# وصل — Lane's Lexicon

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B5%D9%84/sozluk/lexicon
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%B5%D9%84/entries/lexicon

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وصل](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B5%D9%84.md)
- Lane's Lexicon: Edward W. Lane · 19. yy

## Madde başı: وصل

وَصَلَهُ
1 وَصَلَهُ ذ , and وَصَلَ اِلَيْهِ, He, or it, arrived at, came to, reached, attained, him, or it; (S, K, &c.;) as also اِلَيْهِ ↓ تَوَصَّل. (M.) ― -b2- وَصَلَ رَحِمَهُ He made close his ties of relationship by behaving with goodness and affection, &c., to kindred: see صِلَةُ الرَّحِمِ. ― -b3- وَصَلَهُ and ↓ وَاصَلَهُ He had, or held, close, or loving, communion, commerce, or intercourse, with him. (Msb, K.) ― -b4- وَصَلَهُ, inf. n. وَصْلٌ and صلَةٌ; and ↓ وَاصَلَهُ, inf. n. مُوَاصَلَةٌ and وِصَالٌ; are said with relation to love, whether chaste or unchaste. (M, K.) ― -b5- And وَصَلَ حَبْلَهُ, inf. n. وَصْلٌ and صِلَةٌ; and حَبْلَهُ ↓ وَاصَلَ: [He made close his bond of love, by affectionate conduct]. (M.) ― -b6- وَصَلَهُ He gave him property. (TA.) And وَصَلَهُ بِجَائِزَةٍ [He gave him a gift]. (K in art. حذف.) ― -b7- وَصَلَ He connected, or conjoined, a word with a following word, not pausing after the former; he made no interruption.

وَصَّلَهُ
2 وَصَّلَهُ ذ , inf. n. تَوْصِيلٌ, He joined, or connected, much: he made a string to have many joinings. (TA: the latter from an explanation of the pass. part. n.) ― -b2- وَصَّلَهُ اِلَيْهِ He made it to reach it, or him: syn. أَنْهَاهُ اِلَيْهِ, and أَبْلَفَهُ اِيَّاه; like اِلَيْهِ ↓ أَوْصَلَهُ [q. v.]. (TA.) See an ex. voce غفَلَ.

3 وَاْصَلَ See 1. ― -b2- وَاصَلَ الصِّيَامَ, inf. n. مُوَاصَلَةٌ and وِصَالٌ, He continued the fasting uninterruptedly. (TA.) ― -b3- وَاصَلَ: see وَاتَرَ. ― -b4- وَاصَلَ المَرْأَةَ He held communion, or commerce, of love with the woman. ― -b5- وَاصَلَا Contr. of قَاطَعَا. (K in art. قطع.)

أَوْصَلَهُ
4 أَوْصَلَهُ ذ He made, or caused, him, or it, to reach; he caused to come, brought, conveyed, or delivered, him, or it; (S, * M, K, *) اِلَيْهِ to him, or it; as also ↓ وَصَّلَهُ. (M.) See أَدَّاهُ.

توصّل اِلَيْهِ
5 توصّل اِلَيْهِ ذ He applied himself with gentleness, or courtesy, to obtain access, or nearness, to him. (S.) See 1.

اِتَّصَلَ بِهِ
8 اِتَّصَلَ بِهِ ذ It communicated with it. (Modern usage.)

وَصْلٌ
وَصْلٌ ذ Union [of companions or friends or lovers]; contr. of فِرَاقٌ (T, S, voce بَيْنٌ) or of فُرْقَةٌ (Msb, ibid.) or of فَصْلٌ (Bd in vi. 94) or of هِجْرَانٌ. (S.) ― -b2- فِى الوَصْلِ وَالوَقْفِ In the case of connexion with a following word and in the case of a pause.

وِصْلٌ
وِصْلٌ ذ and ↓ وُصْلٌ A limb: see فَخِذٌ and فَعْمٌ; and see also Har, p. 346. Between every فَصْلَانِ [or rather between every فَصْل and the فَصْل next to it] is a وِصْل. (O, K, in art. فصل.)

وُصْلٌ
وُصْلٌ ذ : see وِصْلٌ.

صِلَةُ الرَّحِمِ
صِلَةُ الرَّحِمِ ذ (tropical:) The [making close one's ties of relationship by] behaving with kindness, or goodness and affection and gentleness, and considerateness, or regard for their circumstances, to kindred, or relations, even though remote, or evil-doers: and قَطْعُ الرَّحِمِ signifies the contr. (IAth, TA.) ― -b2- صِلَةٌ A gift for which no compensation is to be made; a free gift; a gratuity; like هِبَةٌ and صَدَقَةٌ. (Marg. note in a copy of the KT.) ― -b3- صِلَةٌ The connexion of a verb with the objective complement, whether immediate or by means of a preposition. ― -b4- صِلَةٌ The complement of a مَوْصُول [or conjunct], (I have thus rendered it voce أَلْ,) whether the latter be a particle or a noun. (I' Ak, sect. المَوْصُولُ.) ― -b5- [The term صِلَةٌ is also applied in the Msb, art. أذن, to لَهُ in the phrase مَأْذُونٌ لَهُ.] Often applied to the connective prep. by which a verb or act. part. n. is transitive, together with the noun or pronoun governed by it; as to لَهُ in أَذَنَ لَهُ: and that prep. alone is called حَرْفُ الصِّلَةِ. Also, to a prep. by which a pass. verb or part. n. is connected with its subject, together with that subject; as لَهُ in أُذِنَ لَهُ. In this case it is an inf. n. in the sense of a pass. part. n., namely, of مَوْصُولٌ. (IbrD.) ― -b6- [صِلَةٌ A connective word or phrase: as يَكَدْ is said to be in the phrase لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا: see art. كود. In this case it is an inf. n. used in the sense of an act. part. n.] It is used in this sense especially with reference to cases in the Kur-لn. (MF, art. كود.)

وُصْلَةٌ
وُصْلَةٌ ذ : see عُلْقَةٌ: A means of connexion, or attachment: see ذَرِيعَةٌ.

مَوْصِلٌ
مَوْصِلٌ ذ A joint, or place of juncture.

مَوْصُولٌ
مَوْصُولٌ ذ , in grammar, [A conjunct]. This is of two kinds; مَوْصُولٌ حَرْفِىٌّ and مَوْصُولٌ اِسْمِىٌّ. The former term [or conjunct particle] is applied to the infinitive particles أَنْ, أَنَّ, كَى, لَوْ, and مَا. The latter term [or conjunct noun] (I have thus rendered it voce أَلْ, and voce اِنْ, and voce اِنَّ) is applied to the conjunctive nouns أَلَّذِى, and its fem. اَلَّتِى, and مَنْ, and مَا, and ذُو in the dial. of Teiyi, and to اَلْ, which last some incorrectly hold to be a conjunct particle, and others assert to be a determinative particle and not a conjunct, and to ذَا after the interrogative مَا or مَنْ. (I' Ak, sect. المَوْصُولُ.)

اِسْتِثْنَآءٌ مُتَّصِلٌ
اِسْتِثْنَآءٌ مُتَّصِلٌ ذ An exception in which the thing excepted is united in kind to that from which the exception is made; contr. of مُنْقَطِعٌ.

### Türkçe

**وَصَلَهُ**
1 **وَصَلَهُ** ذ ve **وَصَلَ اِلَيْهِ**, o, yahut o şey, ona yahut ona (şeye) vardı, geldi, ulaştı, erişti; (S, K, vb.;) bunun gibi **اِلَيْهِ** ↓ **تَوَصَّل**. (M.) ― -b2- **وَصَلَ رَحِمَهُ** Akrabalara iyilik ve sevgi vb. ile davranarak onun akrabalık bağlarını sıkı kıldı: **صِلَةُ الرَّحِمِ**’e bak. ― -b3- **وَصَلَهُ** ve ↓ **وَاصَلَهُ** Onunla yakın, yahut sevgi dolu, ünsiyet, alışveriş yahut ilişki kurdu, sürdürdü. (Msb, K.) ― -b4- **وَصَلَهُ**, mastarı **وَصْلٌ** ve **صلَةٌ**; ve ↓ **وَاصَلَهُ**, mastarı **مُوَاصَلَةٌ** ve **وِصَالٌ**; iffetli olsun iffetsiz olsun, sevgi ile ilgili olarak söylenir. (M, K.) ― -b5- Ve **وَصَلَ حَبْلَهُ**, mastarı **وَصْلٌ** ve **صِلَةٌ**; ve **حَبْلَهُ** ↓ **وَاصَلَ**: [sevgi bağını, şefkatli davranışla, sıkı kıldı]. (M.) ― -b6- **وَصَلَهُ** Ona mal verdi. (TA.) Ve **وَصَلَهُ بِجَائِزَةٍ** [ona bir armağan verdi]. (K, md. حذف’ta.) ― -b7- **وَصَلَ** Bir kelimeyi, öncekinin ardından duraksamaksızın, sonraki kelimeye bağladı; ara vermedi.

**وَصَّلَهُ**
2 **وَصَّلَهُ** ذ, mastarı **تَوْصِيلٌ**, çokça birleştirdi yahut bağladı: bir ipi çok eklemeli yaptı. (TA: ikincisi, edilgen ism-i mef’ûlün bir açıklamasındandır.) ― -b2- **وَصَّلَهُ اِلَيْهِ** Onu ona (şeye) yahut ona (kimseye) ulaştırdı: **أَنْهَاهُ اِلَيْهِ** ve **أَبْلَفَهُ اِيَّاه** ile eşanlamlıdır; **اِلَيْهِ** ↓ **أَوْصَلَهُ** gibi [bk.]. (TA.) **غفَلَ** maddesinde bir örneğe bak.

3 **وَاْصَلَ** 1’e bak. ― -b2- **وَاصَلَ الصِّيَامَ**, mastarı **مُوَاصَلَةٌ** ve **وِصَالٌ**, orucu kesintisiz sürdürdü. (TA.) ― -b3- **وَاصَلَ**: **وَاتَرَ**’e bak. ― -b4- **وَاصَلَ المَرْأَةَ** Kadınla sevgi ünsiyeti yahut sevgi alışverişi kurdu. ― -b5- **وَاصَلَا** **قَاطَعَا**’nın zıddıdır. (K, md. قطع’ta.)

**أَوْصَلَهُ**
4 **أَوْصَلَهُ** ذ Onu yahut onu (şeyi) ulaştırdı; ona (kimseye) yahut ona (şeye) gelmesini sağladı, getirdi, nakletti yahut teslim etti; (S, * M, K, *) **اِلَيْهِ** ona yahut ona (şeye); bunun gibi ↓ **وَصَّلَهُ**. (M.) **أَدَّاهُ**’ya bak.

**توصّل اِلَيْهِ**
5 **توصّل اِلَيْهِ** ذ Ona erişim yahut yakınlık elde etmek için yumuşaklıkla yahut nezaketle çabaladı. (S.) 1’e bak.

**اِتَّصَلَ بِهِ**
8 **اِتَّصَلَ بِهِ** ذ Onunla iletişim kurdu. (Modern kullanım.)

**وَصْلٌ**
**وَصْلٌ** ذ Yoldaşların yahut dostların yahut âşıkların birleşmesi; zıddı **فِرَاقٌ** (T, S, **بَيْنٌ** maddesinde) yahut **فُرْقَةٌ** (Msb, aynı yerde) yahut **فَصْلٌ** (Bd, vi. 94’te) yahut **هِجْرَانٌ**. (S.) ― -b2- **فِى الوَصْلِ وَالوَقْفِ** Sonraki kelimeye bağlama hâlinde ve duraklama hâlinde.

**وِصْلٌ**
**وِصْلٌ** ذ ve ↓ **وُصْلٌ** Bir uzuv: **فَخِذٌ** ve **فَعْمٌ**’a bak; ayrıca Har, s. 346’ya da bak. Her **فَصْلَانِ** arasında [daha doğrusu her **فَصْل** ile ondan sonraki **فَصْل** arasında] bir **وِصْل** vardır. (O, K, md. فصل’ta.)

**وُصْلٌ**
**وُصْلٌ** ذ: **وِصْلٌ**’e bak.

**صِلَةُ الرَّحِمِ**
**صِلَةُ الرَّحِمِ** ذ (mecaz:) Akrabalara, uzak da olsalar yahut kötülük edenler olsalar bile, nezaketle yahut iyilik ve sevgi ve yumuşaklıkla ve hâllerini gözeterek yahut durumlarına riayet ederek davranmak [suretiyle akrabalık bağlarını sıkı kılmak]; ve **قَطْعُ الرَّحِمِ** bunun zıddını ifade eder. (IAth, TA.) ― -b2- **صِلَةٌ** Karşılığında tazmin yapılmayacak bir bağış; karşılıksız bağış; bir ihsan; **هِبَةٌ** ve **صَدَقَةٌ** gibi. (KT’nin bir nüshasının kenar notu.) ― -b3- **صِلَةٌ** Bir fiilin, mef’ûl tamamlayıcısıyla bağlantısı; ister doğrudan ister bir edat vasıtasıyla. ― -b4- **صِلَةٌ** Bir **مَوْصُول**’ün [yahut bağlacın] tamamlayıcısı, (bunu **أَلْ** maddesinde böyle çevirdim,) ister o bir edat olsun ister bir isim. (I’ Ak, bölüm **المَوْصُولُ**.) ― -b5- [**صِلَةٌ** terimi, Msb’de, md. **أذن**’de, **مَأْذُونٌ لَهُ** ibaresindeki **لَهُ** için de kullanılır.] Çoğu kez, bir fiili yahut etken ism-i fâili geçişli kılan bağlayıcı edat için, onunla birlikte o edatın yönettiği isim yahut zamir için kullanılır; **أَذَنَ لَهُ**’daki **لَهُ** gibi: ve yalnız o edata **حَرْفُ الصِّلَةِ** denir. Yine, edilgen bir fiilin yahut ism-i mef’ûlün, öznesiyle bağlandığı bir edat için, o özneyle birlikte kullanılır; **أُذِنَ لَهُ**’daki **لَهُ** gibi. Bu durumda o, edilgen ism-i mef’ûl manasında bir mastardır; yani **مَوْصُولٌ**’un (manasında). (IbrD.) ― -b6- [**صِلَةٌ** Bir bağlayıcı kelime yahut ibare: **لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا** ibaresinde **يَكَدْ**’in böyle olduğu söylenir: md. **كود**’a bak. Bu durumda o, etken ism-i fâil manasında kullanılan bir mastardır.] Bu manada özellikle Kur’an’daki kullanımlara nispetle kullanılır. (MF, md. **كود**.)

**وُصْلَةٌ**
**وُصْلَةٌ** ذ: **عُلْقَةٌ**’ye bak: Bağlantı yahut tutunma vasıtası: **ذَرِيعَةٌ**’ye bak.

**مَوْصِلٌ**
**مَوْصِلٌ** ذ Bir eklem, yahut birleşme yeri.

**مَوْصُولٌ**
**مَوْصُولٌ** ذ, nahivde, [bir bağlaçlı/bağlanan]. Bu iki kısımdır; **مَوْصُولٌ حَرْفِىٌّ** ve **مَوْصُولٌ اِسْمِىٌّ**. Birinci terim [yahut bağlayıcı edat] mastar edatları **أَنْ**, **أَنَّ**, **كَى**, **لَوْ**, ve **مَا** için kullanılır. İkinci terim [yahut bağlayıcı isim] (bunu **أَلْ** maddesinde ve **اِنْ** maddesinde ve **اِنَّ** maddesinde böyle çevirdim) bağlayıcı isimler **أَلَّذِى**, onun müennesi **اَلَّتِى**, ve **مَنْ**, ve **مَا**, ve Teiyi lehçesinde **ذُو**, ve **اَلْ** için kullanılır; ki bunu bazıları yanlış olarak bağlayıcı edat sayar, diğerleri ise onun belirleyici edat olduğunu ve bağlaç olmadığını ileri sürer; ve soru edatı **مَا** yahut **مَنْ**’den sonra gelen **ذَا** için de (kullanılır). (I’ Ak, bölüm **المَوْصُولُ**.)

**اِسْتِثْنَآءٌ مُتَّصِلٌ**
**اِسْتِثْنَآءٌ مُتَّصِلٌ** ذ İstisna edilen şeyin, kendisinden istisna yapılan şeye tür bakımından birleşik olduğu bir istisna; zıddı **مُنْقَطِعٌ**.
