve zayıf et; ve aslan,
ـ **كالهُرِّ والهُراهِرِ** gibi; ikisi de dammeli.
ـ ve **الهِرْهِرُ** ( **زِبرِجٍ** gibi): yaşlılıktan rahmi suyu dışarı atan dişi deve.
ـ ve **الهُرْهُورُ**: gemilerden bir tür; ve üzüm salkımının tanelerinden dökülen;
ـ **كالهَرُورِ** gibi; ve koyunun yaşlısı,
ـ **كالهِرْهِرِ** gibi (kesre ile); ve çok su, aktığı zaman onun için **هَرْهَرْ** işitirsin; bu, akışının taklididir.
ـ ve **هَرْهَرَ** koyunlarla: onları suya çağırdı; yahut onları suya götürdü,
ـ **كأَهَرَّ** gibi,
ـ ve şeyi: hareket ettirdi,
ـ ve adam: haddi aştı.
ـ ve **الهَرْهَرَةُ**: savaşta Hintlinin sesinin taklidi; ve koyunun sesi; ve aslanın kükremesi; ve bâtılda gülmek.
ـ ve **الهِرْهِيرُ**: bir balık; ve en habis yılanlardan bir cins; kaplumbağa ile **أسْوَدَ سالخ** arasında bileşik; altı ay uyur; sonra onun soktuğu kurtulmaz.
ـ ve **هَرُورٌ**: Musul amellerinden bir kaledir,
ـ ve (ع); ve Abdurrahman b. Sahr: Peygamber, sallallahu aleyhi ve sellem, onun kolunda bir **هِرَّةً** gördü; dedi: ey Ebû **هُريرةَ**; böylece onunla meşhur oldu; ve onun isminde otuzdan fazla söz üzere ihtilaf edildi.
ـ ve "**لا يَعْرفُ هِرًّا من بِرٍّ**" **ب ر ر**’dedir.
ـ ve **رأسُ هِرٍّ**: Fars diyarında bir (ع).
ـ ve **هُرَيرَةُ**: onların alametlerindendir,
ـ ve (ع) **آخِرَ الدَّهْناءِ**.
ـ ve **هِرَّانُ** (kesre ile): Yemen’den Zimâr’da bir kaledir.
ـ ve **يومُ الهَرِيرِ**: Bekr b. Vâil ile Temîm arasında bir gündür; onda Temîm’in efendisi Hâris b. Beybe öldürüldü.
ـ ve **هارَّهُ**: onun yüzüne karşı **هَرَّ** etti. Ve "**شَرٌّ أهَرَّ ذا نابٍ**": şerrin alâmetlerinin ve emarelerinin ortaya çıkmasında darb-ı meseldir. Onu söyleyen, bir **هَريراً** işittiği vakit, bir şer kapısını çalacak olandan korktu; derken bunu, kendi nefsinde ve dinleyicisinde hâli büyütmek için söyledi; yani: dişli olanı **أهَرَّ** ettiren ancak şerdir; ve bunun için nekre ile başlangıç güzel oldu.
