# ولف — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D9%84%D9%81/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D9%84%D9%81/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ولف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D9%84%D9%81.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: ولف

ولف البرق يلف ولفا بالفتح وولافا، وإلافا، بكسرهما، ووليفا: تتابع نقله الأصمعي، واقتصر على المصدر الأخير والوليف أيضا: البرق المتتابع اللمعان وفي بعض النسخ اللمعات، وهو غلط، قال صخر الغي:
  لشماء بعد شتات النـوى                      وقد بت أخيلت برقا وليفا أي: مرتين مرتين؛ برقين برقين كالولوف هكذا في النسخ، والصواب كالولاف، قال الأصمعي: إذا تتابع لمعان البرق فهو وليف وولاف. والوليف: ضرب من العدو وهو أن تقع القوائم معا وقد، ولف الفرس يلف وليفا كالولاف، ككتاب والوليف أيضا: أن يجيء القوم معا هكذا في سائر النسخ، ومثله في العباب والصحاح، وفي اللسان وكذلك أن تجيء القوائم معا، فانظره وتأمل، قال الكميت:
  وولـى بـإجـريا ولاف كـأنــه                      على الشرف الأقصى يساط ويكلب أي: مؤتلفة، والإجريا: الجري، والعادة بما يأخذ به نفسه فيه، ويساط: يضرب بالسوط، ويكلب: يضرب بالكلاب، وهو المهماز. والولاف، والموالفة: الإلاف ونص الجوهري: الولاف مثل الإلاف، وهو الموالفة. قلت: وهو نص ابن السكيت في الألفاظ، قال: وهو مما يقال بالواو والهمزة. وقال ابن الأعرابي: الولاف في قول رؤبة:
  ويوم ركض الغارة الولاف
  بازي جبال كلب الخطاف : الاعتزاء والاتصال قال الأزهري: كان على معناه في الأصل إلافا، فصير الهمزة واوا.
 ومما يستدرك عليه: الولف: ضرب من العدو، كالوليف، وقد ولف الفرس ولفا. وكل شيء غطى شيئا وألبسه فهو مولف له، قال العجاج:
  وصار رقراق السراب مولفا لأنه غطى الأرض. وبرق ولاف، وإلاف: إذا برق مرتين مرتين، وهو الذي يخطف خطفتين في واحدة، ولا يكاد يخلف، وزعموا أنه أصدق المخيلة، وإياه عنى يعقوب بقوله: الولاف، والإلاف. وتوالف الشيء موالفة، وولافا نادر: ائتلف بعضه إلى بعض، وليس من لفظه.

### Türkçe

**ولف** şimşeği; açma ile **يلف** **ولفا** ve **وولافا**; ve ikisini de kesre ile **إلافا**; ve **ووليفا**: (bu) ardı ardına (gelmesidir); bunu الأصمعي nakletti ve son masdar ile yetindi; ve **الوليف** de: ardı ardına parlayan şimşek; bazı nüshalarda **اللمعات** (vardır); o ise yanlıştır. صخر الغي dedi ki:
  Şemâ’dan, uzaklığın dağınıklığından sonra,                      ve ben geceyi, **وليفا** bir şimşeği hayal ederek geçirdim; yani: iki kere iki kere; iki şimşek iki şimşek; **كالولوف** (diye) nüshalarda böyledir; doğrusu **كالولاف**’tır. الأصمعي dedi ki: Şimşeğin parlaması ardı ardına olursa o **وليف** ve **وولاف**’tır. Ve **الوليف**: koşunun bir türüdür; o da ayakların birlikte yere düşmesidir. Ve **ولف** at, **يلف** **وليفا**; **كالولاف**; **ككتاب** (vezninde). Ve **الوليف** ayrıca: kavmin birlikte gelmesidir; diğer nüshaların tamamında böyledir; ve bunun benzeri **العباب** ve **الصحاح**’tadır. **اللسان**’da da: ve yine ayakların birlikte gelmesidir; ona bak ve düşün. الكميت dedi ki:
  Ve **إجريا** ile yöneldi; **ولاف** (olarak); sanki o,                      en uzak yüksek yerde, kamçıyla dövülür ve **يكلب** edilir.
yani: birbirine uyumlu. Ve **الإجريا**: koşu; ve **العادة**: nefsiyle onda kendisini tuttuğu şey. Ve **يساط**: kamçı ile vurulur. Ve **يكلب**: **الكلاب** ile vurulur; o ise **المهماز**’dır. Ve **الولاف** ve **الموالفة**: **الإلاف**’tır. Ve الجوهري’nin nassı: **الولاف** **الإلاف** gibidir; o da **الموالفة**’dir. Dedim ki: Bu, ابن السكيت’in **الألفاظ**’daki nassıdır; dedi ki: O, **الواو** ve **الهمزة** ile söylenenlerdendir. Ve ابن الأعرابي dedi ki: رؤبة’nin şu sözünde **الولاف**:
  Ve **الولاف** baskınının koşturulduğu gün
  **بازي** **جبال** **كلب** **الخطاف** : **الاعتزاء** ve **الاتصال**’dır. الأزهري dedi ki: Aslında manası üzere **إلافا** idi; sonra **الهمزة**’yi **واوا** yaptı.

Ve ona ek olarak (şu da) tamamlanır: **الولف**: koşunun bir türüdür; **كالوليف**; ve at **ولف** **ولفا**. Ve her şey ki bir şeyi örter ve ona giydirirse, o, onun için **مولف**’tur. العجاج dedi ki:
  Ve serabın parıltısı **مولفا** oldu; çünkü yeri örttü. Ve **برق ولاف** ve **إلاف**: iki kere iki kere şimşek çaktığında; ve o, birinde iki kapış kapıştıran kimsedir; ve neredeyse (hiç) geri kalmaz. Ve zannettiler ki o, hayalin en doğru olanıdır. Ve Yakub’un şu sözüyle kastettiği de odur: **الولاف** ve **الإلاف**. Ve şey, **توالف** eder; **موالفة** ve nadir olarak **وولافا**: bir kısmı bir kısmına ülfet etti; ve onun lafzından değildir.
