# ومس — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D9%85%D8%B3/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%88%D9%85%D8%B3/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ومس](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D9%85%D8%B3.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: ومس

الوَمْس: احْتِكاك الشيء بالشيء حتى يَنْجَرد؛ قال الشاعر: وقد جَرّد الأَكْتافَ وَمْسُ الحَوارِكِ
قال: ولم أَسمع الوَمْس لغيره، والرواية مَوْر المَوارِكِ. وأَوْمَسَ العِنَب: لانَ للنُّضْجِ. وامرأَةٌ مُومِسٌ ومُومِسَةٌ: فاجرة زانية تميل لمُرِيدِها كما سميت خَرِيعاً من التَخَرُّع وهو اللين والضعف، وربما سميت إِماءُ الخِدْمَة مُومِسات، والمُومِسات: الفواجر مجاهرة. وفي حديث جريج: حتى يَنْظُرَ في وجوه المُومِسات، ويجمع على مَيامِس أَيضاً ومَوامِيس، وأَصحاب الحديث يقولون: ميامِيس ولا يصح إِلا على إِشباع الكسرة ليصير ياء كمُطْفِل ومَطافِل ومَطافِيل. وفي حديث أَبي وائل: أَكْثر أَتْباع الدَّجَّال أَولاد المَيامِس، وفي رواية: أَولاد المَوامِس؛ قال ابن الأَثير: وقد اختلف في أَصل هذه اللفظة فبعضهم يجعله من الهمزة وبعضهم يجعله من الواو، كلٌّ منهما تكلَّف له اشتقاقاً فيه بُعْدٌ، وذكرها هو في حرف الميم لظاهر لفظها ولاختلافهم في لفظها.

### Türkçe

**الوَمْس**: şeyin şey ile sürtünmesi; ta ki soyulup pürüzsüzleşinceye kadar; şair dedi ki:

Ve omuzları, kürek kemiklerinin **وَمْسُ**’u soyup pürüzsüzleştirmiştir.

Dedi ki: **الوَمْس**’i ondan başkası için işitmedim; rivayet ise **مَوْر المَوارِكِ**’tir. Ve **أَوْمَسَ العِنَب**: olgunlaşmaya yumuşadı. Ve bir kadın **مُومِسٌ** ve **مُومِسَةٌ**: fâcire zâniye; onu isteyen kimseye meyleder; nitekim **خَرِيعاً** diye adlandırıldı, **التَخَرُّع**’dan, o da yumuşaklık ve zayıflıktır. Ve bazen hizmet câriyeleri **مُومِسات** diye adlandırılır; ve **المُومِسات**: açıkça (alenen) fâcirelerdir. Ve Cüreyc hadîsinde: ta ki **المُومِسات**’in yüzlerine baksın; ve **مَيامِس** olarak da cem‘ edilir, ayrıca **مَوامِيس**; ve hadîs ehli derler: **ميامِيس**; ve ancak kesrenin işbâ‘ edilmesi üzerine sahih olur; ta ki **مُطْفِل** ve **مَطافِل** ve **مَطافِيل** gibi, yâ’ya dönüşsün. Ve Ebû Vâil hadîsinde: Deccâl’in tâbilerinin en çoğu **أَولاد المَيامِس**’tir; ve bir rivayette: **أَولاد المَوامِس**; İbnü’l-Esîr dedi ki: Bu lafzın aslında ihtilâf edilmiştir; onların bir kısmı onu hemzeden kılar, bir kısmı da onu vâvdan kılar; her biri için, içinde uzaklık bulunan bir iştikak külfetle yapılmıştır; ve o, onu **حرف الميم**’de zikretti; lafzının zâhirinden dolayı ve onların lafzında ihtilâflarından dolayı.
