# وجه — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AC%D9%87/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%AC%D9%87/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وجه](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AC%D9%87.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: وجه

الوَجْهُ معروف، والجمع الوُجوهُ. والوجْهُ والجِهةُ بمعنًى، والهاء عوضٌ من الواو. ويقال: هذا وَجْهُ الرأي، أي هو الرأي نفسه. والاسم الوِجْهَةُ والوُجْهَةُ بكسر الواو وضمها. والمُواجَهَةُ: المقابلةُ. ويقال: قعدتُ وُجاهَكَ ووِجاهَكَ، أي قبالتك. واتَّجَهَ له رأيٌ، أي سَنَح. وقعدتُ تُجاهَكَ وتِجاهَكَ، أي تلقاءك. وتَجَهْتُ إليك أَتْجَهُ، أي تَوَجَّهْتُ. ووَجَّهْتُهُ في حاجةٍ، ووَجَّهْتُ وجهي لله سبحانه، وتَوَجَّهْتُ نحوك وإليك. وتوَجَّهَ الشيخ، إذا ولَّى وكَبِرَ. وشيءٌ مُوَجَهٌ، إذا جُعِلَ على جهةٍ واحدةٍ لا يختلف. وقد وَجُهَ الرجل بالضم، أي صار وَجيهاً، أي ذا جاهٍ وقدْرٍ. وأوْجَهَهُ الله، أي صيَّره وَجيهاً. وأوْجَهْتُهُ، أي صادَفْتُهُ وجيهاً. ووُجوهُ البلد: أشرافُهُ. والوَجيهَةُ: خَرَزةٌ. ويقال للولد إذا خرجت يداه من الرحم أوَّلاً: وَجيهٌ. وإذا خرجت رِجلاه أوَّلاً: يَتْنٌ. أبو عبيد: التَوْجيهُ هو الحرف الذي بين ألف التأسيس وبين القافية، عن الخليل. قال: ولك أن تغيِّره بأيِّ حرفٍ شئت، كقول امرئ القيس: أني أفرّ مع قوله صُبُرْ وقوله واليوم قرّ. ولذلك قيل له توجيهٌ.

### Türkçe

**الوَجْهُ** bilinen (şey)dir; çoğulu **الوُجوهُ**’dur. **الوجْهُ** ile **الجِهةُ** anlamca (aynı)dır; **الهاء** **الواو**’dan bedeldir. Ve denir: Bu **وَجْهُ الرأي**’dir; yani o, bizzat görüşün kendisidir. İsim **الوِجْهَةُ** ve **الوُجْهَةُ**’dır; **الواو**’nun kesresi ve zammı ile. **المُواجَهَةُ**: karşı karşıya gelme(=mukabele)dir. Ve denir: **وُجاهَكَ** ve **وِجاهَكَ** oturdum; yani senin karşında. Ve **اتَّجَهَ** ona bir görüş; yani (aklına) doğdu. Ve **تُجاهَكَ** ve **تِجاهَكَ** oturdum; yani senin karşı yönünde. Ve **تَجَهْتُ** sana, **أَتْجَهُ**; yani yöneldim. Ve onu bir ihtiyaçta **وَجَّهْتُ**; ve yüzümü Allah’a, yücedir, **وَجَّهْتُ**; ve sana doğru ve sana **تَوَجَّهْتُ**. Ve şeyh **توَجَّهَ**, döndüğü ve yaşlandığı zaman. Ve bir şey **مُوَجَهٌ**; tek bir yöne konulduğu, değişmediği zaman. Ve adam zamm ile **وَجُهَ**; yani **وَجيهاً** oldu; yani mevki ve değer sahibi. Ve Allah onu **أوْجَهَهُ**; yani onu **وَجيهاً** kıldı. Ve onu **أوْجَهْتُ**; yani onu **وجيهاً** olarak buldum. Ve beldenin **وُجوهُ**’u: onun eşrafıdır. **الوَجيهَةُ**: bir boncuktur. Ve çocuk için, elleri rahimden önce çıktığında: **وَجيهٌ** denir. Ve ayakları önce çıktığında: **يَتْنٌ**.

Ebû Ubeyd: **التَوْجيهُ**, Halîl’den (naklen), **ألف التأسيس** ile **القافية** arasındaki harftir. Dedi: İstersen onu dilediğin herhangi bir harfle değiştirebilirsin; İmru’ul-Kays’ın sözü gibi: “**أني أفرّ**” ile onun sözü “**صُبُرْ**” ve onun sözü “**واليوم قرّ**”. Bundan dolayı ona **توجيهٌ** denildi.
