# وحش — Lane's Lexicon

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AD%D8%B4/sozluk/lexicon
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%AD%D8%B4/entries/lexicon

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وحش](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AD%D8%B4.md)
- Lane's Lexicon: Edward W. Lane · 19. yy

## Madde başı: وحش

وَحُشَ
1 وَحُشَ ذ , aor. وَحُشَ , [inf. n., probably, وُحُوشَةٌ or وَحَاشَةٌ or both,] It (a place) abounded with wild animals. (IKtt.) [The meaning assigned to this verb in Freytag's Lex. belongs not to it, but to وَخُشَ.] -A2- وَحَشَ بِهِ, or بِهَا,] aor. يَحِشُ, (IAar, K,) inf. n. وَحْشٌ; (TK;) and بِهِ ↓ وحّش, (S, K,) or بِهَا, (S, A,) which latter form of the verb is disapproved by IAar, but both are correct; (TA;) and ↓ توحّش [app. used alone, the objective complement being understood]; (TA;) He threw it, or them, away, (S, K,) or to a distance, (A,) namely, his garment, (S, K,) or his garments, (A,) and his sword, (TA,) and his spear, (S, TA,) and his weapon, or weapons, (S, A,) or anything, (TA,) to lighten himself, (A,) or his beast of carriage, (TA,) in fear of his being overtaken: (S, K:) [or in any case; for] it is said in a trad. of El-Ows and ElKhazraj, فَوَحَشُوا بِأَسْلِحَتِهِمْ واعْتَنَقَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا [Then they threw away their weapons, and embraced one another]. (TA.)

2 وَحَّشَ see 1.

اوحش
4 اوحش ذ It (a place, A, Msb, or a place of alighting or abode, S, K) was, or became, desolate, deserted, or destitute of human beings; (S, A, Msb, K,) the people having gone from it; (S, K;) as also ↓ توحّش. (A, Msb, K.) And [in like manner you say of a land,] الأَرْضُ ↓ توحّشت, [and ↓ استوحشت, (see أَرْضٌ وَحْشَةٌ, voce وَحْشٌ,)] The land was, or became وَحْشَة (S, TA) [i. e. desolate, deserted, &c.] ― -b2- He (a man) was, or became, hungry; (S, A, K, TA;) not having eaten anything, so that his inside was empty; (TA;) as also ↓ توحّش: (A:) or the latter signifies his belly became empty by reason of hunger. (S, K.) Also the former, His provisions became spent, or exhausted. (S, K.) You say, قَدْ أَوْحَشْنَا مُنْذُ لَيْلَتَيْنِ Our provisions have been spent for two nights. (S.) You say also, ↓ توحّش لِلدَّوَآءِ (S, A, K *) He made himself hungry; (A;) or made his inside, (S,) or his stomach, (K,) empty of food (S, K) and beverage; (K;) for the purpose of drinking medicine. (S, * A, * K.) -A2- اوحش الأَرْضَ He found the land to be وَحْشَة (As, S, K) [i. e. desolate, deserted, or destitute of human beings ― -b2- اوحش الرَّجُلَ (S, A) He made the man lonely, or solitary; and sad, sorrowful, or disquieted or troubled in mind; [by his absence, or withdrawal of himself; and afraid;] or he made him to feel, or experience, وَحْشَة [i. e. loneliness, or solitude, &c.]; (S;) contr. of آنَسَهُ, (S, K, in art. أنس,) inf. n. اِينَاسٌ. (S, in that art.) Hence the saying of the people of Mekkeh, [and of Egypt,] أَوْحَشْتَنَا [Thou hast made us lonely, &c., by thine absence]. (TA.) [See also an ex. from a poet, voce أُنْسٌ: And see its quasi-pass., 10.]

توحّش
5 توحّش ذ He (a beast) became wild, or shy; syn. أَبَدَ, (S, A, K, &c., in art. أبد,) and تَأَبَّدَ. (A, L, in that art.) And He (a man) became unsocial, unsociable, unfamiliar, or shy; like a wild animal; syn. أَبِدَ, (S, K, ubi supra,) and تَأَبَّدَ: (A, K, ubi supra;) and ↓ استوحش signifies the same; (see this verb below;) or he became, or made himself, as though on a par with the wild animals; expl. by لَحِقَ بَالْوَحْشِ. (TA.) [See exs. of both voce أَنِسَ.] ― -b2- See also 4, in five places. ― -b3- And see 1.

استوحش
10 استوحش ذ : see 5. ― -b2- It is also quasi-pass. of أَوْحَشَ الرَّجُلَ, (S, TA,) and [thus] signifies He felt, or experienced, وَحْشَة [i. e. loneliness, or solitude, &c.; and sadness, grief, sorrow, or disquietude or trouble of mind, &c.; and fear, &c.]. (S, * K, TA.) And استوحش اِلَى الشَّىْءِ [He felt a want of the thing]. (K, voce عُرِىَ, q. v.) You say also استوحش مِنْهُ, (A, TA,) or عَنْهُ, (Msb,) [meaning He was afraid of, or feared, him, or it; agreeably with an explanation of the inf. n. in Har, p. 331: see also an instance below, voce وَحْشٌ: or] meaning he was shy of him; averse from him; unsocial, unsociable, or unfamiliar, with him; and like a wild animal. (TA.) ― -b3- استوحشت الأَرْضُ: see 4. -A2- [He deemed a word, or sound, &c., strange, or uncouth.]

حِشَةٌ
حِشَةٌ ذ : pl. حِشُونَ: see وَحْشٌ.

وَحْشٌ
وَحْشٌ ذ , applied to a country, or region, (S, K,) and a place, (TA,) and a house (داَرٌ), (A,) and [its fem.] وَحْشَةٌ, applied to a land (أَرْضٌ), (S, TA,) to a house (دار); (A;) Desolate, deserted, or destitute of human beings or inhabitants; (S, K, TA;) as also ↓ مُوحِشٌ and ↓ مُتَوَحِّشٌ: (A:) and أَرْضٌ وَحْشَةٌ and ↓ مُسْتَوْحِشَةٌ signify the same. (K, TA.) You say also, بِلَادٌ حِشُونَ Countries, or regions, desolate, deserted, &c.; after the manner of سِنُونَ; and in the accus. and gen., حِشِينَ: pl., as Az says, of ↓ حِشَةٌ, originally وَحْشٌ, [So I read instead of وَحْشَة, which is evidently a mistranscription,] the و being wanting, as it is in زِنَةٌ and صِلَةٌ and عِدَةٌ. (TA.) You also say, لَقِيتُهُ بِوَحْشِ اِصْمِتَ, (S, K,) and اِصْمِتَةَ, (TA,) i. e., I found him, or met him, in a desolate, or deserted, country, or region. (S, K.) [See remarks on the last word in the former phrase in art. صمت.] And in like manner, تَرَكْتُهُ بِوَحْشِ المَتْنِ I left him in the desert part of the elevated plain, where one could not reach him. (L, TA. *) And [hence] حِمَارُ وَحْشٍ An ass of a desert; [i. e. a wild ass;] as also حِمَارٌ وَحْشِىٌّ. (S, K.) [And بَقَرُ الوَحْشِ The bull and cow, or bulls and cows, collectively, of the desert; i. e., the wild bull and cow, or bulls and cows.] ― -b2- [Hence also] Animals (حَيَوَان [which is used as a sing. and a pl., but is here meant to be understood collectively, as appears from what follows,]) of the desert, (S, A, K, TA,) such as are not tame; (TA;) [i. e. wild animals;] of the fem. gender; (TA;) as also وُحُوشٌ (S) and ↓ وَحِيشٌ: (K:) these three words are all used in a collective sense: (ISh:) and ↓ وَحْشِىٌّ signifies a single one of such animals; (S, K;) like زَنْجِىٌّ in relation to زَنْجٌ, and رُومِىٌّ to رُومٌ: (TA:) or وَحْشٌ signifies such as is not tame, of beasts of the desert; and everything that is afraid of human beings (كُلُّ شَىْءٍ يَسْتَوْحِشُ عَنِ النَّاسِ); as also ↓ وَحْشِىٌّ, as though the ى were a corroborative, as in دوَّارِىٌّ: or, accord. to El-Fلrلbee, وَحْشٌ in the pl. [lexicologically, but not in the language of the grammarians] of ↓ وَحْشِىٌّ, like as رُومٌ is of رُومِىٌّ: (Msb:) or it is used as a sing., as well as collectively; for you say, هٰذَا وَحْشٌ ضَخْمٌ [this is a bulky wild animal], and هٰذِهِ شَاةٌ وَحْشٌ [this is a wild sheep or goat, &c.]: (ISh:) وُحُوشٌ is a pl. of وَحْشٌ, (Msb, K,) and so is وُحْشَانٌ, (Sgh, K,) and so is وَحِيشٌ, [lexicologically, but grammarians term it a quasi-pl. n.,] like as ضَئِينٌ is of ضَأْنٌ: (Sgh, TA:) or وُحُوشٌ is its only broken pl. (TA.) ― -b3- [Hence also, Wild, or shy; applied to girls or women: see an ex. of the word in this sense voce تَوٌّ, where it has a redundant ن affixed to it.] ― -b4- [Hence also] Lone; solitary; without company. You say. مَشَى فِى الأَرْضِ وَحْشًا He walked, or went, in the land alone, having no other with him. (TA.) ― -b5- [Hence also] Hungry; (S, A, K;) as also ↓ مُوحِشٌ, (AZ, A,) and ↓ مُتَوَحِّشٌ, (A,) and ↓ وَحِشٌ: (TA:) pl. of the first, أَوْحَاشٌ (S, A, K) [and وَحْشُونَ]. You say, بَاتَ فُلَانٌ وَحْشًا, (S, A, * K, *) and مُوحِشًا, and مُتَوَحِّشًا, (A,) Such a one passed the night hungry, (S, A, K,) not having eaten anything, so that his inside was empty. (TA.) And بِتْنَا وَحْشِينَ We passed the night without food. (TA.) [In another place in the TA, we find لَقَدْ بِتْنَا لَيْلَتَنَا هٰذِهِ وَحْشِى, and so in the L; the last word being evidently a mistranscription, for وَحْشِينَ: and it is added, as though the speaker meant, جَمَاعَةَ وَحْشَى; doubtless a mistake for جَمَاعَةَ وَحْشٍ so that the saying seems to mean, We have passed this our night like a company of wild animals.]

وَحِشٌ
وَحِشٌ ذ : see وَحْشٌ, last signification.

وَحْشَةٌ
وَحْشَةٌ ذ Loneliness; solitude; lonesomeness; solitariness; desolateness; syn. خَلْوَةٌ: (S, K:) sadness; grief; sorrow; disquietude, or trouble, of mind: (S, K, TA:) or sadness, &c., arising from loneliness or solitude: (TA:) fear: (K, TA:) or fear, or fright, arising from loneliness or solitude: (TA:) a state of disunion between men, and remoteness of hearts from feelings of love or affection; from وَحْشٌ signifying “ a wild beast, ” or “ wild beasts, of the desert: ” (Msb:) unsociableness; unfriendliness; unsocialness; unfamiliarity; shyness; wildness: [in all the above senses] contr. of أُنْسٌ. (T, S, A, K, in art. أنس.) [Hence, لَيْلَةُ الوَحْشَةِ The night of loneliness, &c.; the first night after burial: also called لَيْلَةُ الوَحْدَةِ, q. v.] You say, تَرَكْتُهُ فِى وَحْشَةٍ I left him in loneliness, or solitude. (TK.) And أَخَذَتْهُ الوَحْشَةُ Sadness, grief, sorrow, or disquietude or trouble of mind, or sadness, &c., arising from loneliness or solitude, laid hold upon him. (TA.)

وَحْشِىٌّ
وَحْشِىٌّ ذ [Of, or belonging to, or relating to, the desert: and hence, wild; untamed; undomesticated; uncivilized; unfamiliar: and often used as an epithet in which the quality of a subst. is predominant]: see وَحْشٌ, in three places: i. q. حُوشِىٌّ; (S, Msb, art. حوش;) contr. of أَهْلِىٌّ. (TA, in art. اهل.) ― -b2- كَلَامٌ وَحْشِىٌّ (tropical:) i. q. حُوشِىٌّ, q. v. (S, A, art. حوش:) and in like manner, ↓ لَفْظَةٌ وَحْشِيَّةٌ (tropical:) i. q. حُوشِيَّةٌ. (Mz, 13th نوع.) ― -b3- The right side of anything: (AZ, AA, S, K, &c.:) or the left side (As, S, A, K,) of anything. (As, S.) [For more full explanations of this term, and its contr. اِنْسِىٌّ, in relation to a beast and to a man, see the latter term: of a beast, accord. to most authorities, it is The right, far or off, side. See an ex. in a verse cited voce دَفٌّ.] Of the arm or hand, and of the leg or foot, The back; اِنْسِىٌّ signifying the side that is towards the man: (S:) or of the foot, the former means [the outer side, or] the side that is the more remote from the other foot; the latter being the contr., or that which is towards the other foot. (TA.) Of a bow, (S, K,) or of a Persian bow, (TA,) The back; and اِنْسِىٌّ, the side that is towards thee: (S, K:) or of a bow, whether Persian or not is not said, the former means the side against which the arrow does not lie. (TA.) And ↓ الجَانِبُ الوَحِيشُ signifies the same as الوَحْشِىُّ. (IAar.) ― -b4- A sort of fig, that grows in the mountains and in the remote parts of valleys, of every colour, black and red and white; it is the smallest of figs, [in the TA, smaller than the تبن,] and when eaten newly plucked it burns the mouth; but it is dried. (AHn, L.) ― -b5- وَحْشِيَّةٌ [or رِيحٌ وَحْشِيَّةٌ] A wind that enters one's clothes, by reason of its vehemence. (K.)

وَحْشَانُ
وَحْشَانُ ذ , applied to a man, Sad; sorrowful: pl. وَحَاشَى. (K.)

وَحِيشٌ
وَحِيشٌ ذ : see وَحْشٌ, (of which it is a quasi-pl. n.,) in two places: ― -b2- and see وَحْشِىٌّ.

مُوحِشٌ
مُوحِشٌ ذ : see وَحْشٌ, first sentence, and near the end.

أَرْضٌ مَوْحُوشَةٌ
أَرْضٌ مَوْحُوشَةٌ ذ A land having, (Fr, S, A,) or abounding with, (K,) wild animals, or animals of the desert. (Fr, S, A, K.) [See أَرْضٌ مَجْرُوَدةٌ, in art. جرد.] In [some of] the copies of the K, مُوحِشَةٌ, which is a mistake. (TA.)

مُتَوَحِّشٌ
مُتَوَحِّشٌ ذ : see وَحْشٌ, first sentence, and near the end:

أَرْضٌ مُسْتَوْحِشَةٌ
أَرْضٌ مُسْتَوْحِشَةٌ ذ : see وَحْشٌ, first sentence.

### Türkçe

وَحُشَ
1 **وَحُشَ** ذ , muzâri‘ **وَحُشَ** , [mast., muhtemelen, **وُحُوشَةٌ** veya **وَحَاشَةٌ** yahut ikisi,] O (bir yer) yabanî hayvanlarla dolu oldu. (IKtt.) [Freytag'ın Lex.’inde bu fiile verilen mânâ ona değil, **وَخُشَ**’ya aittir.] -A2- **وَحَشَ بِهِ**, veya **بِهَا**,] muzâri‘i **يَحِشُ**, (IAar, K,) mast. **وَحْشٌ**; (TK;) ve **بِهِ** ↓ **وحّش**, (S, K,) veya **بِهَا**, (S, A,) ki fiilin bu son şekli IAar tarafından hoş görülmez; fakat ikisi de doğrudur; (TA;) ve ↓ **توحّش** [görünüşe göre tek başına kullanılır, mef‘ûlün bih anlaşılmış olarak]; (TA;) O, onu veya onları attı, (S, K,) yahut uzağa, (A,) yani elbisesini, (S, K,) veya elbiselerini, (A,) ve kılıcını, (TA,) ve mızrağını, (S, TA,) ve silâhını veya silâhlarını, (S, A,) yahut herhangi bir şeyi, (TA,) kendini hafifletmek için, (A,) veya binek hayvanını, (TA,) yakalanmaktan korktuğu için: (S, K:) [yahut her hâlükârda; zira] **الأوس** ve **الخزرج** hakkında bir rivayette şöyle denilmiştir: **فَوَحَشُوا بِأَسْلِحَتِهِمْ واعْتَنَقَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا** [Bunun üzerine silâhlarını attılar ve birbirlerine sarıldılar]. (TA.)

2 **وَحَّشَ**: bk. 1.

اوحش
4 **اوحش** ذ O (bir yer, A, Msb, yahut bir konaklama veya ikamet yeri, S, K) ıssız oldu, terk edilmiş oldu, yahut insanlardan yoksun oldu; (S, A, Msb, K,) halkı ondan gitmiş olarak; (S, K;) bunun gibi ↓ **توحّش**. (A, Msb, K.) Ve [aynı şekilde bir arazi hakkında şöyle dersin,] **الأَرْضُ** ↓ **توحّشت**, [ve ↓ **استوحشت**, (bk. **أَرْضٌ وَحْشَةٌ**, madde **وَحْشٌ**,)] Arazi **وَحْشَة** oldu, yahut **وَحْشَة** hâline geldi (S, TA) [yani ıssız, terk edilmiş, vb.] ― -b2- O (bir adam) acıktı, yahut acıkmış oldu; (S, A, K, TA;) hiçbir şey yememiş olarak, öyle ki içi boş kaldı; (TA;) bunun gibi ↓ **توحّش**: (A:) yahut ikincisi, açlık sebebiyle karnının boşalması mânâsınadır. (S, K.) Yine birincisi, Azığı tükendi, yahut bitti. (S, K.) Şöyle dersin: **قَدْ أَوْحَشْنَا مُنْذُ لَيْلَتَيْنِ** Azığımız iki geceden beri tükenmiş oldu. (S.) Yine şöyle dersin: ↓ **توحّش لِلدَّوَآءِ** (S, A, K *) O, kendini acıktırdı; (A;) yahut içini, (S,) veya midesini, (K,) yiyecekten (S, K) ve içecekten; (K;) ilâç içmek maksadıyla boşalttı. (S, * A, * K.) -A2- **اوحش الأَرْضَ** O, araziyi **وَحْشَة** buldu (As, S, K) [yani ıssız, terk edilmiş, yahut insanlardan yoksun ― -b2- **اوحش الرَّجُلَ** (S, A) O, adamı yalnız bıraktı, yahut tek başına bıraktı; ve onu kederli, mahzun, yahut zihnen huzursuz veya sıkıntılı kıldı; [yokluğu veya çekilmesi sebebiyle; ve korkuttu;] yahut ona **وَحْشَة** [yani yalnızlık, tek başınalık, vb.] hissettirdi veya yaşattı; (S;) **آنَسَهُ**’nin zıddıdır, (S, K, madde **أنس**, ) mast. **اِينَاسٌ**. (S, o maddede.) Bundan dolayı Mekke halkının [ve Mısır’ın] sözü: **أَوْحَشْتَنَا** [Yokluğunla bizi yalnız bıraktın, vb.]. (TA.) [Bk. ayrıca bir şairden örnek, madde **أُنْسٌ**: ve bk. onun şibh-mechûlü, 10.]

توحّش
5 **توحّش** ذ O (bir hayvan) yabanîleşti, yahut ürkekleşti; eş anlamlısı **أَبَدَ**, (S, A, K, vb., madde **أبد**, ) ve **تَأَبَّدَ**. (A, L, o maddede.) Ve o (bir adam) ünsiyetsiz oldu, ünsiyetsizleşti, alışılmamış oldu, yahut çekingen oldu; yabanî hayvan gibi; eş anlamlısı **أَبِدَ**, (S, K, yukarıda,) ve **تَأَبَّدَ**: (A, K, yukarıda;) ve ↓ **استوحش** aynı mânâyı ifade eder; (aşağıda bu fiile bk.); yahut yabanî hayvanlarla bir seviyedeymiş gibi oldu, açıklaması **لَحِقَ بَالْوَحْشِ** ile yapılır. (TA.) [İkisinin de örneklerine bk. madde **أَنِسَ**.] ― -b2- Ayrıca 4’e, beş yerde, bk. ― -b3- Ve 1’e bk.

استوحش
10 **استوحش** ذ : bk. 5. ― -b2- O, ayrıca **أَوْحَشَ الرَّجُلَ**’ün şibh-mechûlüdür, (S, TA,) ve [böylece] şu mânâya gelir: O, **وَحْشَة** [yani yalnızlık, tek başınalık, vb.; ve hüzün, keder, gam, yahut zihnî huzursuzluk veya sıkıntı, vb.; ve korku, vb.] hissetti veya yaşadı. (S, * K, TA.) Ve **استوحش اِلَى الشَّىْءِ** [O, şeye bir ihtiyaç duydu]. (K, madde **عُرِىَ**, bk.) Yine şöyle dersin: **استوحش مِنْهُ**, (A, TA,) veya **عَنْهُ**, (Msb,) [mânâsı: O, ondan korktu, yahut onu korktu; Har, s. 331’de mastarın açıklamasına uygun olarak: ayrıca aşağıda bir örneğe bk. madde **وَحْشٌ**: yahut] mânâsı: O, ondan ürktü; ondan kaçındı; onunla ünsiyetsiz oldu, ünsiyetsizleşti, yahut alışılmamış oldu; ve yabanî hayvan gibi oldu. (TA.) ― -b3- **استوحشت الأَرْضُ**: bk. 4. -A2- [O, bir kelimeyi, yahut sesi, vb., garip, yahut kaba buldu.]

حِشَةٌ
**حِشَةٌ** ذ : çoğulu **حِشُونَ**: bk. **وَحْشٌ**.

وَحْشٌ
**وَحْشٌ** ذ , bir ülkeye veya bölgeye nispetle, (S, K,) ve bir yere, (TA,) ve bir eve (**داَرٌ**), (A,) ve [onun müennesi] **وَحْشَةٌ**, bir araziye (**أَرْضٌ**), (S, TA,) bir eve (**دار**); (A;) nispetle: Issız, terk edilmiş, yahut insanlardan veya sakinlerden yoksun; (S, K, TA;) bunun gibi ↓ **مُوحِشٌ** ve ↓ **مُتَوَحِّشٌ**: (A:) ve **أَرْضٌ وَحْشَةٌ** ve ↓ **مُسْتَوْحِشَةٌ** aynı mânâyı ifade eder. (K, TA.) Yine şöyle dersin: **بِلَادٌ حِشُونَ** Issız, terk edilmiş, vb. ülkeler veya bölgeler; **سِنُونَ** tarzında; ve nasb ve cer hâlinde, **حِشِينَ**: çoğul, Az’ın dediğine göre, ↓ **حِشَةٌ**’nin çoğuludur, aslı **وَحْشٌ** iken, [burada **وَحْشَة** yerine **وَحْشٌ** okunur; zira bu açıkça bir yanlış yazımdır,] **و** düşmüştür; tıpkı **زِنَةٌ** ve **صِلَةٌ** ve **عِدَةٌ**’de olduğu gibi. (TA.) Yine şöyle dersin: **لَقِيتُهُ بِوَحْشِ اِصْمِتَ**, (S, K,) ve **اِصْمِتَةَ**, (TA,) yani: Onu ıssız, yahut terk edilmiş bir ülkede veya bölgede buldum, yahut onunla karşılaştım. (S, K.) [Önceki ibaredeki son kelime hakkında notlara bk. madde **صمت**.] Ve aynı şekilde: **تَرَكْتُهُ بِوَحْشِ المَتْنِ** Onu, yüksek düzlüğün çöl kısmında, kendisine ulaşılamayacak yerde bıraktım. (L, TA. *) Ve [buradan] **حِمَارُ وَحْشٍ** Çölün eşeği; [yani yabanî eşek;] bunun gibi **حِمَارٌ وَحْشِىٌّ**. (S, K.) [Ve **بَقَرُ الوَحْشِ** Çölün boğası ve ineği, yahut boğaları ve inekleri, topluca; yani yabanî boğa ve inek, yahut boğalar ve inekler.] ― -b2- [Yine buradan] Çöl hayvanları (**حَيَوَان** [tekil ve çoğul olarak kullanılır; fakat burada, aşağıda gelenlerden anlaşıldığı üzere, topluca anlaşılması murad edilmiştir,]), (S, A, K, TA,) evcil olmayanlar; (TA;) [yani yabanî hayvanlar;] müennes cinsiyetli; (TA;) bunun gibi **وُحُوشٌ** (S) ve ↓ **وَحِيشٌ**: (K:) bu üç kelime de topluluk mânâsında kullanılır: (ISh:) ve ↓ **وَحْشِىٌّ** bu tür hayvanlardan bir tekini ifade eder; (S, K;) tıpkı **زَنْجِىٌّ**’nin **زَنْجٌ**’e nispetle, ve **رُومِىٌّ**’nin **رُومٌ**’a nispetle olduğu gibi: (TA:) yahut **وَحْشٌ**, çöl hayvanlarından evcil olmayanı ifade eder; ve insanlardan ürken her şeyi (**كُلُّ شَىْءٍ يَسْتَوْحِشُ عَنِ النَّاسِ**); bunun gibi ↓ **وَحْشِىٌّ**, sanki **ى** pekiştirici imiş gibi, **دوَّارِىٌّ**’de olduğu gibi: yahut, El-Fلrلbee’ye göre, **وَحْشٌ**, ↓ **وَحْشِىٌّ**’nin çoğuludur [lugat bakımından; fakat nahivcilerin dilinde değil], tıpkı **رُومٌ**’un **رُومِىٌّ**’nin çoğulu olması gibi: (Msb:) yahut hem tekil olarak, hem de topluluk olarak kullanılır; zira şöyle dersin: **هٰذَا وَحْشٌ ضَخْمٌ** [bu iri bir yabanî hayvandır], ve **هٰذِهِ شَاةٌ وَحْشٌ** [bu yabanî bir koyundur veya keçidir, vb.]: (ISh:) **وُحُوشٌ**, **وَحْشٌ**’ün çoğuludur, (Msb, K,) ve **وُحْشَانٌ** da böyledir, (Sgh, K,) ve **وَحِيشٌ** de böyledir, [lugat bakımından; fakat nahivciler onu şibh-çoğul isim diye adlandırırlar,] tıpkı **ضَئِينٌ**’in **ضَأْنٌ**’ın çoğulu olması gibi: (Sgh, TA:) yahut **وُحُوشٌ**, onun tek kırık çoğuludur. (TA.) ― -b3- [Yine buradan, Yabanî, yahut ürkek; kızlara veya kadınlara nispetle: bu mânâda kelimenin bir örneğine bk. madde **تَوٌّ**, orada kelimeye زائد bir **ن** eklenmiştir.] ― -b4- [Yine buradan] Yalnız; tek başına; arkadaşsız. Şöyle dersin: **مَشَى فِى الأَرْضِ وَحْشًا** O, yanında başka kimse olmaksızın, arazide yalnız yürüdü, yahut gitti. (TA.) ― -b5- [Yine buradan] Aç; (S, A, K;) bunun gibi ↓ **مُوحِشٌ**, (AZ, A,) ve ↓ **مُتَوَحِّشٌ**, (A,) ve ↓ **وَحِشٌ**: (TA:) birincinin çoğulu **أَوْحَاشٌ** (S, A, K) [ve **وَحْشُونَ**]. Şöyle dersin: **بَاتَ فُلَانٌ وَحْشًا**, (S, A, * K, *) ve **مُوحِشًا**, ve **مُتَوَحِّشًا**, (A,) Falanca geceyi aç geçirdi, (S, A, K,) hiçbir şey yememiş olarak, öyle ki içi boş kaldı. (TA.) Ve **بِتْنَا وَحْشِينَ** Biz geceyi yemeksiz geçirdik. (TA.) [TA’da başka bir yerde **لَقَدْ بِتْنَا لَيْلَتَنَا هٰذِهِ وَحْشِى** bulunur, L’de de böyledir; son kelime açıkça **وَحْشِينَ** yerine yanlış yazımdır: ve eklenir ki, sanki konuşan **جَمَاعَةَ وَحْشَى** demek istemiş gibi; şüphesiz **جَمَاعَةَ وَحْشٍ** yerine bir hatadır; böylece söz şu mânâya gelir görünür: Bu gecemizi yabanî hayvanlardan bir topluluk gibi geçirdik.]

وَحِشٌ
**وَحِشٌ** ذ : bk. **وَحْشٌ**, son mânâ.

وَحْشَةٌ
**وَحْشَةٌ** ذ Yalnızlık; tek başınalık; ıssızlık; tenhalık; eş anlamlısı **خَلْوَةٌ**: (S, K:) hüzün; keder; gam; zihnî huzursuzluk veya sıkıntı: (S, K, TA:) yahut yalnızlık veya tek başınalıktan doğan hüzün, vb.: (TA:) korku: (K, TA:) yahut yalnızlık veya tek başınalıktan doğan korku veya ürküntü: (TA:) insanlar arasında ayrılık hâli ve kalplerin sevgi veya muhabbet duygularından uzaklaşması; **وَحْشٌ**’ün “yabanî hayvan” veya “çölün yabanî hayvanları” mânâsından; (Msb:) ünsiyetsizlik; dostça olmama; sosyallik olmama; aşinalık olmama; çekingenlik; yabanîlik: [yukarıdaki mânâların hepsinde] **أُنْسٌ**’ün zıddı. (T, S, A, K, madde **أنس**.) [Buradan, **لَيْلَةُ الوَحْشَةِ** Yalnızlık gecesi, vb.; definden sonraki ilk gece: ayrıca **لَيْلَةُ الوَحْدَةِ** diye de adlandırılır, bk.] Şöyle dersin: **تَرَكْتُهُ فِى وَحْشَةٍ** Onu yalnızlıkta, yahut tek başınalıkta bıraktım. (TK.) Ve **أَخَذَتْهُ الوَحْشَةُ** Hüzün, keder, gam, yahut zihnî huzursuzluk veya sıkıntı, yahut yalnızlık veya tek başınalıktan doğan hüzün, vb., onu yakaladı. (TA.)

وَحْشِىٌّ
**وَحْشِىٌّ** ذ [Çöle ait, yahut çöle mensup, yahut çöle ilişkin: ve buradan, yabanî; evcilleşmemiş; ehlîleştirilmemiş; medenî olmayan; alışılmamış: ve çoğu kez bir ismin niteliğinin baskın olduğu bir sıfat olarak kullanılır]: bk. **وَحْشٌ**, üç yerde: **حُوشِىٌّ** ile aynı mânâdadır; (S, Msb, madde **حوش**;) **أَهْلِىٌّ**’nin zıddıdır. (TA, madde **اهل**.) ― -b2- **كَلَامٌ وَحْشِىٌّ** (mecaz:) **حُوشِىٌّ** ile aynı mânâdadır, bk. (S, A, madde **حوش**:) ve aynı şekilde, ↓ **لَفْظَةٌ وَحْشِيَّةٌ** (mecaz:) **حُوشِيَّةٌ** ile aynı mânâdadır. (Mz, 13. **نوع**.) ― -b3- Herhangi bir şeyin sağ yanı: (AZ, AA, S, K, vb.:) yahut herhangi bir şeyin sol yanı (As, S, A, K,). (As, S.) [Bu terimin daha tam açıklamaları ve onun zıddı **اِنْسِىٌّ** hakkında, bir hayvana ve bir insana nispetle, ikincisine bk.: bir hayvana nispetle, çoğu otoriteye göre, o, sağ, uzak yahut dış taraftır. Bir örneğe bk. bir beyitte, madde **دَفٌّ**.] Kolun veya elin, ve bacağın veya ayağın, arka tarafı; **اِنْسِىٌّ**, insana doğru olan tarafı ifade eder: (S:) yahut ayakta, birincisi [dış tarafı, yahut] öteki ayağa daha uzak olan tarafı ifade eder; ikincisi onun zıddıdır, yahut öteki ayağa doğru olan taraftır. (TA.) Yayın, (S, K,) yahut Fars yayının, (TA,) arka tarafı; ve **اِنْسِىٌّ**, sana doğru olan tarafı: (S, K:) yahut yay hakkında, Fars olsun olmasın denilmez; birincisi, okun dayanmadığı tarafı ifade eder. (TA.) Ve ↓ **الجَانِبُ الوَحِيشُ**, **الوَحْشِىُّ** ile aynı mânâyı ifade eder. (IAar.) ― -b4- Dağlarda ve vadilerin uzak kısımlarında yetişen, her renkten, siyah ve kırmızı ve beyaz, bir çeşit incir; incirlerin en küçüğüdür, [TA’da, **تبن**’den daha küçük,] ve yeni koparılıp yenildiğinde ağzı yakar; fakat kurutulur. (AHn, L.) ― -b5- **وَحْشِيَّةٌ** [yahut **رِيحٌ وَحْشِيَّةٌ**] Şiddetinden dolayı kişinin elbiselerinin içine giren bir rüzgâr. (K.)

وَحْشَانُ
**وَحْشَانُ** ذ , bir adama nispetle: Kederli; mahzun: çoğulu **وَحَاشَى**. (K.)

وَحِيشٌ
**وَحِيشٌ** ذ : bk. **وَحْشٌ**, (onun şibh-çoğul ismi olarak,) iki yerde: ― -b2- ve bk. **وَحْشِىٌّ**.

مُوحِشٌ
**مُوحِشٌ** ذ : bk. **وَحْشٌ**, ilk cümle, ve sona yakın.

أَرْضٌ مَوْحُوشَةٌ
**أَرْضٌ مَوْحُوشَةٌ** ذ Yabanî hayvanlara, yahut çöl hayvanlarına sahip olan, (Fr, S, A,) yahut onlarla dolu olan, (K,) bir arazi. (Fr, S, A, K.) [Bk. **أَرْضٌ مَجْرُوَدةٌ**, madde **جرد**.] K’nin [bazı] nüshalarında **مُوحِشَةٌ** vardır; bu bir hatadır. (TA.)

مُتَوَحِّشٌ
**مُتَوَحِّشٌ** ذ : bk. **وَحْشٌ**, ilk cümle, ve sona yakın:

أَرْضٌ مُسْتَوْحِشَةٌ
**أَرْضٌ مُسْتَوْحِشَةٌ** ذ : bk. **وَحْشٌ**, ilk cümle.
