حكو
ح - ك - و
KÖK- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 2 sözlük
Notlarım
⌘/Ctrl + Enter ile kaydet
Sözlükler(2)
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR106 harf: ( و ( *!حَكَوْتُ الحدِيثَ *!أَحْكُوهُ ) : لُغَةٌ في حَكَيْتُ ؛ حَكَاها أَبو عبيدَةَ ، كما في الصِّحاحِ .
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR291 harfحَكَوْتُهُ
1 حَكَوْتُهُ حكوته حكوتة , (S, Msb, K,) aor. حَكُوَ , (Msb, K,) i. q. حَكَيْتُهُ; (S, Msb, K;) mentioned by AO. (S.) See art. حكى.
رَجُلٌ حَكَوِىٌّ
رَجُلٌ حَكَوِىٌّ رجل حكوى رجل حكوي A man who relates stories, or tales, and extraordinary things: but this is a vulgar word. (TA.)
حَكَوْتُهُ 1 حَكَوْتُهُ حكوته حكوتة , (S, Msb, K,) aor. حَكُوَ , (Msb, K,) i. q. حَكَيْتُهُ; (S, Msb, K;) mentioned by AO. (S.) See art. حكى.
رَجُلٌ حَكَوِىٌّ رَجُلٌ حَكَوِىٌّ رجل حكوى رجل حكوي A man who relates stories, or tales, and extraordinary things: but this is a vulgar word. (TA.)