# وبر — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%A8%D8%B1/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%A8%D8%B1/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وبر](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%A8%D8%B1.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: وبر

الوبر، محركة: صوف الإبل والأرانب ونحوها. ج أوبار، قال أبو منصور: وكذلك وبر السمور والثعالب والفنك، الواحد وبرة. وقد وبر البعير، بالكسر، وهو وبر وأوبر: كثير الوبر، وهي وبرة ووبراء، وفي الحديث:  أحب إلي من أهل الوبر والمدر  أي أهل البوادي والمدن والقرى، وهو من وبر الإبل لأن بيوتهم يتخذونها منه. وبنات أوبر: ضرب من الكمأة مزغب. وقال أبو حنيفة: بنات أوبر: كمأة كأمثال الحصى صغار، وهي رديئة الطعم، وهي أول الكمأة، وقال مرة: هي مثل الكمأة وليست بكمأة. وقال الأصمعي: يقال للمزغبة من الكمأة بنات أوبر، واحدها ابن أوبر، وهي الصغار. وقال أبو زيد: بنات الأوبر كمأة صغار مزغبة بلون التراب، وأنشد:
  ولقد جنيتك أكمؤا وعساقلا                      ولقد نهيتك عن بنات الأوبر يقال: لقيت منه بنات أوبر، أي الداهية، نقله الصاغاني. من المجاز: وبر رأل النعام توبيرا: ازلغب، نقله الصاغاني والزمخشري. من المجاز: وبر الرجل توبيرا: تشرد وتوحش فصار مع الوبر في التوحش، قال جرير:
  فما فارقت كندة عن تراض                      وما وبرت في شعبى ارتعابا أو وبر توبيرا، أقام في منزله حينا لا يبرح، وفي التهذيب فلم يبرح، وبر الأيل - بفتح الهمزة وتشديد التحتية المكسورة - أو الثعلب في عدوه توبيرا: إذا مشى على وبر قوائمه في الحزونة، ضد السهولة من الأرض، ليخفى أثره فلا يتبين، وقال الزمخشري: لئلا يقتص أثره؛ ويقال: وبرت الأرنب في عدوها، إذا جمعت براثنها لتعفي أثرها، قال أبو منصور: والتوبير: أن تتبع المكان الذي لا يستبين أثرها فيه لصلابته. وذلك أنها إذا طلبت نظرت إلى صلابة من الأرض وحزن فوثبت عليه لئلا يستبين أثرها لصلابته، قيل: وإنما يوبر من الدواب الأرنب وعناق الأرض أو الوبرة. قلت: وهو قول أبي زيد، ونصه: إنما يوبر من الدواب الأرنب وشيء آخر لم نحفظه. وفي التهذيب: إنما يوبر من الدواب التفه وعناق الأرض والأرنب. والوبرة التي ذكرها المصنف يحتمل أن تكون عي التفه الذي ذكره الأزهري، أو غيره، وسيبينه قريبا في كلامه. والوبر، بالفتح: يوم من أيام العجوز السبعة التي تكون في آخر الشتاء، وقيل: إنما هو وبر، بلا لام، تقول العرب: صن وصنبر وأخيهما وبر. وقد يجوز أن يكونوا قالوا ذلك للسجع لأنهم قد يتركون للسجع أشياء يوجبها القياس. الوبر، بالفتح دويبة كالسنور غبراء أو بيضاء من دواب الصحراء حسنة العينين شديدة الحياء تكون بالغور. وقال الجوهري: هي طحلاء اللون ليس لها ذنب، تدجن في البيوت، وهي بهاء، قال: وبه سمي الرجل وبرة، وفي حديث مجاهد:  في الوبر شاة  يعني إذا قتلها المحرم لأن لها كرشا وهي تجتر. وقال ابن الأعرابي: يقال: فلان أسمج من مخة الوبر. قال: والعرب تقول: قالت الأرنب للوبر: وبر وبر، عجز وصدر، وسائرك حقر نقر. فقال لها الوبر: أران أران، عجز وكتفان، وسائرك أكلتان. ج وبور ووبار ووبارة وإبارة، بقلب الواو همزة. ويقال: فلان أذم من الوبارة. وأم الوبر: امرأة، قال الراعي:
  بأعلام مركوز فعنز فغرب                      مغاني أم الوبر إذ هي ماهيا والوبراء: نبات مزغب. وقال الصاغاني: عشبة غبراء مزغبة ذات قصب وورق. وبار كقطام، وقد يصرف جاء ذلك في شعر الأعشى كما أنشده سيبويه:
  ومر دهر على وبار                      فهلكت جهرة وبار

  قال الأزهري: والقوافي مرفوعة، قال الليث: وبار: أرض كانت من محال عاد، بين اليمن ورمال يبرين، سميت بوبار بن إرم بن سام بن نوح. وقال ابن الكلبي: وبار بن أميم بن لاوذ بن سام. ومذهب شيخ الشرف النسابة أن وبارا وجرهما ابنا فالغ بن عابر، ثم قال الليث: لما أهلك الله تعالى أهلها عادا ورث محلتهم وديارهم الجن فلا ينزلها، ونص الليث: فلا يتقاربها أحد منا، أي الناس. وقال محمد بن إسحاق بن يسار: وبار: بلدة يسكنها النسناس. وقيل: هي ما بين الشحر إلى صنعاء، أرض واسعة زهاء ثلاثمائة فرسخ في مثلها؛ وقيل: هي بين حضرموت والسبوب. وفي كتاب أحمد بن محمد الهمداني: وباليمن أرض وبار، وهي فيما بين نجران وحضرموت، وما بين بلاد مهرة والشحر. والأقوال متقاربة. وهي الأرض المذكورة في القرآن في قوله تعالى:  أمدكم بأنعام وبنين وجنات وعيون  قال الهمداني: وكانت وبار أكثر الأرضين خيرا وأخصبها ضياعا وأكثرها مياها وشجرا وتمرا، فكثرت بها القبائل حتى شحنت بها أرضوهم، وعظمت أموالهم، فأشروا وبطروا وطغوا؛ وكانوا قوما جبابرة ذوي أجسام فلم يعرفوا حق نعم الله تعالى، فبدل الله خلقهم وصيرهم نسناسا، للرجل والمرأة منهم نصف رأس ونصف وجه، وعين واحدة، ويد واحدة، ورجل واحدة، فخرجوا على وجوههم يهيمون ويرعون في تلك الغياض إلى شاطئ البحر كما ترعى البهائم، وصار في أرضهم كل نملة كالكلب العظيم، تستلب الواحدة منها الفارس عن فرسه فتمزقه. ويروى عن أبي المنذر هشام بن محمد أنه قال: قرية وبار كانت لبني وبار، وهم من الأمم الأول، منقطعة بين رمال بني سعد وبين الشحر ومهرة، ويزعم من أتاها أنهم يهجمون على أرض ذات قصور مشيدة ونخل ومياه مطردة ليس بها أحد. ويقال إن سكانها الجن ولا يدخلها إنسي إلا ضل. يقال: ما به وابر، أي أحد. قال ابن سيده: لا يستعمل إلا في النفي، وأنشد غيره:
  فأبت إلى الحي الـذين وراءهـم                      جريضا ولم يفلت من الجيش وابر

  والوبار ككتاب: شجرة حامضة شاكة تكون بتبالة، نقله الصاغاني ولكن لم يقل: شاكة، وكأن المصنف زاده لبيان التسمية، كأن شوكها الصغير مثل الوبر، وتبالة: أرض معروفة. ووبر يبر، كوعد يعد: أقام، كوبر توبيرا، نقله الصاغاني، وهو بعينه مر في كلام المصنف قريبا، وبر توبيرا: أقام في منزله لا يبرح، فلو قال هناك: كوبر وبرا، كان أحسن، ولكن مثل هذا يرتكبه كثيرا في كتابه، فيظن الظان أنهما متغايران. ووبرة، محركة: ة باليمامة، وهو واد فيه نخل بها. قاله الحفصي. وبرة بن مشهر، كمعظم، ويقال: وبرة له وفادة من جهة مسيلمة الكذاب. وبرة بن محصن، أو هو وبرة بن يحنس الخزاعي وهو بضم التحتية وفتح الحاء المهملة وتشديد النون المكسورة، روى عنه النعمان بن بزرج، صحابيان. ووبر بن أبي دليلة، بالفتح، شيخ للبخاري ويسكن، وهو المعروف عندهم. ووبرت النخلة وأبرت وأبرت، ثلاث لغات عن أبي عمرو بن العلاء، أي لقحت وأصلحت، فمن قال: أبرت فهي مؤبرة، ومن قال أبرت فهي مأبورة، كذا نقله الأزهري في التهذيب، في أبر، وقد تقدم. وبير كزبير: واد باليمامة، نقله الحفصي. وزميل بن وبير: شاعر من فزارة ويقال: أبير، أيضا، كما نقله الصاغاني، وهو قاتل سالم بن دارة المشهور، وقد مر ذكره، وأخبارهما مستوفاة في كتاب البلاذري. ومما يستدرك عليه: وبر فلان على فلان أمره توبيرا: عماه عليه. والتوبير: التعفية ومحو الأثر. وهو مجاز، مأخوذ من توبير الأرنب. ومنه حديث الشورى، رواه الرياشي:  أن الستة لما اجتمعوا تكلموا فقال قائل منهم في خطبته: لا توبروا آثاركم فتولتوا دينكم  وفي حديث عبد الرحمن يوم الشورى:  لا تغمدوا سيوفكم عن أعدائكم فتوبروا آثاركم  . قال الزمخشري: كأنه نهاهم عن الأخذ في الأمر بالهوينى. ورواه شمر بالتاء، وهو مذكور في محله. وأهل الوبر: أهل المدن والقرى. وقال أبو حنيفة: يقال: إن بني فلان مثل بنات أوبر: يظن أن فيهم خيرا. وحرة الوبرة، بالفتح: ناحية من أعراض المدينة المشرفة. قد جاء ذكرها في حديث أهبان الأسلمي، وهو مكلم الذئب:  بينما هو يرعى بحرة الوبرة إذ عدا الذئب..  إلى آخره. وقيل: هي قرية ذات نخيل، على عين ماء تجري من جبل آرة. ووبرة: لص معروف، عن ابن الأعرابي. ووبرة العجلان، والدمليل الصحابي. ووبير الحسيني، كزبير، من أمراء الينبع، ذكره الحافظ في التبصير. ووبر بن الأضبط، بطن، وهو بالفتح، ذكره الرشاطي وقال: أنشد سيبويه:
  كلابية وبـرية حـبـتـرية                      نأتك وخانت بالمواعيد والذمم ويقال: أخذ الشيء بوبره وزئبره وزوبره، أي كله، وهو مجاز، كذا في الأساس. والعماد يوسف بن الوبار، كشداد، من شيوخ الذهبي. وعبد الخالق بن محمد بن ناصر الأنصاري الشروطي المعروف بابن الوبار سمع من السلفي. وحوشية وبار، قد يتكرر ذكرها كثيرا، والمراد الخيل التي كانت لعاد لما هلكوا صارت وحشية لا ترام. ومن نسلها أعوج بني هلال، على الصحيح، كما حققه أبو عبيد في كتاب أنساب الخيل. والوبار ككتاب: موضع في قول بشر بن أبي خازم:
  وأدنى عامر حيا إلينـا                      عقيل بالمرانة والوبار وقيل هو اسم قبيلة. ووبرة محركة من قرى اليمامة بها أخلاط من البادية، تميم وغيرهم.

### Türkçe

**الوبر**، harekeli: develerin, tavşanların ve benzerlerinin yünü. Çoğulu **أوبار**. Ebû Mansûr dedi: Samur, tilkiler ve **الفنك**’in **وبر**’i de böyledir; teki **وبرة**’dir. Ve deve **وبر**’lendi; kesre ile; o **وبر**’dir; ve **أوبر**: **وبر**’i çok olan; o (dişisi) **وبرة** ve **وبراء**’dır. Ve hadiste: “**أحب إلي من أهل الوبر والمدر**” yani: kırların, şehirlerin ve köylerin halkı; o, develerin **وبر**’indendir; çünkü evlerini ondan yaparlar. Ve **بنات أوبر**: tüylü bir tür **الكمأة**. Ebû Hanîfe dedi: **بنات أوبر**: çakıl taşları misali küçük bir **كمأة**; ve o kötü tattadır; ve o, **الكمأة**’nin ilki(başlangıcı)dır. Ve bir defa dedi: o, **الكمأة** gibidir, fakat **كمأة** değildir. Asma‘î dedi: **الكمأة**’den tüylü olana **بنات أوبر** denir; onun teki **ابن أوبر**’dir; ve onlar küçüklerdir. Ebû Zeyd dedi: **بنات الأوبر**: toprağın rengiyle küçük tüylü bir **كمأة**; ve şu beyti okudu:
  Ve andolsun, sana **أكمؤا** ve **عساقلا** topladım;
  Ve andolsun, seni **بنات الأوبر**’den nehyettim.

Denir: Ondan **بنات أوبر** ile karşılaştım; yani musibet; bunu Sâgânî nakletti.

Mecazdan: Devekuşu yavrusunun tüyü **توبيرا** **وبر**’lendi: tüylendi; bunu Sâgânî ve Zemahşerî nakletti.

Mecazdan: Adam **توبيرا** **وبر**’lendi: dağıldı ve vahşileşti; böylece vahşilikte **الوبر** ile birlikte oldu. Cerîr dedi:
  Kinde’den rızayla ayrılmadım;
  Ve korkudan vadimde **وبرت** etmedim.

Veya **توبيرا** **وبر** etti: evinde bir müddet yerleşti, ayrılmadı; ve **التهذيب**’de: ayrılmadı. **الأيل**—hemzenin fethası ve kesreli **التحتية**’nin şeddelenmesiyle—veya tilki, koşusunda **توبيرا** **وبر** etti: engebede, yerin yumuşaklığının zıddı olan sertlikte, ayaklarının **وبر**’i üzerinde yürüdüğü zaman; izi gizlensin de seçilmesin diye. Zemahşerî dedi: izi takip edilmesin diye. Ve denir: Tavşan koşusunda **وبرت** etti; yani izini silsin diye pençelerini topladığı zaman. Ebû Mansûr dedi: **التوبير**: sertliğinden dolayı izinin seçilmediği yeri takip etmendir. Bu, şudur: o, istendiği zaman, yerden bir sertliğe ve bir engebeye bakar; sonra sertliğinden dolayı izi seçilmesin diye onun üzerine sıçrar. Denildi: Hayvanlardan ancak tavşan ve **عناق الأرض** veya **الوبرة** **يوبر** eder. Dedim: Bu, Ebû Zeyd’in sözüdür; ve onun lafzı: Hayvanlardan ancak tavşan ve başka bir şey **يوبر** eder; onu ezberlemedik. Ve **التهذيب**’de: Hayvanlardan ancak **التفه** ve **عناق الأرض** ve tavşan **يوبر** eder. Müellifin zikrettiği **الوبرة** muhtemeldir ki Ezherî’nin zikrettiği **التفه**’nin kendisi olsun; yahut başkası; yakında sözünde onu açıklayacaktır.

Ve **الوبر**; fetha ile: kışın sonunda olan, ihtiyar kadının yedi gününden bir gündür. Ve denildi: o ancak **وبر**’dir; lamsız. Araplar der: **صن** ve **صنبر** ve ikisinin kardeşi **وبر**. Ve olabilir ki bunu secî için söylemişlerdir; çünkü onlar secî için kıyasın gerektirdiği bazı şeyleri terk ederler.

**الوبر**; fetha ile: çöl hayvanlarından, gözleri güzel, hayası şiddetli, çukur yerde bulunan; kedi gibi, boz veya beyaz bir küçük hayvancık. Cevherî dedi: rengi **طحلاء**’dır; kuyruğu yoktur; evlerde evcilleştirilir; ve o **بهاء**’dır. Dedi: ve onunla adama **وبرة** adı verildi. Mücâhid’in hadisinde: “**في الوبر شاة**” yani ihramlı onu öldürdüğü zaman; çünkü onun işkembesi vardır ve geviş getirir. İbnü’l-A‘râbî dedi: denir: falan, **مخة الوبر**’dan daha çirkindir. Dedi: Araplar der: tavşan **الوبر**’e dedi: “**وبر وبر**; kıç ve göğüs; ve geri kalanının değersiz, delik deşik.” O zaman **الوبر** ona dedi: “**أران أران**; kıç ve iki omuz; ve geri kalanının iki lokma.” Çoğulu **وبور** ve **وبار** ve **وبارة** ve **إبارة**; vavın hemzeye çevrilmesiyle. Ve denir: falan, **الوبارة**’dan daha kötülenmiştir. Ve **أم الوبر**: bir kadın; Râ‘î dedi:
  Dikilmiş bir alametle, sonra bir keçiyle, sonra bir batı ile;
  **أم الوبر**’in meskenleri—o, **ماهيا** iken.

Ve **الوبراء**: tüylü bir bitki. Sâgânî dedi: kamışlı ve yapraklı, boz tüylü bir ot.

**وبار**; **قطام** gibi; ve bazen tenvinlenir; bu, A‘şâ’nın şiirinde geldi; Sîbeveyh’in rivayet ettiği üzere:
  Ve **وبار** üzerine bir zaman geçti;
  Böylece **وبار** açıkça helâk oldu.

Ezherî dedi: kafiyeler merfûdur. Leys dedi: **وبار**: Âd’ın menzillerinden bir yerdi; Yemen ile **رمال يبرين** arasında; Nûh’un oğlu Sâm’ın oğlu İrem’in oğlu **وبار** ile adlandırıldı. İbnü’l-Kelbî dedi: **وبار** b. **أميم** b. **لاوذ** b. Sâm. Neseb âlimi Şeref şeyhinin mezhebi: **وبارا** ve **جرهما** ikisi, Âbir’in oğlu Fâliğ’in iki oğludur. Sonra Leys dedi: Allah Teâlâ onun halkı olan Âd’ı helâk edince, onların yerini ve diyarlarını cinler miras aldı; ona inmezler. Leys’in lafzı: “Bizden hiç kimse—yani insanlar—ona yaklaşmaz.” Muhammed b. İshâk b. Yesâr dedi: **وبار**: **النسناس**’ın oturduğu bir beldedir. Ve denildi: o, **الشحر** ile San‘â arasındadır; geniş bir toprak; yaklaşık üç yüz fersah, onun misli kadar. Ve denildi: o, Hadramut ile **السبوب** arasındadır. Ahmed b. Muhammed el-Hemdânî’nin kitabında: Yemen’de **وبار** toprağı vardır; o, Necrân ile Hadramut arasındadır; ve **مهرة** beldeleri ile **الشحر** arasındadır. Sözler birbirine yakındır.

Ve o, Kur’ân’da zikredilen topraktır; Allah Teâlâ’nın sözü: “**أمدكم بأنعام وبنين وجنات وعيون**”. Hemdânî dedi: **وبار** toprakların en hayırlısı, ziraatça en verimlisi, suları, ağaçları ve hurması en çok olanı idi. Böylece kabileler onda çoğaldı; ta ki toprakları onlarla doldu; malları büyüdü; azdılar, şımardılar ve azgınlık ettiler. Ve onlar, cüsseli zorba bir kavimdi; Allah Teâlâ’nın nimetlerinin hakkını bilmediler. Böylece Allah onların yaratılışını değiştirdi ve onları **نسناسا** yaptı: onlardan erkek ve kadının yarım başı ve yarım yüzü; bir gözü; bir eli; bir ayağı. Böylece yüzüstü çıktılar; şaşkın dolaşırlar ve o koruluklarda deniz kıyısına kadar otlarlar; tıpkı hayvanların otlaması gibi. Ve onların toprağında her karınca, büyük köpek gibi oldu; onlardan bir tanesi süvariyi atından kapar da parçalar.

Ebû’l-Münzir Hişâm b. Muhammed’den rivayet olunur ki dedi: **وبار** köyü, Benî **وبار**’a aitti; ve onlar, ilk ümmetlerdendir; Benî Sa‘d kumları ile **الشحر** ve **مهرة** arasında kopuktur. Ve ona gelenler, onların, sağlam yapılmış saraylar, hurmalıklar ve akıp giden sular bulunan bir toprağa ansızın girdiklerini; onda hiç kimsenin olmadığını iddia ederler. Ve denir: onun sakinleri cinlerdir; ve ona hiçbir insan girmez ki şaşırıp kaybolmasın.

Denir: onda **وابر** yoktur; yani hiç kimse. İbn Sîde dedi: ancak nefiyde kullanılır. Ve başkası şu beyti okudu:
  Böylece, arkalarında olan mahalleye döndü;
  Yaralı; ve ordudan bir **وابر** kurtulmadı.

**الوبار** (Kitap vezninde): Tebâle’de bulunan ekşi, dikenli bir ağaçtır; bunu Sâğânî nakletti; fakat “dikenli” demedi. Sanki musannif onu, adlandırmayı açıklamak için artırdı; sanki onun küçük dikeni **الوبر** gibidir. Tebâle: bilinen bir arazidir.

**وبر يبر** ( **وعد يعد** gibi): ikamet etti; **كوبر توبيرا** olarak; bunu Sâğânî nakletti; ve bu, bizzat musannifin sözünde az önce geçti. **وبر توبيرا**: evinde ikamet etti, ayrılmaz. Şayet orada: **كوبر وبرا** deseydi daha iyi olurdu; fakat bunun gibi şeyi kitabında çokça işler; böylece zanneden zanneder ki ikisi birbirinden başkadır.

**وبرة** (harekeli): Yemâme’de bir yer; o, içinde hurmalık bulunan bir vadidir. Bunu Hafsî söyledi.

**وبرة بن مشهر** ( **معظم** gibi); ve denir ki: **وبرة**’nin, Müseylime el-Kezzâb tarafından bir elçilik gelişi vardır.

**وبرة بن محصن**; yahut o, **وبرة بن يحنس الخزاعي**’dir; o, alttaki harfin dammesi, noktasız **الحاء**’nın fethası ve kesreli **النون**’un şeddelenmesi iledir. Ondan Nu‘mân b. Bezrec rivayet etti; ikisi de sahâbîdir.

**وبر بن أبي دليلة** (fetih ile): Buhârî’nin şeyhidir; ve sükûnlanır; ve o, onların yanında bilinen olandır.

**وبرت النخلة** ve **أبرت** ve **أبرت**: Ebû Amr b. el-Alâ’dan üç lugat; yani dölledi ve ıslah etti. Kim **أبرت** derse o, **مؤبرة**’dir; kim **أبرت** derse o, **مأبورة**’dur. Ezherî bunu **التهذيب**’de, **أبر** maddesinde böyle nakletti; ve daha önce geçti.

**وبير** ( **زبير** gibi): Yemâme’de bir vadidir; bunu Hafsî nakletti.

**زميل بن وبير**: Fezâre’den bir şair; ve denir ki: **أبير**; yine, Sâğânî’nin naklettiği üzere. O, meşhur Sâlim b. Dâre’nin katilidir; ve onun zikri geçti; ikisinin haberleri Belâzurî’nin kitabında tamamlanmıştır.

Onun üzerine istidrâk edilenlerdendir: **وبر** falan kimsenin işini falana karşı **توبيرا**: ona karşı kör etti (kapalı kıldı). **التوبير**: örtme ve izi silmedir. Bu mecazdır; tavşanın **توبير**’inden alınmıştır.

Bundan: şûrâ hadisi; onu Riyâşî rivayet etti: Altı kişi toplandığında konuştular; onlardan bir söyleyen, hutbesinde dedi ki: “**لا توبروا آثاركم فتولتوا دينكم**.”

Ve Abdurrahman’ın şûrâ günündeki hadisinde: “**لا تغمدوا سيوفكم عن أعدائكم فتوبروا آثاركم**.”

Zemahşerî dedi: Sanki onları, işi gevşekçe ele almaktan nehyetti. Şemmer onu **التاء** ile rivayet etti; ve o, yerinde zikredilmiştir.

**أهل الوبر**: şehirlerin ve köylerin halkıdır.

Ebû Hanîfe dedi: Denir ki: “Şu falan oğulları, **بنات أوبر** gibidir”: onların içinde hayır bulunduğu zannedilir.

**حرة الوبرة** (fetih ile): Medîne-i Münevvere’nin a‘râzından bir nahiyedir. Onun zikri, kurtla konuşan Ehbân el-Eslemî’nin hadisinde gelmiştir: “O, **حرة الوبرة**’de otlatırken, kurt saldırdı...” sonuna kadar. Ve denildi ki: O, hurmalıklı bir köydür; Âre dağıdan akan bir su gözü üzerindedir.

**وبرة**: meşhur bir hırsızdır; İbnü’l-A‘râbî’den.

**وبرة العجلان**; ve sahâbî **الدمليل**.

**وبير الحسيني** ( **زبير** gibi): Yenbu‘ emirlerindendir; Hâfız onu **التبصير**’de zikretti.

**وبر بن الأضبط**: bir batındır; ve o, fetih iledir. Reşâtî onu zikretti ve dedi ki: Sîbeveyh inşâd etti:

  كلابية وبـرية حـبـتـرية
  نأتك وخانت بالمواعيد والذمم

Ve denilir: “Şeyi **بوبره**’siyle ve **زئبره**’siyle ve **زوبره**’siyle aldı”; yani onun tamamını; bu mecazdır; **الأساس**’ta böyledir.

**العماد يوسف بن الوبار** ( **شداد** gibi): Zehebî’nin şeyhlerindendir.

**عبد الخالق بن محمد بن ناصر الأنصاري الشروطي**; **ابن الوبار** diye bilinen; Selefî’den semâ etti.

**حوشية وبار**: onun zikri çokça tekrar edebilir; murad, Âd’a ait olup helâk olduklarında vahşîleşen, ele geçirilemeyen atlardır. Onun neslinden, sahih olana göre, Benî Hilâl’in **أعوج**’u vardır; Ebû Ubeyd bunu **أنساب الخيل** kitabında tahkik ettiği üzere.

**الوبار** (Kitap vezninde): Bişr b. Ebî Hâzim’in sözünde bir yerdir:

  وأدنى عامر حيا إلينـا
  عقيل بالمرانة والوبار

Ve denildi ki: O, bir kabilenin adıdır.

**وبرة** (harekeli): Yemâme köylerindendir; onda bedevîden karışıklar vardır; Temîm ve başkaları.
