# وذل — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B0%D9%84/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%B0%D9%84/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وذل](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B0%D9%84.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: وذل

باب الذال واللام و و ي ء معهما
ذ ي ل، ذ أ ل، و ذ ل، ل و ذ، ذ و ل مستعملات
ذيل:
ما أُسبِلَ فأصابَ الأرضَ من الرِّداءِ والإِزار، وذَيْل المرأة لكلِّ ثوبٍ تلبَسُه إذا جَرَّتْه على الأرض من خَلْفها.
وذَيْل الريحِ: ما جَرَّتْهُ على الأرض من التُّرابِ والقَتام، وجمعُه ذُيُولٌ وربَّما قالوا: أذيال، لأنّ الياء إذا تَحَرَّكَتْ تحوَّلَتْ ألفاً نحو: القال من القول، والقَاب من القَوْب، وهما في الوزن سَواءٌ لخِفَّتهما، فأجْرَوا الواوَ الظاهرةَ مُجْرَى الألف لسُكُونها فحَمَلوا ذلك على مِيزان ما جاءَ من محو الجَدَث والجَمَل وغيرهما، وأجمال للعدد، ودَخَلَتْ ألف القَطْع فَرقاً بين العدد وبين الجِماع، ودَخَلَتِ الألفُ بعد الميم مَدَّةً ومُدَّتْ من فتح الميم، ليختلفَ لفظُ الجمع من لفظ الواحد، لأنه لو قال: أجْمَل لاشتَبَه بالنَّعْت نحو أحْمَر وأصفر.
وما كان ثانية من الحروفِ الصِّحاح ساكناً نحو: سَرْجٍ وبَعْلٍ، فإِنّهم زادوا الألف أيضاً في أوَّله للعَدد، ولو لم تكن العَيْن والرّاء للنُزِعَ منها مَدة، وقد سُكِّنَ الحرفُ الذي قبلها لمجيء ألفِ القطع، فلما سُكِّنَ الحرفانِ حَرَّكوا الآخِر منهما، فلم يكن له وجهٌ إلاّ الضمّةُ، لأنّه لو فُتِحَ لأشتبَه بالنَّعْت، ولو كُسِرَ لاشتبَه بالأمر.
ويقال لذَنَب الفَرَس إذا طال: ذَيْلٌ، وفَرَسٌ ذَيّال إذا تَذَيَّلَ في مَشْيه واستِنانه.
وقد أُذيلَ الفرسُ إذا أُسيءَ القيامُ عليه حتى يُهْزَل.
وأذَلْتُه: أهَنْتُه.
ويقال للحَلْقةِ اللَّطيفةِ من حَلَقِ الدُّروع وغيرها مُذالة، قال:
من الماذيِّ والحَلَقِ المُذالِ
ذأل:
ذُؤالةُ اسمُ معرفةٌ للذِّئبِ لا ينصَرف، وسَمَّتِ العَرَبُ عامَّةَ السِّباع بأسماءٍ معارف، يُجرونَها مَجرَى الرجال والنساء، ويُذكِّرون ذُؤالة ولا يجعلون فيه ألفً ولاماً.
والذَّأْلانُ: ابنُ أوَى. واختَلَفوا فقال بعضهم ذِئْلان، وقال بعضهم: ذُؤلان لجماعة ذُؤالة.
والذَّأَلان، مفتوحة الهمزة: مِشْيةٌ في سُرعةٍ ومَيْسٍ، فإذا كانت المِشْيةُ في انخِزالٍ وضَعْف قيل: تذأل، وقيل بالدال أيضاً، قال:
مَرَّتْ بأعلى سَحَرين تذألُ
وذل:
الوذيلةُ: قطعةٌ من شَحْم السَّنامِ والأَلْيَة.
ويقال للقِطعة من الفضة: وَذيلة وتُجمَع وَذائل.
لوذ:
اللَّوْذُ: مصدر لاذَ يَلُوذُ لَوْذاً، واللِّياذ مَصدرَ المُلاوَذة، وهو أن يستَتِرَ بشيءٍ مخافةَ أن تراه وتأخُذَه.
واللاّذةُ واللاّذُ: ثياب من حرير يُنْسَجُ بالصِّين تُسَمِّيه العربُ والعَجَم اللاّذ.
والمَلاذُ: المَلْجَأ، ويُجمَع المَلاوِذ.
وألواذُ المكان: نَواحيه، والواحِدُ لَوْذٌ.
ذول:
الذّالُ: تصغيرُها ذُوَيلة، وكل حرف من حروف الهجاء يتبعه ألف بعد حرف حَرْفِ صحيح فإنّها ترجِع إلى الواو وإنْ كانت بعد الألف مَدّةٌ مثل الحاء والباء فأنّها ترجع إلى الياء، تقول في طاء طُيَيَّة وفي حاء حُيَيَّة.

### Türkçe

باب **الذال** واللام و **و** **ي** **ء** معهما
**ذ ي ل**، **ذ أ ل**، **و ذ ل**، **ل و ذ**، **ذ و ل** مستعملات

**ذيل**:
**ما أُسبِلَ** فأصابَ الأرضَ من **الرِّداءِ** و**الإِزار**، و**ذَيْل المرأة** لكلِّ ثوبٍ تلبَسُه إذا جَرَّتْه على الأرض من خَلْفها.
و**ذَيْل الريحِ**: rüzgârın yer üzerinde sürüklediği **التُّرابِ** ve **القَتام**dan olan şey; bunun çoğulu **ذُيُولٌ**dur; bazen de **أذيال** dediler; çünkü **الياء** hareketlendiği zaman **ألف**a dönüşür; şu örnekte olduğu gibi: **القال** من **القول**، و**القَاب** من **القَوْب**; ve ikisi vezinde eşittir, hafiflikleri sebebiyle; böylece sükûnu sebebiyle açık **الواو**u **الألف**ın yürüdüğü yola yürüttüler; sonra bunu **مِيزان** üzerine حمل ettiler: **ما جاءَ من محو الجَدَث والجَمَل وغيرهما**; ve sayı için **أجمال**; sayı ile **الجِماع** arasında fark olsun diye **ألف القَطْع** girdi; ve **الألف** **الميم**den sonra uzatma olarak girdi; ve **الميم**in fethasından uzatıldı; çoğulun lafzı tekilin lafzından ayrılsın diye; çünkü eğer **أجْمَل** deseydi, **النَّعْت** ile karışırdı; **أحْمَر** ve **أصفر** gibi.

Ve harflerin sahihlerinden ikincisi sâkin olan şey, **سَرْجٍ** ve **بَعْلٍ** gibi; şüphesiz onlar sayı için başına yine **الألف**ı artırdılar; eğer **العَيْن** ve **الرّاء** olmasaydı, ondan bir uzatma çıkarılırdı; ve ondan önceki harf, **ألفِ القطع**ın gelişi sebebiyle sükûnlandırıldı; iki harf sükûnlandırılınca, onların sonuncusunu harekelediler; onun için **الضمّة**den başka bir yön olmadı; çünkü eğer fetha verilseydi **النَّعْت** ile karışırdı; eğer kesra verilseydi emirle karışırdı.

Ve atın kuyruğuna, uzadığı zaman, **ذَيْلٌ** denir; ve yürüyüşünde ve koşusunda **تَذَيَّلَ** ettiği zaman **فَرَسٌ ذَيّال** (denir).
Ve ata, üzerine bakış kötü yapıldığı zaman, ta ki zayıflayıncaya kadar, **أُذيلَ** denmiştir.
Ve **أذَلْتُه**: onu aşağıladım.
Ve zırh halkalarından ve başkalarından ince halkaya **مُذالة** denir; dedi ki:
من **الماذيِّ** و**الحَلَقِ المُذالِ**

**ذأل**:
**ذُؤالةُ**: **الذِّئبِ** için bir özel isimdir; munsarif olmaz. Araplar yırtıcıların genelini özel isimlerle adlandırdılar; onları erkekler ve kadınlar yürüttüğü yola yürütürler; **ذُؤالة**yı müzekker yaparlar ve onda **ألف** ve **لام** kılmazlar.
Ve **الذَّأْلانُ**: **ابنُ أوَى**. İhtilaf ettiler; bazısı **ذِئْلان** dedi; bazısı da **ذُؤلان** dedi, **ذُؤالة** topluluğu için.
Ve **الذَّأَلان**—hemze fethalı olarak—: sürat ve salınış içinde bir yürüyüştür; yürüyüş çekingenlik ve zayıflık içinde olursa **تذأل** denir; **بالدال** ile de denmiştir; dedi ki:
مَرَّتْ بأعلى سَحَرين تذألُ

**وذل**:
**الوذيلةُ**: hörgüç yağı ve kuyruk yağıdan bir parçadır.
Ve gümüşten parçaya **وَذيلة** denir; **وَذائل** diye çoğul yapılır.

**لوذ**:
**اللَّوْذُ**: **لاذَ يَلُوذُ لَوْذاً**ın masdarıdır; ve **اللِّياذ** **المُلاوَذة**nin masdarıdır; o da, seni görmesinden ve seni alıp götürmesinden korkarak bir şeyle örtünmesidir.
Ve **اللاّذةُ** ve **اللاّذُ**: Çin’de dokunan ipekten elbiselerdir; Araplar ve Acemler ona **اللاّذ** adını verir.
Ve **المَلاذُ**: sığınaktır; **المَلاوِذ** diye çoğul yapılır.
Ve **ألواذُ المكان**: onun taraflarıdır; tekili **لَوْذٌ**dur.

**ذول**:
**الذّالُ**: bunun küçültmesi **ذُوَيلة**dir. Ve hece harflerinden her harf, sahih bir harften sonra bir **ألف**ı takip ederse, o **الواو**a döner; eğer **الألف**ten sonra **مَدّة** olursa—**الحاء** ve **الباء** gibi—şüphesiz o **الياء**a döner. **طاء** hakkında **طُيَيَّة** dersin; **حاء** hakkında **حُيَيَّة** (dersin).
