# وثأ — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AB%D8%A3/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%AB%D8%A3/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وثأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AB%D8%A3.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: وثأ

الوَثْءُ والوَثاءة: وَصْمٌ يُصِيبُ اللَّحْمَ، ولا يَبْلُغ العَظْمَ، فَيَرِمُ. وقيل: هو تَوَجُّعٌ في العَظْم مِن غيرِ كَسْرٍ. وقيل: هو الفَكُّ. قال أَبو منصور: الوَثْءُ شِبْهُ الفَسْخِ في الـمَفْصِلِ، ويكون في اللحم كالكسر في العظم. ابن الأَعرابي: من دُعائهم: اللهمَّ ثَأْ يَدَه. والوَثْءُ: كسر اللحم لا كسر العظم. قال الليث: إِذا أَصابَ العظمَ وَصْمٌ لا يَبْلُغ الكسر قيل أَصابَه وَثْءٌ ووَثْأَة، مقصور. والوَثْءُ: الضَّربُ حتى يَرْهَصَ الجِلْدُ واللَّحْمُ ويَصِلَ الضَّرْبُ إِلى العَظْمِ من غير أَن ينكسر. أَبو زيد: وَثَأَتْ يَدُ الرَّجل وثْأً وقد وَثِئَتْ يَدُه تَثَأُ وَثْأً ووَثَأً، فهي وَثِئَةٌ، على فَعِلةٍ، ووُثِئَتْ، على صِيغة ما لم يُسمَّ فاعله، فهي مَوْثُوءة ووَثِيئةٌ مثل فَعِيلةٍ، وَوَثَأَها هو وأَوْثَأَها اللّهُ. والوَثيءُ: المكسورِ اليَدِ. قال اللحياني: قيل لأَبي الجَرَّاحِ: كيف أَصْبَحْتَ؟ قال: أَصْبَحْتُ مَوْثُوءاً مَرْثُوءاً، وفسره فقال: كأَنما أَصابه وَثْءٌ، من قولهم وُثِئَتْ يَدُه، وقد تقدم ذكرُ مَرْثُوءٍ. الجوهري: أَصابَه وَثْءٌ. والعامة تقول وَثْيٌ، وهو أَن يصيب العظمَ وَصْمٌ لا يَبْلُغُ الكسر.

### Türkçe

**الوَثْءُ** ve **الوَثاءة**: Eti isabet eden, kemiğe ulaşmayan bir **وَصْمٌ**dur; böylece şişer. Ve denildi: Kırık olmaksızın kemikte bir ağrı duymadır. Ve denildi: O, **الفَكُّ**tur. Ebû Mansûr dedi: **الوَثْءُ** eklemde **الفَسْخِ**e benzer; ve ette, kemikteki kırık gibi olur. İbnü’l-A‘râbî: Dualarından: Allah’ım, onun elini **ثَأْ**. Ve **الوَثْءُ**: Etin kırılmasıdır, kemiğin kırılması değil. Leys dedi: Kemiğe, kırığa ulaşmayan bir **وَصْمٌ** isabet ederse, ona **وَثْءٌ** ve **وَثْأَة** isabet etti denir; maksûr. Ve **الوَثْءُ**: Deri ve et ezilinceye ve darbe, kırılmaksızın kemiğe ulaşıncaya kadar vurmaktır.

Ebû Zeyd: Adamın eli **وَثَأَتْ**; **وثْأً** (oldu); ve onun eli **وَثِئَتْ**; **تَثَأُ**; **وَثْأً** ve **وَثَأً**; artık o, **وَثِئَةٌ**dir, **فَعِلةٍ** üzere; ve **وُثِئَتْ**, faili adlandırılmayanın sigası üzere; artık o, **مَوْثُوءة** ve **وَثِيئةٌ**dür, **فَعِيلةٍ** gibi; ve onu o **وَثَأَ** ve Allah onu **أَوْثَأَ**.

**الوَثيءُ**: Eli kırık olan. Lihyânî dedi: Ebû’l-Cerrâh’a denildi: Nasıl sabahladın? Dedi: **مَوْثُوءاً مَرْثُوءاً** olarak sabahladım; ve onu açıkladı, dedi: Sanki ona bir **وَثْءٌ** isabet etmiş gibi; onların “eli **وُثِئَتْ**” sözünden; ve **مَرْثُوءٍ**ün zikri daha önce geçti.

Cevherî: Ona bir **وَثْءٌ** isabet etti. Avam ise **وَثْيٌ** der; o da, kemiğe kırığa ulaşmayan bir **وَصْمٌ**un isabet etmesidir.
