# وسف — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B3%D9%81/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%B3%D9%81/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وسف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B3%D9%81.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: وسف

الوسف: تشقق يبدو في مقدم فخذ البعير وعجزه عند السمن والاكتناز ثم يعم فيه أي: في جسده فيتوسف جلده، وربما توسف من داء أو قوباء، قاله الليث. وتوسف: إذا تقشر. وتوسف البعير: ظهر به الوسف أي: التشقق، وقال ابن السكيت: يقال للقرح والجدري إذا يبس وتقرف وللجرب أيضا في الإبل إذا قفل: قد توسف جلده، وتقشر جلده، وتقشقش جلده، كله بمعنى. أو توسف البعير: إذا أخصب وسمن، وسقط وبره الأول، ونبت الجديد قاله ابن فارس. وقال غيره: توسفت أوبار الإبل: إذا تطايرت عنها واقترفت، وقال أبو عمرو: إذا سقط الوبر أو الشعر من الجلد وتغير قيل: توسف.
 ومما يستدرك عليه: التوسيف: التقشير عن الفراء، قال: وتمرة موسفة: مقشرة، وقد توسفت، قال الأسود بن يعفر النهشلي:
  وكنت إذا ما قرب الزاد مولعا                      بكل كميت جلده لم توسـف كميت: تمرة حمراء إلى السواد، وجلده: صلبة، ولم توسف: لم تقشر. ووسف، بالفتح: قرية من أعمال همذان، ومنها أبو علي رزق الله بن إبراهيم الوسفي المقيم بغزالية دمشق سمع منه البرهان الواني، وغيره.

### Türkçe

**الوسف**: devenin uyluğunun ön kısmında ve sağrısında, semirme ve dolgunlaşma sırasında görünen çatlamadır; sonra onda, yani bedeninde genelleşir; böylece derisi **يتوسف** olur. Bazen de bir hastalıktan veya **قوباء**dan dolayı **توسف** olur; bunu **الليث** söylemiştir. Ve **توسف**: soyulup kabuklandığı zaman. Ve **توسف البعير**: onda **الوسف** yani çatlama ortaya çıktığı zaman. **ابن السكيت** dedi: yara ve çiçek için, kuruyup kabuk bağladığı zaman; ve develerde uyuz için de, kabuk bağladığı zaman: “derisi **قد توسف** oldu”, “derisi soyuldu”, “derisi **تقشقش** oldu” denir; hepsi aynı anlamdadır. Yahut **توسف البعير**: otlak bulup semirdiği, ilk tüyü döküldüğü ve yenisi bittiği zaman; bunu **ابن فارس** söylemiştir. Başkası dedi: **توسفت أوبار الإبل**: onlardan uçuşup dağıldığı ve kabuklandığı zaman. **أبو عمرو** dedi: tüy veya kıl deriden düştüğü ve değiştiği zaman **توسف** denir.

Ve ondan istidrâk edilenlerdendir: **التوسيف**: kürkten soyup kabuklandırmadır. Dedi: ve **تمرة موسفة**: soyulmuş; ve **قد توسفت**. **الأسود بن يعفر النهشلي** dedi:
  Ve ben, azık yaklaştırıldığı vakit, düşkün olur idim                      her **كميت**e; derisi **لم توسـف** olan
**كميت**: siyaha çalan kırmızı hurmadır; ve **جلده**: serttir; ve **لم توسف**: soyulmadı.

Ve **وسف**, fetih ile: Hemedân amellerinden bir köydür; ondan da, Dımaşk’ın **بغزالية**sinde mukim **أبو علي رزق الله بن إبراهيم الوسفي** vardır; ondan **البرهان الواني** ve başkası işitmiştir.
