# وسم — Kâmûsü'l-Muhît

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B3%D9%85/sozluk/kamus
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%B3%D9%85/entries/kamus

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وسم](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B3%D9%85.md)
- Kâmûsü'l-Muhît: Fîrûzâbâdî · 15. yy

## Madde başı: وسم

* و س م * * وَسَمَه * من باب وعد * سِمَةً * أيضا إذا أثر فيه * بِسِمَةٍ * وكي و * الوَسِمة * بكسر السين العظلم يختضب به وتسكينها لغة ولا تقل وُسْمة بضم الواو وإذا أمرت منه قلت تَوَسَّم و * الوَسْمِيّ * مطر الربيع الأول لأنه يسم الأرض بالنبات نسب إلى الوسم والأرض * مَوْسًومة * و * تَوَسَّم * الرجل طلب كلأ * الوَسْمِيّ * و * مَوْسِمُ * الحاج مجمعهم سمي بذلك لأنه معلم يجتمع إليه و * وَسَّمَ * الناس * تَوْسِيما * شهدوا الموسم كما يقال في العيد عَيَّدوا و * المِيسَمُ * المكواة وأصل الياء فيه واو وجمعه * مَيَاسِم * على اللفظ و * مَوَاسم * على الأصل كلاهما جائز و * المِيسَم * أيضا الجمال وفلان * وَسِيم * أي حسن الوجه وقوم * وِسَامٌ * وامرأة * وَسِيمَة * ونسوة * وِسَام * أيضا مثل ظريف وظِراف وصبيحة وصِباح و * وَسُم * الرجل من باب ظرف وسامة و * وَسَاماً * أيضا بحذف الهاء مثل جَمُل جَمَالا وفلان * مَوْسُومٌ * بالخير وقد * تَوَسَّمْتُ * فيه الخير أي تفرست و * اتَّسَمَ * الرجل جعل لنفسه * سِمَةً * يُعرف بها

### Türkçe

* و س م * **وَسَمَه** “vaʿade” bâbından; **سِمَةً** (olarak) da: onda iz bıraktı, **بِسِمَةٍ** (ile), yani dağlama; ve **الوَسِمة** sîn’in kesresiyle: onunla boyanılan **العِظْلِم**; sîn’inin sükûnu da bir lugattır. Ve vâv’ın zammıyla **وُسْمة** deme. Ve ondan emir verdiğinde **تَوَسَّم** dersin. Ve **الوَسْمِيّ**: baharın ilk yağmuru; çünkü yeri bitkiyle damgalar; **الوسم**’e nisbet edilmiştir. Ve yer **مَوْسًومة** (olur). Ve **تَوَسَّم** adam: **الوَسْمِيّ** (yağmurunun bitirdiği) otu aradı. Ve **مَوْسِمُ** hacıların: toplanma yerleri; ona bu ad verilmiştir, çünkü o, kendisine toplanılan bir alâmettir. Ve **وَسَّمَ** insanlar **تَوْسِيما**: mevsime şahit oldular; bayramda “**عَيَّدوا**” denildiği gibi. Ve **المِيسَمُ**: dağlama demiri; ondaki yâ’nın aslı vâv’dır. Ve onun çoğulu **مَيَاسِم** lafız üzere, ve **مَوَاسم** asl üzere; ikisi de câizdir. Ve **المِيسَم** ayrıca: güzellik. Ve falan **وَسِيم**: yani yüzü güzel. Ve bir kavim **وِسَامٌ**; ve bir kadın **وَسِيمَة**; ve kadınlar **وِسَام** da; **ظريف** ve **ظِراف** gibi, ve **صبيحة** ve **صِباح** gibi. Ve **وَسُم** adam “ẓarufe” bâbından: **وسامة** (ile) ve **وَسَاماً** da; hâ’yı hazf ile, **جَمُل** (fiilinin) **جَمَالا** (masdarı) gibi. Ve falan hayır ile **مَوْسُومٌ**dur. Ve onda hayrı **تَوَسَّمْتُ**: yani firâset ettim. Ve **اتَّسَمَ** adam: kendisi için, onunla tanınacağı bir **سِمَةً** yaptı.
