وسم

اختصارات لوحة المفاتيح

البحث
/
ملاحظة جديدة
n
الآية السابقة / التالية
[ ]
وضع القراءة
f
وضع الشبكة
g
كون القرآن
e
إغلاق / رجوع
Esc
تخطَّ الشبكة

شبكة الجذر

شبكة الجذر: و-س-مالصيغ: ٢ · الجذور المجاورة: ٢ · الآيات: ٢ · السور: ٢؛ المحتوى نفسه مسرود في بطاقات «الصيغ» و«الجذور المجاورة» و«الآيات».لِلْمُتَوَسِّمِينَوسمخرطمسَنَسِمُهُأيي

الجذرالصيغ ٢الآيات ٢السور ٢المجاورة ٢

▶ افتح الشبكة (ثلاثية الأبعاد)

وسم

و - س - م

جذر
  • الورود: ٢
  • الآيات: ٢
  • الصيغ: ٢
  • المعاجم: ١٣

“Veşm” veya “vesm” damga demektir. Hayvanların veya bir yerin kime ait olduğunu belirtmek için kendilerine vurulan işarettir. “İsm” ise söz olarak bir varlığın damgası yani adıdır.المزيد ›

ملاحظاتي

المعاجم(١٣)

★ معجم آق إيفلر (بالتركية)التركية

“Veşm” veya “vesm” damga demektir. Hayvanların veya bir yerin kime ait olduğunu belirtmek için kendilerine vurulan işarettir. “İsm” ise söz olarak bir varlığın damgası yani adıdır.

كتاب العين

الخليل بن أحمد · القرن ٨مترجمالحروف: ٤٬٩٨٧
باب السين والميم و و ا ي ء معهما س م و، س و م، و س م، و م س، م س و، م و س، م س ي، م ي س، س أ م، م أ س، أ س م، أ م س مستعملات سمو: سما الشيء يَسْمُو سُمُوّاً، أي ارتفع، وسما إليه بَصَرُي، أي ارتفع بَصَرُك إليه، وإذا رُفعَ لك شيءٌ من بعيدٍ فاستبنتَهُ قلت: سما لي شيءٌ، قال: سمالي فرسانٌ كأنّ وجوهَهم وإذا خرج القومُ للصَّيْد في قِفار الأَرْض وصَحاريها قلتَ: سَمَوْا، وهم السُّماةُ، أي الصّيّادون.
رابط المدخل

باب السين والميم و و ا ي ء معهما س م و، س و م، و س م، و م س، م س و، م و س، م س ي، م ي س، س أ م، م أ س، أ س م، أ م س مستعملات سمو: سما الشيء يَسْمُو سُمُوّاً، أي ارتفع، وسما إليه بَصَرُي، أي ارتفع بَصَرُك إليه، وإذا رُفعَ لك شيءٌ من بعيدٍ فاستبنتَهُ قلت: سما لي شيءٌ، قال: سمالي فرسانٌ كأنّ وجوهَهم وإذا خرج القومُ للصَّيْد في قِفار الأَرْض وصَحاريها قلتَ: سَمَوْا، وهم السُّماةُ، أي الصّيّادون. وسما الفَحْلُ إذا تطاول على شَوْله سُمُوّاً. والاسم: أصلُ تأسيسِهِ؛: السُمُوّ، وألفُ الاسمِ زائدةٌ ونقصانُه الواوُ، فإذا صَغَّرتَ قُلْتَ: سُمَيّ. وسمّيت، وأَسْميت، وتَسَمَّيْت بكذا، قال: باسم الذّي في كلّ سورة سِمُهْ وسَماوةُ الهِلال: شَخصُهُ إذا ارتفع عن الأُفُق شيئاً، قال: سماوةَ الهلالِ حتّى أحقوقفا يصف النّاقة واعوجاجها تشبيهاً بالهلال. والسَّماوة: ماءٌ بالبادية، وسُمِّيَتْ أمّ النّعمان بذلك، وكان اسمها ماء السّماوة، فسمّتها الشّعراء: ماء السّماء، وتتّصل هذه البادية بالشّام والحَزْن حَزْن بني جَعدة، وأمّ النُّعمان من بني ذُهْل بن شيبان. والسّماء: سقف كلِّ شيء، وكلّ بيت والسّماء: المطر الجائد، يقال: أصباتهم سماءٌ، وثلاث أسمية، والجميعُ: سُمِيٌّ. والسّماواتُ السَّبْعُ: أطباق الأَرَضينَ. والجميعُ: السّماء والسّماوات. والسّماويّ: نسبة إلى السّماوة. سوم: السَّوْمُ: سّوْمُكَ في البِياعة، ومنه المساوَمةُ والاستِيام. ساومته قاستام علي. والسَّوْم: من سير الإبل وهبوب الرّيح غذا كانت مستمرّةً في سكون. سامتْ تسوم سَوْماً، قال لبيد: ورَمَى دوابرَها السَّفا وتهيّجـت ريح المصايف سَوْمُها وسِهامُها وقال: يستوعبُ البُوعَيْن من جريرِه مالد لَحيَيْه إلى مَنْـحـورِه سوماً إذا ابتل ندَى غـرورِه أي: استمراراً في عَنَقه ونَجائِهِ. والسَّوْمُ: أنْ تجشِّمَ إنساناً مَشَقَّةً وخُطَّةً من الشّرّ تسومه سَوماً كسَوم العالّة، والعالّة النّاهلة، فتحمل على شُرب الماء ثانية بعَدْ النَّهَل فيكره ويداوم عليه لكي يشرب. والسَّوام: النَّعَم السّائمة، وأكثر ما يقال للإبل خاصّة. والسّائمة تسومُ الكَلأَ، إذا داوَمَتْ رَعيَهُ. والرّعاة يسمونها أي: يَرْعَوْنها، والمُسيمُ الرّاعي. وسوّم فلانٌ فرسه تسويما: أَعْلَمَ عليه بحريرة، أو شيء يُعْرَفُ بها. والسَّامُ: الهَرَمُ، ويُقال: الموت، والسّامة إذا جمعت قلت: سِيَم، وبعض يقول في تصغيرها: سُيَيْمة، وبعض يجعل ألفها واواً على قياس القامة والقِيَم والسّام: عِرْق في جبل كأنّه خطٌّ ممدودٌ، يَفْصِلُ بين الحِجارة وجَبْلَة الجبل. فإذا كانت السّامة ممدّها من تلقاء المشرق إلى المغرب لم تخلف أبداً أن يكون فيها معدن فضّة قلَّتْ أو كَثُرَتْ. والسِّيما: ياؤها في الأصل واوٌ، وهي العلامة التي يعرف بها الخير والشّرّ، في الإنسان قال الله جلّ وعزّ: "يَعْرِفُونهم بسيماهم" يعني الخُشوع. وسم: الوَسْمُ، والوَسمَةُ الواحدة: شجرةٌ وَرَقُها خِضابٌ. والوسم: أَثَر كيٍّ. وبعيرٌ موسومٌ: وُسِمَ بسمةٍ يُعْرَف بها، من قَطعِ أُذُنٍ أو كيّ. والمِيسَمُ: المِكواةُ، أو الشّيء الذّي يُوسَمُ به سمات الدّوابّ، والجميع: المواسم، قال الفرزدق: لقد قلّدتُ جِلفَ بني كلـيبٍ قلائدَ في السَّوالفِ ثابتات قلائدَ ليس من ذَهَبٍ ولكنْ مواسمَ من جهنَّمَ مُنْضِجات وفلانٌ مَوْسومٌ بالخير والشّرّ، أي: عليه علامته. وتوسمتُ فيه الخَيْرَ والشَّرّ، أي: رأيت فيه أَثَراً. قال توسّمتـه لـمّـا رايت مَـهـابةً عليه، وقلت: المَرْءُ من آلِ هاشمِ وفَلانة ذات مِيسَم وجمال، ومِيسمها أثر الجمال فيها، وهي وسميةٌ قسيمةٌ، وقد وَسُمَت وَسامةً، بيّنة الوَسام والقَسام، قال: ظعائنُ من بني جُشَمَ بنِ بَكْرٍ خَلَطْنَ بمِيسَمٍ حَسَباً ودينـا والوَسميُّ: أوّل مطر السّنة، يَسِمُ الرض بالنَّبات، فيصيرّ فيها أثراً من المطر في أوّل السّنة. وأرض موسومة: أصابها الوَسْميُّ وهو مَطَرٌ يكونُ يعدَ الخَرْفيّ في البَرْد، ثم يتبعُهُ الوَلْيُ في آخر صميم الشّتاء، ثمّ يتبعُهُ الرِّبعيّ. ومَوْسِم الحجّ مَوْسما، لأنّه مَعلَمٌ يُجْتَمَعُ فيه، وكذلك مَواسمُ أَسْواقِ العَرَبِ في الجاهليّة. ومس: المُومِساتُ: الفواجرُ مُجاهَرةً. مسو: المَسْوُ، لغة في المَسْي، وهو إدخال النّاتج يده في رَحِمِ النّاقة أو الرَّمَكة فيَمسُط ماء الفحل من رَحِمِها استِلآْماً للفحل كراهية أن تحمل له. موس: المَوْسُ: تأسيسُ اسم المُوسَى، وبعضهم ينوّن موسىً لما يُحْلَق به. ومُوسَى عليه السّلام، يقال: اشتقاقُ اسمه من الماء والشّجر، فالمُو: ماء والسّا: شجر لحال التّابوت في الماء. مسي: المُسيُ: من المساء، كالصُّبْح من الصّباح. والمُمسَى كالمُصْبَح والمساء: بعد الظُّهْر إلى صلاةِ المَغْرِب. وقال بعضٌ: إلى نِصْفِ اللَّيل. وقول النّاس: كيف أمستي? أي: كيف كنت في وقتِ المَساء، وكَيْف أصبحت? أي: كَيْفَ صرتَ في وقتِ الصُّبح? ومسّيت فلانا: قلت له: كيف أمسيت وأمسينا نحن: صِرْنا في وقت المساء. ميس: المَيْسُ: شَجَرٌ من أجود الشّجر خَشَباً، وأصلبه، وأصلحه لصَنعة الرَحال، ومنه تُتَّخَذُ رِحال الشّام، فلما كَثرُ قالت العرب: المَيس: الرَّحْل. والمَيسُ: ضربٌ من المَيَسان، أي: ضَرْبٌ من المَشي في تَبَخْتُرٍ وتَهادٍ، كما تَمِيسُ الجاريةُ العَرُوس. والجَمَلُ ربّما ماس بهَوْدَحه في مَشْيه فهو يَميس مَيَساناً، قال: لا: بل تَميسُ إنّها عروسُ ومَيْسان: اسم كورة من كُوَر دجلة، والنِّسبة إليها: مَيسانّي ومَيْسَنانّي، قال العجّاج: ومَيْسنانياً لها مُمَيَسا يصف الثّوب، وقوله مُمَيّسا، أي: مذيّلا مُطَوَّلاً. سأم: سَئِمت الشّيء سآمةً: مَلِلْته. مأس: ماسْتُ بينهم إذا أَرَّشْتُ. ورجل مأسٌ: لا يَلتقت إلى مَوْعظة. والمأس: الحدّ قال: أما ترى رأسي أَزْرَى بـه مأس زمانٍ انتكاثٍ مَؤُوسْ والماس: الجَوْهر يُقْطَعُ به الصّخرة. أسم: أُسامةُ: من أسماء الأَسَد يقال: أَشجَعُ من أُسامة. أمس: أَمْسِ: ظرف مبنيّ على الكَسْر، وينسب إليه: إِمسِيٌّ.

الصحاح

الجوهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ١٬١٧٣
وسَمْتُهُ وَسْماً وسِمَةً، إذا أثَّرتَ فيه بسِمَةٍ وكيٍّ. والهاء عوض من الواو. والوَسِمَةُ، بكسر السين: والعِظْلِمُ يُختضَب به. وتسكينها لغة. ولا تقل وُسْمَةٌ بضم الواو. وإذا أمرت منه قلت: توَسَّمَ. والوَسْمِيُّ: مطر الربيع الأوَّل، لأنَّه يسِمُ الأرض بالنبات، نُسِبَ إلى الوَسْم. والأرض مَوْسومَةٌ. الأصمعيّ: تَوَسَّمَ الرجل: طلب كَلأَ الوَسْمِيِّ. وأنشد: وأَصْبَحْنَ كالدَوْمِ النواعمِ غُدْوَةً
اقرأ المدخل كاملًا

تهذيب اللغة

الأزهري · القرن ١٠بلا ترجمةالحروف: ١٦٬٥٤٠
س م ( و ا ي ء ) سوم ، سما ، وسم ، ومس ، مسي ، مأس ، موس ، أمس : ( مستعملة ) . سوم : السَّوْم : عَرْضُ السِّلْعة على البَيْع . وقال أبو زيد فيما رَوَى أبو عبيد عنه : سُمْتُ بِالسِّلعة أسوم بها . ويقال : فلان غالي السِّيمةِ : إذا كان يُغلِي السَّوْم . قال : ويقال : سُمْتُ فلاناً سِلْعَتي سَوْماً : إذا قلتَ : أتأخُذها بكذا من الثّمن ، ومِثْل ذلك سُمْتُ بسِلْعَتي سوماً أو يقال استمت عليه بسلعتي
اقرأ المدخل كاملًا

مقاييس اللغة

ابن فارس · القرن ١١مترجمالحروف: ٣٬٦٩٦
(باب الواو والسين وما يثلثهما) (وسط) الواو والسين والطاء: بناءٌ صحيح يدلُّ على العَدل والنِّصف. وأعْدلُ الشَّيءِ: أوسَطُه ووَسَطُه. قال الله عزّ وجلَّ: ﴿أُمَّةً وَسَطاً﴾ [البقرة 143]. ويقولون: ضربتُ وَسَط رأسهِ بفتح السين، ووَسْطَ القوم بسكونها. وهو أوسَطُهم حَسَباً، إذا كان في واسطة قومه وأرفعِهِم محلاًّ. والوَسُوط: بيتٌ من بيوت الشَّعَر أكبرُ من المِظَلَّة. ويقال الوَسُوط من النُّوق كالصَّفوف
اقرأ المدخل كاملًا

المفردات في غريب القرآن

الراغب الأصفهاني · القرن ١١مترجمالحروف: ١٬٠٣٣
- الوسم: التأثير، والسمة: الأثر. يقال: وسمت الشيء وسما: إذا أثرت فيه بسمة؛ قال تعالى: ﴿سيماهم في وجوههم من أثر السجود﴾ [الفتح/29]، وقال: ﴿تعرفهم بسيماهم﴾ [البقرة/273]، وقوله: ﴿إن في ذلك لآيات للمتوسمين﴾ [الحجر/75]، أي: للمعتبرين العارفين المتعظين، وهذا التوسم هو الذي سماه قوم الزكانة، وقوم الفراسة، وقوم الفطنة. قال عليه الصلاة والسلام: (اتقوا فراسة المؤمن فإنه ينظر بنور الله) (الحديث عن أبي أمامة
اقرأ المدخل كاملًا

أساس البلاغة

الزمخشري · القرن ١٢مترجمالحروف: ٨٠٤
و س م وسم دابته بالميسم وسماً وسمةً وما سمة دابّتك وسمات إبلك‏.‏ ومن المجاز‏:‏ وسمه بالهجاء‏.‏ قال الفرزدق‏:‏ لقد قلّدت جلف بني كليب مواسم في السوالف ثابتات وقال‏:‏ إني امرؤ أسم القصائد للعدا إن القصائد شرّها أغفالها وهو موسوم بالخير والشرّ ومتّسم به ومنه‏:‏ موسم الحاجّ ومواسم العرب‏:‏ لأنها عالم كانوا يجتمعون فيها‏.‏ ووسّموا نحو عيّدوا إذا شهدوا الموسم‏.‏ وامرأة ذات ميسم‏:‏ عليها أثر
اقرأ المدخل كاملًا

لسان العرب

ابن منظور · القرن ١٣مترجمالحروف: ٦٬٧٩٩
الوَسْمُ: أَثرُ الكَيّ، والجمع وُسومٌ؛ أَنشد ثعلب: ظَلَّتْ تَلوذُ أَمْسِ بالصَّريمُ وصِلِّيانٍ كِبالِ الرُّومِ، تَرْشَحُ إِلاَّ موضِعَ الوُسومِ يقول: تشرح أَبدانُها كلها إِلا (* كذا بياض بالأصل)... وقد وسَمَه وَسْماً وسِمةً إِذا أَثَّر فيه بسِمةٍ وكيٍّ، والهاء عوض عن الواو. وفي الحديث: أَنه كان يَسِمُ إِبلَ الصدقةِ أَي يُعلِّم عليها بالكيّ. واتَّسَمَ الرجلُ إِذا جعل لنفسه سِمةً يُعْرَف بها،
اقرأ المدخل كاملًا

القاموس المحيط

الفيروزآبادي · القرن ١٥مترجمالحروف: ٩٠٨
* و س م * * وَسَمَه * من باب وعد * سِمَةً * أيضا إذا أثر فيه * بِسِمَةٍ * وكي و * الوَسِمة * بكسر السين العظلم يختضب به وتسكينها لغة ولا تقل وُسْمة بضم الواو وإذا أمرت منه قلت تَوَسَّم و * الوَسْمِيّ * مطر الربيع الأول لأنه يسم الأرض بالنبات نسب إلى الوسم والأرض * مَوْسًومة * و * تَوَسَّم * الرجل طلب كلأ * الوَسْمِيّ * و * مَوْسِمُ * الحاج مجمعهم سمي بذلك لأنه معلم يجتمع إليه و * وَسَّمَ * الناس
اقرأ المدخل كاملًا

تاج العروس

الزبيدي · القرن ١٨مترجمالحروف: ٩٬٧٦٥
| ( *!الوَسْمُ : أثر الكيِّ ) يكون في الأعضاءِ . قال شيخنا : هذا هو الاسم المُطْلَقُ العامُّ ، والمحققون يسمُّون كل *!سِمَةٍ باسمٍ خاصٍّ ، واستوعب ذلك السهيلي ، في الرَّوض ، وذكر بعضه الثَّعالبي في فقه اللُّغة . قلت : الذي ذكر السُّهيلي في الرَّوض : من *!سمات الإبل : السِّطاعُ ، والرَّقْمةُ ، والخِباطُ ، والكِشاحُ ، والعِلاطُ ، وقَيْدُ الفَرَسِ ، والشِّعْبُ ، والمُشَيْطَنَةُ ، والمُفَعَّاةُ ،
اقرأ المدخل كاملًا

معجم لين

إدوارد لين · القرن ١٩مترجمالحروف: ٢٬٣٩٧
وَسَمَ الثَّوْبَ 1 وَسَمَ الثَّوْبَ ذ [He marked, or put a mark on, the garment, &c.]; said of a trader, or dealer. (JK in art. رقم.) ― -b2- وَسَمَهُ بِالهِجَآءِ [He branded him, or stigmatized him, with satire]. (TA.) See a hemistich cited voce شَكِىٌّ. ― -b3- وَسَمَهُ He marked it [in any manner]. (Msb.) ― -b4- وَسَمَهُ بِالقَوْلِ (tropical:) He stigmatized him, or set a mark upon him whereby
اقرأ المدخل كاملًا

قاموس سالمون

هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩مترجمالحروف: ١٬٥٢٨
وَسَمَ وَسَمَ a. [ يَسِمُ ] ( n. ac. وَسْم 1 , سِمَة [ وِسْمَة 2t ]), Branded; marked; stigmatized. b. ( n. ac. وَسْم 1 ), Surpassed in beauty. c. [ coll. ], Sealed ( sacrament ). وَسُمَ وَسُمَ U ( n. ac. وَسَاْم 22 , وَسَاْمَة 22t ), a. Was handsome. وَسَّمَ وَسَّمَ II , a. Joined in the pilgrimage to Mecca. وَاْسَمَ وَاْسَمَ III , a. Vied in beauty with. تَوَسَّمَ تَوَسَّمَ V ,
اقرأ المدخل كاملًا

كتاب الله

مستخلص من الاستعمال القرآنيبلا ترجمةالحروف: ٢١٬٩٩١
وسم وَسَمَ - يَسِمُ - وَسْم - سِمة - سِيْمَاء - تََوَسَّمَ - يَتَوَسَّمُ - مُتَوَسِّم - مُتَوَسِّمِيْن وَسَمَ - يَسِمُ + كائن + كائناً أو شيئاً: يؤثر فيه بشيء يجعل له " سمة " أي علامة فارقة: يؤثر فيه بأثر يغير من شكله فيحدد له صفة أو علامة خاصة يميزه بها عن غيره وَسَمَ - يَسِمُ + كائن + كائناً أو شيئاً + على شيء: يجعل له علامة مميزة ويضعها
اقرأ المدخل كاملًا

الصيغ(٢)

الجذور المجاورةالمجاورة: ٢ (الإجمالي: ٦)

الترتيب: مدى قوة اجتماع الجذرين في الآية نفسها مقارنةً بالمصادفة (نسبة الأرجحية لدنينغ). يُذكر عدد الآيات المشتركة في كل سطر. الأدوات مخفية افتراضيًا.
  1. خرطم

    الآيات المشتركة: ١ · Hortum

  2. أيي

    الآيات المشتركة: ١ · Evye kuş yuvası demektir

الآيات التي ورد فيها(٢)

  1. سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ

    Onu işaretleyeceğiz

صفحة الصيغة: لِلْمُتَوَسِّمِينَ

تحليل الجذر

تعريف الجذر والخلاصة

AlanDeğer
Kökوسم
YapıÜçlü (sülâsî)
Özel DurumMisâl-i vâvî (ilk harfi illetli)
Bağlamsal Yakın Köklerعلم, أثر, رمز, شعر
Zıt Kökخفي
Çekirdek Özet 1Bir varlığın veya nesnenin üzerine silinmeyecek, kalıcı ve belirgin bir iz, dağlama veya ayırt edici işaret koymak
Çekirdek Özet 2Somut dış alametlerden, izlerden ve göstergelerden hareketle hakikati, aidiyeti ve gizli nitelikleri kavrama (ferâset ve basiret)
Çekirdek Özet 3Varlıklar üzerindeki ontolojik ve ahlaki izlerin okunması; hakikat ile sahtenin somut alametler üzerinden tescili
Kritik Hata RiskiKökün anlamını yalnızca fiziksel bir dağlama veya yüzeysel bir güzellik algısına indirgeyerek Kur'an'daki epistemolojik (ferâset/tavassum) ve eskatolojik (alametleme) boyutunu gözden kaçırmak

التحليل الثنائي

Biliteral ÇekirdekTemel AnlamEklenen UnsurOluşan Anlam Farkı
وسGenişleme, yayılma, kuşatma, içsel hareket veya bir sınır boyunca yayılma; nitekim وسع kökünde kapasite genişliği, وسط kökünde merkezden kuşatıcı konum, وسق kökünde toplayıp yüklenme, وسن kökünde bedeni saran rehavet ve وسوس kökünde içte yayılan gizli ses görülür.مToplama, kalıcılık, sabitleme ve nesneye temas anlamı katan م harfinin eklenmesiyle soyut yayılma veya kuşatma hareketi, nesnenin yüzeyinde kalıcı, belirgin ve toparlayıcı bir iz veya damga bırakma anlamına daralmıştır.

التحليل التصويري للحروف

BirimPiktografik İmge / HareketAnlam Açıklaması
وÇengel, çadır kazığı; bağlama, sabitleme, eklemeİşaretin veya izin nesneye sımsıkı bağlanması, nesne ile aidiyet bağı kurması.
سDiken, destek; tutunma, batma, nüfuz etmeVurulan damganın veya dağlamanın deriye/yüzeye işleyerek orada kalıcı bir iz oluşturması.
مSu; toplanma, kütle, sınır, belirginleşmeAçığa çıkan izin bir sınır çizmesi, varlığı diğerlerinden ayıran belirgin bir forma kavuşturması.
وسمYüzeye nüfuz eden ve nesneye sımsıkı bağlanan belirgin sınır ve işaretBir varlığın dış yüzeyine derinlemesine işleyen, onunla bütünleşen, kimliğini ve aidiyetini tescilleyen kalıcı damga ve gösterge oluşturma eylemidir.

الاستعمال التاريخي والمبكر

AlanVeri
İlk fiziksel anlamDevenin veya diğer hayvanların kime ait olduğunu belirlemek üzere kulak kesme, kızgın demirle dağlama veya boyama yoluyla vücutlarına vurulan mülkiyet ve aidiyet damgası (el-vüsum / es-sime). Aynı zamanda yeryüzüne ilk düşüp bitkilerle iz bırakan ilkbahar yağmuru (el-vesmî).
Cahiliye şiiri kullanımıErken dönem şairi el-Ferezdak'ın şiirinde hiciv damgasının kalıcılığı ve yakıcılığı cehennem kızgınlığındaki damgalara benzetilerek bu kök şöyle geçmektedir: لقد قلّدت جلف بني كليب / قلائد في السوالف ثابتات / قلائد ليس من ذهب ولكن / مواسم من جهنم منضجات
Erken Arapça kullanımErken dönem kabile kültüründe kervanların ve kabilelerin bir araya geldiği dönemsel panayırlara ve hac toplanma zamanlarına, birer belirgin alamet ve işaret vakti olması sebebiyle «mevsim» denilmiştir. Benzer şekilde yüzde beliren fıtrî çekicilik ve güzellik izine «vesâme» (vesîm), iz sürerek anlam çıkarmaya ise «tevessüm» adı verilmiştir.

المصدر Kitābü'l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab, el-Mufradāt.

الطبقة الاشتقاقية السامية

Sami dil ailesinde وسم kökü, özellikle Güney ve Kuzeybatı Sami dillerinde «işaret koymak, damgalamak, adlandırmak ve ayırt edici alamet bırakmak» anlam alanıyla temsil edilir. İbranicede kökün fonetik akrabaları ve ikiz biçimleri bağlamında «koymak, yerleştirmek, tayin etmek» anlamına gelen ś-y-m (שׂים) kökü ve isim/alamet bildiren š-m (שם) tabanı ile semantik kesişimler bulunur. Klasik Arapça filolojisinde de isim kelimesinin kökeni konusunda Basralılar kökü سمو (yücelik), Kûfeliler ise وسم (alamet, damga) olarak kabul etmiştir; Kûfe mektebinin tespiti Sami dillerindeki ortak «damga/işaret ile adlandırma» ilişkisini teyit eder. Kök, Akkadçada simtu(m) (ayırt edici işaret, simge, alamet, aidiyet nişanesi) kelimesiyle doğrudan fonetik ve semantik paralellik gösterir; Süryanicede šmā ve sîmtā formları da tayin edilmiş işaret ve hazine anlamlarına uzanır. Arapçada kök, göçebe çöl hayatının mülkiyet tescili (hayvan dağlama) pratiğiyle en somut biçimini korumuş, ardından fiziksel yüz hatlarındaki güzellik izine (vesâme) ve olayların arka planını alametlerden okuma zihinsel eylemine (tevessüm) genişlemiştir.

درجة الثقة Güçlü

المصدر Brown-Driver-Briggs, HALOT, Payne Smith, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).

التحليل الاشتقاقي

KatmanVeriAçıklamaGüven
İç Arapça etimolojik yönوسم fiilinden türeyen sime (damga/işaret), mevsim (toplanma zamanı/alamet yeri), mîsem (damga aleti) ve tevessüm (izden sonuca ulaşma)Fiziksel bir cisimle nesne üzerine yakıcı/kalıcı iz bırakma eylemi, zaman ve mekan alametlerine, ardından yüzde beliren fıtri hatlara ve oradan da zihinsel işaret okuma kabiliyetine evrilmiştir.Kesin
Sami dilleriyle etimolojik ilişkiAkkadça simtu(m) (alamet, nişane); İbranice śīm / sūm (işaret koymak, atamak) ve šēm (isim/alamet); Süryanice šmā / sīmtāOrtak Proto-Sami kökte yer alan «ayırt edici bir işaret koyarak sabitleme, belirgin kılma ve adlandırma» kök anlamı korunmuştur.Güçlü
Daha geniş dilsel ilişkiAfro-Asyatik katmanda adlandırma, işaretleme ve çizme bildiren ilksel morfemlerle paralellikMülkiyet ve sınır tayini amacıyla yüzeylere çizgi, kazıma veya boya ile işaret koyma pratiğine dayalı ilksel kök tabanı.Muhtemel

المصدر David Cohen, Brown-Driver-Briggs, Lisān al-ʿArab, Maqāyīs al-Lugha.

الجذور الشقيقة (التقاليب)

KombinasyonDurumTemel AnlamAnlam DetayıNot
وسمAnlamlıDamgalamak, iz bırakmakBir nesneye aidiyet veya ayırt edici alamet koymak; izden yola çıkarak hakikati anlamak.Hedef kök; Kur'an'da geçer.
ومسAnlamlıSürtmek, ovalamak, yumuşatmakBir şeyi diğeri üzerine sürterek izini gidermek veya hafifletmek.Hedef kökle zıt temas yönü taşır; Kur'an'da geçmez.
سومAnlamlıOtlatmaya salmak, nişan koymak, değer biçmekHayvanı meraya salmak (sâime), birine azap veya teklif yüklemek, alametlemek (müsevvimîn).Hedef kökle çok yakın semantik ortaklık taşır; Kur'an'da geçer.
سموAnlamlıYükselmek, yücelmek, ad vermekBir şeyin yukarı çıkması, adı ile görünür ve bilinir olması (semâ, ism).Kûfe dil ekolüne göre isim kelimesi وسم kökünden, Basra'ya göre سمو kökündendir; Kur'an'da geçer.
موسAnlamlıUstura ile tıraş etmek, kazımakTüyü ve kılı kökünden kesip kazımak; ustura (mûsâ).İz bırakmanın aksine yüzeydeki unsuru tamamen giderme eylemidir; Kur'an'da geçmez.
مسوAnlamlıAkşama girmek, hafifçe sıvazlamakGünün kararmaya yüz tutması; devenin memesini sağmak için hafifçe çekmek.Kur'an'da geçmez.

الجذور المجاورة والجذر المضاد

Kökİlişki TürüAnlam AlanıKarşılaştırmalı NüansAnlam Detayı
وسمMerkezDamga, kalıcı iz, ferâsetYüzeye işleyen, asla silinmeyen, doğrudan mülkiyet ve mahiyet tescil eden somut alamet.Hem dış tescili hem de o tescili kavrayan ferâseti kapsar.
علمKomşuBilgi, işaret, nişanعلم zihinde bilgi ve bilinirlik oluşturan her türlü işarettir; وسم ise nesnenin bizzat yapısına işlenen silinmez damgadır.علم daha kuşatıcı ve zihinseldir; وسم ontolojik olarak kazınmış izi vurgular.
أثرKomşuAyak izi, kalıntı, eserأثر bir fiilin ardından kendiliğinden kalan geçmişe ait izdir; وسم ise bilinçli ve kasıtlı olarak vurulan tescil damgasıdır.Biri süreç sonucu kalan tortu, diğeri doğrudan failliğin vurduğu damgadır.
رمزKomşuİma, işaret, sembolرمز dil veya beden hareketiyle yapılan geçici, anlık ve örtük işarettir; وسم kalıcı ve açıktır.رمز anlık iletişime, وسم kalıcı aidiyete bakar.
شعرKomşuSezgi, alamet, nişaneشعر duyusal incelikle sezilen alamettir (meş'ar, şeâir); وسم ise somut olarak ayırt eden damgadır.شعر hissî farkındalığı, وسم gözle görülür tescili öne çıkarır.
خفيZıtGizlenmek, örtülü kalmakVarlığın hiçbir iz, alamet ve damga taşımayarak belirsizleşmesi, görünmez olması.وسم ne kadar aşikar ve damgalı ise خفي o kadar silik ve örtüktür.

مقابلات المعنى في لغات أخرى

DilKelime / KelimelerKısa AnlamDetayGüven
ArapçaوسمDamgalamak, işaret koymak, ferasetle bakmakHem nesneye vurulan fiziksel tescil damgasını hem de bu damgayı deşifre eden basireti ifade eder.Kesin
LatinceSignare, notare, stigmataİşaretlemek, damga vurmak, dağlama iziSignare ayırt edici işaret koymayı, stigmata ise bizzat yakılarak vurulan bedensel damgayı karşılar; zihinsel feraset boyutunu tam içermez.Güçlü
İngilizceTo brand, mark, discernDamgalamak, işaretlemek, sezmekTo brand mülkiyet damgalamasını, discern ise (tevessüm karşılığı) işaretlerden anlam çıkarmayı karşılar.Kesin
AlmancaBrandmarken, kennzeichnen, witternDamgalamak, işaretlemek, izden sezmekBrandmarken silinmez dağlama damgasını verirken, kennzeichnen tanıtan işareti, wittern ise iz sürerek sezmeyi ifade eder.Güçlü
FransızcaMarquer, stigmatiser, discernerİşaretlemek, damga basmak, ayırt etmekMarquer genel işareti, stigmatiser yakıcı ve ayırt edici toplumsal/bedensel izi, discerner ise basiretle ayırmayı verir.Güçlü

المصدر Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Collins English Dictionary.

الوجوه والنظائر

Form / KullanımAnlam YüzüAyet Tipi / Bağlam
سَنَسِمُهُ (Muzâri fiil / Tekil)Cezalandırıcı ve aşağılayıcı kalıcı fiziksel damga vurmakKibirli, hakikati yalanlayan ve ahlaken alçalan inkarcı tipolojisinin (Velîd b. Mugîre bağlamında) burnuna/yüzüne vurulacak silinmez zillet damgası; Kalem 68:16.
لِلْمُتَوَسِّمِينَ (İsm-i fâil / Çoğul)Alametlerden, kalıntılardan ve izlerden ibret ve hakikat çıkaran basiret sahipleriLût kavminin ve helak edilen geçmiş medeniyetlerin yurtlarındaki yıkım izlerine bakıp ders çıkaran ferâset ve basiret ehli; Hicr 15:75.

سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث

DisiplinKullanım AlanıTartışma NoktasıAnlam Yoğunlaşması
KelamEsmâ-i Hüsnâ ve isim-müsemmâ ilişkisi; ahirette mümin ve münafıkların ayırt edici alametleriİsim ile müsemmânın aynı mı ayrı mı olduğu tartışmasında Kûfe ekolünün وسم köküne dayanarak ismi bir «alamet ve damga» sayması; cehennemliklerin burunları üzerine vurulacak küfür damgası meselesi.Varlığın ontolojik hakikati üzerine vurulan ilahi tescil ve mahşerdeki görünür simalar.
FıkıhZekat mallarının ve ganimet hayvanlarının damgalanması (vesmü devâbb)Hayvanların yüzüne damga vurmanın (dağlamanın) nehyedilmesi, buna karşılık zekat ve cizye hayvanlarının kulak veya but gibi acısı az yerlerine kamu mülkiyeti damgası vurulmasının meşruiyeti.Mülkiyetin kamu veya şahıs lehine tescili amacıyla yapılan meşru işaretleme ve hayvan hakkı sınırları.
TefsirHicr 15:75 ve Kalem 68:16 ayetlerinin yorumu; «sîmâ» kavramı«Mütevessimîn» ifadesinin müminlerin ferâseti, olayların arkasındaki sünnetullahı okuma yetisi olarak tefsir edilmesi; burun üzerindeki damganın dünyadaki zillet mi yoksa ahiretteki somut işaret mi olduğu.Tarihsel kalıntılardan ve ahlaki tabiatlardan ilahi hükmü çıkarabilen derin idrak (ferâset).
HadisMüminin ferâseti ve zekat hayvanlarının damgalanması rivayetleriHz. Peygamber'in zekat develerini bizzat damgalaması ve «Müminin ferâsetinden sakının, çünkü o Allah'ın nuruyla bakar» rivayetinde işaret edilen «tavassum» eylemi.Hakikatin dış görünüşteki izler ve fıtri alametler vasıtasıyla Allah'ın nuruyla keşfedilmesi.

تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي

SistemBağlamKarşılıkİşlevAçıklamaGüven
DiniFıtrat ve amellerin insan ruhu ve siması üzerindeki izleriTevessüm ve manevi simaAmel ve inancın insanın varlığına kazıdığı silinmez mahiyeti görünür kılmakİman ve küfür insanın özünde kalıcı birer damgadır; hakiki dindarlık bu alametlerin ferasetle okunmasını gerektirir.Kesin
İlmiGöstergebilim (semiyotik), delillerden sonuca ulaşma metodolojisiSemiyotik tahlil ve istidlalDış dünyadaki fiziksel ve tarihsel izlerden nedensellik ve hakikat üretmekİlmi zihniyet, nesneler üzerindeki mikro işaretleri (evrendeki ayetleri) okuyarak yasalara ulaşan bir tevessüm ameliyesidir.Kesin
SiyasiHukuki tescil, kamusal otorite ve meşruiyet alametleriMühür, tescil ve kamu damgasıOtoritenin, kamusal aidiyetin ve hukuki bağlayıcılığın tescil edilmesiTarih boyunca devletler ve otoriteler mülkiyet ve emirlerini mühür ve vesm ile tescillemiş; isyan ve kibri ise zillet damgasıyla mahkum etmiştir.Güçlü
İktisadiMülkiyet hakkı, marka, patent ve sahteciliği önleme mekanizmasıMarkalama (branding) ve mülkiyet tesciliEmtia ve kıymetlerin kime ait olduğunu göstererek piyasada güveni sağlamakİktisadi malların damgalanması, hem hırsızlığı önleyen hem de üreticinin sorumluluk ve aidiyetini belgeleyen temel tescil aracıdır.Kesin

التماثل في العلوم العددية والإنسانية

Alanİzomorfik KarşılıkAçıklamaGüven
Sayısal bilimlerKriptografik dijital imza, DNA barkodlama, spektroskopik iz (spektrum)Bir verinin veya biyolojik yapının kaynağını, orijinalliğini ve değiştirilemezliğini kesinleştiren benzersiz yapısal iz; atomların ışıma yaparak kendilerini ele veren spektral çizgileri.Güçlü
Beşeri bilimlerToplumsal damgalama (stigmatizasyon), hukuki kimlikleme ve semiyotik ferâsetToplumun veya hukukun bireye yüklediği silinmez kimlik tescili; suçluluk veya asalet alametleri; sosyolojik ve psikolojik göstergelerin analizi.Kesin

التضييق الخاطئ وخطر الخطأ

AlanAçıklama
Modern daraltma riskiKökü yalnızca bir hayvanı kızgın demirle dağlama pratiğine veya sadece fiziksel yüz güzelliğine (vesim) indirgemek; kavramın epistemolojik (işaretten hakikate varma) ve eskatolojik (nihai kimlik tescili) boyutlarını göz ardı etmek.
Kur'an içi daha geniş anlamKur'an'da kök, hem kozmik/tarihsel harabelerdeki ilahi ceza izlerini okuyan entelektüel-ruhani gözlemi (tevessüm), hem de hakikate karşı kibirlenenlerin ontolojik iflasının yüzlerine kazınmasını (burun üzerine damga) ifade eden kuşatıcı bir hakikat-tescil diyalektiğidir.
Yanlış anlamanın doğuracağı hataKök daraltıldığında, Hicr 15:75'teki mütevessimîn vasfı salt bir «tahmin veya his» zannedilir; oysa bu, sünnetullahın yeryüzündeki nesnel izlerini okuma metodolojisidir. Benzer şekilde Kalem 68:16'daki tehdit basit bir mecaz sanılarak ahlaki alçalışın kaçınılmaz ontolojik tescili kavranamaz.

خلاصة موجَّهة لفهم القرآن

SoruCevap
Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir?Kur'an'ın semiyotik ve ontolojik metodolojisini kavramak için vazgeçilmezdir. Vahiy, insanın önüne rastgele olaylar değil, okunmayı bekleyen «alametler» (âyât) koyar. وسم kökü, bu alametlerin hem tarihsel/nesnel dünyada silinmez birer tescil olduğunu hem de basiret sahibi bir zihnin bu damgalardan yola çıkarak gayba ve hakikate ulaşabileceğini temellendirir.
Hangi ayet gruplarında belirleyicidir?Geçmiş kavimlerin helak kalıntılarını ve yeryüzündeki ibret levhalarını konu edinen kıssa ayetlerinde (özellikle Lût kavmi bağlamında Hicr 15:75) ve ahlaki kibir sergileyen nankör servet sahiplerinin nihai akıbetini tasvir eden uyan ayetlerinde (Kalem 68:16) doğrudan belirleyicidir. Ayrıca «sîmâ» kavramının geçtiği ayetlerle semantik akrabalık içindedir.
Hangi yanlış anlamaları düzeltir?Tarihsel kalıntıların yalnızca arkeolojik birer nesne olduğu yanılgısını düzeltir; onların ilahi adaletin silinmez «mevsimleri ve damgaları» olduğunu gösterir. Müminin ferasetini ise mistik bir kehanet olmaktan çıkarıp, nesnel göstergeleri derinlemesine tahlil eden rasyonel-kalbî bir kavrayış (tevessüm) zeminine oturtur.

التركيب النهائي والنموذج الرياضي

  • Somut anlamBir nesnenin, özellikle hayvanın veya mülkün yüzeyine kalıcı, silinmez ve mülkiyeti tescil eden bir damga veya dağlama izi koymak; yeryüzünde yeşillik bırakan ilk yağmurun izi.
  • Soyut anlamBir varlığın dış görünüşündeki, fiillerindeki veya tarihteki somut alametlerden, izlerden ve göstergelerden yola çıkarak onun iç mahiyetini, ahlaki değerini ve nihai hakikatini basiretle kavramak.
  • Sistematik karşılıkTescil, alametleme ve göstergebilimsel idrak; ontolojik gerçekliğin dış yüzeyde kodlanması ve bu kodun ehil bilinçler tarafından deşifre edilmesi mekanizması.
  • LaTeX modeliS→τΣ  ⟹  Φ(Σ)=H
  • LaTeX açıklamasıModelde S nesneyi veya varlığı, τ tescil ve damgalama eylemini, Σ nesne üzerinde oluşan kalıcı ve silinmez somut işareti/damgayı temsil eder. İkinci aşamada Φ basiret ve feraset fonksiyonunu (tevessüm kabiliyetini) gösterir; bu fonksiyon görünür damgayı (Σ) girdi olarak alıp nesnenin örtük hakikatine ve nihai mahiyetine (H) ulaşır. Kökün çift yönlü dinamiği, nesneye işaretin kazınması ile o işaretten hakikatin okunması arasındaki bağıntıyı modeller.
النسخة النصية (لأدوات الذكاء الاصطناعي)فهرس الجذور حسب الحروف: و