# وظف — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B8%D9%81/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D8%B8%D9%81/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [وظف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%B8%D9%81.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: وظف

(باب الواو والظاء وما يثلثهما)
(وظف) الواو والظاء والفاء: كلمة تدلُّ على تقدير شيء(1). يقال: وظَّفْتُ له، إذا قدّرتَ له كلَّ حينٍ شيئاً مِن رزقٍ أو طعام. ثمَّ استُعِير ذلك في عَظْم السَّاق(2)، كأنَّه شيءٌ مقدَّر، وهو ما فوق الرُّسْغ من قائمة الدّابّة إلى الساق. ويقال وظَفْتُ البعيرَ، إذا قَصَرتَ لـه القَيْد. ويقال: مرَّ يَظِفُهُم، أي يتبعهم(3) كأنَّه يَجعلُ وظيفَهُ بإزاء أوظِفَتِهم.‏
(وظب) الواو والظاء والباء: كلمةٌ تدلُّ على مداوَمَة. يقال: وَظَبَ يَظِبُ وَظْباً. ووَاظَبْتُ على الشَّيءِ مُواظَبةً، وهي المداومَة. ويقال: أرضٌ موظوبةٌ، أي استقْصَتْ الرّاعية رَعْيَها(4)، وهي من القياس الذي ذكرناه. والله أعلمُ بالصَّواب.‏
--------------ــ
(1) في الأصل: "تقدر".‏
(2) يعني "الوظيف". ويبدو أن في العبارة سقطا.‏
(3) في الأصل: "بينهم"، صوابه في المجمل.‏
(4) في الأصل: "عليها".‏

ـ

### Türkçe

(باب **الواو** و**الظاء** وما يثلثهما)
(**وظف**) **الواو** ve**الظاء** ve**الفاء**: Bir şeyin takdir edilmesine delâlet eden bir kelime. Denir ki: **وظَّفْتُ** ona; yani her vakit ona rızıktan veya yemekten bir şey takdir ettiğin zaman. Sonra bu, incik kemiğinde ödünç alınmıştır; sanki o, takdir edilmiş bir şeydir; ve o, binek hayvanının ayağının **الرُّسْغ**’unun üstünden incik kısmına kadar olan şeydir. Ve denir ki: **وظَفْتُ** deveyi; yani ona bağı kısa yaptığın zaman. Ve denir ki: Geçti, **يَظِفُهُم**; yani onları tâkip eder; sanki o, kendi **وظيف**’ini onların **أوظِفَتِهم**’inin karşısına koyuyor.

(**وظب**) **الواو** ve**الظاء** ve**الباء**: Devamlılığa delâlet eden bir kelime. Denir ki: **وَظَبَ** **يَظِبُ** **وَظْباً**. Ve ben bir şey üzerine **وَاظَبْتُ** **مُواظَبةً**; ve o, devamlılıktır. Ve denir ki: **أرضٌ موظوبةٌ**; yani otlatan, onun otlatmasını sonuna kadar götürdü; ve o, zikrettiğimiz kıyastandır. Ve Allah, doğruyu daha iyi bilendir.
--------------ــ
(1) Asılda: “**تقدر**”.
(2) “**الوظيف**” demektir. İbarede bir düşme var gibi görünür.
(3) Asılda: “**بينهم**”; doğrusu, **المجمل**’deki gibidir.
(4) Asılda: “**عليها**”.‏

ـ
