صيد

Klavye kısayolları

Ara
/
Yeni not
n
Önceki / sonraki ayet
[ ]
Okuma modu
f
Graf modu
g
Kur'an evreni
e
Kapat / geri
Esc
Grafiği atla

Kök ağı

Kök ağı: ص-ي-د4 sîga, 71 mücavir kök, 5 ayet, 1 sure; sîgalar ve mücavir kökler Sîgalar ve Mücavir kökler kartlarında, ayetler Ayetler kartında liste olarak var.فَاصْطَادُواصَيْدُصيدحرمالصَّيْدِحللرمحأمنقلد

KökSîga 4Ayet 5Sure 1Mücavir 71

▶ Ağı aç (3B)

صيد

ص - ي - د

KÖK
  • 6 geçiş
  • 5 ayet
  • 4 sîga
  • 12 sözlük

Kur'an'daki karşılığı: Av

Notlarım

Sözlükler(12)

Kitâbu'l-'Ayn

Halîl b. Ahmed · 8. yyTR3.869 harf
باب الصاد والدال و و ا ي ء معهما ص د ي، ص د أ، ص ي د، و ص د، أ ص د، د ي ص مستعملات صدي، صدء: الصَّدَى: الهامُ الذَّكَر، ويُجمَع أصداءً. والصَّدَى: الدِّماغ نفسه. ويقال: بل هو الموضع الذي جُعِلَ فيه السَّمْع من الدِّماغ، يقال: أَصَمَّ اللهُ صَدَى فلانٍ. وقيل: بل أَصَمَّ اللهُ صَداه من صَدَى الصوت الذي يُجيب صوتَ المنادي، لقول الشاعر في وصف الدار: صَمَّ صداها وعَفَا رَسْمُـهـا واستَعجَمَتْ عن
Tamamını oku

es-Sıhâh

Cevherî · 10. yyTR927 harf
صادَهُ يَصيدُهُ ويَصادُهُ صَيْداً، أي اصطاده والصَيْدُ أيضاً: المَصيدُ. وخَرَجَ فلانٌ يَتَصَيَّدُ. والمِصْيَدُ والمِصْيَدَةُ: ما يُصادُ به. وكَلْبٌ صَيودٌ، وكلابٌ صُيُدٌ وصيدٌ أيضاً. والصَيَدُن بالتحريك: مصدر الأَصْيَدِ، وهو الذي يرفع رأسه كِبْراً. ومنه قيل لِلمَلِكِ أَصْيَدُ. ويقال: إنما قيل للملك أصيد لأنه لا يتلفت يميناً ولا شمالاً وكذلك الذي لا يستطيع الالتفات من داء تقول منه صيد: بكسر الياء
Tamamını oku

Tehzîbu'l-Luğa

Ezherî · 10. yyTR11.370 harf
ص د ( و ا ي ء ) صدى ، صدأ ، صيد ، صاد ، وصد ، أصد ، ديص ، دصا : ( مستعملة ) . صدى صدأ : قال الله جلّ وعزّ : ( وَمَا كَانَ صَلاَتُهُمْ عِندَ الْبَيْتِ إِلاَّ مُكَآءً وَتَصْدِيَةً ) ( الأنفال : 35 ) . قال ابن عَرَفة : التَّصدِيةُ من الصَدى ، وهو الصَّوت الذي يَرُدُّهُ عليك الجبلُ . قال : والمُكَاءُ والتَّصْدِية ليسَا بصَلاة ، ولكنَّ الله أخبر أنهم جعلوا مكانَ الصَّلاةِ التي أُمِروا بها المُكَاءَ
Maddenin bağlantısı

ص د ( و ا ي ء ) صدى ، صدأ ، صيد ، صاد ، وصد ، أصد ، ديص ، دصا : ( مستعملة ) . صدى صدأ : قال الله جلّ وعزّ : ( وَمَا كَانَ صَلاَتُهُمْ عِندَ الْبَيْتِ إِلاَّ مُكَآءً وَتَصْدِيَةً ) ( الأنفال : 35 ) . قال ابن عَرَفة : التَّصدِيةُ من الصَدى ، وهو الصَّوت الذي يَرُدُّهُ عليك الجبلُ . قال : والمُكَاءُ والتَّصْدِية ليسَا بصَلاة ، ولكنَّ الله أخبر أنهم جعلوا مكانَ الصَّلاةِ التي أُمِروا بها المُكَاءَ والتَّصْدية . قال : وهذا كقولك : رَفَدني فلانٌ ضَرْباً وحِرْماناً ، أي : جَعَلَ هذين مكانَ الرِّفْد والعَطا ؛ وهو كقول الفَرَزْدَق : قَرَيْناهُم المَأْثُورةَ البِيضَ قَبْلَها يَثُجُّ العُروقَ الأَيْزَنِيُّ المثقَّف أي : جعَلْنا لهم بَدَلَ القِرَى السيوفَ والأسِنّة . قال أبو العباس المبَرِّد : الصَّدَى على ستّة أوجه : أحدُها : ما يَبقَى من الميّت في قبره ، وهو جُثّته . وقال النَّمِر بن تَولَب : أعاذِلُ إن يُصْبِحْ صَدايَ بقَفْرةٍ بعيداً نَآني ناصِرِي وقَرِيبي فصَداه : بدَنُه وجُثّته . وقوله : نآني ، أي : نأى عنّي . قال : والصدَى الثاني : حُشْوَة الرأس ؛ يقال لها : الهامةُ والصَّدَى ، وكانت العربُ تقول : إن عظامَ المَوْتَى تَصِير هَامةً فتَطِير . وكان أبو عُبَيدة يقول : إنهم كانوا يُسمُّون ذلك الطائرَ الذي يَخرج من هامة الميّت إذا بَلِيَ : الصَّدَى ، وجمعُه أَصْداء . وقال أبو دُوَاد : سُلِّط الموتُ والمَنونُ عليهمْ فلهمْ في صَدَى المَقابر هامُ وقال لَبيد : فليسَ الناسُ بَعدَك في نَقيرٍ وليسوا غيرَ أَصْداءٍ وَهَامِ والثالث : الصَّدَى : الذَّكَر من البُوم ، وكانت العرب تقول : إذا قتل قتيلٌ فلم يُدرَكْ به الثَّأْر خَرَجَ من رأسه طائرٌ كالبُومة ، وهي الهامة ، والذَّكَر الصَّدَى فيصيح على قبره : اسقُوني اسقوني ، فإن قُتِل قاتلُه كَفّ عن صِيَاحِه ، ومنه قولُ الشاعر : أَضْرِبْكَ حتّى تَقولَ الهامةُ اسقُونِي والرابع : الصَّدَى : ما يَرجِعُ من صوت الجبل ، ومنه قولُ امرىء القيس يصف داراً دَرَسَتْ : صَمَّ صَداها وَعَفَا رَسْمُها واستَعْجَمتْ عن منطقِ السّائلِ والعرب تقول : صُمّي ابنة الجبل مهما يُقَل تَقُلْ وأخبرني المنذري عن الحمّادي عن ابن أخي الأصمعيّ عن عمه قال : العَرَب تقول : الصَّدَى في الهامة ، والسَّمْعُ في الدِّماغ ، أصم الله صداه من هذا . وأنشدني أبو الفضل عن ثعلب عن ابن الأعرابي أَنه أنشد لسدوس بن ضباب : إني إلى كل أيسار ونَادبة أدعو حُبَيشاً كما تدعو ابنة الجبل أي : أنوّه كما ينوّه بابنة الجبل . وقيل : ابنة الجبل هي الحية . وقيل : هي الداهية العظيمة . والبيت الذي يليه يحقّق هذا القول الأول : إن تَدَعْه مَوْهناً بجابته عاري الأشاجع يسعى غير مشتَمِل يقول : يعجل حبيش بجابته كما تعجل الصدى ، وهو صوت الجبل . وقال المبرّد : والصَّدَى أيضاً العطَشُ . يقال : صَدِي الرجل يَصْدَى صدًى فهو صدٍ وصادٍ وصيدان ، وأنشد : ستعلم إن متنا غداً أيّنا الصّدِي وقال غيره : الصدَى : العطش الشديد . ويقال : إنه لا يشتدّ حتى يَيْبَسَ الدِّماغ . ولذلك تَنْشَقُّ جِلْدةُ جبهة من يموت عَطَشاً . ويقال : امرأةٌ صَدْيَا وصادِيةٌ . والصَّدَى : السادسُ : قولُهم : فلانٌ صَدَى مالٍ : إذا كان رفيقاً بسياستها . وقال أبو عُبَيد : قال أبو عمرو : يقال : إنه لصَدَى مالٍ : إذا كان عالماً بها وبمصلَحتِها ، ومِثلُه هو إزاَءُ مالٍ . قال أبو عبيد : والصَّدَى أيضاً : الرجُل اللَّطيف الجَسَد . وأخبرني الإياديّ عن شَمِر : رَوَى أبو عُبيد هذا الحَرْفَ غيرَ مهموز ، وأُراه مهموزاً ، كأنَّ الصَّدَى لغةٌ في الصَّدَع ، وهو اللّطيفُ الجِسْم . قال : ومنه ما جاء في الحديث : ( صَدَأٌ من حديدٍ ) في ذِكر عليَ . قلتُ : وقد فَسَّر أبو عُبَيد هذا الحرف على غير ما فسّره شَمِر . رَوَي عن الأصمعيّ أنّ حمّاد بن سَلَمة رواه : ( صدأ من حديد ) . قال : ورواه غيرُه : ( صَدَع من حديد ) ، فقال عُمر : وَادفْرَاه . قال الأصمعيّ : والصَّدَأ أشبَه بالمعنى ، لأنَّ الصَّدَأَ آلة ذَفَرٍ ، والصَّدَع لا ذَفَر له ، وهو حِدَّة رائحةِ الشيء ، خبيثاً كان أو طيّباً . وأمّا الدّفَرُ بالدال فهو في النَّتْن خاصّة . قلتُ : والذي ذهب إليه شمر معناه حَسَن . أراد أنَّه يعني علياً خفيفٌ يَخِفّ إلى الحُروب ولا يكسل وهو حديد لشدة بأسه وشجاعته ؛ قال الله جلّ وعزّ : ( بِالْقِسْطِ وَأَنزْلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ ) ( الحديد : 25 ) . وقال الليث : الصَّدَى : الذَّكَر من الهام . والصَّدَى : الدِّماغ نفسُه . ويقال : بل هو الموضع الذي جُعِل فيه السَّمْع من الدّماغ ، ولذلك يقال : أصَمَّ الله صَدَاه . قال : وقيل : بل أصمَّ اللَّهُ صداه ، مِنْ صَدَى الصوتِ الَّذي يُجيبُ صوتَ المُنادِي . قال : وقال رؤبة في تصديق من يقول : الصَّدَى : الدِّماغ : لِهامِهِمْ أَرُضُّهُ وأَنْقُّخُ أُمَّ الصَّدَى عن الصَّدَى وأَصْمَخُ قال : والصَّدَاة فِعْل للمُتَصَدِّي ، وهو الذي يَرفَع رأسَه وصدرَه يتصدّى للشيء يَنظُر إليه ، وأنشد للطِّرِمّاح : لها كلَّما صاحت صداةٌ ورَكْدَةٌ يصف هامةً إذا صاحت تصدّتْ مرّةً وركدَتْ أخرى . قال : والتَّصْدِيةُ : ضربُك يداً على يَدٍ لتُسمع بذلك إنساناً ، وهو من قوله : ( مُكَآءً وَتَصْدِيَةً ) ( الأنفال : 35 ) وهو التصفيق ، وقد مرّ تفسيرُه في مُضاعَف الصاد . وقولُ الله جلّ وعزّ : ( الْعَالَمِينَ ( ) وَالْقُرْءانِ ) ( ص : 1 ) . قال الزّجّاج : من قرأ : ( صاد ) فله وجهان ؛ أحدُهما : أنه هِجاءٌ موقوفٌ فكُسِرَ لالتقاء الساكنَين . والثاني : أنه أمرٌ من المُصاداةِ على معنى : صادِ القرآنَ بعَمَلِك ، أي : قابل . يقال : صادَيْتُه ، أي : قابلتُه ، وعادلْتُه . قال : والقراءة : ( صادْ ) ، بسكون الدال : الوقوف عليها . وقيل : معناه : الصادقُ اللَّهُ . وقيل : معناه : القسم ، ويكون صاد اسماً للسُّورة لا ينصرفُ . أبو عُبيد عن أبي عمرو : صاديْتُ الرجل وداجَيْتُه ودارَيْتُه بمعنى واحد . وقال أبو العبّاس في المُصاداة : قال أهل الكوفة : هي المداراة . وقال الأصمعي : هي العِنايةُ بالشيء . وقال رجلٌ من العرب وقد نَتجَ ناقةً له فقال لما مَخَضَتْ : بِتُّ أُصاديها طولَ لَيْلِي وذلك أنه كره أن يَعْقِلَها فيُعْنِتَها أو يَدَعَها فتَفْرُق ، أي : تَنِدّ في الأرض فيأكُلَ الذِّئبُ ولدَها ، وذلك مُصاداتُه إيّاها . وكذلك الراعي يُصادِي إبِلَه إذا عَطِشَتْ قبلَ تمامِ ظِمْئِها يمنعُها عن القرَبِ . وقال كُثَيِّر : أيا عَزّ صَادِ القَلْبَ حتى يَوَدَّنِي فؤادُكِ أو رُدِّي عليَّ فُؤَادِيَا أبو عُبَيد عن الأصمعي : الصَّوادي من النَّخيل : الطِّوال . قال أبو عُبَيد : وقد تكون الصوادي التي لا تَشْرَبُ الماءَ . وقال ذو الرُّمّة يصفُ الأجمال : مِثْلَ صَوَادِي النَّخْل والسَّيَالِ وقال آخر : صَوادِياً لا تُمكِنُ اللُّصوصَا وقيل في قولهم : فلانٌ يتصدّى لفلان : إنه مأخوذٌ من اتّباعه صَداه . وفيه قولٌ آخر : إنّه مأخوذٌ من الصَّدَد ، فقُلِبَتْ إحدَى الدّالات في يتصدّى ياءً ، وقد مرّ فيما تقدّم . والصدأ مهموزٌ مقصور الطبَع والدَّنَس يَركب الحديدَ . قال أبو عُبَيد : قال الأصمعي : كتيبةٌ جَأْوَاءُ : إذا كان عِلْيَتُها صَدَأَ الحديد . وقد صَدِىء الحديدُ يَصْدَأ صَدَأً . وقال الليث : يقال : إنّه لَصاغِرٌ صَدِىءٌ ، أي : لزِمه صدَأُ العار واللَّوْم . أبو عُبَيد عن الأصمعي في باب أَلوان الإِبِل إذا خالَطَ كُمتَةَ البَعير مِثل صدإ الحديد فهو الجُؤْوَة . وقال الليث : الصُّدْأَةُ : لونُ شُقْرَةٍ تَضْرِب إلى سوادٍ غالب ؛ يقال : فرسٌ أصْدأُ والأنثى صَدْآء ، والفعل على وجهين : يقال : صَدِىءَ يَصْدأُ ، وأَصدأَني يُصْدِأُني . قال : وصُدَاءُ ممدود حَيٌّ من اليَمَن ، والنسبة إليهم صُدَاوِيٌّ بمنزلة الرَّهاويّ . قال : وهذه المَدَّة وإن كانت في الأصل ياءً أو واواً فإنها تجعل في النسبة واواً كراهيةَ التقاءِ الباءات ، ألا تَرَى أنك تقول رَحًى ورَحَيان ، فقد عَلمتَ أن ألفَ رَحًى ياء ، وقالوا في النسبة إليها : رَحَوِيّ لتلك العلة . شمِر : الصَّدْءاءُ : الأرضُ التي تَرَى حَجَرَها أصدأَ أَحمر ، يَضرِب إلى السواد ، لا تكون إلاّ غليظة ، ولا تكون مستويةً بالأرض ، وما تحتَ حجارة الصَّدْءاء أرضٌ غليظة ، وربما كانت طيناً وحجارة . أبو عبيد : من أمثالِهم في الرَّجُلَين يكونان ذَوَيْ فَضْل غير أن لأحدهما فضلاً على الآخَر قولُهم : ماءٌ ولا كَصدَّاء . هكذا أَقرأَنيه المنذريُّ . عن أبي الهيْثم بتشديد الدَّال والمَدة . وذكر أن المَثَل لِقَذُورَ بنت قيس بن خالد الشيَّبانيّ ، وكانت زوجةَ لَقيط بنِ زُرارة ، فتزوّجها بعده رجلٌ من قومها ، فقال لها يوماً : أنا أجمل أَمْ لَقيطٌ ؟ فقالت : ماءٌ ولا كَصدّاء ، أي : أَنت جميلٌ ولستَ مِثلَه . قال أبو عُبيد : قال المفضّل : صَدّاء : رَكِيَّةٌ ليس عندهم ماءٌ أَعذب من مائها ؛ وفيها يقول ضِرارُ بن عَمرو السَّعْدِيّ : وإني وتَهْيَامِي بزينبَ كالذي يُطالب من أَحْواضِ صدَّاءَ مَشربَا قال : ولا أَدرِي صدّاء ، فعَّال أو فَعْلاء ، فإن كان فَعَّالاً فهو من صَدا يَصدو ، أَو صَدِيَ يَصدَى . وقال شمر : صَدا الهامُ يَصدُو : إذا صاح . وإن كانت صَدَّاءُ فَعْلاَء فهو من المضاعَف ، كقولهم صَمَّاء من الصَّمَم . أبو عُبيد عن العَدَبَّس قال : الصَّدَى هو الطائرُ الذي يَصِرّ باللّيل ويَقْفِز قَفَزاناً ويطيرُ . قال : والناسُ يَرَوْنه الجُنْدُب ، وإنما هو الصدَى يكون في البَرارِي ، فأما الجُندب فهو أصغَر من الصَّدَى يكون في البراري . قال : والجُدْجُد : الذي يُصِرّ بالليل أيضاً . صيد : يقال : صادَ الصيَّد يَصيدُه صَيْداً : إذا أَخَذه . وصِدْتُ فلاناً صَيْداً : إذا صدتَه له ، كقولك : بَغَيْتُه حاجةً ، أي : بغَيْتُها له . قال الليث : مِصْيَدَةٌ : التي يُصادُ بها . قال : وهي المِصْيَدَة ، لأنها من بنات الياء المعتلّة ، وجمعُ المصيدة مصايد بلا همز ، مثلُ معايشَ جمع معيشة . والعرَبُ تقول : خرجْنا نَصيد بَيْضَ النَّعام ونصيدُ الكَمْأَة ، والافتعالُ منه الاصطياد ، يقال : اصطادَ يَصطاد فهو مُصطاد والمَصيدُ مصْطادٌ أيضاً . وخرج فلانٌ يتصيَّد الوَحْشَ ، أي : يطلبُ صيدَها . الحرّاني عن ابن السكّيت : الصادُ والصِّيد والصُيَدُ : داءٌ يصيب الإبلَ في رؤوسها فيسيل من أُنوفها مِثلُ الزَّبَد وتَسْمُو عند ذلك برؤوسها . قال : والصِّيد أيضاً جمعُ الأَصْيد . وقال الليث : الصَّيَد : مصدرُ الأصيَد ، وله معنيان . يقال : مَلِكٌ أَصيَدُ : لا يلتفِت إلى النّاس يميناً وشِمالاً . والأصيَد أيضاً : من لا يستطيع الالتفاتَ إلى الناس يميناً وشمالاً من داءٍ ونحوِه . والفِعلُ صَيِد يَصْيدُ . قال : وأَهل الحجاز يُثْبِتون الواوَ والياء ، نحو : صَيِد وعَوِد ، وغيرُهم يقول : صَادَ يَصادُ وعارَ يَعار . قال : ودَواءُ الصَّيَد : أن يُكوَى بين عينيه فيذهب الصيَدُ ، وأَنشد : أَشفِي المجانين وأَكْوي الأصْيدا أبو عبيد : الصادُ : قُدودُ الصُّفْر والنُّحاس . قال حسّان بن ثابت : رأَيتُ قُدورَ الصادِ حولَ بيوتِنا قال : والصَّيَداءُ : حَجَرٌ أبيضُ يُعمَل منه البِرَام . والصَّيْدانُ : بِرامُ الحجارة ، وأنشد : وسُودٍ من الصِّيدانِ فيها مَذانِبُ وقال النَّضْرُ : الصيْداء : الأرض التي تُربتُها حمراءُ غليظةُ الحجارة مستويةٌ بالأرض . وقال أبو عُبَيد : هي الأرض الغليظة . وقال أبو خَيْرة : الصيْداءُ : الحَصَى ، وقال الشَّمَّاخ : حَذاها من الصيْداءِ نعلاً طِراقُها حَوامِي الكُراع المُؤْيدات العَشَاوِزِ أي : حَذاها حَرَّةً نِعالها الصّخور . شمر عن أبي عمرو قال : الصَّيْداءُ : الأرض المستوية ، وإذا كان فيها حَصًى فهو قاع . قال . وكان في البُرْمة صِيْدان وصَيْدَاء يكون فيها كهيئة بَريق الفضّة ، وأجوده ما كان كالذّهب وأنشد : طِلْحٌ كضاحِية الصَّيْداءِ مَهْزولُ قال : وصَيْدانُ الحَصَى : صغارُها . وقال الأصمعيّ : الصَّيْدان والصَّيْدء : حَجرٌ أبيض تَعمَل منه البِرَام . وقال بعضهم : الصَّيْدانُ : النُّحاس ، قال كعب : وقِدْراً تَغْرَق الأَوْصالَ فيه من الصَّيْدان مُترَعَةً رَكُودا وصد : قال الله جلّ وعزّ : ( وَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالوَصِيدِ ) ( الكهف : 18 ) ، قال الفرّاءُ : الوَصِيدُ والأصيد لُغتان ، الفِناء مِثلُ الوِكاف والإكاف ، وهما العِناء . وقال ذلك يونس ، وقولهم : ( الاَفْئِدَةِ إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ ) ( الهمزة : 8 ) ، وقرىء ( مُوصَدة ) . ( أصد ) : قال ابن السِّكيت : قال أبو عبيدة : أَصَدْتُ وأَوْصَدْتُ : إذا أطبَقْتَ ، ومعنى مؤصَدَة : أي : مطبقةٌ عليهم . وقال الليثُ : الإصاد والأُصُد بمنزلة المُطْبَق ، يقال : أطبق عليهم الإصادَ والوِصاد والآصِدة . وقال ثعلب : الأُصْدةُ : الصُّدْرة ، وأنشد : مثل البِرَام غَدا في أُصْدَةٍ خَلَقٍ لَم يستَعِنْ وحوامي الموتِ تَغْشاه أبو عبيد عن الأحمر : الأصِيدُ : الفِناء : وآصَدْت البابَ وأَوْصَدْته : إذا أغلقْتَه . وقال الأمويّ : الأصِيدةُ كالحَظيرة تعمل . وقال أبو مالك : أصَدَتْنا مُذ اليومِ ، أي : آذَبَتْنا إصادَةً . وفي ( النوادر ) : وَصَدْتُ بالمكان أَصِد ، ووتَدْتُ أَتِد : إذا ثَبَتَ . ديص : قال الليث : داصت الغُدَّة بين اللحم والجلد تَدِيصُ . قال : والانْدِياصُ : الشّيءُ يَنسَل من يَدِك ، تقول : انْدَاصَ علينا بشرِّه . وإنّه لمُنْداص بالشرّ ، أي : مفاجِىءٌ به ، وقّاعٌ فيه . أبو عبيد عن أبي زيد : داصَ يَدِيص دَيْصاً : إذا فَرّ . وقال الأحمر مِثلَه . قال : والداصَةُ منه . أبو العبّاسَ عن ابن الأعرابيّ قال : الدَّيْصُ : نَشاطُ السّائس . وداصَ الرجُل : إِذا خَسّ بعد رِفْعة . الأصمعيّ : رجلٌ دَيّاصٌ : إذا كنتَ لا تَقدر أن تَقبِض عليه من شدّة عَضَلِه .

Mekâyîsü'l-Luğa

İbn Fâris · 11. yyTR4.419 harf
(باب الصاد والياء وما يثلثهما) (صيأ) الصاد والياء والهمزة. يقال صيَّأت رأسي تصييئاً، إِذا بَلَلْتَه. (صيح) الصاد والياء والحاء أصلٌ صحيح، وهو الصَّوت العالي. منه الصِّياح، والواحدة منه صَيْحة. يقال: لقيتُ فلاناً قبلَ كلِّ صَيْحٍ ونَفْر. فالصَّيْح: الصِّياح. والنَّفْر: التفرُّق. وممّا يُستعار من هذا قولهم: صاحت الشَّجرةُ، وصاحَ النَّبْت، إذا طال، كأنَّه لمَّا طالَ وارتفعَ جُعِلَ طولُهُ كالصِّياح
Tamamını oku

Müfredât

Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR1.204 harf
- الصيد: مصدر صاد، وهو تناول ما يظفر به مما كان ممتنعا، وفي الشرع: تناول الحيوانات الممتنعة ما لم يكن مملوكا، والمتناول منه ما كان خلالا، وقد يسمى المصيد صيدا بقوله: ﴿أحل لكم صيد البحر﴾ [المائدة/ 96]، أي: اصطياد ما في البحر، وأما قوله: ﴿لا تقتلوا الصيد وأنتم حرم﴾ [المائدة/ 95]، وقوله: ﴿وإذا حللتم فاصطادوا﴾ [المائدة/2]، وقوله: ﴿غير محلي الصيد وأنتم حرم﴾ [المائدة/1]، فإن الصيد في هذه المواضع مختص
Tamamını oku

Esâsü'l-Belâğa

Zemahşerî · 12. yyTR985 harf
ص ي د صاده واصطاده وتصيده وخرج إلى مصاده ومصطاده ومتصيده وله مصيدة يصيد بها ومصايد‏.‏ وكلب صيود وكلاب صيد‏.‏ وعنده قدور من الصاد وهو النحاس ومن الصيداء والصيدان وهي حجارة البرام‏.‏ قال حسان رضي الله تعالى عنه‏:‏ رأيت قدور الصاد حول بيوتنا قنابل دهماً في المحلة صيماً وقال أبو ذؤيب‏:‏ وسود من الصيدان فيها مذانب ال - نضار إذا لم نستفدها نعارها وبعير أصيد وبه صيد وصاد وهو داء بالعنق لا يستطيع أن
Tamamını oku

Lisânü'l-Arab

İbn Manzûr · 13. yyTR6.663 harf
صاد الصَّيْدَ يَصِيدُه ويَصادُه صَيْداً إِذا أَخذه وتَصَيَّدَه واصْطادَه وصادَه إِياه. يقال: صِدْتُ فلاناً صَيْداً إِذا صِدْتَه له، كقولك بَغيتُه حاجة أَي بَغَيْتُها له. صادَ المكانَ واصْطادَه: صادَ فيه؛ قال: أَحَبُّ ما اصْطادَ مكانُ تَخْلِيَه وقيل: إِنه جَعَلَ المكانَ مُصْطاداً كما يُصْطادُ الوَحْش. قال سيبويه: ومن كلام العرب صِدْنا قَنَوَيْن؛ يريد صدنا وحْشَ قَنَوَيْن، وإِنما قَنوان اسم أَرض.
Tamamını oku

Kâmûsü'l-Muhît

Fîrûzâbâdî · 15. yyTR273 harf
* ص ي د * * صَادَهُ * يصيده ويصادُهُ * صَيْدا اصْطادَهُ * و * الصَّيْدُ * أيضا المِصيد وخرج فلان * يَتَصَيَّدُ * و * المِصْيَدُ * و * المِصْيَدةُ * بالكسر ما يصاد به وكلب * صَيُودٌ * بالفتح وكلاب * صيُيُدٌ * بضمتين و * صِيدٌ * أيضا بالكسر و * صَيْداءُ * بالفتح ولمد اسم بلد
Tamamını oku

Tâcü'l-Arûs

Zebîdî · 18. yyTR7.181 harf
صاده يصيده، كباع يبيع، ويصاده، كهاب يهاب، بكسر العين في الماضي، وفتحها في المضارع، كما صرح به ابن الأعرابي وغيره: اصطاده، فسره بالأشهر، أي أخذه من الحبالة، أو أوقعه في الشرك. وخرج فلان يتصيد الوحش، أي يطلب صيدها. وكل وحش صيد، صيد أو لم يصد، حكاه ابن الأعرابي، قال ابن سيده: وهذا قول شاذ. وقد تكرر في الحديث ذكر الصيد، اسما، وفعلا، ومصدرا، يقال: صاد يصيد صيدا فهو صائد ومصيد.وقد يقع الصيد على المصيد
Tamamını oku

Lane's Lexicon

Edward W. Lane · 19. yyTR14.050 harf
صَادَهُ 1 صَادَهُ ذ , (S, M, A, Mgh, Msb, K,) like بَاعَهُ, (MF,) [first pers. صِدْتُ,] aor. يَصِيدُ, (S, Msb, K,) inf. n. صَيْدٌ; (S, M, Mgh, Msb;) and صَادَهُ, (S, &c.,) like هَابَهُ, (MF,) [first pers. صِدْتُ, as above, but originally صَيِدْتُ, whereas the first pers. of the former is originally صَيَدْتُ,] aor. يَصَادُ; (IAar, S, Msb, K;) and ↓ اصطادهُ, (S, M, A, L, Msb, K,) also written and
Tamamını oku

Salmone

H. Anthony Salmone · 19. yyTR1.131 harf
صَادَ صَادَ ( y ) I ( n. ac. صَيْد 1 ), a. Hunted. b. Fished. c. Caught, captured. صَيِدَ صَيِدَ A ( n. ac. صَيَد 4 ), a. Tossed his head, held his head high. تَصَيَّدَ تَصَيَّدَ V , a. see I . اِصْتَيَدَ اِصْتَيَدَ VIII ( T ) a. see I . صَيْد صَيْد [ 1 ], a. Hunting; hunt. b. Fishing, angling. c. Game; prey, booty. صَاد صَاد [ 1A ], a. Copper; brass. b. Catarrhal flux ( of
Tamamını oku

Kitâbullâh

Kur'an kullanımından türetilmişTR yok22.167 harf
صيد صَادَ - يَصِيْدُ (صَادَ - يَصَادُ) - صَيْد - الصَيْد - اصْطَادَ - يَصْطَادُ صَادَ - يَصِيْدُ (صَادَ - يَصَادُ) + كائن + كائناً أو شيئاً: يطارد شيئاً ليلقطه ويأخذه ثم ينتفع به: يطلب ويسعى ويجهد أن يمسك بكائن أو شيء (وحش أو دابة أو حيوان أو طير أو لؤلؤ) لينتفع به بأكل أو غيره صَيْد - الصَيْد: اسم فعل " صَادَ - يَصِيْدُ ": وهو كذلك ما يكون
Tamamını oku

Sîgalar(4)

Mücavir kökler71 mücavir (87 toplam)

Sıralama: iki kökün aynı ayette birlikte geçmesinin tesadüfe göre ne kadar güçlü olduğu (Dunning G²). Her satırda ortak ayet sayısı yazar. Edatlar varsayılan olarak gizli.
  1. حرم

    4 ortak ayet · Hiram keçe demektir

  2. حلل

    3 ortak ayet · Helva olgunlaşmış tatlı meyve ve ya bunlardan yapılmış…

  3. برر

    2 ortak ayet · Berr kara, burr buğday demektir

  4. رمح

    1 ortak ayet · Remh mızrak demektir

  5. أيي

    4 ortak ayet · Evye kuş yuvası demektir

  6. طعم

    2 ortak ayet · Yiyecek demektir

  7. أمن

    4 ortak ayet · Mena kapıları karşı karşıya olan evlerin ara yeridir

  8. أله

    5 ortak ayet · Lah bir şeyi kapatmak için üstüne örtülen örtü demektir

  9. بهم

    1 ortak ayet · Dört ayak üzerine yürüyen hayvanlar demektir

  10. شنأ

    1 ortak ayet · “Şeneka” koparılmış et parçası, “şenea” yırtılmış elbise…

  11. عدو

    2 ortak ayet · Mu’ted, “adeve”den iftial babından gelmektedir

  12. قلد

    1 ortak ayet · Anahtardır

Geçtiği ayetler(5)

  1. يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ أُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيمَةُ الْأَنْعَامِ إِلَّا مَا يُتْلَى عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ وَأَنْتُمْ حُرُمٌ إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيدُ

    AvEy iman edenler; akidleri yerine getirin. Siz, ihramlı iken avlanmayı helal görmeksizin; size bildirilecekler müstesna, hayvanlar size helal kılınmıştır. Muhakkak ki Allah, dilediğini hükmeder.

  2. يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللَّهُ بِشَيْءٍ مِنَ الصَّيْدِ تَنَالُهُ أَيْدِيكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَخَافُهُ بِالْغَيْبِ …

    AvEy iman edenler; Allah, görmeksizin kendisinden korkanları ayırdetmek için; elinizin ve mızraklarınızın ulaştığı avdan bir şeyle sizi, mutlaka dener. Bundan sonra da her kim, haddi aşarsa; ona elem verici bir azab vardır.

Sîga sayfası: فَاصْطَادُوا

Kök analizi

Kök tanımı ve çekirdek özet

AlanDeğer
Kökصيد
YapıÜçlü (sülâsî)
Özel DurumEcvef-i yâî (orta harfi illetli / ي)
Bağlamsal Yakın Köklerقنص, اخذ, ظفر
Zıt Kökسيب
Çekirdek Özet 1Boynunu eğmeden veya sağa sola sapmadan dosdoğru kaçan vahşi hayvanı takip edip hile veya aletle ele geçirmek
Çekirdek Özet 2İhram ve harem bağlamında yabani ve kaçabilen helal hayvanların can dokunulmazlığı; insanın tabii arzu ve iktisadi tasarrufuna konan ilahi sınır
Çekirdek Özet 3Serbest ve sahipsiz olan potansiyeli meşru yöntem ve sınırlara riayet ederek elde etme, dönüştürme ve tasarruf hakkı kurma
Kritik Hata RiskiKökün yalnızca genel anlamda et temini veya hayvan öldürme olarak anlaşılması; kaçma kabiliyeti olan yaban hayvanı ile ehlî hayvan arasındaki hukuki ayrımın ve ihramdaki haramlık hikmetinin gözden kaçması

Biliteral analiz

Biliteral ÇekirdekTemel AnlamEklenen UnsurOluşan Anlam Farkı
صيBir yöne doğru kesintisiz yönelme, odaklanma, ses veya hareketle hedefe kilitlenme; صيح (sesle hedefe yönelme), صير (bir akıbete veya yöne varma), صيف (belirli bir mevsime yönelme) köklerinde olduğu gibi doğrusal ve odaklanmış hareketدHarekete kapı, sınır ve durdurma niteliği katar; kaçan ve yönelen varlığı nihai bir sınırda yakalayarak durdurma ve kontrol altına alma anlamını oluşturur

Piktografik analiz

BirimPiktografik İmge / HareketAnlam Açıklaması
صOlta, av aleti veya eğri bitki dalıHedefe kenetlenme, yakalama düzeneği, tuzak kurma ve sıkıştırma hareketi
يEl ve uzanan kolEmek verme, uzanma, kavramak için hamle yapma ve gücü fiiliyata dökme
دÇadır kapısı veya engelGeçişi durdurma, kapatma, sınırlama ve serbest hareketi sonlandırma
صيدAv düzeneğinin el marifetiyle serbest hedefin önüne gerilerek kaçışı durdurmasıİnsanın aklı ve aletiyle uzanıp serbestçe kaçan bir canlıyı sınırlandırarak mülkiyetine geçirme eylemi

Tarihsel ve erken kullanım

AlanVeri
İlk fiziksel anlamBoynunu çevirmeden dümdüz bakan ve kaçan vahşi hayvanı yakalamak; ayrıca boynundaki bir rahatsızlık sebebiyle sağına soluna bakamayan deve veya kibirle başını dik tutan hükümdar için kullanılan صيد köküdür
Cahiliye şiiri kullanımıEbû Züeyb el-Hüzelî şiirinde bu kökten gelen sert taş kapları şu şekilde anmaktadır: وسود من الصيدان فيها مذانب
Erken Arapça kullanımÇöl Araplarında yabani hayvanların yanı sıra mantar ve devekuşu yumurtası gibi tabii yiyecekleri arazide arayıp bulma eylemi de نَصِيدُ الكَمْأَة ونَصِيدُ بَيْضَ النَّعَامِ şeklinde bu kökle ifade edilmiştir

Kaynak Lisān al-ʿArab, Maqāyīs al-Lugha, Asās al-Balāgha, Kitābü’l-ʿAyn.

Sami etimolojik katman

Sami dilleri ailesinde صيد kökü, yabani av hayvanlarını takip etme, balık tutma ve erzak arama semantik alanında çok güçlü bir ortak mirasa sahiptir. İbranicede צוד (ṣud) fiili ve ציד (ṣayid) ismi doğrudan avlanmak, av peşine düşmek, av eti ve yol erzakı anlamlarını taşır. Süryanicede ܨܕ (ṣād) kökü balık tutmak ve avlamak eylemlerini ifade eder; nitekim aynı kökten türeyen isimler balıkçı ve avcı karşılığında kullanılır. Fenike dilinde de kök benzer şekilde deniz ve kara avcılığıyla ilişkilidir; Sayda (Sidon) liman kentinin adı da doğrudan balıkçılık ve av yeri anlamıyla bu kökten türemiştir. Arapçada kök bir yandan av ve avlanma eylemini korurken, diğer yandan boyun eğmezlik, boyun sertliği ve dik başlılık gibi somut anatomik ve ahlaki metaforlarla zenginleşmiştir. İbn Fâris'in tespit ettiği üzere, avlanan hayvanın duraksamadan dosdoğru kaçması ile başını çeviremeyen kimsenin hali arasındaki fiziksel benzerlik Arap dilinin iç gelişiminde semantik bir köprü vazifesi görmüştür.

Güven Kesin

Kaynak Brown-Driver-Briggs Hebrew and English Lexicon, Payne Smith Compendious Syriac Dictionary, Maqāyīs al-Lugha.

Etimolojik analiz

KatmanVeriAçıklamaGüven
İç Arapça etimolojik yönBoyun tutulması, kibir ve başı dik kaçışBoynu bükülmeyen deveye ve dikbaşlı hükümdara اصيد denmesi, avın kaçarken arkasına bakmaksızın yönelmesiyle semantik bağ kurarKesin
Sami dilleriyle etimolojik ilişkiİbranice צוד (ṣud), Süryanice ܨܕ (ṣād)Bütün Kuzeybatı Sami dillerinde avcılık, av hayvanı, balıkçılık ve erzak arayışı ortak kökene dayanırKesin
Daha geniş dilsel ilişkiVeri bulunamadıSami ailesi dışındaki Afro-Asyatik kollarda düzenli ve kesin ses denkliği tespit edilememiştirVeri bulunamadı

Kaynak David Cohen Dictionnaire des racines sémitiques, Maqāyīs al-Lugha.

Kardeş kökler

KombinasyonDurumTemel AnlamAnlam DetayıNot
صيدAnlamlıAvlanmak, ele geçirmekKaçan yabani hayvanı yakalamak; boyun eğmezlikHedef köktür; Kur'an'da geçer
صديAnlamlıYankı, susuzluk, ilgi göstermeSesin geri dönmesi veya şiddetli yöneliş; hedef kökten farklı semantik alandırKur’an’da geçmez
يصدKök olarak oluşmayanVeri bulunamadıVeri bulunamadıArapçada bu dizilişte kök teşekkül etmemiştir
يدصKök olarak oluşmayanVeri bulunamadıVeri bulunamadıArapçada bu dizilişte kök teşekkül etmemiştir
دصيKök olarak oluşmayanVeri bulunamadıVeri bulunamadıArapçada bu dizilişte kök teşekkül etmemiştir
ديصAnlamlıKaçmak, hileyle sıyrılmakBir şeyden sıvışıp kurtulmak; avın tuzaktan kurtulması yönüyle hedef kökle zıtlık ilişkisi taşırKur’an’da geçmez

Komşu kökler ve zıt kök

Kökİlişki TürüAnlam AlanıKarşılaştırmalı NüansAnlam Detayı
صيدMerkezAvlanmak, yakalamakKaçan, yabani ve sahipsiz olanı hile veya aletle ele geçirmekAslen mülkiyet dışı ve kaçabilen canlılar için kullanılır
قنصKomşuAvlamak, pusu kurmakDaha çok hile, ağ ve tuzak unsuru öne çıkarılarak yapılan avصيد köküne göre alet ve tuzak düzeneği kurma boyutu daha baskındır
اخذKomşuTutmak, almakGenel anlamda bir şeyi kavramak ve mülkiyete geçirmekKaçma şartı veya vahşilik niteliği aranmaksızın her nesne için geçerlidir
ظفرKomşuEle geçirmek, galip gelmekMücadele veya arayış neticesinde hedefe zaferle ulaşmakGüç yetirme ve başarı boyutu esastır, her zaman fiziki av anlamı taşımaz
سيبZıtSalıvermek, serbest bırakmakHayvanı başıboş bırakmak, dokunulmaz kılmakElde tutulan veya avlanabilir olanın tasarrufundan vazgeçip doğaya bırakılmasıdır

Başka dillerde anlam karşılıkları

DilKelime / KelimelerKısa AnlamDetayGüven
ArapçaصيدAvlamak, ele geçirmekYabani ve kaçıcı canlıyı takip edip meşru araçla tasarruf altına almaKesin
LatinceVenatio, praedaAvlanma eylemi, avlanan hayvanVenatio eylemi, praeda ise ele geçirilen ganimeti ve avı karşılarGüçlü
İngilizceHunting, game, preyAvlanmak, avlanan yabani hayvanGame kavramı av hayvanını, hunt avlanma eylemini ifade eder; kural ve kısıt boyutu bağlama göre değişirGüçlü
AlmancaJagd, BeuteAvcılık, av ganimetiJagd takip ve öldürme sürecini, Beute ise ele geçen neticeyi karşılarGüçlü
FransızcaChasse, gibierAv, av eti / hayvanıChasse avlanma fiilini, gibier ise yenmesi hedeflenen yaban hayvanını ifade ederGüçlü

Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch.

Vücûh ve nezâir

Form / KullanımAnlam YüzüAyet Tipi / Bağlam
Mastar / Eylem ismi olarak avlanma fiiliKara veya deniz avı yapma eylemiİhramlı iken veya harem sınırlarında avlanmanın yasaklanması ya da ihramdan çıkınca serbest bırakılması (Mâide 5:1, Mâide 5:2, Mâide 5:95)
İsm-i mef'ul anlamında avlanan hayvanAvlanarak elde edilen canlı veya etiİhramlıya yasak olan kara av hayvanı ile herkese helal kılınan deniz avı ve canlıları (Mâide 5:94, Mâide 5:96)

Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı

DisiplinKullanım AlanıTartışma NoktasıAnlam Yoğunlaşması
Kelamİlahi emir ve yasakların taabbüdîliğiİhramlının av yasağında illet arayışı ve gaybî imtihan boyutu; Allah'ın kullarını ellerinin ve mızraklarının eriştiği şeyle denemesiKulların itaat ve teslimiyetini ölçen sınama alanı
FıkıhHac, umre ve avlanma hükümleri (Kitâbü's-Sayd)İhramlının ve harem bölgesinin av yasağı; av cezasının (cezâu's-sayd) takdiri, ehlî-vahşi ayrımı ve av aletlerinin şartlarıMülkiyet iktisabı ve ihram yasaklarının sınırları
TefsirAhkâm ayetlerinin nüzul ve hikmetiMâide suresindeki yasakların barış, dokunulmazlık ve çevre emniyeti ile olan irtibatıCan dokunulmazlığının tabiattaki vahşi hayvanlara teşmili
HadisAv hayvanları ve av köpeklerinin fıkhıEğitilmiş av hayvanlarının avladığı avın helalliği ve ihramlının öldürebileceği zararlı hayvanlar (fevâsık)Meşru av aletleri ve istisnai zararlıların tespiti

Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi

SistemBağlamKarşılıkİşlevAçıklamaGüven
DiniKutsal zaman ve mekânda irade eğitimiİbadet disipliniTabii dürtüleri sınırlamaİhramlı kimseye hazır av imkânı verilerek nefsin helal olan bir nesneye karşı dahi frenlenmesi sağlanırKesin
İlmiCanlılar alemini tanıma ve yöntem bilgisiEkolojik ve zoolojik bilgiYabani tabiatı anlama ve araç geliştirmeAvlanma, hayvan davranışlarını bilmeyi, tuzak ve alet yapımında teknik bilgi üretmeyi gerektirirGüçlü
SiyasiHarem ve ihram kanunlarıBarış ve güvenlik alanıCan emniyetini tabiata yaymaHarem bölgesi ve ihram hali, insanın şiddet uygulama yetkisini sıfırlayan siyasi-hukuki bir barış rejimidirKesin
İktisadiMülkiyetin ilk iktisap yolları (ihrâz-ı mübâhât)İlk mülkiyet kazanımıSahipsiz tabii kaynağı değere dönüştürmeSahipsiz bir yabani hayvanın avlanması, emek ve alet yoluyla tabii bir kaynağın özel mülkiyete geçirilmesidirKesin

Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm

Alanİzomorfik KarşılıkAçıklamaGüven
Sayısal bilimlerDurum uzayında serbest gezen parçacığın yakalanması (potansiyel kuyusu)Fizikte serbest ve rastgele hareket eden bir parçacığın belirli bir enerji eşiği ve sınır koşulu uygulanarak belirli bir bölgeye hapsedilmesi, avın sınırlandırılarak ele geçirilmesiyle eşyapısaldırGüçlü
Beşeri bilimlerMülkiyet hukukunda ihraz ve iktisap kuramıHukukta sahipsiz nesnelerin (res nullius) fiili tasarruf ve emek iradesiyle hukuki mülkiyete dönüştürülmesi süreci kökün soyut karşılığıdırKesin

Yanlış daraltma ve kritik hata riski

AlanAçıklama
Modern daraltma riskiKökün sadece bir spor, eğlence veya et tedarik faaliyeti olarak görülmesi; kutsal zaman ve mekânla olan ahlaki bağının koparılması
Kur'an içi daha geniş anlamKur'an'da kök, insanın en temel biyolojik kazanım dürtüsünün ilahi bir emirle nasıl askıya alınabildiğini ve barış alanının hayvanları da kapsadığını gösteren bir imtihan zeminidir
Yanlış anlamanın doğuracağı hataMâide suresindeki av yasaklarının salt tarihsel bedevi adetleri sayılarak, insanın tabiatla kurduğu tahakküm ilişkisine getirilen ontolojik sınırın ve ibadet eğitiminin ıskalanması

Kur'an'ı anlama odaklı sonuç

SoruCevap
Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir?Kur'an'ın helal-haram dengesinde, serbestiyetin mutlak olmadığını; zamanın (ihram) ve mekânın (harem) insanın tasarruf hakkını sınırlayarak tabiata dokunulmazlık kazandırdığını gösteren anahtar bir kavramdır
Hangi ayet gruplarında belirleyicidir?Mâide suresinde yer alan akitler, hac hükümleri, yiyeceklerin helal ve haram kılınması ile insanın hazır nimetler karşısındaki sabır imtihanını bildiren ayet gruplarında belirleyicidir
Hangi yanlış anlamaları düzeltir?Tabiatın ve hayvanların insanın sınırsız tüketim nesnesi olduğu yanılgısını düzeltir; insanın en kolay erişebileceği nimetten dahi ilahi rıza adına el çekebilme iradesini inşa eder

Nihai sentez ve LaTeX modeli

  • Somut anlamSerbestçe kaçan yabani hayvanın arkasından yetişip alet, tuzak veya el maharetiyle yakalanarak kontrol altına alınması.
  • Soyut anlamSerbest, sahipsiz ve ele geçirilmesi çaba gerektiren bir potansiyelin meşru araç ve yöntemlerle sınırlandırılıp mülkiyet ve tasarruf alanına dahil edilmesi.
  • Sistematik karşılıkİnsanın tabii iktisap hakkının kutsal ilahi sınırlar (ihram ve harem) ile kayıtlanması; barış ve eman rejiminin vahşi tabiata kadar teşmil edilmesi.
  • LaTeX modeliT(S,A,C)={M,C=10,C=0
  • LaTeX açıklamasıModelde S sahipsiz ve serbest kaynağı veya kaçan canlıyı, A meşru avlanma aletini ve harcanan fiili emeği, C ise meşruiyet koşulunu (ihramda olmama ve harem sınırları dışında bulunma durumunu) temsil eder. Dönüşüm fonksiyonu T, meşruiyet şartı sağlandığında (C=1) serbest kaynağı mülkiyete ve tasarruf hakkına (M) dönüştürür; ihram veya harem yasağı devrede iken (C=0) ise müdahale yasaklanır ve dönüşüm gerçekleşmez (0).
Metin sürümü (yapay zekâ araçları için)Harfe göre kök dizini: ص