وسوس

اختصارات لوحة المفاتيح

البحث
/
ملاحظة جديدة
n
الآية السابقة / التالية
[ ]
وضع القراءة
f
وضع الشبكة
g
كون القرآن
e
إغلاق / رجوع
Esc
تخطَّ الشبكة

شبكة الجذر

شبكة الجذر: و-س-والصيغ: ٤ · الجذور المجاورة: ٢٤ · الآيات: ٥ · السور: ٤؛ المحتوى نفسه مسرود في بطاقات «الصيغ» و«الجذور المجاورة» و«الآيات».بديحبلأنسوسوسفَوَسْوَسَشجرأدمتُوَسْوِسُبليملكالْوَسْوَاسِشطنصدردللشرر

الجذرالصيغ ٤الآيات ٥السور ٤المجاورة ٢٤

▶ افتح الشبكة (ثلاثية الأبعاد)

وسوس

و - س - و

جذر
  • الورود: ٥
  • الآيات: ٥
  • الصيغ: ٤
  • المعاجم: ٩

Fıs fıs etmek anlamındadır. Arapçada seslerin taklidi ile oluşmuş kelimelerin tekrarı ile fiil yapılmaktadır. Bunların üçlü kökü yoktur. Bunlara müşahhas ilk kök aramak gerekmez. Türkçede mastar fısıldamak, vızıldamak şeklinde ifade edilir. Vesvas fısıldayan olarak çevirilecektir.المزيد ›

ملاحظاتي

المعاجم(٩)

★ معجم آق إيفلر (بالتركية)التركية

Fıs fıs etmek anlamındadır. Arapçada seslerin taklidi ile oluşmuş kelimelerin tekrarı ile fiil yapılmaktadır. Bunların üçlü kökü yoktur. Bunlara müşahhas ilk kök aramak gerekmez. Türkçede mastar fısıldamak, vızıldamak şeklinde ifade edilir. Vesvas fısıldayan olarak çevirilecektir.

كتاب العين

الخليل بن أحمد · القرن ٨مترجمالحروف: ٩٬١٤٨
باب اللفيف من السين س ي أ، س ي ي، س و ي، س و أ، س أ و، أ و س، أ ي س، أ أ س، و ي س، س و ي، أ س ي، أ س و، س ي ه، أ س س، و س و س، س أ س، س أ س أ مستعملات سيأ: السَّيْء بوزن الشّيْء: اللّبَنُ القليلُ قبل نزول الدِّرَّة، من تأليف سين وياء وهمزة فهي ثلاثة أحرف مؤلفّة، قال: كما استغاث بَسيْءٍ فزُّ غَـيْطـلةٍ خافَ العُيُونَ فلم يُنظَرْ به الحَشَكُ سيي: السِّيُّ: المكان المستوي. هما سِيّانِ، أي:
رابط المدخل

باب اللفيف من السين س ي أ، س ي ي، س و ي، س و أ، س أ و، أ و س، أ ي س، أ أ س، و ي س، س و ي، أ س ي، أ س و، س ي ه، أ س س، و س و س، س أ س، س أ س أ مستعملات سيأ: السَّيْء بوزن الشّيْء: اللّبَنُ القليلُ قبل نزول الدِّرَّة، من تأليف سين وياء وهمزة فهي ثلاثة أحرف مؤلفّة، قال: كما استغاث بَسيْءٍ فزُّ غَـيْطـلةٍ خافَ العُيُونَ فلم يُنظَرْ به الحَشَكُ سيي: السِّيُّ: المكان المستوي. هما سِيّانِ، أي: مثلان، أراد بهما: سواءان، غير أنّ العرب تقول: هما سواء، وذلك في الجميع والواحد. وإذا جمعوا سِيّان قالوا: سواسية ولم يقولوا: سواسين كذا وكذا، وهم سواء، هذا هو العالي من كلام العرب، قال: سِيّان أفلح من يُعطِي ومن يَعدُ سوي: سوَيت الشّيء فاستوى وقوله في البيع: لا يَسوَى ولا يساوي، أي: لا يكون هذا مع هذا سيَّيْنِ من السّواء. وساويت هذا بهذا، أي: رفعته حتّى بلغ قدرَهُ ومَبلَغَه، كما قال الله عزّ وجلّ: "حتّى إذا ساوى بين الصَّدَفَيْنِ"، أي: الجَبَلين، أي: ردم طريقي يأجوج وماجوج بالقِطْر، أي سوّى أحَدَهما بالآخر، أيك رفعه حتّى بلغ طولُه طُولَهما. والمساواةُ والاستواءُ واحدٌ، فأمّا يَسْوَى فإنّها نادرة، لا يقال منه سَوِي ولا سَوَى، وكما أنّ نَكَرَ جاءت نادرة، ولا يُقال منه ينكر، وإذا رجعوا إلى الفِعل قالوا: يُنْكِرُ، كذلك إذا رجعوا إلى الفعل من يَسْوَى قالوا: ساوَى، وقال بعضهم: يُساوي ويَسْوَى واحد، إلاّ أنّ يَسوى مُوَلَّد، ولا يقال منه فَعَل ولا يفعل، ولا يصَرّف ويُجْمَع السِّيّ: أسواء، كما قال: النّاس أسواءٌ وشتّى في الشِّيَمْ وكلّهم يجمعهـم بَـيتُ الأَدَمْ أي: على اختلاف أخلاقهم، أي: هم كبيت فيه الأَدَم فمنه الجيّد والوسط والرّديء. والسَّواء، ممدود: وسط كلّ شيء. وسوى، مقصور، إذا كان في موضع غير ففيها لغتان بكسر السّين، مقصور، وبفتحها ممدود. ويقال: هما على سَوِيّةٍ من الأمر، أي: على سَواء وتَسويةٍ واستواء. والسّيّ: موضع بالبادية أملس. والسَوِيّة: قَتَبٌ أعجميٌّ للبعير، والجميعُ: السَّوايا. والسَّويّ: الذي سوّى الله خَلقَه، لا دَمامةَ فيه ولا داء. وقوله جلّ وعز: "مكاناً سُوَى"، أي: معلما قد عَلِمَ القومُ به، وقال الضّرير في قوله تعالى: "مكاناً سوى": سُوى وسِوَى واحد، أي: مُسْتَوياً تُدرِكُه الأَبْصار. وتصغير سواء وسوى: سُوَيّ، ويُجمَع على سواسية وأسواء. سوء: والسّوء نعت لكلّ شيء رديء. ساء يَسُوءُ، لازمٌ ومجاوزٌ وساء الشّيء: قَبُح فهو سَيِّئٌ والسُّوء: اسم جامعٌ للآفات والدّاء. وسُؤْت وَجْهَ فلان وأنا أَسُوءُهُ، مَساءةً ومَساية لغة، تقول: أدرتُ مَساءَتَكَ ومَسايَتَكَ، وأساءت إليه في الصُّنْع. واستاء من السّوء بمنزلة اهتمّ من الهمّ. وأساء فلان خياطة هذا الثّوب، وسُؤت فلانا، وسُؤت له وجهه، وتقول: ساء ما فعل صنيعاً يسوء، أي: قبح صنيعُة صنيعاً. والسَّيَّىء والسَّيِّئة: عملان قبيحان، يصير السّيِّيء نعتاً للذَّكَر من الأعمال، والسَّيِّئة للأنثَى، قال: "والله يعفو عن السَّيْئات والزللِ" والسَّيّئة: اسم كالخطيئة. والسُّوءَى، بوزن فُعلَى: اسم للفَعْلة السَّيِّئة، بمنزلة الحُسْنَى للحَسَنة، محمولة على جهة النَّعْت في حدّ أّفعل وفُعْلَى كالأَسْوَأ والسُّوءَى، رجلٌ أَسوَأ، وامرأة سُوءَى، أي: قبيحة. سوأة: اسم أبي حيّ من قيس بن عامر. والسَّوْأةُ: فرج الرَّجُل والمراة، قال الله عزّ وجل: "فبدت لهما سَوآتُهما"، والعرب إذا أرادوا شيئين من شيئين هما من خِلْقةٍ في نفس الشّيء، نحو القلب واليد، قالوا: قلوبهما وايديهما ونحو ذلك. والسَّوْأةُ: كلُّ عمل وأمر شائن ويُقال: سَوْأَةً لفُلانٍ، نصبٌ، لأنه ليس بخبر إنّما هو شَتْم ودعاء. والسّوأة السَّوءاء: المرأة المخالفة. وتقول في النَّكرة: رجلُ سَوْءٍ، وإذا عرّفت، قلت: هذا الرّحلُ السَّوْءُ، ولم تُضِفْ وتقول: هذا عَمَلُ سَوْء، ولم تقل العمل السّوء، لأنّ السَّوْءَ يكون نعتاً للرجل، ولا يكون السَّوْء نعتاً للعمل لأن الفعل من الرّجل وليس الفعل من السَّوْء، كما تقول: قول صِدْقٍ، والقولُ الصِّدْق، ورجل صِدْق، ولا تقول: الرّجلُ الصِّدْق لأنّ الرّجل ليس من الصِّدْق. وأمّا السُّوءُ فكلّ ما ذُكر بسيِّئٍ فهو السُّوء ويكنّى بالسُّوء عن البرص، قال جلّ وعزّ: "تَخرُجْ بَيضاءَ من غَيرِ سوء"، أي: برص ويُقال: لا خير فيقول السُّوء، فإِذا فتحت السِّين فهو على ما وصفنا. وإذا ضممت السّين فمعناه: لا تقل سُوءاً. وتقول: استاء فلانٌ من السُّوء، وهو بمنزلة اهْتَمّ من الهَمّ، وفي الحديث عن النّبّي صلى الله وعليه وعلى آله وسلّم: "أنّ رجلاً قص عليه رؤيا فاستاء لها"، أي: الرؤيا ساءته فاستاء لها إنّما هو افتعل منه. سأو: السأو: بعد الهمّه والنزاع. تقول إنك لذو سأو بعيد الهمّة قال ذو الرُّمة: كأنّني من هَوَى خرقاءَ مُطَّرَفٌ دامي الأَظَلّ بعيدُ السَّأْو مَهْيُومُ يعني: همّه الذي تنازعه إليه نفسه. واستاء من السُّوء بمنزلة اهتمّ من الهمّ. أوس: أَوْسٌ: قبيلةٌ من اليمن، واشتقاقه من آسَ يؤوس أوساً، والاسم: الإياس، وهو من العِوَض، أُستُهُ أؤوسه أوسا: عُضْتُه أَعُوضُهُ عَوضاً واستآسني فأستُه، أي: استعوضني فعوّضته قال الجعديّ: ثلاثة أَهْلين افـيتـهـم وكان الإلهُ هو المستآسا وتقول: إذا التوى عليك أخ بأخوته فاستأْيِسِ اللهَ من أخوتك خيراً منه. ويقال للذئب: أوس وأُوَيس، قال: ما فَعَلَ اليومَ أُوَيْسٌ بالغَنَمْ وأوس: زجر العرب للمَعز والبَقر، تقول: أَوْس أَوْس. أيس: أَيس: كلمة قد أُمِيتَتْ، وذكر الخليل أنّ العَرَب تقول: ائتني به من حيث أيس وليس، ولم يستعمل أيس إلاّ في هذا، وإنما معناها كمعنى من حيث هو فيحال الكينونة والوَجْد والجدة، وقال: إنّ ليس معناها: لا أَيْس، أي: لا وَجْد. والتّأييسُ: الاستقلال، يقال: ما أَيَّسنا فلاناً خيراً، أي: استقلَلْنا من خيراً، أي: أردته، لأستخرج منه شيئاً فما قَدَرت عليه، وقد أَيَّس يُؤَيِّس تأييساً قال كعب بن زهير: وجلدُها من أَطومٍ ما يُؤَسِّـه طِلحٌ بضاحية المتنين مهزول والإياس: انقطاع المطمع، واليأس: نقيض الرجاء يئست منه بأساً، وآيست فلانا إياساً، فأما أَيستُهُ فهو خطأ إلاّ أن يجييء في لغة على لتحويل، وهو قبيحٌ جِدّاً. وتقول: أيأسته فاستيأْس، والمصدر منه إياس. فأمّا العامّة فيحذفون الهمزة الأخيرة، ويفتحون الياء عليها، فيقولون: أَيَسته إياساً. وتقول في معنى منه: قد يئست أنّك رجل صِدْق، أي: عملت. قال جلّ وعز: "أفلم ييأس الذين آمنوا"، وقال الشّاعر: ألم يَيأسِ الأقوامُ أنّـي أنـا ابـنُـهُ وإن كنت عن عُرْض العَشيرة نائيا آس: الآسُ: شَجَرٌ ورقُهُ العِطْر، الواحدةُ بالهاء والآسُ: شيءٌ من العسل، تقول: أَصَبْنا آسآ من العسل، كما تقول: كعباً من السَّمن، قال مالك بن خالد الخُناعيّ الهُذليّ: والخُنْسُ لن يُعْجِزَ الأيّامَ ذو حَيَدٍ بمُشْمَخِرٍّ به الظَّـيّانُ والآس والآس: القبر والآس:الصّاحب. ويس: ويس: كلمةٌ في مَوْضعِ رَأْقةٍ واستِمْلاح، كقولك للصّبيّ: وَيسَه ما أَملَحَهُ. سوي: أَسْوَى فلانٌ حرفاً من كتاب الله، أي: أسقط وأغفل. وأسويته أنا: مثله. أسي: الأَسَى، مقصور: الحُزْنُ على الشَّيء أَسِيَ يَأْسَى أَسىً فهو أسيان، والمرأة: أَسيَى والجميع: أسايا، وأسيانون، وأَسْيَيات ويجوز في الوحدان: أَسْيان وأَسْوان، قال: ماذا هنالك من أسوان مُكْتَئِبٍ وساهفٍ ثَمِلٍ في صَعْدةٍ قِصَمِ أي: كِسَر. وأَسَّيته أُؤَسِيّهِ تأسيةً، أي: عزّيته، وتأسَّى مثل تَعَزَّى. وآسية: اسم امرأة فرعون. والآسِيَةُ، بوزن فاعِلة: ما أسّس على بنيانٍ فأحكم، ثمّ أُسِّس ثمّ رُفع فقه بناء غير ذلك من ساريةٍ أو نحوها. وإنّ منزلة فلان عند الملك آسيّة، على وزن فاعلة، لا تزول. أسو:

والأَسوُ: علاجُ الطّبيب الجراحاتِ بالأَدوية والخِياطة، أسا يَأْسُو أَسْواً، قال: أَرفَقُ من أَسْوِ الطّبيبِ الآسي وقيل: الآسية: المعالجة والمداوية، والجمع: آسياتٌ وأواسٍ. وأما أواسي المسجد فواحدتها: آسية، وهي السّارية. وجعل الأَعشَى الأُسَى مصدر الأَسْوَة، وإنّما الأُسى جماعة الأُسْوة من المواساة والتّأسّي. تقول: هؤلاء القوم أسوةٌ في هذا الأمر، أي: حالهم فيه واحدة وفلانٌ يأتسي بفلان، أي: يرى أن له فيه أسوة إذا اقتدى به وكان في مثل حاله، والجمع: الأُسَى، ويقال: إسوة وإسى، وفلان يأتسى لفُلان، أي: يَرصى لنفسه ما رضيه، قال: هلاّ ذكرت أُسىً في مثلها عبرٌ بل وافق الشّوق من معتَاده وفقا أي: وقع موافقا، يقول: لم تذكر ذاك وذكرت غيره، ويقول: الشّوق غلب الأسَى. سيه: وسِيةُ القَوْس: رأس قابها. أس: الرّاقون إِذا رَقَوا الحيّة ليأخذوها ففرغ أحدهم من رُقْيته قال لها: أُسْ فتخضع وتلين. والأُسُّ: أصل تأسيس البناء، والجميع: الإِساس، وفي لغة: الأَسَس، والجميع: الآساس، ممدود. وأسٌ الرّماد: ما بقي في الموقد، قال: فلم يبق إلاّ آلُ خَيْمٍ مُنَـصَّـبٍ وسُفعٌ على أُسٍّ ونُؤْيٌ مُعَثلَبُ وأسَّسْت داراً: بنيتُ حُدُودَها، ورفعت من قواعدها، ويُقال: هذا تأسيسٌ حَسَن. والتَّأسيسُ في الشِّعْر أَلفٌ تلزمُ القافيةَ وبينَهما وبينَ أَحرُف الرَّوِيّ حرف يجوز رفعه وكَسْرُه ونَصْبُه، نحو: مَفاعِلنْ، فلو جاء مثل محمّد في قافية لم يكن فيه تَأْسيس، حتّى يكون نحو: مُجاهد، فالألف تأسيسُه، وإن جاء شيء من غير تأسيس فهو المؤسّس، وهو عيبٌ في الشِّعر، غير أنّه ربّما اضطُرَّ إليه، وأحسن ما يكون ذلك إذا كان الحرفُ الذّي بعد الألف مفتوحاً، لأن فتحته تغلب على فتحة الألف، كأنّها تُزال من الوهم، كما قال العجّاج: مُبارَكٌ للأَنبياء خاتَمُ مُعَلِّمٌ آيَ الهُدَى مُعَلَّمُ فلو قال خاتِم بكسر التّاء لم يَحْسُنْ. وسوس: الوسوسة: حديث النّفس. والوسواس: الصوت الخفي من ريحٍ تهزّ قصباً ونحوه، وبه يُشَبّه صوتُ الحلي، قال الأَعْشَى: تسمعُ للحَلْيِ وَسواساً إذا انصرفت كما استعان بريحٍ عِشْرِقٌ زَجِـلُ وتقول: وسوس إليّ، ووسوس في صدري، وفلان موسوس، أي: غلبت عليه الوسوسة. والوَسواس: اسم الشّيطان، في قوله تعالى: "من شرّ الوَسواس". والوَسْواسُ في بيت ذي الرُّمّة: فبـاتَ يُشْـئِزُهُ ثـأدٌ ويُسـهِــرُهُ تذاؤب الرِّيح والوَسواس والهَضَبُ: همسُ الصّائدِ وكلامه. ساس: السُّوس والسّاسُ. العُثَّةُ التي تقع في الثّياب والطّعام. تقول: سِيسَ الطَّعامُ فهو مَسُوس. والسُّوسُ: حَشيشةُ تُشبه القَتَّ. والسِّياسة: فعل السائس الذي يسوس الدّوابَّ سياسهً، يقوم عليها ويروضها. والوالي يَسُوس الرَّعيّةَ أَمْرَهم. والسّوس: داءٌ يكون بعجز الدّابّة بين الفَخِذِ والوَرِك، يورثه ضعف الرِّجل. والنّعت أسوس. والسَّواسُ: شجر، الواحدة بالهاء، من أفضل ما يُتَّخَذ منه زند، لأنّه قلّما يصلِد، قال الطّرمّاح: وأخرج، أُمُّه لسَواسِ سَلْمى لمعفور الضَّرا ضَرِم الجَنينِ أبو ساسان: كنية كِسْرى، والحُصَين بن المنذر ومن جعل: ساسان: فعلان، فتصغيره: سُوَيْسان. والسِّيساء: منسج الحمار والبغل، وجعله الرّاجز مُجتَمع داياتِ البَعير، قال: قُفّاً كِسيساء البعير قافلا سأسا: السَّأْسأةُ: من قولك: سأسأت بالحمار، أي: قلت له: سأسأ لحبس.

الصحاح

الجوهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ٣٦٢
الوَسْوَسَةُ: حديث النفس، يقال: وَسْوَسَتْ إليه نفسه وَسْوَسَةً ووِسْواساً بكسر الواو. والوَسْواسُ بالفتح: الاسم، مثل الزَلزالِ والزِلزالِ. وقوله تعالى: "فَوَسْوَسَ لهما الشيطانُ" يريد إليهما. ويقال لهَمْسِ الصائدِ والكلابِ وأصوات الحَلْي: وَسْواسٌ. قال الأعشى: تسمعُ للحَلْي وَسْواساً إذا انصرفتكما استعانَ بريحٍ عِشْرِقٌ زَجِـلْ والوَسْواسُ: اسمُ الشَيطان.
اقرأ المدخل كاملًا

تهذيب اللغة

الأزهري · القرن ١٠بلا ترجمةالحروف: ٢٩٬٧٧٥
باب اللفيف من حرف السّين سيء ، لسي ، سوى ، سوء ، سأو ، سوس ، سيسء ، وسوس ، أوس ، أس ، أيس ، لأس ، أسى ، أسي ، أسو ، ساسا ، وسىء ، ويس ، سأي ومن حروفه المستعمَلة : السَّيء . والسَّيّ . وسِوَى . وسَواء . وساوَى . واستَوى . والسويّة . والسّوِيّ . والسُّوء . والسَّوء . والسَّيِّىء . والسَّوْء . وأسْوَى . والسَّأْوُ . والسّوس . والسّيساء . والوسْواس . وأوَس . والآس . والأس . وألاس . والأيْس . والأُسّ
اقرأ المدخل كاملًا

المفردات في غريب القرآن

الراغب الأصفهاني · القرن ١١مترجمالحروف: ٢٬٩٨٤
- الوسوسة: الخطرة الرديئة، وأصله من الوسواس، وهو صوت الحلي، والهمس الخفي. قال الله تعالى: ﴿فوسوس إليه الشيطان﴾ [طه/120]، وقال: ﴿من شر الوسواس﴾ [الناس/4] ويقال لهمس الصائد وسواس. * وسط - وسط الشيء: ما له طرفان متساويا القدر، ويقال ذلك في الكمية المتصلة كالجسم الواحد إذا قلت: وسطه صلب، وضربت وسط رأسه بفتح السين. ووسط بالسكون. يقال في الكمية المنفصلة كشيء يفصل بين جسمين. نحو وسط القوم كذا. والوسط
اقرأ المدخل كاملًا

أساس البلاغة

الزمخشري · القرن ١٢مترجمالحروف: ٢٠٠
و س و س وسوس الرجل بلفظ ما سمى فاعله فهو موسوس بالكسر‏.‏ قال‏:‏ وسوس يدعو مخلصاً رب الفلق وهو فعل غير متعدّ نحو ولول ووعوع‏.‏ ووسوس إليه الشيطان‏.‏ ومن المجاز‏:‏ وسوس الحليّ والقصب وسمعت وسواسه‏.‏
اقرأ المدخل كاملًا

القاموس المحيط

الفيروزآبادي · القرن ١٥مترجمالحروف: ٣٠٨
* و س و س * * الوَسْوَسَةُ * حديث النفس يقال * وَسْوَسَتْ * إليه نفسه * وَسْوَسَةً * و * وِسْوَاسَاً * بكسر الواو و * الوَسْوَاسُ * بالفتح الاسم كالزِّلزال والزَّلزال وقوله تعالى ﴿فوسوس لهما الشيطان﴾ يريد إليهما ولكن العرب توصل بهذه الحروف كلها الفعل ويقال لصوت الحلي * وَسْوَاس * والوسواس أيضا اسم الشيطان
اقرأ المدخل كاملًا

قاموس سالمون

هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩مترجمالحروف: ٣٩٢
وَسْوَسَ وَسْوَسَ a. [ La or Ila ], Whispered, suggested wicked things to, tempted. b. Troubled, pricked ( conscience ). c. Whispered, muttered to himself. تَوَسْوَسَ تَوَسْوَسَ II a. [ coll. ], Was uneasy. وَسْوَاْس وَسْوَاْس 48 , ( pl. وَسَاْوِسُ 47 ), a. Evil suggestion; temptation. b. [ art. ], The Tempter, Satan. c. Rustling; jingling. d. [ coll. ], Perplexity; scruple.
اقرأ المدخل كاملًا

كتاب الله

مستخلص من الاستعمال القرآنيمترجمالحروف: ٨٬٠٢٥
وسوس وَسْوَسَ - يُوَسْوِسُ - وَسْوَاس وَسْوَسَ - يُوَسْوِسُ + كائن + لكائن + بشيء: ينقل معلومات إلى النفس فيها شك وحذر، عن طريق غير حواسي: تظهر في النفس معلومات تبدو كأنها قادمة من إلهام أو وحي أو كلام ذاتي داخلي، ويقابلها المرء بالشك والحذر، فتظل المعلومة تتردد بين القبول والشك، وتجعل المرء متردداَ متذبذباَ: والتضعيف في لفظ (وسوسة) يعطي
اقرأ المدخل كاملًا

الصيغ(٤)

الجذور المجاورةالمجاورة: ٢٤ (الإجمالي: ٤٠)

الترتيب: مدى قوة اجتماع الجذرين في الآية نفسها مقارنةً بالمصادفة (نسبة الأرجحية لدنينغ). يُذكر عدد الآيات المشتركة في كل سطر. الأدوات مخفية افتراضيًا.
  1. شجر

    الآيات المشتركة: ٢ · Ağaç

  2. بلي

    الآيات المشتركة: ١ · Yıpranır

  3. خنس

    الآيات المشتركة: ١ · Hennas : Hunus, hayvanın yuvası, yatağı anlamındadır

  4. شطن

    الآيات المشتركة: ٢ · Şetan, kuyudan su çekilen uzun iptir

  5. خلد

    الآيات المشتركة: ٢ · Huld : Parçalanmayan sert kaya demektir

  6. حبل

    الآيات المشتركة: ١ · Habl ip demektir

  7. دلل

    الآيات المشتركة: ١ · Dell : Delv kova demektir

  8. ورد

    الآيات المشتركة: ١ · Gül demektir

  9. ملك

    الآيات المشتركة: ٢ · Melekut, tüm kainatı mülk olarak varlığını ifade eder

  10. أدم

    الآيات المشتركة: ١ · Edim dibalı deri demektir

  11. بدي

    الآيات المشتركة: ١ · Açığa çıkarırsınız

  12. شرر

    الآيات المشتركة: ١ · Şerareden gelen bir kelimedir

الآيات التي ورد فيها(٥)

  1. فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطَانُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وُورِيَ عَنْهُمَا مِنْ …

    Vesvese verdi

  2. فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَاآدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَا يَبْلَى

    Vesvese verdi

تحليل الجذر

تعريف الجذر والخلاصة

AlanDeğer
Kökوسوس
YapıDörtlü mükerrer kök
Özel DurumMükerrer
Bağlamsal Yakın Köklerهمس, نزغ, نفث
Zıt Kökجهر
Çekirdek Özet 1Rüzgârın kamışları sallaması, takıların birbirine çarpması veya avcının hissettirmeden sokulması esnasında çıkan hafif, gizli ve tekrarlı hışırtı sesi
Çekirdek Özet 2Şeytanın veya nefsin algı eşiğinin altında kalarak bilince sürekli, gizli ve ritmik şekilde aldatıcı telkinde bulunması
Çekirdek Özet 3Dışsal veya içsel yıkıcı girdilerin açık bir zorlama olmaksızın, içeriden gelen doğal bir düşünceymiş gibi zihne sızdırılması mekanizması
Kritik Hata RiskiKökün yalnızca psikolojik bir takıntı veya kuruntuya indirgenerek, ayetlerdeki ontolojik saptırıcı müdahalenin ve nefsin iç dinamiklerinin göz ardı edilmesi

التحليل الثنائي

Biliteral ÇekirdekTemel AnlamEklenen UnsurOluşan Anlam Farkı
وسHafif, belirsiz ve gizli ses çıkarma; işitilip işitilmediği sınırda olan zayıf fısıltı ve temas hareketiوÇekirdeğin ürettiği hafif ses hareketine süreklilik, içsel yankı ve bağlayıcı bir akış kazandırılmıştır
وسHafif, belirsiz ve gizli ses çıkarma; işitilip işitilmediği sınırda olan zayıf fısıltı ve temas hareketiسİkili yapının ritmik olarak ötelenmesiyle hafif ses bir defalık olmaktan çıkıp aralıksız tekrarlanan ve bilinci kuşatan bir hışırtı zincirine dönüşmüştür

التحليل التصويري للحروف

BirimPiktografik İmge / HareketAnlam Açıklaması
وÇengel, çadır kazığı; bağlama, ekleme, tutturmaBilince dışarıdan bir telkin kancası atarak düşünceyi kendine bağlama hareketi
سDiken, destek; tutunma, dayanma, korumaZihnin savunma hatlarına bir diken gibi batarak tutunma ve örtük direnç kurma
وÇengel, çadır kazığı; bağlama, ekleme, tutturmaİlk bağı gevşetmeden ikinci bir kanca ile telkini pekiştirme ve zihinsel akışı devam ettirme
سDiken, destek; tutunma, dayanma, korumaTekrarlayan tutunmayla zihnin koruyucu duvarlarını aşındırıp düşünceyi sürekli tahrik etme
وسوسÇengel ve dikenin ritmik tekrarıBilinç yüzeyine fark ettirmeden art arda kancalar atarak ve iğneler batırarak zihni sürekli meşgul eden ritmik sızıntı

الاستعمال التاريخي والمبكر

AlanVeri
İlk fiziksel anlamRüzgârın esintisiyle sazlık ve kamışların birbirine sürtünmesinden çıkan hafif hışırtı, kadının yürürken halhal ve ziynet eşyalarının çıkardığı gizli şıngırtı ve avcının ava yaklaşırken çıkardığı fısıltı
Cahiliye şiiri kullanımıA‘şâ, sevgilisinin yürüyüşü esnasında takılarının çıkardığı ince sesi rüzgârın sazlıkta çıkardığı hafif hışırtıya benzeterek şöyle der: تَسْمَعُ لِلْحَلْيِ وَسْوَاساً إِذَا انْصَرَفَتْ / كَمَا اسْتَعَانَ بِرِيحٍ عِشْرِقٌ زَجِلُ
Erken Arapça kullanımEmevî dönemi şairi Zü’r-Rumme, avcının avını ürkütmemek için çıkardığı gizli fısıltıyı ve rüzgâr sesini şu beytinde bu kökle anar: فَبَاتَ يُشْئِزُهُ ثَأْدٌ وَيُسْهِرُهُ / تَذَاؤُبُ الرِّيحِ وَالْوَسْوَاسُ وَالْهَضَبُ

المصدر Kitābü’l-ʿAyn, Lisānü’l-ʿArab, el-Müfredât, Esâsü’l-Belâga.

الطبقة الاشتقاقية السامية

Arapça وسوس kökü, Sami ve Afro-Asyatik dil ailesinde doğal seslerin taklidine dayanan onomatopoetik kökler grubuna aittir. Kökün morfolojik omurgası, rüzgârın, fısıltının, sürtünmenin veya fıslama sesinin benzetilmesiyle oluşan ikili bir hecenin yinelenmesi esasına dayanır. İbranice ve Aramicede doğrudan aynı dörtlü biçim korunmamış olmakla birlikte, fısıldama, alçak sesle konuşma ve tıslama bildiren ses taklidi yapılarla (İbranice l-h-ş kökünün gizli fısıltı ve telkin bildirmesi gibi) anlamsal bir örtüşme sergiler. Arapçada bu kök, salt bir ses taklidi olmaktan çıkarak dilsel bir soyutlamaya uğramış; işitme duyusunun eşiğindeki hışırtıdan, insanın kalbine veya zihnine sinsice fısıldanan, kaynağı ve gelişi ilk anda ayırt edilemeyen örtük iç konuşmalara aktarılmıştır.

درجة الثقة Güçlü

المصدر Brown-Driver-Briggs, David Cohen, Lane’s Lexicon, Kitābü’l-ʿAyn.

التحليل الاشتقاقي

KatmanVeriAçıklamaGüven
İç Arapça etimolojik yönOnomatopoetik ikilemeFısıltı ve sürtünme sesini taklit eden iki sesli çekirdeğin ritmik tekrarıyla zihinsel süreklilik kazanan fiilKesin
Sami dilleriyle etimolojik ilişkiSes taklidi paralel yapılarSami dillerindeki hafif temas, fısıltı ve tıslama bildiren ikilemeli gövdelerle işlevsel ve fonetik yakınlıkGüçlü
Daha geniş dilsel ilişkiAfro-Asyatik fısıltı matrisiNefes, üfleme ve hışırtı seslerinin tekrarıyla zihne etki eden arkaik ses yansımalı tabanMuhtemel

المصدر David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques), Lisānü’l-ʿArab.

الجذور الشقيقة (التقاليب)

KombinasyonDurumTemel AnlamAnlam DetayıNot
وسوسAnlamlıGizli ses çıkarmakRüzgâr hışırtısı, takı sesi ve nefsin ya da şeytanın zihne fısıldadığı örtük telkinHedef kök; Kur'an'da geçer

الجذور المجاورة والجذر المضاد

Kökİlişki TürüAnlam AlanıKarşılaştırmalı NüansAnlam Detayı
وسوسMerkezGizli telkinRitmik, sürekli, eşik altı ve içsel bir his gibi algılanan fısıltıZihne sızan ve kaynağı ilk anda belirsiz olan aldatıcı düşünce
همسKomşuAlçak sesSesin yalnızca fiziksel olarak duyulamayacak kadar kısık çıkarılmasıSadece sesin düşüklüğünü anlatır; aldatıcı bir telkin gayesi barındırmaz
نزغKomşuKışkırtmaİki tarafın arasını bozmak için aniden araya girip fitili ateşleyen dürtüSüreklilikten ziyade anlık bir dürtme ve çatışma çıkarma vuruşudur
نفثKomşuÜflemeTükürüksüz hafif üfleme yoluyla dışarıdan yapılan düğümleyici telkinDaha çok büyü ve doğrudan temas içeren üfürük hareketidir
جهرZıtAçığa vurmaSözü, sesi veya eylemi herkesin duyup göreceği şekilde alenileştirmeGizliliğin ve içsel sızıntının tam zıddı olarak açık beyan

مقابلات المعنى في لغات أخرى

DilKelime / KelimelerKısa AnlamDetayGüven
ArapçaوسوسGizli fısıltı ve telkinde bulunmaSesin kısıklığı ile zihinsel iğvayı aynı anda içerirKesin
LatinceSusurrare, insinuareFısıldamak, sinsice sızmakSusurrare hafif sesi karşılar; insinuare ise düşüncenin araya sızmasını verirGüçlü
İngilizceTo whisper, to insinuateFısıldamak, ima yoluyla sızdırmakTo whisper fiziksel fısıltıyı, to insinuate ise zihne sinsice sokulan telkini karşılarGüçlü
AlmancaEinflüstern, zischelnKulağına fısıldamak, telkin etmekEinflüstern kelimesi zihne dışarıdan yapılan sinsi fikir aşılamasını çok iyi yansıtırGüçlü
FransızcaChuchoter, insinuerAlçak sesle fısıldamak, aşılamakChuchoter hafif sesi verirken insinuer kalbe sokulan şüpheyi ifade ederGüçlü

المصدر Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Littré.

الوجوه والنظائر

Form / KullanımAnlam YüzüAyet Tipi / Bağlam
فوسوسŞeytanın dışsal aldatıcı telkiniŞeytanın insana yaklaşarak yasak ağaca yöneltmesi ve ebedilik vaadiyle zihnini bulandırması bağlamı (A‘râf 7:20, Tâhâ 20:120)
توَسوسNefsin içsel fısıltısı ve dürtüsüİnsanın kendi iç dünyasında ürettiği, henüz söze dökülmemiş gizli düşünceler ve Allah'ın bunu bilmesi bağlamı (Kâf 50:16)
الوسواس / يوسوسKaynağı gizlenen sinsi odakİnsanların ve cinlerin göğüslerine sürekli şüphe ve kötülük üfleyen, fırsat kollayan ayartıcı güç bağlamı (Nâs 114:4, Nâs 114:5)

سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث

DisiplinKullanım AlanıTartışma NoktasıAnlam Yoğunlaşması
KelamHâtır ve irade hürriyetiŞeytanın ve nefsin telkinlerinin insanın irade ve kesb fiiline etkisi; ilham ile vesvesenin ontolojik ayrımıKulun iradesini zorlamayan, sadece zihni bulandıran meyl ve hâtır boyutu
Fıkıhİbadetlerde şek ve mükellefiyetAbdest ve namazda şüphenin sürekli hale gelmesi durumunda mükellefin tabi olacağı hükümlerŞüphenin hüküm doğurmayacağı ve vesveseye itibar edilmeyeceği ilkesi
TefsirÂdem kıssası ve Nâs suresiŞeytanın cennette Âdem'e nasıl ulaştığı ve göğüslere vesvese vermenin keyfiyetiFiziksel olmayan, algı eşiğinin altından kalbe yapılan örtük tesir
HadisZihne gelen istemsiz düşüncelerKişinin kalbinden geçen küfür ve şüphe düşüncelerinden sorumlu tutulup tutulmayacağı meselesiEyleme dökülmeyen veya dille ikrar edilmeyen vesvesenin affedildiği vurgusu

تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي

SistemBağlamKarşılıkİşlevAçıklamaGüven
DiniKalp ve niyetŞüphe ve saptırıcı hâtırİtikadi ve ahlaki istikameti sarsmaDinin ihlas ve yakîn talebine karşı içsel çözülme üretirKesin
İlmiEpistemoloji ve metodolojiAsılsız vehim ve safsataDelile dayanmayan zihinsel kirlilikBilimsel doğrulama yerine kanıtsız şüpheleri zihne boca ederGüçlü
SiyasiKamuoyu ve istihbaratDezenformasyon ve fitneToplumsal güveni içten çökertmeAçık propaganda yerine fısıltı gazetesiyle algı operasyonu yürütürGüçlü
İktisadiPiyasa ve tüketimSahte ihtiyaç ve spekülasyonRasyonel tercihi manipüle etmeTüketiciyi gereksiz tüketime veya panik satışına sevk eden örtük algıMuhtemel

التماثل في العلوم العددية والإنسانية

Alanİzomorfik KarşılıkAçıklamaGüven
Sayısal bilimlerGürültü ve arka plan parazitiBir haberleşme kanalında ana sinyalin arasına karışarak veriyi bozan zayıf ama sürekli arka plan gürültüsüGüçlü
Beşeri bilimlerBilinçaltı telkin ve manipülasyonBireyin rasyonel filtresine takılmadan davranışlarını yönlendiren örtük psikolojik koşullandırmaKesin

التضييق الخاطئ وخطر الخطأ

AlanAçıklama
Modern daraltma riskiKavramın yalnızca modern tıptaki obsesif kompulsif bozukluk veya bireysel evham düzeyine indirgenmesi
Kur'an içi daha geniş anlamKökün hem insanın kendi iç benliğinden (nefis) kaynaklanan dürtüleri hem de dış kaynaklı (şeytan ve sinsi odaklar) ontolojik saptırma girişimlerini içeren çift yönlü bir zihinsel kuşatma olması
Yanlış anlamanın doğuracağı hataİnsanın zihnine gelen her kötü fısıltıyı şeytana yükleyip nefsin sorumluluğunu unutması veya Kur'an'ın uyardığı şeytani stratejileri basit bir sinirsel rahatsızlık sayarak manevi teyakkuzu terk etmesi

خلاصة موجَّهة لفهم القرآن

SoruCevap
Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir?Kur'an'ın insan psikolojisini derinlemesine ele alışını, kötülüğün insana kaba bir cebirle değil, zihne sızan son derece ince ve tatlı gösterilen telkinlerle kabul ettirildiğini kavramayı sağlar.
Hangi ayet gruplarında belirleyicidir?İnsanın yaratılışı ve ilk günah bağlamındaki Âdem kıssalarında, insanın iç monoloğunu konu alan Kâf suresinde ve kötülükten korunmanın sığınağını çizen Muavvizeteyn surelerinde belirleyicidir.
Hangi yanlış anlamaları düzeltir?Kötülüğün daima gürültülü ve bariz biçimde geldiği yanılgısını düzeltir; en tehlikeli sapmaların insanın kendi iç sesi sandığı örtük telkinlerle başladığını gösterir.

التركيب النهائي والنموذج الرياضي

  • Somut anlamHafif rüzgârın kamışları titretmesi veya halhalların birbirine sürtünmesiyle duyulan ritmik, gizli ve ince hışırtı sesi.
  • Soyut anlamBir bilincin, diğer bir bilince eşik altından sürekli, sinsi ve aldatıcı telkinler göndererek onun karar mekanizmasını içeriden bozması.
  • Sistematik karşılıkİletişim sistemlerinde ana taşıyıcı frekansın altına gizlenerek karar verici mekanizmayı yanıltan düşük genlikli parazit girdisi.
  • LaTeX modeliS(t)=S0+∑i=1nϵi⋅δ(t−ti)
  • LaTeX açıklamasıModelde S0 zihnin duru, asıl ve fıtri yönelimini; ti anlarında gerçekleşen δ fonksiyonu bilince yapılan anlık fısıltı ve temas vuruşlarını; ϵi algılanması zor olan son derece düşük genlikli sinsi telkin katsayısını; S(t) ise bu sürekli ve ritmik sızıntılar sonucunda başlangıçtaki safiyetten sapan nihai zihinsel hali temsil eder.
النسخة النصية (لأدوات الذكاء الاصطناعي)فهرس الجذور حسب الحروف: و