# ودف — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AF%D9%81/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%AF%D9%81/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ودف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AF%D9%81.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: ودف

وَدَف الإناءُ: قطَر. والوَدْفةُ: الشحمة. ودَفَ الشحْمُ ونحوه يَدِف: سالَ وقطَر.
واسْتَوْدَفْت الشحمة أي اسْتَقْطرْتها فَوَدفت. واسْتَوْدفَت المرأَةُ ماء الرجل إذا اجتمعت تحته وتقبَّضت لئلاَّ يفترق الماء فلا تحمل؛ عن ثعلب.
والأُدافُ: الذكر لقَطَرانه، الهمزة فيه بدل من الواو، وهو مما لزم فيه البدل إذ لم نسمعهم قالوا وُداف. وفي الحديث: في الأُداف الدية، يعني الذكر. قال ابن الأَثير: سماه بما يَقْطُر منه مجازاً وقلَب الواو همزة. التهذيب: والأُداف والأُذاف، بالدال والذال، فرج الرجل؛ قال الشاعر: أَوْلَجَ في كعثَبِها الأُدافا
قال أَبو منصور: قيل له أُداف لما يَدِف منه أَي يقطُر من المني والمَذي والبول، وكان في الأَصل وُدافاً، قلبت الواو همزة لانضمامها كما قال تعالى: وإذا الرسل أُقِّتت، وهو في الأَصل وُقِّتت. ابن الأَعرابي: يقال لبُظارة المرأَة الوَدَفَةُ والوَذَفَةُ والوَذَرَة. قال ابن بري: حكى أَبو الطيب اللغوي أَن المني يسمى الوَدْف والوُداف، بضم الواو. وفي الحديث: في الوداف الغُسل؛ الوُداف الذي يقطر من الذكر فوق المذي. وفلان يَسْتوْدِف معروف فلان أَي يسأَله. واستودفَ اللَّبَن: صبّه في الإناء. والوَدْفة والوَدِيفة: الرَّوْضة الناضرة المُتَخيِّلة. وقال أَبو حازم: الودَفة، بفتح الدال، الروضة الخضراء من نبت، وقيل الخضراء الممطورة اللينة العُشبِ، وقالوا: أَصبحت الأَرض كلها ودَفة واحدة خِصْباً إذا اخضرت كلها. قال أَبو صاعد: يقال ودِيفة من بقل ومن عُشب إذا كانت الروضة ناضرة متخيّلة يقال: حَلُّوا في ودِيفة مُنْكَرة وفي غَذِيمة منكرة.
ووَدْفةُ الأَسدي: من شُعرائهم.

### Türkçe

**وَدَف** kap: damladı. Ve **الوَدْفةُ**: içyağı. **ودَفَ** içyağı ve benzeri
**يَدِف**: aktı ve damladı.
Ve **اسْتَوْدَفْت** içyağını, yani onu damlattım; böylece damladı. Ve kadın **اسْتَوْدفَت**
erkeğin suyunu, eğer onun altında toplanır ve büzüşürse; su ayrılıp da hamile kalmasın diye; Sa‘leb’den.
Ve **الأُدافُ**: damlamasından dolayı erkeklik organı; ondaki hemze vavdan bedeldir; ve bu, kendisinde bedelin lâzım olduğu şeylerdendir; zira onların **وُداف** dediklerini işitmedik. Ve hadiste: “**الأُداف** hakkında diyet vardır”; yani erkeklik organı. İbnü’l-Esîr dedi: Ondan damlayana nispetle onu mecazen böyle adlandırdı ve vavı hemzeye çevirdi.
**التهذيب**: Ve **الأُداف** ve **الأُذاف**; **الدال** ve **الذال** ile; erkeğin ferci; şair dedi ki:
أَوْلَجَ في كعثَبِها الأُدافا
Ebû Mansûr dedi: Ondan **يَدِف** olan, yani menî, mezî ve idrardan damlayandan dolayı ona **أُداف** denildi; aslında **وُدافاً** idi; vavın zammesi sebebiyle vav hemzeye çevrildi; Yüce Allah’ın sözü gibi: “وإذا الرسل أُقِّتت”; aslında “وُقِّتت” idi. İbnü’l-A‘râbî: Kadının **بُظارة**sına **الوَدَفَةُ** ve **الوَذَفَةُ** ve **الوَذَرَة** denir. İbn Berrî dedi: Ebû’t-Tayyib el-Lugavî, menînin **الوَدْف** ve **الوُداف** diye adlandırıldığını, vavın zammesiyle, nakletti. Ve hadiste: “**الوداف** hakkında gusül vardır”; **الوُداف** erkeklik organından mezînin üstünde damlayandır. Ve falan, falanın bilinenini **يَسْتوْدِف** eder; yani ondan ister. Ve **استودفَ** sütü: onu kaba döktü. Ve **الوَدْفة** ve **الوَدِيفة**: taze, hayal gibi (dalgalı) yeşil bahçe. Ebû Hâzim dedi: **الودَفة**; **الدال**’ın fethasıyla; bitkiden olan yeşil bahçe; ve denildi ki: yağmur görmüş, yumuşak, otça yeşil olan. Ve dediler ki: “Yeryüzünün tamamı, bütünüyle yeşerdiğinde, bereketçe tek bir **ودَفة** olarak sabahladı.” Ebû Sâ‘id dedi: Bahçe taze, hayal gibi olduğunda, sebzeden ve ottan **ودِيفة** denir; denir ki: “Bilinmeyen bir **ودِيفة**de ve bilinmeyen bir **غَذِيمة**de konakladılar.”
Ve **وَدْفةُ الأَسدي**: şairlerindendir.
