# ولول — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D9%84%D9%88%D9%84/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D9%84%D9%88%D9%84/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ولول](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D9%84%D9%88%D9%84.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: ولول

الوَلْوالُ: البَلْبالُ. ووَلْوَلَت المرأَةُ: دَعَتْ بالوَيْل وأَعْوَلَتْ، والاسم الوَلْوالُ؛ قال العجاج:
كأَنَّ أَصْواتَ كِلابٍ تَهْتَرِشْ،
هاجَتْ بِوَلْوَالٍ ولَجَّتْ في حَرَشْ
قال ابن بري: قال ابن جني وَلْوَلتْ مأْخوذ من وَيْلٌ له على حدّ عَبَقْسِيٍّ وخربان
(* قوله «وخربان» هكذا في الأصل). وفي حديث أَسماء: جاءت
أُمُّ جميل في يدها فِهْرٌ ولها وَلْوَلةٌ. وفي حديث فاطمة، عليها السلام: فَسَمع توَلْوُلَها تُنادي يا حَسَنان يا حُسَينان؛ الوَلْوَلةُ: صوتٌ متتابع بالوَيْل والاستغاثة، وقيل: هي حكاية صوت النائحة. وفي حديث أَبي ذرّ: فانْطَلَقَتا تُوَلْوِلان. ووَلْوَلتِ الفَرَسُ: صوّتتْ. والوَلْولُ: الهامُ الذكَرُ، وقيل: ذكَرُ البُوم. ووَلْولٌ: اسمُ سيفِ عبد الرحمن بن عَتَّاب بن أَسِيدٍ وافْتَخر يوم الجَمَل، وفي التهذيب: سيف كان لعَتَّاب بن أَسِيد وابنه القائل يوم الجمل:
أَنا ابن عَتَّاب وسَيْفي وَلْوَلْ،
والمَوْتُ دون الجَمَل المُجَلَّلْ
(* قوله «انا ابن عتاب إلخ» هكذا ضبطت القافية في الأصل بالسكون وفي التكملة برفع ولول وجر المجلل وكتب عليه: فيه إقواء).
وقيل: سمي بذلك لأَنه كان يقتُل به الرجال فتُولْوِل نساؤُهم عليهم.

### Türkçe

**الوَلْوالُ**: **البَلْبالُ**. Ve kadın **وَلْوَلَت**: **الوَيْل** ile çağırdı ve **أَعْوَلَتْ**; isim **الوَلْوالُ**’dur; el-‘Accâc dedi:
كأَنَّ أَصْواتَ كِلابٍ تَهْتَرِشْ،
هاجَتْ بِوَلْوَالٍ ولَجَّتْ في حَرَشْ

İbn Berrî dedi: İbn Cinnî dedi ki: **وَلْوَلتْ** , **وَيْلٌ له**’dan, **عَبَقْسِيٍّ** ve **خربان** sınırı üzere alınmıştır.
(* Onun “وخربان” sözü: asılda böylece).

Esmâ hadîsinde: **أُمُّ جميل** elinde bir **فِهْرٌ** ile geldi ve onun bir **وَلْوَلةٌ**’si vardı. Fâtıma hadîsinde, onun üzerine selâm olsun: “Onun **توَلْوُلَها**’sını işitti; ‘ya **حَسَنان** ya **حُسَينان**’ diye sesleniyordu”; **الوَلْوَلةُ**: **الوَيْل** ve imdat isteme ile ardışık bir sestir; ve denildi ki: o, ağıtçının sesinin taklididir. Ebû Zerr hadîsinde: “İkisi **تُوَلْوِلان** olarak yola koyuldular.” Ve at **وَلْوَلتِ**: ses çıkardı.

**والوَلْولُ**: erkek **الهامُ**’dur; ve denildi ki: **البُوم**’un erkeğidir. Ve **وَلْولٌ**: ‘Abdurrahmân b. ‘Attâb b. Useyd’in kılıcının adıdır; ve Cemel günü övündü; ve Tehzîb’de: ‘Attâb b. Useyd’in ve onun oğlunun Cemel günü söyleyenin bir kılıcı idi:
أَنا ابن عَتَّاب وسَيْفي وَلْوَلْ،
والمَوْتُ دون الجَمَل المُجَلَّلْ
(* Onun “انا ابن عتاب إلخ” sözü: asılda kafiye sükûn ile böylece ضبط edildi; ve Tekmile’de **ولول**’ün ref‘i ve **المجلل**’in cerri ile; ve üzerine yazıldı: onda **إقواء** vardır).

Ve denildi ki: onunla erkekleri öldürüyor idi de onların üzerine kadınları **تُولْوِل** ediyordu diye böyle adlandırıldı.
