# ودف — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AF%D9%81/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%AF%D9%81/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ودف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AF%D9%81.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: ودف

باب الدال والفاء و و ء ي معهما
ف و د، ف ي د، ف أ د، و ف د، و د ف، د ف أ، د ف و، د و ف، ف د ي  مستعملات
فود:
الفَوْدُ أَحَدُ فَوْدَيِ الرَّأْسِ، وهما مُعْظَمُ شَعْر اللِّمَّةِ ممّا يلي الأُذُنَيْنِ.
وكذلك فَوْدا جَناحَي العُقابِ، وقال خُفاف:
متى تُلقِ فَوْدَيها على ظَهْر ناهِضٍ
فيد، فأد:
فَيْد: منزل بالبادية.
والفَيّادُ من أسماء البُومِ.
والفَيّادُ من الرِّجال هو الذي يلُفُّ ما قَدَرَ عليه من شىءٍ فأَكَلَه، وأنشدَ:
وليس بالفَيّادة المُقَصْمِلِ
والفَيّادةُ: المُتَبَخْتِر في مِشْيَتِه.
والفائدة: ما أَفادَ اللهُ العِبادَ من خَيْرٍ يستفيدونَه ويَستحدِثونه، وقد فادَتْ له من عندنا فائدة، وجمعها الفوائد.
ويقال: أفادَ فلان خَيراً واستفادَ.
وسُمِّيَ الفُؤاد لتفَؤُّدهِ أي لتوقُّده.
وفُئِدَ الرجلُ فهو مَفؤود أي أصابَه داءٌ في فُؤاده.
وافتأَدَ القومُ: أَوَقَدوا ناراً ولُهْوَجُوا عليها لَحْماً.
وفَأَدْتُ النّارَ: سَجَرْت خَشَبَها، والمَفأَدُ: المَسْجَرُ، والمُفتَأَدُ: موضع النارِ في الأرض.
وفأَدْتُ لحماً: شَوَيتُه، قال:
سَفّودُ شَرْبٍ نَسُوه عند مُفَتَأَدِ
وفد:
واحد الوَفد وافِدٌ، وهو الذي يفِدُ عن قوم إلى ملك في فَتْحٍ أو قضيةٍ أو أمرٍ، والقومُ أوفَدوه.
والوافدُ من الإِبِل والقَطَا وغيرها: ما سَبَقَ سائر السِّرْب في طَيَرانِه ووُروده.
وتَوَفَّدَتِ الأوعالُ فوق الجبال أي أشرَفَتْ.
ودف:
استَوْدَفْتُ لَبَناً في الإِناء ونحوه إذا فتَحْتُ رأسَه فأشَرفْتُ عليه، ويكون أن تصُبَّ فوقه لَبَناً كانَ أو ماءً قال العجّاج:
فغَمَّها حَوْلَيْنِ ثم استَوْدَفا
دفأ دفو:
الدَّفاءُ: نقيض حِدَّة البَردِ.
والدِّفْءُ: ما يُدْفِئُكُ، وثَوبٌ دَفيءٌ أي مُدْفِئ.
ورجلٌ دَفِئٌ بوزن فَعِل: قد لَبِسَ ما يُدْفِئُه، ويقال للاحمق: إنه لدَفِئُ الفؤاد.
وادَّفَيْتُ واستَدْفيتُ أي لَبِسْتُ ما يُدْفِئُني، ودَفِئْتُ من البَرد.
ومَطَرٌ دَفَئِيٌّ يكون في الصيف بعد الربيع.
والدَّفَأُ، مقصور مهموز: الدِّفءُ نفسُه إِلاّ إنّ ألدِّفءَ كأنّه اسمٌ شِبهُ الظِّمْءِ، الدَّفَأُ شِبهُ الظَمَأ ومما لا همز فيه من هذا الباب، مصدر الأَدفَى، والأُنثى دَفواء من الطَير: وهو ما طالَ جَناحاه من أُصول قَوادِمه وطَرَف ذنبه، أو طالت قوادِمُ ذَنَبه، قال الطرماح:
شَنِجُ النَّسَا أَدْفَى الجَناح كأنَّه		في الدّار بعد الظاعنين مُقَيَّدُ
والأَدْفَى من الأوعال: ما طالَ قَرْناه وامتَدَّ أعلىَ ظهره جِدّاً.
والدَّفْواءُ من النَّجائِب: الطويلة العُنُق إذا سارت كادَتْ تَضَعُ هامَتَها على ظهر سَنامِها، ومع ذلك طويلةُ الظهر.
دوف:
الدَّوْفُ: خَلْطُ الزَّعْفَران والدَّواء بماءٍ فيَبتَلُّ، وتقول منه: دُفتُه وأَدَفْتُه.
والدِّيافيُّ من الزَّيْت منسوبٌ إلى بَلَدٍ بالشامِ أو بالجزيرة.
فدي:
الفِدَى جمع فِدْية.
والفِداءُ ما تَفدي به وتُفادي، والفِعلُ الافتِداء، وفَدَّيْتَه تَفدِيةً: قُلتَ له: أَفديك.
وتَفادَى القومُ: استَتَرَ بعضُهم ببعض مَخافةً، وتَفَدَّيْتُه وفَدَّيتُه واحد.
والفَداءُ: جماعة الطَّعامِ من البُرِّ والشعير وغيرهما، وهو الأَنبار، وجمعه أفدِيةٌ.

### Türkçe

باب **الدال** ve **الفاء** ve **و** ve **ء** ve **ي** onlarla birlikte

**ف و د**، **ف ي د**، **ف أ د**، **و ف د**، **و د ف**، **د ف أ**، **د ف و**، **د و ف**، **ف د ي** kullanılagelenlerdir.

**فود**:
**الفَوْدُ** başın iki **فَوْد**’undan biridir; ikisi, iki kulağın yanına bitişik olan **اللِّمَّة** saçının çoğunluğudur.
Aynı şekilde, kartalın iki kanadının iki **فَوْد**’u; ve **خُفاف** dedi ki:
Ne zaman ki iki **فَوْد**’unu bir kalkmışın sırtına bırakırsın

**فيد**، **فأد**:
**فَيْد**: çölde bir menzil.
Ve **الفَيّادُ** baykuşun adlarındandır.
Ve **الفَيّادُ** erkeklerden: gücünün yettiği bir şeyden neyi sararsa sarar da onu yer; ve şu beyit okunmuştur:
Ve o, kırıp geçiren **الفَيّادة** değildir
Ve **الفَيّادةُ**: yürüyüşünde salınan.
Ve **الفائدة**: Allah’ın kullara, ondan faydalandıkları ve onu yeni edindikleri hayırdan ifâde ettiği şey; ve bizden onun için bir **فائدة** fayda etti; onun çoğulu **الفوائد**’dir.
Ve denir: falan hayır **أفادَ** etti ve **استفادَ** etti.
Ve **الفُؤاد** onun **تفَؤُّدهِ**’si sebebiyle, yani onun tutuşması sebebiyle adlandırıldı.
Ve adama **فُئِدَ** olundu; o da **مَفؤود**’dur; yani onun **فُؤاد**’ında bir hastalık isabet etti.
Ve kavim **وافتأَدَ**: bir ateş yaktılar ve onun üzerinde et kızarttılar.
Ve ben ateşi **فَأَدْتُ**: onun odununu harladım; ve **المَفأَدُ**: harlanan yer; ve **المُفتَأَدُ**: yerde ateşin yeri.
Ve ben eti **فأَدْتُ**: onu kızarttım; dedi ki:
İçkinin şişi; onu bir **مُفَتَأَدِ** yanında unuttular

**وفد**:
**الوَفد**’in teki **وافِدٌ**’dir; o, bir fetihte yahut bir dava yahut bir işte bir kavimden bir hükümdara gelen kimsedir; kavim de onu **أوفَدوه** etti.
Ve **الوافدُ** develerden ve **القَطَا** ve başkalarından: uçuşunda ve suya varışında sürünün geri kalanını geçen şeydir.
Ve dağ keçileri dağların üstünde **تَوَفَّدَتِ**; yani göründüler.

**ودف**:
Kap ve benzerinde bir sütü **استَوْدَفْتُ**: başını açtığımda ve onun üzerine göründüğümde; ve olur ki onun üzerine süt yahut su dökersin; **العجّاج** dedi ki:
Onu iki yıl kapladı, sonra **استَوْدَفا** etti

**دفأ دفو**:
**الدَّفاءُ**: soğuğun şiddetinin zıddı.
Ve **الدِّفْءُ**: seni ısıtan şey; ve **ثَوبٌ دَفيءٌ** yani ısıtan.
Ve **رجلٌ دَفِئٌ** **فَعِل** vezninde: onu ısıtan şeyi giymiştir; ve ahmağa denir: o, elbette **دَفِئُ الفؤاد**’dır.
Ve **وادَّفَيْتُ** ve **استَدْفيتُ** yani beni ısıtan şeyi giydim; ve soğuktan **دَفِئْتُ**.
Ve **مَطَرٌ دَفَئِيٌّ**: ilkbahardan sonra yazın olan yağmur.
Ve **الدَّفَأُ**; kısaltılmış, hemzeli: **الدِّفءُ**’ün kendisidir; ancak **ألدِّفءَ** sanki **الظِّمْءِ**’e benzer bir isimdir; **الدَّفَأُ** **الظَمَأ**’ya benzer; ve bu babdan hemze olmayan şeylerden: **الأَدفَى**’nın masdarı; ve kuşlardan dişisi **دَفواء**: o, iki kanadı ön tüylerinin köklerinden ve kuyruğunun ucundan uzayan; yahut kuyruğunun ön tüyleri uzayan şeydir; **الطرماح** dedi ki:
Baldırı eğri, kanadı **أَدْفَى**; sanki o, göçenlerden sonra evde bağlanmış
Ve dağ keçilerinden **الأَدْفَى**: iki boynuzu uzayan ve sırtının üstü pek çok uzayan şeydir.
Ve **الدَّفْواءُ** soylu develerden: yürüdüğünde neredeyse başını hörgücünün sırtına koyacak olan uzun boyunlu; bununla beraber uzun sırtlı.

**دوف**:
**الدَّوْفُ**: safranı ve ilacı suyla karıştırmak; böylece ıslanır; ondan dersin ki: onu **دُفتُه** ettim ve onu **أَدَفْتُه** ettim.
Ve **الدِّيافيُّ** zeytinyağından: Şam’da yahut Cezîre’de bir beldeye nispet edilmiştir.

**فدي**:
**الفِدَى** **فِدْية**’nin çoğuludur.
Ve **الفِداءُ**: onunla fidye verdiğin ve fidyeleştiğin şeydir; fiil **الافتِداء**’dır; ve onu **فَدَّيْتَه** **تَفدِيةً**: ona “**أَفديك**” dedin.
Ve kavim **تَفادَى**: korkudan birbirleriyle birbirlerini perdelediler; ve onu **تَفَدَّيْتُه** ve onu **فَدَّيتُه** birdir.
Ve **الفَداءُ**: buğdaydan ve arpadan ve başkalarından yiyeceğin topluluğu; o, **الأَنبار**’dır; onun çoğulu **أفدِيةٌ**’dir.
