بهم
ب - ه - م
KÖK- 3 geçiş
- 3 ayet
- 2 sîga
- 13 sözlük
Dört ayak üzerine yürüyen hayvanlar demektir.devamı ›
Notlarım
Sözlükler(13)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Dört ayak üzerine yürüyen hayvanlar demektir.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR1.233 harfباب الهاء والميم والباء معهما
ب ه م مستعمل فقط بهم: البَهْمَةُ: أسمٌ للذّكر والأُنثى من أولادِ بَقَرِ الوَحْش وضروب الغَنَم، والجميع: البَهْم والبِهام.
والبَهْمُ أيضاً: صِغارُ الغَنَم.
والبُهْمَي: نباتٌ تَجِدُ به الغَنَم وجداً شديداً ما دام أَخْضَرَ. فإذا يَبِسَ هرَّ شوكُه وامتنع. الواحد: بُهْمَي أيضا، ويقال للواحدة بُهماة أيضا.
والإِبُهْام: الإِصْبَع الكُبْرَى التي تلي المُسَبِّحة ، والجميع:
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR949 harfالبِهامُ: جمع بَهْمٍ. والبَهْمُ: جمع بَهْمَةٍ، وهي أولاد الضأن. والبَهْمَةُ اسمٌ للمذكّر والمؤنّث. وقد جعل لبيد أولاد البقر بِهَاماً بقوله:
والعينُ ساكنةٌ على أَطْلائِهاعوذاً تأَجَّلَ بالفضاء بِهامُها
ويقال: هم يُبَهِّمُونَ البَهْمَ تَبْهيماً، إذا أفردوه عن أمّهاته فَرعَوْهُ وحده. أبو عبدية: البُهْمَةُ بالضم: الفارس الذي لا يَدْري مِنْ أين يُؤْتى، من شدّة بأسه، والجمع بُهَمٌ. ويقال أيضاً
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR5.868 harfباب الهاء والباء مع الميم
بهم
أُهملت وجوهه إلا بهم .
بهم : رُوي عن النبي ( صلى الله عليه وسلم ) أنه قال : ( يحشر الناس يوم القيامة غرلاً بُهْمَاً ) .
قال أبو عبيد : قال أبو عمرو : البهْم واحدها بَهِيم ، وهو الذي لا يخلِط لَوْنَه لونٌ سِواه ، من سوادٍ كان أو غيره .
قال أبو عبيد : فمعناه عندي أنه أراد بقوله : بُهْمَاً يقول : ليس فيهم شيءٌ من الأعراض والعاهات التي تكونُ في الدُّنيا : من العَمَى
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR6.573 harf(باب الباء والهاء وما بعدهما في الثلاثي)
(بهو) الباء والهاء والواو أصلٌ واحد، وهو البيتُ وما أشبَهَهُ. فالبَهْو البيتُ المقدَّم أمامَ البيوت. والبَهْو كِنَاس الثَّور. ويقال البَهْو مَقِيل([1]) الولد بين الورِكَين من الحَامِلِ. ويقال لجَوْف الإنسان وغيره البَهْو.
(بهي) الباء والهاء والياء أصلٌ واحد، وهو خُلُوّ الشيءِ وتعطُّله. يقال بيتٌ باهٍ إذا كان خالياً لا شيء فيه. ويقولون: "المِعْزَى تُبْهِي
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR1.455 harf- البهمة: الحجر الصلب، وقيل للشجاع بهمة تشبيها به، وقيل لكل ما يصعب على الحاسة إدراكه إن كان محسوسا، وعلى الفهم إن كان معقولا: مبهم.
ويقال: أبهمت كذا فاستبهم، وأبهمت الباب: أغلقته إغلاقا لا يهتدى لفتحه، والبهيمة: ما لا نطق له، وذلك لما في صوته من الإبهام، لكن خص في التعارف بما عدا السباع والطير.
فقال تعالى: ﴿أحلت لكم بهيمة الأنعام﴾ [المائدة/1]، وليل بهيم، فعيل بمعنى مفعل (في المخطوطة: بمعنى
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR474 harfب ه م
أبهم الباب أغلقه.
أنشد سيبويه: الفارجي باب الأمير المبهم واللون البهيم: ما لا شية فيه أي لون كان إلا الشهبة.
يقال ليل بهيم وليال دهم بهم.
وفلان بهمـة مـن البهم: للشجاع الذي يستبهم على أقرانه مأتاه.
وقيل: سمي بالبهمة التي هي الصخرة المصمتة المبهمة.
ومن المجاز: أمر مبهم: لا مأتي له.
وأبهم فلـان علـيّ الأمـر وكلـام مبهـم: لا يعـرف لـه وجـه واستبهم عليه الأمر:
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR11.420 harfالبَهِيمةُ كلُّ ذاتِ أَربَعِ قَوائم من دَوابّ البرِّ والماء، والجمع بَهائم. والبَهْمةُ: الصغيرُ من أَولاد الغَنَم الضأْن والمَعَز والبَقَر من الوحش وغيرها، الذكَرُ والأُنْثى في ذلك سواء، وقل: هو بَهْمةٌ إذا شبَّ، والجمع بَهْمٌ وبَهَمٌ وبِهامٌ، وبِهاماتٌ
جمع الجمعِ. وقال ثعلب في نَوادِره: البَهْمُ صِغارُ المعَز؛ وبه فسِّر قول الشاعر:
عَداني أَنْ أَزُورَك أَنَّ بَهْمي
عَجايا كلُّها إلا قليلا
أَبو
البَهِيمةُ كلُّ ذاتِ أَربَعِ قَوائم من دَوابّ البرِّ والماء، والجمع بَهائم. والبَهْمةُ: الصغيرُ من أَولاد الغَنَم الضأْن والمَعَز والبَقَر من الوحش وغيرها، الذكَرُ والأُنْثى في ذلك سواء، وقل: هو بَهْمةٌ إذا شبَّ، والجمع بَهْمٌ وبَهَمٌ وبِهامٌ، وبِهاماتٌ جمع الجمعِ. وقال ثعلب في نَوادِره: البَهْمُ صِغارُ المعَز؛ وبه فسِّر قول الشاعر: عَداني أَنْ أَزُورَك أَنَّ بَهْمي عَجايا كلُّها إلا قليلا أَبو عبيد: يقال لأَوْلاد الغنَم ساعة تَضَعها من الضأْن والمَعَز جميعاً، ذكراً كان أَو أُنثى، سَخْلة، وجمعها سِخال، ثم هي البَهْمَة الذكَرُ والأُنْثى. ابن السكيت: يقال هُم يُبَهِّمون البَهْمَ إذا حَرَمُوه عن أُمَّهاتِه فَرَعَوْه وحدَه، وإذا اجتَمَعَت البِهامُ والسِّخالُ قلت لها جميعاً بِهامٌ، قال: وبَهِيمٌ هي الإبْهامُ للإصْبَع. قال: ولا يقال البِهامُ، والأبْهم كالأَعْجم. واسْتُبْهِم عليه: اسْتُعْجِم فلم يَقْدِرْ على الكلام. وقال نفطويه: البَهْمةُ مُسْتَبْهِمَةٌ عن الكلام أَي مُنْغَلِق ذلك عنها. وقال الزجاج في قوله عز وجل: أُحِلَّتْ لكم بَهِيمة الأَنْعامِ؛ وإنما قيل لها بَهِيمةُ الأَنْعامِ لأَنَّ كلَّ حَيٍّ لا يَميِّز، فهو بَهِيمة لأَنه أُبْهِم عن أَن يميِّز. ويقال: أُبْهِم عن الكلام. وطريقٌ مُبْهَمٌ إذا كان خَفِيّا لا يَسْتَبين. ويقال: ضرَبه فوقع مُبْهَماً أَي مَغْشيّاً عليه لا يَنْطِق ولا يميِّز. ووقع في بُهْمةٍ لا يتَّجه لها أَي خُطَّة شديدة. واستَبْهَم عليهم الأَمرُ: لم يدْرُوا كيف يأْتون له. واسْتَبْهَم عليه الأَمر أَي استَغْلَق، وتَبَهَّم أَيضاً إذا أُرْتِجَ عليه؛ وروى ثعلب أَن ابن الأَعرابي أَنشده: أَعْيَيْتَني كلَّ العَيا ءِ، فلا أَغَرَّ ولا بَهِيم قال: يُضْرَب مثلاً للأَمر إذا أَشكل لم تَتَّضِحْ جِهتَه واستقامَتُه ومعرِفته؛ وأَنشد في مثله: تَفَرَّقَتِ المَخاضُ على يسارٍ، فما يَدْرِي أَيُخْثِرُ أَم يُذِيبُ وأَمرٌ مُبْهَمِ: لا مَأْتَى له. واسْتَبْهَم الأَمْرُ إذا اسْتَغْلَق، فهو مُسْتَبْهِم. وفي حديث عليّ: كان إذا نَزَل به إحْدى المُبْهَمات كَشَفَها؛ يُريدُ مسألةً مُعضِلةً مُشْكِلة شاقَّة، سمِّيت مُبْهَمة لأَنها أُبْهِمت عن البيان فلم يُجْعل عليها دليل، ومنه قيل لِما لا يَنْطِق بَهِيمة. وفي حديث قُسٍّ: تَجْلُو دُجُنَّاتِ (* قوله «تجلو دجنات» هكذا في الأصل والنهاية بالتاء، وفي مادة دجن من النهاية: يجلو دجنات بالياء). الدَّياجي والبُهَم؛ البُهَم: جمع بُهْمَة، بالضم، وهي مُشكلات الأُمور. وكلام مُبْهَم: لا يعرَف له وَجْه يؤتى منه، مأخوذ من قولهم حائط مُبْهَم إذا لم يكن فيه بابٌ. ابن السكيت: أَبْهَمَ عليّ الأَمْرَ إذا لم يَجعل له وجهاً أَعرِفُه. وإبْهامُ الأَمر: أَن يَشْتَبه فلا يعرَف وجهُه، وقد أَبْهَمه. وحائط مُبْهَم: لا باب فيه. وبابٌ مُبْهَم: مُغلَق لا يُهْتَدى لفتحِه إذا أُغْلِق. وأبْهَمْت البابَ: أَغلَقْته وسَدَدْته. وليلٌ بَهيم: لا ضَوء فيه إلى الصَّباح. وروي عن عبد الله بن مسعود في قوله عز وجل: إن المُنافِقين في الدَّرْك الأسْفَل من النار، قال: في تَوابيت من حديدٍ مُبْهَمةٍ عليهم؛ قال ابن الأَنباري: المُبْهَة التي لا أَقْفالَ عليها. يقال: أَمرٌ مُبْهَم إذا كان مُلْتَبِساً لا يُعْرَف معناه ولا بابه. غيره: البَهْمُ جمع بَهْمَةٍ وهي أَولادُ الضأْن. والبَهْمة: اسم للمذكّر والمؤنث، والسِّخالُ أَولادُ المَعْزَى، فإذا اجتمع البهامُ والسِّخالُ قلت لهما جميعاً بهامٌ وبَهْمٌ أَيضاً؛ وأَنشد الأَصمعي: لو أَنَّني كنتُ، من عادٍ ومِن إرَمٍ، غَذِيَّ بَهْمٍ ولُقْماناً وذا جَدَنِ لأَنَّ الغَذِيَّ السَّخلة؛ قال ابن بري: قول الجوهري لأَن الغَذِيَّ السَّخْلة وَهَم، قال: وإِنما غَذِيُّ بَهْمٍ أَحدُ أَمْلاك حِمْير كان يُغَذّى بلُحوم البَهْم، قال وعليه قول سلمى بن ربيعة الضبّيّ: أَهلَك طَسْماً، وبَعْدَهم غَذِيَّ بَهْمٍ وذا جَدَنِ قال: ويدل على ذلك أَنه عطف لُقْماناً على غَذِيَّ بَهْمٍ، وكذلك في بيت سلمى الضبيّ، قال: والبيت الذي أَنشده الأَصمعي لأفْنون التغلبي؛ وبعده: لَمَا وَفَوْا بأَخِيهم من مُهَوّلةٍ أَخا السُّكون، ولا جاروا عن السَّنَنِ وقد جَعل لَبيد أَولادَ البقر بِهاماً بقوله: والعينُ ساكنةٌ على أَطلائِها عُوذاً، تأَجَّل بالفَضاء بِهامُها ويقال: هُم يُبَهِّمُون البَهْمَ تَبْهِيماً إذا أَفرَدُوه عن أُمَّهاته فَرَعَوْه وحْدَه. الأَخفش: البُهْمَى لا تُصْرَف. وكلُّ ذي أَربع من دوابِّ البحر والبرّ يسمَّى بَهِيمة. وفي حديث الإيمان والقَدَر: وترى الحُفاةَ العُراة رِعاءَ الإِبل والبَهْم يَتطاوَلون في البُنْيان؛ قال الخطابي: أَراد بِرِعاءِ الإبِل والبَهْم الأَعْرابَ وأَصحابَ البَوادي الذين يَنْتَجِعون مواقعَ الغَيْث ولا تَسْتَقِرُّ بهم الدار، يعني أن البلاد تفتَح فيسكنونها ويَتطاوَلون في البُنْيان، وجاء في رواية: رُعاة الإبل البُهُم، بضم الباء والهاء، على نعت الرُّعاة وهم السُّودُ؛ قال الخطابي: البُهُم، بالضم، جمع البَهِيم وهو المجهول الذي لا يُعْرَف. وفي حديث الصلاة: أَنَّ بَهْمَةً مرّت بين يديه وهو يصلِّي، والحديث الآخر: أَنه قال للراعي ما ولَّدت؟ قال: بَهْمة، قال: اذْبَحْ مكانَها شاةً؛ قا ابن الأَثير: فهذا يدل على أَن البَهْمة اسم للأُنثى لأَنه إنما سأله ليعلَم أذَكَراً ولَّد أَمْ أُنْثى، وإلاَّ فقد كان يَعْلم أَنه إنما ولَّد أَحدَهما. والمُبْهَم والأبْهَمُ: المُصْمَت؛ قال: فَهَزَمتْ ظَهْر السِّلامِ الأَبْهَم أَي الذي لا صَدْع فيه؛ وأَما قوله: لكافرٍ تاهَ ضَلالاً أَبْهَمُه فقيل في تفسيره: أَبْهَمُه قلبُه، قال: وأَراه أَراد أَنَّ قلب الكافر مُصْمَت لا يَتَخَلَّله وعْظ ولا إنْذار. والبُهْمةُ، بالضم الشجاع، وقيل: هو الفارس الذي لا يُدْرَى من أَين يُؤتى له من شدَّة بأْسِه، والجمع بُهَم؛ وفي التهذيب: لا يَدْرِي مُقاتِله من أَين يَدخل عليه، وقيل: هم جماعة الفُرْسان، ويقال للجيش بُهْمةٌ، ومنه قولهم فلان فارِس بُهْمةٍ وليثُ غابةٍ؛ قال مُتَمِّم بن نُوَيْرة: وللِشرْب فابْكِي مالِكاً، ولِبُهْةٍ شديدٍ نَواحِيها على مَن تَشَجَّعا وهُم الكُماة، قيل لهم بُهْمةٌ لأَنه لا يُهْتَدى لِقِتالهم؛ وقال غيره: البُهْمةُ السوادُ أَيضاً، وفي نوادر الأَعراب: رجل بُهْمَةٌ إذا كان لا يُثْنَى عن شيء أَراده؛ قال ابن جني: البُهْمةُ في الأَصل مصدر وُصف به، يدل على ذلك قولهم: هو فارسُ بُهْمةٍ كما قال تعالى: وأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ منكم، فجاء على الأَصل ثم وصف به فقيل رجل عَدْل، ولا فِعْل له، ولا يُوصف النساءُ بالبُهْمةِ. والبَهِيمُ: ما كان لَوناً واحداً لا يُخالِطه غيره سَواداً كان أَو بياضاً، ويقال للَّيالي الثلاث التي لا يَطْلُع فيها القمر بُهَمٌ، وهي جمع بُهْمةٍ. والمُبْهَم من المُحرَّمات: ما لا يحلُّ بوجْهٍ ولا سبب كتحريم الأُمِّ والأُخْت وما أَشبَهه. وسئل ابن عباس عن قوله عز وجل: وحَلائلُ أَبنائِكم الذين من أَصلابِكم، ولم يُبَيّن أَدَخَل بها الإبنُ أَمْ لا، فقال ابن عباس: أَبْهِموا ما أَبْهَمَ الله؛ قال الأَزهري: رأَيت كثيراً من أَهل العلم يذهَبون بهذا إلى إبهام الأَمر واستِبهامِه، وهو إشْكالُه وهو غلَطٌ. قال: وكثير من ذَوي المعرفة لا يميِّزون بين المُبْهَم وغير المُبْهَم تمييزاً مُقْنِعاً، قال: وأَنا أُبيّنه بعَوْن الله عز وجل، فقوله عز وجل: حُرِّمت عليكم أُمَّهاتُكم وبنَاتُكم وأَخواتُكم وعَمّاتُم وخالاتُكم وبَناتُ الأخِ وبناتُ الأُخْتِ، هذا كله يُسمَّى التحريمَ المُبْهَم لأَنه لا يحلُّ بوجه من الوجوه ولا سبب من الأَسباب، كالبَهِيم من أَلوان الخيل الذي لا شِيَةَ فيه تُخالِف مُعْظم لونِه، قال: ولمَّا سئل ابن عباس عن قوله وأُمهاتُ نِسائِكم ولم يُبيِّن الله الدُّخولَ بهنَّ أَجاب فقال: هذا من مُبْهَم التحريم الذي لا وجه فيه غير التحريم، سواء دَخَلْتم بالنساء أَو لم تَدْخُلوا بهن، فأُمَّهات نِسائكم حُرِّمْنَ عليكم من جميع الجهات، وأَما قوله: ورَبائبُكم اللاتي في حُجوركم من نِسائكم اللاتي دََخَلْتم بهنّ، فالرَّبائبُ ههنا لسْنَ من المُبْهمات لأَنَّ وجهين مُبيَّنَين أُحْلِلْن في أَحدِهما وحُرِّمْن في الآخر، فإذا دُخِل بأُمَّهات الرَّبائب حَرُمت الرَّبائبُ، وإن لم يُدخل بأُمَّهات الربائب لم يَحْرُمن، فهذا تفسيرُ المُبْهَم الذي أَراد ابنُ عباس، فافهمه؛ قال ابن الأَثير: وهذا التفسير من الأَزهري إنما هو للرَّبائب والأُمَّهات لا للحَلائل، وهو في أَول الحديث إنما جَعل سؤال ابنِ عباس عن الحَلائل لا عن الرّبائب. ولَونٌ بهيم: لا يُخالطه غيرُه. وفي الحديث: في خيل دهْمٍ بُهْمٍ؛ وقيل: البَهِيمُ الأَسودُ. والبَهِيمُ من الخيل: الذي لا شِيةَ فيه، الذكَر والأُنثى في ذلك سواء، والجمع بُهُم مثل رغِيفٍ ورُغُف. ويقال: هذا فرس جواد وبَهِيمٌ وهذه فرس جواد وبَهِيمٌ، بغير هاء، وهو الذي لا يُخالط لونَه شيء سِوى مُعْظَم لونِه. الجوهري: وهذا فرس بَهِيمٌ أَي مُصْمَتٌ. وفي حديث عياش ابن أَبي ربيعة: والأسود البَهيمُ كأَنه من ساسَمٍ كأَنه المُصْمَتُ (* قوله «كأنه المصمت» الذي في النهاية: أي المصمت). الذي لا يُخالِطُ لونَه لون غيرُه. والبَهيمُ من النِّعاج: السَّوداءُ التي لا بياض فيها، والجمع من ذلك بُهْمٌ وبُهُمٌ فأما قوله في الحديث: يُحْشَر الناسُ يوم القيامة حُفاةً عُراةً غُرْلاً بُهْماً أَي ليس معهم شيء، ويقال: أَصِحَّاءَ؛ قال أَبو عمرو البُهْمُ واحدها بَهيم وهو الذي لا يخالِط لَونَه لونٌ سِواه من سَوادٍ كان أَو غيره؛ قال أَبو عبيد: فمعناه عندي أَنه أَراد بقوله بُهْماً يقولُ: ليس فيهم شيءٌ من الأَعراض والعاهات التي تكون في الدنيا من العَمى والعَوَر والعَرَج والجُذام والبَرَص وغير ذلك من صُنوف الأَمراض والبَلاءِ، ولكنها أَجسادٌ مُبْهَمَة مُصَحَّحَة لِخُلود الأَبد، وقال غيره: لِخُلود الأَبَدِ في الجنة أَو النار، ذكره ابن الأثير في النهاية؛ قال محمد بن المكرم: الذي ذكره الأَزهري وغيره أَجْسادٌ مُصَحَّحة لخُلود الأَبد، وقول ابن الأَثير في الجنة أَو في النار فيه نَظَر، وذلك أَن الخلود في الجنة إنما هو للنَّعيم المحْضِ، فصحَّة أَجْْسادِهم من أَجل التَّنَعُّم، وأَما الخلود في النار فإنما هو للعذاب والتأسُّف والحَسرة، وزيادةُ عذابِهم بعاهات الأَجسام أَتمُّ في عُقوبتهم، نسأَل الله العافية من ذلك بكرمه. وقال بعضهم: رُوي في تمام الحديث: قيل وما البُهْم؟ قال: ليس معهم شيء من أَعراض الدنيا ولا من متاعِها، قال: وهذا يخالف الأَول من حيث المعنى. وصَوْتٌ بَهِيم: لا تَرْجيع فيه. والإبْهامُ من الأَصابع: العُظْمى، معروفة مؤنثة؛ قال ابن سيده: وقد تكون في اليَدِ والقدَم، وحكى اللحياني أنها تذكَّر وتؤنَّثُ؛ قال: إذا رأَوْني، أَطال الله غَيْظَهُمُ، عَضُّوا من الغَيظِ أَطرافَ الأَباهيمِ وأَما قول الفرزدق: فقد شَهدَت قَيْسٌ فما كان نَصْرُها قُتَيبةَ، إلاَّ عَضَّها بالأَباهِمِ فإنما أَراد الأَباهِيم غير أَنه حذف لأَنَّ القصِيدةَ ليست مُرْدَفَة، وهي قصيدة معروفة. قال الأَزهري: وقيل للإصْبَع إِبْهامٌ لأَنها تُبْهِم الكفّ أَي تُطْبِقُ عليها. قال: وبَهِيم هي الإبْهام للإصبع، قال: ولا يقال البِهامُ. وقال في موضع آخر: الإبْهام الإصْبَع الكُبْرى التي تلي المُسَبِّحةَ، والجمع الأَباهِيم، ولها مَفْصِلان. الجوهري: وبُهْمى نَبْت، وفي المحكم: والبُهْمى نَبْت؛ قال أَبو حنيفة: هي خير أَحْرار البُقُولِ رَطْباً ويابساً وهي تَنْبُت أَوَّل شيء بارِضاً، وحين تخرج من الأَرض تَنْبت كما يَنْبُت الحَبُّ، ثم يبلُغ بها النَّبْت إلى أَن تصير مثل الحَبّ، ويخرج لها إذا يَبِسَتْ شَوْك مثل شوك السُّنْبُل، وإذا وَقَع في أُنوف الغَنَم والإِبل أَنِفَت عنه حتى يَنْزِعه الناسُ من أَفواهها وأُنوفِها، فإذا عَظُمَت البُهْمى ويَبِسَتْ كانت كَلأً يَرْعاه الناس حتى يُصِيبه المطَر من عامٍ مُقْبِل، ويَنْبت من تحتِه حبُّه الذي سقَط من سُنْبُله؛ وقال الليث: البُهْى نَبْت تَجِد به الغنَم وَجْداً شديداً ما دام أَخضر، فإذا يَبِس هَرّ شَوْكُه وامتَنَع، ويقولون للواحد بُهْمى، والجمع بُهْمى؛ قال سيبويه: البُهْمى تكون واحدة وجمعاً وأَلفها للتأنيث؛ وقال قومٌ: أَلفها للإلْحاق، والواحدة بُهْماةٌ؛ وقال المبرد: هذا لا يعرف ولا تكون أَلف فُعْلى، بالضم، لغير التأنيث؛ وأَنشد ابن السكيت: رَعَتْ بارِضَ البُهْمى جَمِيماً وبُسْرةً، وصَمْعاءَ حتى آنَفَتْها نِصالُها والعرب تقول: البُهْمى عُقْر الدارِ وعُقارُ الدارِ؛ يُريدون أَنه من خِيار المَرْتَع في جَناب الدَّار؛ وقال بعض الرُّواة: البُهْمى ترتفِع نحو الشِّبْر ونَباتُها أَلْطَف من نَبات البُرِّ، وهي أَنْجَعُ المَرْعَى في الحافرِ ما لم تُسْفِ، واحدتُها بُهْماة؛ قال ابن سيده: هذا قولُ أَهل اللغة، وعندي أَنّ مَن قالُ بُهماةٌ فالأَلف مُلْحِقة له بِجُخْدَب، فإذا نزع الهاء أَحال إعْتِقاده الأَول عما كان عليه، وجعل الأَلف للتأنيث فيما بعد فيجعلها للإلْحاق مع تاء التأنيث ويجعلها للتأنيث إذا فقد الهاء.وأَبْهَمَتِ الأَرض، فهي مبْهِمة: أَنْبَتَت البُهْمَى وكثُر بُهْماها، قال: كذلك حكاه أَبو حنيفة وهذا على النسب. وبَهَّم فلان بموضع كذا إذا أَقام به ولم يَبْرَحْهُ. والبهائم: إسم أَرض، وفي التهذيب: البَهائم أَجْبُل بالحِمَى على لَون واحد؛ قال الراعي: بَكَى خَشْرَمٌ لمَّا رأَى ذا مَعارِكٍ أَتى دونه، والهَضْبَ هَضْبَ البَهائِم والأَسماءُ المُبْهَمة عند النحويين: أَسماء الإشارات نحو قولك هذا وهؤلاء وذاك وأُولئك، قال الأَزهري: الحُروف المُبْهَمة التي لا اشتقاقَ لها ولا يُعْرف لها أُصول مثل الذي والذين وما ومَن وعن (* قوله «ومن وعن» كذا في الأصل والتهذيب ونسخة من شرح القاموس غير المطبوع، وفي شرح القاموس المطبوع: ومن نحن). وما أَشبهها، والله أَعلم.
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR577 harf* ب ه م * * البِهَامُ * جمع بهم و * البَهْمُ * جمع * بَهْمَةٍ * وهي ولد الضأن ذكرا كان أو أنثى والسخال أولاد المعز فإذا اجتمعت البهام والسخال قيل لهما جميعا بهام وبَهْمٌ أيضا وأمر * مُبْهَمٌ * لا مأتى له و * أَبْهَمَ * الباب أغلقه والأسماء * المُبْهمَةُ * عند النحويين هي أسماء الإشارات و * اسْتبْهَمَ * عليه الكلام استغلق وفي الحديث ﴿يحشر الناس حفاة عراة * بُهْماً *﴾ أي ليس معهم شيء وقيل أصحاء و
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR13.434 harf* | | ( البَهِيمَةُ ) ، كَسَفِينَةٍ : ( كُلُّ ذاتِ أَرْبَعِ | قَوائِمَ ولَوْ في الماءِ ) كذا في المُحْكَم ، | وهو قولُ الأَخْفَش ، ( أو كُلّ حَيٍّ لا | يُمَيِّزُ ) فهو بَهِيمَةٌ ، نقله الزَّجّاج في | تفسير قوله - تعالى - ^ ( أَحِلَّتْ لَكُم | بَهِيمَةُ الأَنْعَمِ ) ^ ، ( ج : بَهائِمُ ) . | | ( والبَهْمَةُ ) ، بالفَتْح : الصَّغِيرُ من | ( أَوْلاد ) الغَنَمِ ( الضَّأْنِ والمَعَزِ والبَقَرِ ) | من
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR15.807 harfبهّموا البَهْمِ
2 بهّموا البَهْمِ بهموا البهم , inf. n. تَبْهِيمٌ, They separated the بهم [i. e. lambs, or kids, or both,] from their mothers, (S, K,) and pastured them alone. (S.) -A2- بهّموا بِالمَكَانِ, inf. n. as above, They stayed, or remained, in the place; (K, TA;) did not quit it. (TA.) ― -b2- Also بهّم, said of a man, (assumed tropical:) He continued looking at a thing without his being
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR1.298 harfبَهَمَ
بَهَمَ U ( n. ac. بَهَاْمَة 22t ),
a. Left vague, doubtful; concealed.
بَهَّمَ
بَهَّمَ II ,
a. Was silent, perplexed, confounded.
b. Weaned ( lambs, calves ).
أَبْهَمَ
أَبْهَمَ IV ,
a. Was dubious, vague, obscure.
b. Closed, locked.
c. see I .
d. [ acc. & 'An ], Turned away from.
تَبَهَّمَ
تَبَهَّمَ V ,
a. see IV (a) .
اِنْبَهَمَ
اِنْبَهَمَ VII ,
a. see IV (a) .
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR29.958 harfبهم
بَهِمَ - يَبْهَمُ - بَهِيْم - بَهِيْمَة
بَهِمَ - يَبْهَمُ + الكائن أو الأمر: يخفى وينغلق ويصير عسيراً فهمه وتمييزه وتبين مراده
بَهِمَ - يَبْهَمُ + الكائن: يكون من العسير فهم كلامه ومراده
بَهِمَ - يَبْهَمُ + الأمر: يكون من العسير فهمه وتبين دقائقه وأسراره
بَهِيْم: على وزن " فـَعيل"اسم فاعل مبالغة من " بَهِمَ - يَبْهَمُ ":الشيء العصي
Mücavir kökler31 mücavir (41 toplam)
- نعم
3 ortak ayet · "Neam" geviş getiren çift parmaklı hayvanların ortak adıdır
- سمي
2 ortak ayet · Ad verilen
- رزق
2 ortak ayet · Üzüm demektir
- خبت
1 ortak ayet · Habete (tı) ağaçlardan dökülmüş yapraklardır
- صيد
1 ortak ayet · Av
- نسك
1 ortak ayet · İbadet yeri
- عقد
1 ortak ayet · Düğüm demektir
- ذكر
2 ortak ayet · Zikr : Yay görevi gören ağaç dal parçasıdır
- فقر
1 ortak ayet · Omurga kemiğidir
- أله
3 ortak ayet · Lah bir şeyi kapatmak için üstüne örtülen örtü demektir
- طعم
1 ortak ayet · Yiyecek demektir
- حلل
1 ortak ayet · Helva olgunlaşmış tatlı meyve ve ya bunlardan yapılmış…
Geçtiği ayetler(3)
لِيَشْهَدُوا مَنَافِعَ لَهُمْ وَيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُومَاتٍ عَلَى مَا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعَامِ فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْبَائِسَ الْفَقِيرَ
Çift tırnaklı geviş getiren hayvanTa ki kendileri için faydalara şahid olsunlar ve Allah’ın onlara rızık olarak verdiği hayvanları belli günlerde kurban ederken O’nun adını ansınlar. Siz de bunlardan yeyin. Çaresiz kalmış yoksulu da doyurun.
وَلِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنْسَكًا لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَى مَا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعَامِ فَإِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ
Çift tırnaklı geviş getiren hayvanBiz; her ümmet için kurban kesmeyi meşru kıldık ki Allah’ın kendilerine rızık olarak verdiği hayvanların üzerine O’nun adını ansınlar. Sizin tanrınız, bir tek tanrıdır. O’na teslim olun. Sen mütevazı olanları müjdele.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | بهم |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | نعم, دبب, عجم |
| Zıt Kök | فصح |
| Çekirdek Özet 1 | Giriş veya çıkış menfezi bulunmayan, yekpare, kapalı ve ayırt edici yarığı olmayan katı nesne |
| Çekirdek Özet 2 | Ayırt edici insani konuşma ve telaffuzdan yoksun, meramını kapalı seslerle bildiren dört ayaklı otçul hayvanlar |
| Çekirdek Özet 3 | İlahi sınırlarla belirlenmiş, kapalı ve masum fıtrata sahip helal rızık ve kurban kategorisi |
| Kritik Hata Riski | Kökün kapalılık ve ayırt edilemezlik nüansını atlayıp yalnızca biyolojik tür veya vahşi hayvanları da içeren genel hayvan adı saymak |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| به | Dışarıya karşı belirginleşme, göz alıcı bir kapalılık veya doluluk ile kendini hissettirme hareketi; nitekim بهت kökünde şaşkınlıktan donup kalma ve tıkanma, بهج kökünde göz alıcı dolulukla sevindirme, بهل kökünde ise kendi haline bırakılmış örtüsüzlük görülür | م | Sona eklenen م harfi içe dönük toplanma, bütünüyle kapanma ve dışa karşı menfez bırakmama anlamını pekiştirerek kökü tamamen kapalı, ayırt edilemez ve nüfuz edilemez tek parça bir yapıya dönüştürmüştür |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ب | Ev, çadır | İçerisi korunaklı, sınırları çekilmiş ve dışarıya karşı kapalı bir mahalli temsil eder |
| ه | Kollarını kaldırmış insan | Dikkat çekme, varlığı apaçık ortada olma ve bir durumun belirmesini simgeler |
| م | Su | Akışkanlığın sınırlandırılması, içe toplanma, kütlesel derinlik ve kuşatıcı kapalılığı ifade eder |
| بهم | Korunaklı bir alanın dikkat çekici bir yoğunlukla bütünüyle içe kapanması | İçinde menfez veya giriş yolu bulunmayan, dışarıdan bakıldığında ayrıntıları seçilemeyen, ayırt edici çizgileri kaybolmuş yekpare kapalılık hareketini kurar |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Üzerinde hiçbir çatlak, delik veya giriş menfezi bulunmayan pürüzsüz sert kaya; renginde alacalık veya başka renk karışımı bulunmayan yekpare at veya nesne; kilitlenip anahtar yeri belirsizleşmiş kapı |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Erken dönem şiirinde geçit vermez yekpare kayaya ve hiçbir cephesinden açık vermeyen, alt edilmesi imkânsız zırhlı yiğit savaşçıya بُهْمَة denilmiş; ayrıca tek renkte parlayan veya koyu karanlığıyla ayırt edilemeyen gece لَيْلٌ بَهِيمٌ olarak nitelenmiştir. Nitekim Sîbeveyh’in aktardığı şahitte kilitlenmiş ve açılamayan kapı şu mısra ile tarif edilmiştir: الْفَارِجِي بَابِ الْأَمِيرِ الْمُبْهَمِ |
| Erken Arapça kullanım | İbn Abbas’a oğulların eşleriyle evlenme yasağında zifaf şartının bulunup bulunmadığı sorulduğunda, Kur’an’ın mutlak bıraktığı hükmü kapalı tutma anlamında أَبْهَمُوا مَا أَبْهَمَ اللَّهُ ifadesini kullanmıştır. Ayrıca net heceler çıkarmayan, sesi kapalı ve konuşması anlaşılamayan varlıklara ve dilsiz hayvanlara بَهِيمَة adı verilmiştir |
Kaynak Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab, Asās al-Balāgha.
Sami etimolojik katman
Arapça بهم kökü, Sami dillerinde özellikle kapalılık, dilsizlik, ayırt edilemezlik ve idrakten gizlenme semantik matrisi etrafında şekillenmiştir. İbranicede aynı kök ailesine bağlanan בְּהֵמָה (behemāh) kelimesi, yırtıcı olmayan büyükbaş ve küçükbaş evcil hayvanları, genel olarak konuşma yetisinden yoksun dört ayaklı canlıları ve insanın ayırt edici akli idrakine nispetle kapalılığı temsil eder. Süryanicede ve diğer Kuzeybatı Sami dillerinde de benzer fonetik çizgide dilsizlik, artiküle edilmemiş ses çıkarma ve idrak edilemeyen iç kapalılık anlamları muhafaza edilmiştir. Kökün Afro-Asyatik katmandaki ilksel somut çekirdeği, nesnenin dışa açılan bir yarığının veya yolunun bulunmaması; dolayısıyla hem dokunsal hem işitsel hem de zihinsel olarak içeriye nüfuz edilememesidir. Arapçada bu çekirdek, hem dilsiz ve ayırt edici kelimeleri olmayan hayvan cinsine بَهِيمَة denilmesiyle hem de manası kapalı, anlaşılmaz söze ve kilitli kapıya مُبْهَم denilmesiyle en yetkin semantik tutarlılığına ulaşmıştır.
Güven Güçlü
Kaynak Brown-Driver-Briggs Hebrew and English Lexicon, Koehler-Baumgartner (HALOT), David Cohen Dictionnaire des racines sémitiques.
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | بهم kökünden türeyen kapalılık, pürüzsüzlük ve menfezsizlik | Sert ve deliksiz taştan, renginde karışım olmayan ata; oradan da telaffuzu ve meramı kapalı hayvana ve zihnen kapalı meseleye geçiş | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice בְּהֵמָה ve Süryanice soydaş formlar | Evcil ve dilsiz dört ayaklı hayvanlar için ortak Sami mirası teşkil eden terimsel süreklilik | Güçlü |
| Daha geniş dilsel ilişki | Belirgin dış soydaş tespit edilmedi | Afro-Asyatik dillerin diğer kollarında doğrudan kanıtlanmış düzenli ses denkliği sınırlıdır | Muhtemel |
Kaynak David Cohen, Brown-Driver-Briggs, Maqāyīs al-Lugha.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| بهم | Anlamlı | Menfezsizlik, kapalılık, dilsizlik | İçine girilemeyen kaya, dilsiz hayvan, kilitli kapı ve kapalı lafız | Hedef kök; Kur'an'da geçer |
| بمه | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu dizilişte bir kök kaydı yoktur | Kitābü'l-ʿAyn mühmel kaydı |
| هبم | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu dizilişte bir kök kaydı yoktur | Kitābü'l-ʿAyn mühmel kaydı |
| همب | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu dizilişte bir kök kaydı yoktur | Kitābü'l-ʿAyn mühmel kaydı |
| مبه | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu dizilişte bir kök kaydı yoktur | Kitābü'l-ʿAyn mühmel kaydı |
| مهب | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu dizilişte bir kök kaydı yoktur | Kitābü'l-ʿAyn mühmel kaydı |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| بهم | Merkez | İdrak ve lisan kapalılığı | Konuşma yetisi bulunmayan, meramı kapalı, ayırt edici nutuktan yoksun varlık | بَهِيمَة biçimiyle özellikle ehil ve otçul hayvanları adlandırır |
| نعم | Komşu | İhsan ve uysallık | Hayvanın insana sağladığı refah, yumuşaklık ve fayda yönünü öne çıkarır | أَنْعَام formunda özellikle deve, sığır, koyun ve keçiyi kapsar |
| دبب | Komşu | Yeryüzünde hareket | Varlığın dilsizliğine değil, yeryüzünde hafifçe ve ayakları üzerinde yürümesine odaklanır | Bütün canlı ve sürünen varlıklar için kullanılır |
| عجم | Komşu | Anlaşılmazlık ve kapalılık | Dilin yabancılığı veya pelteklik sebebiyle meramını açık anlatamaması durumudur | بهم doğuştan gelen mutlak nutuksuzluğu, عجم ise dilin açık olmamasını anlatır |
| فصح | Zıt | Açıklık ve fasih beyan | Sesin, sözün ve anlamın hiçbir kapalılık kalmaksızın bütünüyle berraklaşması | بهم kapalılığının tam karşıtı olarak açık nutuk ve beyandır |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | بهم | Kapalı olmak, dilsiz hayvan | Meramı anlaşılmayan, sesinde harf ayrışması bulunmayan canlı ve kapalı mesele | Kesin |
| Latince | Brutalis, mutum animal | Akılsız, dilsiz hayvan | Canlının konuşma ve akıl yetisinin olmamasını karşılar; kökün yekpare kapalılık nüansını tam vermez | Güçlü |
| İngilizce | Beast, brute, mute animal | Dilsiz hayvan, seciyesiz canlı | Varlığın artiküle konuşmadan yoksunluğunu karşılar; fakat vahşilik çağrışımı Arapçadaki ehil anlamla çatışabilir | Güçlü |
| Almanca | Stummes Tier, Vieh | Dilsiz hayvan, davar | Çiftlik hayvanı ve dilsizlik yönünü karşılar; kökün ontolojik kapalılık derinliğini taşımaz | Güçlü |
| Fransızca | Bête, animal muet | Hayvan, dilsiz varlık | Konuşamayan ve muhakeme yürütmeyen canlıyı anlatır; nesnedeki menfezsizlik boyutunu dışarıda bırakır | Güçlü |
Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Lane's Lexicon.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| بَهِيمَةُ الأَنْعَامِ | Helal kılınan ehil otçul hayvanlar | Ahkâm ve helal gıdalar bağlamında, kurban ve rızık olarak helal kılınan koyun, keçi, sığır ve deve türleri; Mâide 5:1 |
| بَهِيمَةِ الأَنْعَامِ | Hac ibadetinde kurban edilen hayvanlar | Hac menâsiki ve şeâir bağlamında, Allah'ın adıyla kesilip muhtaçlara yedirilmesi emredilen kurbanlıklar; Hac 22:28 |
| بَهِيمَةِ الأَنْعَامِ | Şükür ve tevhit nişanesi olan kurbanlıklar | Bütün ümmetlere meşru kılınan ibadet ve rızık bağlamında, tevhit ekseninde boğazlanan hayvanlar; Hac 22:34 |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Hayvanların mükellefiyeti ve haşir | Akıl ve nutuktan yoksun dilsiz varlıkların teklife muhatap olmaması ve ahiretteki durumları | Masumiyet ve tekliften muaf kapalılık |
| Fıkıh | Helal ve haram hayvanlar ile kurban hükümleri | بَهِيمَةُ الأَنْعَامِ terkibinin kapsamına hangi hayvanların girdiği ve vahşi otçulların durumu | Kurban ve yenilebilir ehil hayvanlar sınırlaması |
| Tefsir | Ahkâm ayetlerinin beyanı | Kökün kapalılık anlamından hareketle hayvanlara neden bu ismin verildiği ve istisnanın mahiyeti | Konuşamayan dilsiz yaratılış ve mutlak lafız |
| Hadis | Haşir hali ve fıtrat tasvirleri | İnsanların yalınayak, çıplak ve bütünüyle korunaksız/malikiyetsiz (بُهْماً) diriltilmesi | Arızi sıfatlardan soyutlanmış yalın kapalılık |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Şeâir ve kurban | Fıtri teslimiyet kurbanı | Tevhit nişanesi olarak nefsin arındırılması | Kendi iradesi ve konuşması olmayan canlının, yaratanın emriyle takva vesilesi kılınması | Kesin |
| İlmi | Varlık taksonomisi | Artiküle dilden yoksun otçul fauna | Biyolojik sınıflandırmada konuşan insandan ayrışma | Akıl ve dil menfezi bulunmayan, içgüdüsel dengede duran canlılar kümesi | Güçlü |
| Siyasi | Kamu denetimi ve hayvan hakları | Korunmaya muhtaç dilsiz tebaa | Zulümden korunma ve fıtri hakların gözetilmesi | Meramını sözle anlatamayan canlıların haklarının kamu otoritesince teminat altına alınması | Güçlü |
| İktisadi | Temel helal gıda ve hayvancılık sermayesi | Yenilenebilir hayvansal servet | İktisadi döngü, beslenme ve kurban ekonomisi | Toplumun et, süt ve yün ihtiyacını karşılayan meşru ve bereketli üretim kaynağı | Kesin |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Kara kutu ve geçirimsiz sınır modeli | Dışarıdan iç dinamikleri veya alt bileşenleri doğrudan gözlemlenemeyen, yalnızca girdi ve çıktı ilişkisiyle tanımlanan kapalı sistem | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Hak ehliyeti tam, fiil ehliyeti kısıtlı süje | Kendisini sözel olarak temsil edemediği için hukuki korumaya ve vekâlete muhtaç, masumiyet alanı tanımlı varlık konumu | Güçlü |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökü yalnızca vahşi ve saldırgan hayvan anlamındaki canavar veya sıradan biyolojik hayvan kategorisine indirgemek |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kur'an'da daima نعم kökünün tamlayanı olarak yer alır; dilsizliği ve masum fıtratı sebebiyle insana emanet edilmiş, eti helal ve ibadete konu olan uysal otçulları ifade eder |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Ayetlerdeki بَهِيمَةُ الأَنْعَامِ terkibini yırtıcıları da kapsayan genel bir hayvan serbestisi gibi yorumlamak veya hayvanın dilsizliğindeki fıtri masumiyet boyutunu gözden kaçırmak |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın helal rızık ve kurban sisteminde hangi canlıların merkeze alındığını, insanın dilsiz canlılar üzerindeki tasarruf sınırını ve fıtri masumiyeti tayin ettiği için hayatidir |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Yiyeceklerin helal ve haram sınırlarını çizen ahkâm ayetlerinde ve hac menâsikindeki kurban ibadetini düzenleyen şeâir ayetlerinde belirleyicidir |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Hayvan kavramını ya kontrolsüz bir faydacılıkla tüketen ya da vahşi canlıları da kurban ve helal kapsamına sokan ifrat ve tefrit yaklaşımlarını düzeltir |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamÜzerinde hiçbir çatlak, delik veya geçit bulunmayan yekpare kaya, tek renk nesne ve kilitli kapı.
- Soyut anlamDışarıya karşı menfezsizlik, meramını hecelere dökememe, ayırt edici nutuktan ve akli idrakten yoksun içe dönük kapalılık.
- Sistematik karşılıkİlahi izinle insanın istifadesine açılan, konuşma yetisinden yoksun, masumiyeti ve uysallığı tescilli helal otçul canlılar alanı.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde hayvanlar veya varlıklar evrenini, incelenen tekil canlıyı temsil eder. ifadesi canlının dış dünya ile iletişim kurduğu ifade sınırını, ise hecelere ayrılmış açık nutuk ve beyan kümesini gösterir. İfade sınırı ile açık nutuk kümesinin kesişiminin boş küme () olması, varlığın doğuştan gelen dilsizlik ve kapalılık halini () tanımlar. Bu kapalı fıtratın helal ve meşru tasarruf dairesi olan kümesinin bir alt kümesi olarak belirlenmesi ise Kur'an'daki بَهِيمَةُ الأَنْعَامِ sınırını sembolize eder.