دهر

Klavye kısayolları

Ara
/
Yeni not
n
Önceki / sonraki ayet
[ ]
Okuma modu
f
Graf modu
g
Kur'an evreni
e
Kapat / geri
Esc
Grafiği atla

Kök ağı

Kök ağı: د-ه-ر2 sîga, 13 mücavir kök, 2 ayet, 2 sure; sîgalar ve mücavir kökler Sîgalar ve Mücavir kökler kartlarında, ayetler Ayetler kartında liste olarak var.موتحييالدَّهْرِدهرحينالدَّهْرُأتيظننشيأدنوذكركون

KökSîga 2Ayet 2Sure 2Mücavir 13

▶ Ağı aç (3B)

دهر

د - ه - ر

KÖK
  • 2 geçiş
  • 2 ayet
  • 2 sîga
  • 13 sözlük

Dehr : “Dehn” yağmur çilentisi anlamındadır. Sonra yağmurun yağması ile suların toprağı götürmesi anlamına gelen dehr olmuştur. Dehr erezyon anlamı da kazanmıştır. Kainatın doğuştan bitişine kadar geçen tüm zamana dehr denmektedir. Kuyu dibinde ortaya çıkan su demektir. “Dehn” yağmur çilentisi anlamındadır. Sonra yağmurun yağması ile suların toprağı götürmesi anlamına gelen dehr olmuştur. Dehr erezyon anlamı da kazanmıştır. Kainatın doğuştan bitişine kadar geçen tüm zamana dehr denmektedir. “Dar” duvar demektir, “devr” eden dolaşan demektir. “Dehr” vav ha’ya dönüşerek yıllar, çağlar, peryodik zaman birimi anlamı kazanmıştır.devamı ›

Notlarım

Sözlükler(13)

★ Akevler SözlüğüTürkçe

Dehr : “Dehn” yağmur çilentisi anlamındadır. Sonra yağmurun yağması ile suların toprağı götürmesi anlamına gelen dehr olmuştur. Dehr erezyon anlamı da kazanmıştır. Kainatın doğuştan bitişine kadar geçen tüm zamana dehr denmektedir. Kuyu dibinde ortaya çıkan su demektir. “Dehn” yağmur çilentisi anlamındadır. Sonra yağmurun yağması ile suların toprağı götürmesi anlamına gelen dehr olmuştur. Dehr erezyon anlamı da kazanmıştır. Kainatın doğuştan bitişine kadar geçen tüm zamana dehr denmektedir. “Dar” duvar demektir, “devr” eden dolaşan demektir. “Dehr” vav ha’ya dönüşerek yıllar, çağlar, peryodik zaman birimi anlamı kazanmıştır.

Kitâbu'l-'Ayn

Halîl b. Ahmed · 8. yyTR1.567 harf
باب الهاء والدّال والرّاء معهما ه د ر،ه ر د، د ه ر، ر ه د، د ر ه، ر د ه هدر: الهَدْرُ: ما يَبْطُلُ. هَدَرَ دَمُهُ يَهْدِرُ هَدْرا، وأَهْدَرْتُه أنا إهداراً. وهَدَرَ البعير يَهْدِر هديراً وهَدْراً. والحمامةُ تَهْدِر، وجرّةُ النَّبيذ تَهْدِرُ. والأرضُ الهادرة. والعُشْبُ الهادِرُ: الكثير. وبنو فُلانٍ هِدَرَةٌ، أي: ساقطون ليسوا بشيء. هرد: الهُرْدِيَّةُ قَصَباتٌ مَلْويّة مَطْويّة تُضَمُّ بطاقات
Tamamını oku

es-Sıhâh

Cevherî · 10. yyTR958 harf
الدَهْرُ: الزمان. قال الشاعر: إنَّ دَهْراً يَلُفُّ شَمْلي بِجُمْلٍ لَزَمانٌ يَهُمُّ بالإحْـسـانِ ويجمع على دُهورٍ. ويقال: الدَهْرُ: الأَبَدُ. وقولهم: دَهْرٌ واهِرٌ، كقولهم: أَبَدٌ أَبيدٌ. وقولهم: دَهْرٌ دَهارِيرُ، أي شديدٌ، كقولهم: ليْلَةٌ لَيْلاءُ، ونَهارٌ أَنْهَرُ، ويَومٌ أَيْوَمُ، وساعةٌ سَوْعاءُ. وأنشد أبو عمرو بن العلاء لرجل من أهل نجد: وبينما المَرْءُ في الأَحْياءِ مُغْتَبِطٌإذا هو
Tamamını oku

Tehzîbu'l-Luğa

Ezherî · 10. yyTR12.442 harf
ه د ر هدر ، هرد ، دهر ، دره ، رهد ، رده : مستعملات كلها . هدر : قال الليث : الهَدَر : ما يَبطُل : تقول : هَدَرَ دَمُه يَهْدِرُ هِداراً ، وأهدرْتُه أنا إهداراً ، وهدَرَ البعيرُ يَهدِر هديراً وهَدْراً والحمامةُ تَهدِر ، وجَرةُ النَّبِيذ تهدِر ، قال : والأرض الهادرة ، والعُشْب الهادِر : الكثير ، وبنو فلان هِدَرَةٌ : أي ساقطون ليسوا بشيءٍ . قلتُ : هذا الحرف رَوَاه أبو عُبَيْد عن الأصمعي بفتح الهاء
Maddenin bağlantısı

ه د ر هدر ، هرد ، دهر ، دره ، رهد ، رده : مستعملات كلها . هدر : قال الليث : الهَدَر : ما يَبطُل : تقول : هَدَرَ دَمُه يَهْدِرُ هِداراً ، وأهدرْتُه أنا إهداراً ، وهدَرَ البعيرُ يَهدِر هديراً وهَدْراً والحمامةُ تَهدِر ، وجَرةُ النَّبِيذ تهدِر ، قال : والأرض الهادرة ، والعُشْب الهادِر : الكثير ، وبنو فلان هِدَرَةٌ : أي ساقطون ليسوا بشيءٍ . قلتُ : هذا الحرف رَوَاه أبو عُبَيْد عن الأصمعي بفتح الهاء والدال : هَدَره ، وفسّره أنهم الساقطون . ورَوَى أبو العباس عن ابن الأعرابي : بنو فلانٍ هِدَرة بكسر الهاء ، وهُدَرةٌ بضم الهاء وبُذَرةٌ . وقال بعضهم : واحِدُ الهِدَرَة هِدْر مثل قِرْد وقِرَدَة ، وأنشد ابن الأعرابي : إنّي إذا حان الجَبانُ الهِدَرَهْ قصدتُ من قَصْدِ الطريق مَنْجَرَه وقال أبو صخر الهُذَلي : إذا اسْتوْسَنَتْ واستَبْقَل الهَدَفُ الهِدْرُ أبو عُبَيد ، عن الأصمعي : اللبن إذا خَثُرَ أعلاه وأسفَلُه رقيقٌ فهو هادِر . وقال ابن شُميل : يقال للبقل : قد هَدَر : إذا بلغ إناهُ في الطُّول والعِظَم ، وكذلك قد هَدَرَت الأرضُ هَدِيراً : إذا انتهى بَقْلُها طُولاً ، والهادِرُ من العُشْب : الذي لا شيء فوقه . أبو نصر ، عن الأصمعي : هدَرَ البعيرُ يَهْدِر هَدِيراً ، وضربتُه فَهَدَرَت رِئتُه تهدُر هُدُوراً : إذا سَقَطَتْ . قال : وهَدَرَ دَمُه يَهْدِرُ هَدْراً ، ودَمُه هَدَرٌ : أي باطلٌ ليس فيه قَوَد ولا عَقْل ، ويقال : هو كالمُهَدِّر في العُنَّة : يضرب مثلاً للذي يصيح ويُجلِّب وليس وراء ذلك شيء ، كالبعير الذي يُحبَس في حَظيرةٍ يُمنَع من الضِّراب فهو يُهَدِّر ( قال الباهلي في قول العجاج : وهَدَرَ الناسُ من الجِدِّ الهَدَرْ فالهَدَر هاهنا معناه أَهْدَرَ ، أي الجدُّ أسْقَطَ من لا خير فيه من الناس ، والهَدَرُ : الذين لا خير فيهم ، وهَدَر الطائرُ وهَدَل يهْدِر ويهْدِل هَدِيراً وهَدِيلا . أبو حاتم ، عن الأصمعي : هدر البعيرُ والحَمامُ يَهْدِر هَدْراً ودمُه هَدَرٌ : أي باطل ليس فيه قَوَدٌ ولا عقْل . قال : ويقال : هَدَرَ دمُ القتيل يهدُر بالضم هَدَراً بفتح الدال ، وأهدَرَه السلطان . ورَوَى أبو عُبَيد عن أبي زيد : هَدَر الدَّمُ يَهدِر ، وأنا أهْدَرْتُه . وَرَوَى أبو تُراب للأصمعيّ : هَدَر الغُلامُ وهَدَلَ : إذا صوَّت . قال : وقال أبو السَّمَيْدَع : ذاك : إذا أراغَ الكلام وهو صغير ، وأنشد قول ذي الرُّمّة : طَوى البَطْنَ زَيّامٌ كأنّ سَحيلَه عليهنَّ إذ وَلَّى هَدِيلُ غُلاَمِ أي غِناءُ غُلام . هرد : قال الليث : الهُرْدِيَّة قصَبات تُضَمّ مَلوِيّةً بطاقات الكَرْم يُرسَل عليها قُضبان الكرْم . وتقول : هرَّدْتُ اللحمَ فهو مُهَرَّد ، وقد هَرِد اللحمُ . قلت : والذي حفظناه عن أئمَتنا في القصب الحُرْدِيّ بالحاء ، ولا يجوز عندهم بالهاء . أبو عُبَيد ، عن أبي زيد : فإن أَدخلْتَ اللحمَ النارَ وأنضجْتَه فهو مُهرَّد ، وقد هَرَّدْتُه وهَرِدَ هو . قال : والمُهَرَّأُ مثلُه . وفي الحديث : ( ينزل عيسى إلى الأرض وعليه ثوبان مَهْرُودَان ) . ورَوَى أبو العباس ، عن سَلَمة ، عن الفراء قال : الهَرْدُ : الشَّقّ . قال : وفي خبر عيسى أنه ينزل في مَهْرُودَتيْن ، أي في شُقَّتين ، أو حُلَّتين . وقال شَمِر : قال أبو عدنان : أخبرني العالم من أعراب باهلة أنّ الثَّوبَ يُصْبَغ بالوَرْس ثم بالزعفران فيجيء لونه مثل لون زَهْرة الحَوْذَانة ، فذلك الثوبُ المَهْرُود . قال : أخبرني بعض أصحاب الحديث أنّه بَلَغه أن المَهْرُود : الذي يُصْبَغُ بالعُروق . قال : والعروق يقال لها الهُرْد . أبو عُبيد ، عن أبي زيد : هَرَد ثوبَه ، وهَرَتَه : إذا شَقَّه فهو هَرِيدٌ وهَرِيتٌ وقال ساعدة الهُذَليّ : غَداة شُواحِطٍ فَنَجَوْتَ شَدّاً وَثَوْبُكَ في عباقِيَةٍ هَرِيدُ أي مشقوق . أبو عُبيد عن الأصمعي : هَرَت فلان الشيء ، وهَرَدَه : إذا أنضَجَه إنْضاجاً شديداً . وقال ابن الأنباري في حديث عيسى رُوِي في مَهْرُودَتَيْن ، ورُوِي في مُمَصَّرتَيْن . قال : ومعناهما واحد ، وهي المصبوغة بالصُّفرة من زعفران أو غيره . قال القُتيبيّ : هو عندي من النقلة خطأ ، وأراه مَهْرُوَّتين : أي صفراوَين . يقال : هرّيت العمامة : إذا لبِستها صفراء ، وفعلتُ منه : هرَوْتُ . قال أبو بكر : لا تقول العرب : هرَوتُ الثوب ، ولكن يقولون هرَّيتُ ، فلو ثُنِّي على هذا لقِيلَ : ( مُهَرَّاتين ) في اسم مالم يُسَمَّ فاعله ، وبَعْدُ فإن العرب لا تقول : هرَّيْتُ إلا في العمامة خاصة ، فليس له أن يقيسَ الشُّقَّةَ على العمامة ؛ لأن اللغة رواية ، وقوله : من مَهْرُودَتين : أي من شُقَّتين أخدتا من الهَرْد وهو الشقّ خطأ ؛ لأن العرب لا تُسمِّي الشقّ للإصلاح هرْداً ، بل يسمون الخرق والإفساد : هرْداً . وقال ابن السكيت : هرَد القَصَّارُ الثوب ، وهرَته : إذا خرقه ، وهرَد فلان عِرْضَ فلان ، وهرَته ، فهذا يدل على الإفساد ، والقول عندنا في الحديث : مهرودتين بالدال ، والذال : أي بين ممصَّرتين على ما جاء في الحديث ، ولم نسمعه إلا في الحديث كما لم نسمع الصِّيَر الصِّحناة ، وكذلك الثُّفّاءَ الحُرْف ، ونحوه . قال : والدال ، والذال أختان تُبدل إحداهما عن الأخرى : يقال : رجلٌ مِدْلٌ ومِذْلٌ إذا كان قليل الجسم خفيّ الشخص ، وكذلك الدال و الذّال في قوله : مهروذتين . أبو عُبيد ، عن الأصمعيّ : الهِرْدَى : نَبْتٌ ، وقاله ابن الأنباريّ ، وهو أنثى . دهر : قال الليث : الدَّهر : الأبَدُ المحدود ، ورجلٌ دُهْرِيٌّ : أي قديم ، ورجلٌ دَهْرِيّ : يقول ببقاء الدهر ، و لا يؤمن بالآخرة . ورُوِي عن النبي ( صلى الله عليه وسلم ) أنّه قال : ( لا تَسُبُّوا الدهر فإِن الله هو الدهر ) . قال أبو عُبيد : قوله : فإِنّ الله هو الدهر مما لا ينبغي لأحد من أهل الإسلام أن يجهل وجهَه ، وذلك أنّ المعطِّلة به يحتجّون على المسلمين ، قال : ورأيتُ بعضَ من يُتَّهم بالزَّنْدَقة والدَّهْرِيّة يحتجّ بهذا الحديث ويقول : ( ألا تراه يقول : فإنّ الله هو الدَّهْر ) ؟ فقلتُ : وهل كان أحدٌ يسبُّ الله في آبادِ الدَّهر ؟ قد قال الأعشى في الجاهلية : استأثر الله بالوفاء وبالحَمْ دِ وَوَلّى الملاَمَةَ الرَّجُلاَ قال : وتأويله عندي أنّ العَرَب كان شأنها أن تَذُمّ الدَّهْرَ وتَسُبَّه عند النوازل تنزل بهم : من مَوْتٍ أو هَرَم فيقولون : أصابتْهم قوارِعُ الدهرِ ، وأبادَهم الدَّهْرُ ، فيجعلون الدَّهر الذي يفعل ذلك ، فيذمّونه ، وقد ذكروا ذلك في أشعارهم ، وأَخبرَ الله عنهم بذلك ، ثم كَذَّبهم ، فقال جلّ وعزّ : ( تَذَكَّرُونَ وَقَالُواْ مَا هِىَ إِلاَّ حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا يُهْلِكُنَآ إِلاَّ الدَّهْرُ وَمَا لَهُمْ بِذَلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلاَّ يَظُنُّونَ ) ( الجَاثيَة : 24 ) قال الله جلّ وعزّ : ( الدَّهْرُ وَمَا لَهُمْ بِذَلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلاَّ ) ( الجَاثيَة : 24 ) . فقال النبي ( صلى الله عليه وسلم ) ( لا تَسُبُّوا الدّهرَ ) على تأويل : لا تَسُبُّوا الدهر الذي يفعل بكم هذه الأشْياء ، فإنكم إذا سببتم فاعلها فإنما يقع السَّبُّ على الله لأنه الفاعل لها لا الدهرُ ، فهذا وجه الحديث إن شاء الله . قلتُ : وقد قال الشافعي في تفسير هذا الحديث نَحْواً مما قال أبو عُبيد ، واحتج بالأبيات التي ذكرها أبو عبيد ، فظننت أبا عبيد عنه أخذ هذا التفسير لأنّه أوّل من فسره . وقال شَمر : الزّمان والدَّهْر واحد ، واحتجّ بقوله : إنّ دَهْراً يَلُفُّ حَبْلي بِجُمْل لَزَمانٌ يَهُمُّ بالإحسانِ فعارض أبو الهيثم شَمِراً في مقالته ، وخطأه في قوله : الزّمان والدّهر واحد ، وقال : الزمانُ : زَمانُ الرُّطَب ، وزمان الفاكهة ، وزمان الحرّ ، وزمانُ البرد ، ويكون الزمان شهرين إلى ستة أشهر ، والدهر لا ينقطع . قلت : والدهر عند العرب يَقَع على بعض الدهر الأطوَلِ ، ويقَع على مُدّة الدنيا كلِّها وقد سمعت غير واحد من العرب يقول : أقمنا على ماء كذا وكذا دَهْراً ، ودارنا التي حللنا بها دَهْراً ، وإذا كان هذا هكذا جاز أن يقال : الزمان والدهر واحد في معنى دون معنًى وقد سمعتُ أعرابياً فصيحاً يقول : ماءُ كذا وكذا يحملنا الشَّهْرَ والشَّهْرَين ، ولا يحملنا الدّهر الطويل : أراد أنّ ما حوله من الكلأ ينفَدُ سَريعاً فنحتاج إلى حُضورِ ماء آخر ؛ لأن الماء إذا أكلت الماشية ما حوله من الكلأ لم يكن لحُضّاره بُدٌّ من طَلَبِ ماءٍ آخرَ يَرْعَوْنَ ما حَوْله ويجوز أن تقول : كنا أزمانَ ولاية فلانٍ بموضع كذا وكذا ، إن طالت مدّةُ ولايته والسَّنَة عند العرب أربعة أزمنة : ربيع الكلأ ، والقيظ والخَريف والشتاء ؛ ولا يجوز أن يقال : الدّهر أربعة أزمنة ، فهما يفترقان في هذا الموضع . قال الشافعي : الحينُ يقع على مدّة الدنيا ، ويَوْم ، ولا نعلم للحين غايةً ، وكذلك زمانٌ ودَهْرٌ وأحقابٌ . ذكر هذا في كتاب ( الإيمان ) . حكاه المُزنّى في ( مُختصره ) عنه . وقال ابن الأنباريّ يقال في النِّسْبة إلى الرجل القديم : دَهْرِيّ ، وإن كان من بني دَهْر بن عامر قلتَ دُهْرِيّ لا غير بضمّ الدال . وقال ابن كَيْسان : ومما غُيِّرتْ حركاتُه في النِّسبة قولُهم : رجُلٌ سُهْليٌّ بضمّ السِّين في المنسوب إلى السَّهل ، وكذلك رَجُلٌ دُهريّ . قال : ولهما أمثالٌ كثيرة . حدثنا عبد الله بن محمد بن هَاجَك ، عن ابن جَبَلة ، عن أبي عبيد ، عن ابن عُلَيّة ، عن أيوب ، عن ابن سيرين ، عن أبي بَكْرَة عن النبي ( صلى الله عليه وسلم ) أنه قال : ( ألا إن الزَّمان قد استدار كهَيْئَته يومَ خَلَق الله السَّماوات والأرض ، السَّنة اثنا عشر شهراً ، أربعةٌ منها حُرُم ، ثلاثة منها متواليات : ذو القعدة وذو الحجة ومحرَّمٌ ورجب مُفرَد . قلتُ : أراد بالزمان الدَّهْرَ وسِنِيّه . وقال الليث : الدَّهارير : أول الدهر من الزمان الماضي ، يقال : كان ذلك في دَهْر الدَّهارير ، قال : ولا يُفْرَد منه دِهْرِير . قال : والدّهرُ : النازلة تنزل بالقوم تقول : دَهَرَهمْ أمرٌ : نَزَلتْ بهم نازِلةٌ ويقال : ما دَهري كذا وكذا : أي ما هِمَّتي . وقال ابن السكيت : ما طِبِّي كذا : أي ما دهري : قال الليث : ورَجُل دَهْوَرِيُّ الصَّوْت ، وهو الصُّلْبُ الصَّوْت . قلتُ : وهذا خَطَأ عندي ، والصوابُ رجلٌ جَهْوَرِيُّ الصَّوْت بالجيم : أي رَفيعُ الصوت فَخْمُه ؛ فصُحِّف وقلبت الجيمُ دالاً والله أعلم . والدَّهْوَرة : جمعُ الشيء ثم قذفه في مَهْوَاة . وقال غير الليث دَهْوَرَ فلانٌ اللُّقَم إذا أدارها ثم التهمها . وقال مجاهد في قول الله جلّ وعزّ : ( إذا الشمس كورت ) ( التّكوير : 1 ) : أي دُهْوِرتْ . وقال الربيع بن خُثَيْم ) كوِّرت أي رُمِيَ بها . وقال بعضُ أهل اللغة : دَهْوَرْتُ الحائط : إذا طَرَحْتَه حتى يسقُطَ ، ويقال : طعنه فكوَّره : إذا ألْقاه وصَرَعه . وقال الزَّجّاج في قول الله جلّ وعزّ : ( فَكُبْكِبُواْ فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ ) ( الشُّعَرَاء : 94 ) أي في الجحيم . قال : ومعنى ( كُبْكِبُوا ) طُرح بعضهم على بعض . وقال غيره من أهل اللغة : معناه دُهْوِروا . وفي حديث : فإنّ ذا الدّهر أطوارا دهاريرُ قال الأزهري : الدهرُ ذو حالين من بؤس ونُعْم . وقال الفرزدق : فإنى أنا الموْتُ الذي هو نازلٌ بنفسكَ فانظر كيف أنت تُحاولهْ خاطَبَ جريراً ، فأجابه : أنا الدّهرُ يُفنِي الموتَ والدهرُ خالد فجئني بمثلِ الدهر شيئاً يُطاوِله قلتُ : جعل الدّهرَ الدنيا والآخرة ، لأن الموت يِفنَى بعد انقضاء الدنيا ، هكذا جاء في الحديث . وداهر : مَلِك الدَّيْبُل قتله محمد بن القاسم الثَّقَفيّ ابن عمّ الحجّاج ، فذكره جرير فقال : وأَرْضَ هِرَقْلٍ قد قَهَرْتَ وداهراً ويسعى لكم من آل كِسْرَى النَّواصِفُ أراد بالنواصف الخَدَم . رهد : في ( نوادر الأعراب ) : ما عندي في هذا الأمر رَهْوَدِيَّةٌ ولا رَخْوَدِيَّة : أي ليس عندي فيه رِفق والا مُهاوَدَة ، ولا هُوَيْدِيّة ولا رُوَيْدِيّة ، ولا هَوْداء ولا هَيْداء ، بمعنًى واحد . أبو العبّاس عن ابن الأعرابيّ : رَهَّدَ الرجلُ : إذا حَمُق حماقة محكمة . وقال الليث : الرَّهِيد : الناعم ، والرَّهادَة هي الرَّخاصة ، تقول : فتاة رَهِيدَة : أي رَخْصَة . رده : ثعلب عن ابن الأعرابيّ : رَدَّهَ الرَّجُلُ : إذا ساد القومَ بشجاعةٍ أو سخاء أو غيرِهما . وقال الليث : الرَّدْهُ : شِبْهُ أَكَمَةٍ خَشِنةٍ كثيرة الحجارة ، والواحدة رَدْهَة ، وهي قِلالُ القِفاف ، وأنشد لرؤبة : من بَعْض أَنْضادِ القِفافِ الرُّدَّهِ قال : وربما جاءت الرَّدهَة في وصف بئر تُحْفَر في قُفَ أو تكون خِلْقَةً فيه . وقال أبو عُبيد : قال الأصمعيّ : الرَّدْهَة : النُّقرة في الجبل يُسْتنقَع فيها الماءُ ، وجمعُها رِدَاهٌ . وقال أبو خَيْرَة : الرَّدْه شبه أكمة في رأس الجبل : صفاةٌ يُسْتَنْقَعُ فيها الماء ، وأنشد : لِمن الديارُ بجانبِ الرَّدْهِ قَفْراً مِنَ التَّأْييهِ والنَّدْهِ التأييه : أن يُؤَيِّه بالفَرَس إذا نَفَر ، فيقول : إيهِ إيهِ . والنَّدْه بالإبل : أن يقول لها : هِدَهْ هِدَهْ . وقال غيره : الرَّدْهَة : حَجَر مستنقَع في الماء ، وجمعها رِداهٌ . وقال ابن مُقبِل : وقافِيَةٍ مِثلِ وَقْع الرِّدا هِ لم تَتَّرِكْ لمجيبٍ مَقالا وقال المؤرِّج : الرَّدْهة : الموْرِدُ ، والرّدْهة : الصَّخْرة في الماء ، وهي الأتانُ . قال : والرَّدْهة أيضاً : ماءُ الثَّلْج . قال : والرَّدْهة : الثَّوْبُ الخَلَق المُسَلْسَل . ورجل رَدِهٌ : صُلْبٌ مَتينٌ لَجُوجٌ لا يُغْلَب . قلتُ : لا أعرف الذي رَوَى للمُؤَرِّج هذه الأشياء ، وهي مُنْكَرةٌ عِنْدي . وقال الليث : يُسَمَّى البَيْتُ العظيم الذي لا يكون أعظَمُ منه الرَّدْهة ، وجمعُها الرِّداهُ ، وقد ردَّهت المرأةُ بيتَها تَرْدَهُ رَدْهاً . قلت : كان الأصل فيه رَدَحَتْ بالحاء ، فأُبدِلت هاءً ، ومنه قوله : بَيْتَ حَتُوفٍ مُكْفَأً مَرْدُوحَا حدّثنا أبو إسحاق قال : حدّثنا عثمان قال : حدّثنا هارون بن معروف قال : حدّثنا سفيان بن عيينة قال : حدّثنا العلاء بن أبي العبَّاس ، عن أبي الطفيل ، عن بكر بن قِرْواش ، عن سعد قال : سمعت النبيَّ ( صلى الله عليه وسلم ) ذكر ذاك الذي قتل عليٌّ صلوات الله عليه : ذا الثُّدَيّة ، فقال شيطان الرَّدْهة ، راعِي الخيل ، يحتدِرُه رجلٌ من بَجِيلة : أي يُسْقِطه . دره : قال الليث : أُمِيت فِعلُه إلاّ قولهم : رجل مِدْرَهُ حرب ، وهو مِدْرَهُ القوم وهو الدافع عنهم . أبو عُبيد ، عن أبي زيد : المِدْرَهُ : لسان القوم والمتكلِّم عنهم ، وأنشد غيره : وأنتَ في القوم أخُو عِفّةٍ ومِدْرَهُ القومِ غداةَ الخِطابْ وأخبرني المنذريّ عن ثعلب ، عن ابن الأعرابي قال : دَرَه فلانٌ علينا ، ودَرَأ : إذا هَجَم من حيث لم تَحْتسبْه ، وأنشد : عزيز عليَّ فَقْدُه ففقَدْتُه فبان وخَلَّى دارهات النَّوائبِ قال : دارِهاتُها : هاجِمَاتها . ويقال : إنّه لَذُو تُدْرَإ وذو تُدْرَأةٍ : إذا كان هجّاماً على أعدائه من حيث لا يحتسبونه . عمرو عن أبيه قال : قال : الدَّرَهْرَهَةُ : المرأة القاهرةُ لبَعْلها ، قال : والسَّمَرْمَرَة : الغول ، ويقال لِلكَوكَبَةِ الوَقّادةِ إذا دَرَأَتْ بنُورِها من الأفق : دَرَهْرَهة .

Mekâyîsü'l-Luğa

İbn Fâris · 11. yyTR4.569 harf
(باب الدال والهاء وما يثلثهما) (دهي) الدال والهاء والحرف المعتلّ يدلُّ على إصابة الشّيء بالشيء بما لا يَسُرُّ. يقال ما دَهَاه: أيْ ما أصابه. لا يقال ذلك إلاّ فيما يسوء. ودواهِي الدَّهر: ما أصابَ الإِنسانَ من عظائم نُوَبِه. والدَّهْي: النُّكْر وجَودةُ الرّأي؛ وهو من الباب؛ لأنَّه يُصِيب برأيه ما يريدُه. (دهر) الدال والهاء والراء أصلٌ واحد، وهو الغَلَبة والقَهْر. وسُمِّي الدّهرُ دَهْراً
Tamamını oku

Müfredât

Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR1.138 harf
- الدهر في الأصل: اسم لمدة العالم من مبدأ وجوده إلى انقضائه، وعلى قوله تعالى: ﴿هل أتى على الإنسان حين من الدهر﴾ [الدهر/1]، ثم يعبر به عن كل مدة كثيرة، وهو خلاف الزمان، فإن الزمان يقع على المدة القليلة والكثيرة، ودهر فلان: مدة حياته، واستعير للعادة الباقية مدة الحياة، فقيل: ما دهري بكذا، ويقال: دهر فلانا نائبه دهرا، أي: نزلت به، حكاه (الخليل) (انظر: العين 4/23، وفي عبارة المؤلف بعض التصرف)، فالدهر
Tamamını oku

Esâsü'l-Belâğa

Zemahşerî · 12. yyTR379 harf
د ه ر مضـت عليـه أدهـر ودهـور وكـان ذلـك دهـر النجـم حيـن خلـق اللـه النجـوم‏:‏ تريـد في أول الزمان وفي القديـم‏.‏ ورأيـت شيخاً دهرياً دهرياً‏:‏ مسنا ملحداً يقول بقدم الدهر‏.‏ ودهرهم أمر‏:‏ أصابهم به الدهر‏.‏ ومضت دهور دهارير‏:‏ طـوال‏.‏ ورأيتـه يدهـور اللقـم‏:‏ يعظمهـا ويتلقمهـا‏.‏ ووقـع فـي الدهاريس وهي الدواهي‏.‏ ومن المجاز‏:‏ ما ذاك بدهري جعلوا دهره الفعل كونهفيه‏.‏
Tamamını oku

Lisânü'l-Arab

İbn Manzûr · 13. yyTR8.287 harf
الدَّهْرُ: الأَمَدُ المَمْدُودُ، وقيل: الدهر أَلف سنة. قال ابن سيده: وقد حكي فيه الدَّهَر، بفتح الهاء: فإِما أَن يكون الدَّهْرُ والدَّهَرُ لغتين كما ذهب إِليه البصريون في هذا النحو فيقتصر على ما سمع منه، وإِما أَن يكون ذلك لمكان حروف الحلق فيطرد في كل شيء كما ذهب إِليه الكوفيون؛ قال أَبو النجم: وجَبَلاَ طَالَ مَعَدّاً فاشْمَخَرْ، أَشَمَّ لا يَسْطِيعُه النَّاسُ، الدَّهَرْ قال ابن سيده: وجمعُ
Tamamını oku

Kâmûsü'l-Muhît

Fîrûzâbâdî · 15. yyTR344 harf
* د ه ر * * الدَّهْرُ * الزمان وجمعه * دُهُورٌ * وقيل * الدَّهْرُ * الأبد وفي الحديث ﴿لا تبوا الدهر فإن الدهر هو الله﴾ لأنهم كانوا يضيقون بالنوازل إليه فقيل لهم لا تسبوا فاعل ذلك فإن ذلك هو الله تعالى و * الدُّهْرِيُّ * بالضم المسن وبالفتح الملحد قال ثعلب كلاهما منسوب إلى الدهر وهم ربما غيروا في النسب كما قالوا سهلي للمنسوب إلى الأرض السهلة
Tamamını oku

Tâcü'l-Arûs

Zebîdî · 18. yyTR10.242 harf
الدهر قد يعد في الأسماء الحسنى، لما ورد في الحديث الصحيح الذي رواه أبو هريرة يرفعه. قال الله تعالى: يؤذيني ابن آدم، يسب الدهر، وإنما أنا الدهر، أقلب الليل والنهار . كما في الصحيحين وغيرهما. وفي حديث آخر: لا تسبوا الدهر فإن الله هو الدهر وفي رواية أخرى فإن الدهر هو الله تعالى . قال شيخنا: وعده في الأسماء الحسنى من الغرابة بمكان مكين، وقد رده الحافظ بن حجر، وتعقبه في مواضع من فتح الباري،
Tamamını oku

Lane's Lexicon

Edward W. Lane · 19. yyTR9.306 harf
دَهَرَهُمْ أَمْرٌ 1 دَهَرَهُمْ أَمْرٌ ذ , (JK, A, K,) and دَهَرَ بِهِمْ أَمْرٌ, (S, TA,) aor. دَهَرَ , (K,) An event befell them (S, A) from fate, or fortune: (A:) or an evil event befell them. (JK, K.) In a trad. respecting the death of Aboo-Tلlib occur these words [as said by him]: لَوْ لَا أَنًّ قُرَيْشًا تَقُولُ دَهَرَهُ الجَزَعُ لَفَعَلْتُ [Were it not that the tribe of Kureysh would say,
Tamamını oku

Salmone

H. Anthony Salmone · 19. yyTR454 harf
دَهَر دَهَر A ( n. ac. دَهْر 1 ), a. Befell ( misfortune ). b. Overcame, gained the mastery over. دَهْر دَهْر 1 , ( pl. أَدْهُر 16 , دُهُوْر 27 , أَدْهَاْر 38 ), a. Time; age, generation. b. Fortune, vicissitudes of fortune. دَهْرِيّ دَهْرِيّ 1yi , a. One who believes that the soul perishes with the body. دَاْهِر دَاْهِر 21 , a. Prolonged, indefinite. دِهَاْر دِهَاْر 23 , a.
Tamamını oku

Kitâbullâh

Kur'an kullanımından türetilmişTR yok27.796 harf
دهر دَهَرَ - يَدْهَرُ - دَهْر دَهَرَ - يَدْهَرُ + أمر أو مكان أو زمان + كائناً أو شيئاً: يلفه ويغشاه ويستغرقه ويحيق به ويشمله: يقع الكائن في أحداثه وتداعياته، فيصيبه وينزل به دَهْر: على وزن " فـَعْل" اسم فعل " دَهَرَ - يَدْهَرُ ": وهو أيضاً ما يكون بفعل " دَهَرَ - يَدْهَرُ ": الاستغراق والشمول والإحاطة: وهو كذلك اسم زمان منه: وهو اصطلاحاً
Tamamını oku

Sîgalar(2)

Mücavir kökler13 mücavir (23 toplam)

Sıralama: iki kökün aynı ayette birlikte geçmesinin tesadüfe göre ne kadar güçlü olduğu (Dunning G²). Her satırda ortak ayet sayısı yazar. Edatlar varsayılan olarak gizli.
  1. حين

    1 ortak ayet · İna (Elif) sütün sağıldığı kap demektir

  2. ظنن

    1 ortak ayet · Suyu belirsiz, suyun olup olmadığı kuyu demektir

  3. هلك

    1 ortak ayet · Helek, ot bitmeyen tuzlu çorak yerdir

  4. دنو

    1 ortak ayet · Dünya : “Dena” kelimesi ecveften nakısa dönüşmüştür

  5. موت

    1 ortak ayet · Kış uykusundan uyanmış yılana hayy, kış uykusundaki yılana…

  6. حيي

    1 ortak ayet · Uyanık yılan demektir

  7. ذكر

    1 ortak ayet · Zikr : Yay görevi gören ağaç dal parçasıdır

  8. أنس

    1 ortak ayet · Ok tan yayın iç tarafna üns, dış tarafına vahş denemektedir

  9. شيأ

    1 ortak ayet · Şey

  10. أتي

    1 ortak ayet · Etve çardağa doğru suyu getiren kanaldır

  11. علم

    1 ortak ayet · Dağın sivri noktası demektir

  12. كون

    1 ortak ayet · Kevn, tepe demektir

Geçtiği ayetler(2)

  1. وَقَالُوا مَا هِيَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا يُهْلِكُنَا إِلَّا الدَّهْرُ وَمَا لَهُمْ بِذَلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ

    İlerleyen zamanHayat; ancak bu dünyada yaşadığımızdır. Ölürüz ve yaşarız. Bizi ancak Dehr helak eder, dediler. Oysa onların bu konuda bilgileri yoktur. Başka değil, onlar sadece zannediyorlar.

Kök analizi

Kök tanımı ve çekirdek özet

AlanDeğer
Kökدهر
YapıÜçlü
Özel DurumBelirgin fark tespit edilmedi
Bağlamsal Yakın Köklerعصر, وقت, حين, أبد
Zıt Kökلحظ
Çekirdek Özet 1Kuşatan, aşındıran, kaçınılmaz biçimde galebe çalan ve sonu getiren uzun/kesintisiz süre
Çekirdek Özet 2İnsanın yaratılış öncesi yokluk evresi ile inkârcıların mutlaklaştırıp ilahlaştırdığı kör kozmik akış
Çekirdek Özet 3Zamanın bağımsız bir yok edici özne değil, ilahi takdir ve tedbirin tecelli ettiği mahluk bir süreç oluşu
Kritik Hata RiskiZamanı kendi başına fail, dönüştürücü ve yok edici bir güç sayarak ilahi iradeyi ve ahireti devre dışı bırakmak

Biliteral analiz

Biliteral ÇekirdekTemel AnlamEklenen UnsurOluşan Anlam Farkı
دهAnsızın basma, kaplama, kuşatma ve galebe çalma (دهم, دهق, دهي, دهن)رÇekirdekteki kuşatma ve galebe çalma hareketine süreklilik, akış, tekrar ve mutlak aşındırıcılık boyutu eklenerek zamanın ezici ve kaçınılmaz gücü anlamı kurulmuştur

Piktografik analiz

BirimPiktografik İmge / HareketAnlam Açıklaması
دKapı; giriş, geçiş, hareketSürece giriş, varlığın içine adım attığı kaçınılmaz eşik ve akış başlangıcı
هKollarını kaldırmış insan; dikkat çekme, ortaya çıkma, nefesAçığa çıkma, varlığın genişlemesi ve nefes alıp veren canlı alan
رİnsan başı; baş, ilk, üstKuşatıcı egemenlik, üstten gelen baskı, galebe çalma ve dönüştürücü nihai güç
دهرKapıdan girip açığa çıkan her şeyi üstten kuşatarak ezen akışVarlık alanına giren her şeyi kesintisizce kuşatıp aşındıran ve nihayetinde üzerine galebe çalarak tüketen zamansal süreç

Tarihsel ve erken kullanım

AlanVeri
İlk fiziksel anlamÜzerine çöküp galebe çalan, aşındıran ve yok eden felaket; bir nesneyi toplayıp derin bir çukura fırlatıp atma (ed-dehhvere)
Cahiliye şiiri kullanımıAmr ed-Dube‘î zamanın kör darbelerini ve çaresizliği şu beyitlerle dile getirir: رَمَتْنِي بناتُ الدَّهرِ من حيثُ لا أَرَى / فكيفَ بمن يُرمَى وليس بِرَامِ / فلو أنَّنِي أُرمَى بنَبْلٍ تَقَيْتُها / ولكنَّني أُرمَى بغير سهامِ
Erken Arapça kullanımİbnü's-Sikkît ve Ebû Ubeyde'nin aktardığına göre erken Araplar başlarına büyük bir musibet veya ölüm geldiğinde faturayı doğrudan zamana keserek أبادنا الدهر (Bizi dehr helak etti) ve أتى علينا الدهر (Dehr bizi silip süpürdü) derlerdi

Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Kitābü’l-ʿAyn, Tahdhīb al-Lugha.

Sami etimolojik katman

Arapça دهر kökü, Sami dil ailesi içinde zamanın soyut bir çizgi veya ölçüm birimi olmaktan ziyade, maddi varlığı aşındıran, nesneleri eskiten ve kaçınılmaz sonu getiren fiziksel ve ontolojik bir baskı unsuru olarak algılanmasıyla belirginleşir. Kökün ilksel çekirdeği ده üzerinden baskın gelme, ansızın çökme ve kaplama dinamiklerine dayanır. Doğu Sami (Akadca) kolunda doğrudan birincil bir kök olarak benzer ses yapısıyla zaman bildiren bir forma rastlanmazken, Kuzeybatı Sami dillerinde (Aramice ve Süryanice) kök genellikle nesnelerin aşınması, devirlerin birbirini ezerek geçmesi bağlamında yankı bulur. Arapçada kök, göçebe çöl insanının doğa ve ölüm karşısındaki çaresizliğini temsil eden yarı-mitolojik bir kadere, ardından da felsefi anlamda ezelden ebede uzanan kesintisiz kozmik süreye (الأبد الممدود) evrilmiştir.

Güven Güçlü

Kaynak Lisān al-ʿArab, Maqāyīs al-Lugha, Lane's Lexicon.

Etimolojik analiz

KatmanVeriAçıklamaGüven
İç Arapça etimolojik yönGalebe ve kahr (الغلبة والقهر)Kökün asıl anlamı zorla boyun eğdirme ve felakettir; zaman her şeyi eskitip yendiği için bu adı almıştırKesin
Sami dilleriyle etimolojik ilişkiÇevrimsel aşınma ve baskı matrisiSüryanice ve civar lehçelerde devir ve çöküntü çağrışımı yapan köklerle anlamsal örtüşme mevcutturMuhtemel
Daha geniş dilsel ilişkiVeri bulunamadıAfro-Asyatik dış halkalarda doğrudan ses denkliği taşıyan güvenilir bir akraba biçim tespit edilmemiştirVeri bulunamadı

Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Tahdhīb al-Lugha.

Kardeş kökler

KombinasyonDurumTemel AnlamAnlam DetayıNot
دهرAnlamlıGalebe çalmak, uzun zamanVarlığı aşındıran ve yok eden kesintisiz süreHedef kök; Kur'an'da geçer
درهAnlamlıAnsızın defetmek, savmakBir tehlikeyi göğüsleyip savuşturmak; fiili az kullanılmış bir köktürKur'an'da geçmez
هدرAnlamlıBoşa gitmek, kanı heba olmakKarşılıksız kalmak, sesi gürleyip kaybolmak, etkisizleşmekKur'an'da geçmez
هردAnlamlıParçalamak, eti lif lif etmekPişirerek veya vurarak nesnenin dokusunu dağıtmak, yırtmakKur'an'da geçmez
ردهAnlamlıTaş atmak, kapatmakKuyuyu taşla örtmek, yolu tıkamak, daraltmakKur'an'da geçmez
رهدAnlamlıYumuşak ve narin olmakBedenin veya dokunun gevşek, taze ve ezilmeye müsait olmasıKur'an'da geçmez

Komşu kökler ve zıt kök

Kökİlişki TürüAnlam AlanıKarşılaştırmalı NüansAnlam Detayı
دهرMerkezKuşatıcı ve tüketici zamanVarlığı baştan sona kaplayan, aşındıran ve yok eden kesintisiz uzun süreAlem boyu süren veya insan ömrünü bütünüyle tüketen akış
عصرKomşuSıkışmış ve yoğunlaşmış zamanMeyve verircesine hadiselerin sıkıştığı, basınca dayalı dönemBelirli olayların ve değişimlerin yoğunlaştığı çağ dilimi
وقتKomşuSınırlandırılmış ve belirlenmiş zamanİki sınır arasına yerleştirilmiş, tayin edilmiş kesin an veya vadeGörev ve hükümlerin bağlandığı kesin ölçülü aralık
حينKomşuBelirsiz veya göreli zaman parçasıBaşlangıcı veya sonu duruma göre değişen esnek zaman dilimiKısa ya da uzun olabilen, bağlama göre belirlenen vakit
أبدKomşuUcu bucağı olmayan süreklilikGeleceğe veya geçmişe doğru kesintisiz uzayan, nihayetsiz zamanZamansal tükenmezlik ve sonsuz devamlılık
لحظZıtAnlık ve bölünmez noktaGöz ucuyla bakış kadar kısa, aşındırıcılığı olmayan tekil anSürekliliği ve aşındırıcılığı bulunmayan en küçük zaman kırıntısı

Başka dillerde anlam karşılıkları

DilKelime / KelimelerKısa AnlamDetayGüven
ArapçaدهرUzun ve galebe çalıcı zamanEvrenin yaratılışından yok oluşuna kadar uzanan kesintisiz ve aşındırıcı süreKesin
LatinceSaeculum, AevumÇağ, kuşatıcı çağ, sonsuz devirSaeculum dünyevi çağı ve nesli; aevum ise mutlak süreyi karşılar, ancak felaket ve kahr nüansını tam taşımazGüçlü
İngilizceEpoch, eon, destructive timeÇağ, eon, ezici zaman akışıEon çok geniş kozmolojik süreyi verir; zamanın aşındırıcı ve kaderci felaket yönünü karşılamak için ek niteleme gerekirGüçlü
AlmancaWeltzeit, ZeitalterEvren zamanı, çağVarlığın bütününe yayılan nesnel zamanı iyi verir; klasik Arapçadaki musibet ve kahredici fail boyutunu dışarıda bırakırGüçlü
FransızcaÈre, temps immémorialÇağ, kadim zamanÇok eski ve geniş zaman dilimlerini ifade eder; ontolojik aşındırma gücünü tam yansıtmazGüçlü

Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Lane's Lexicon.

Vücûh ve nezâir

Form / KullanımAnlam YüzüAyet Tipi / Bağlam
اَلدَّهْرُKozmik ve mutlak zaman boyutu (henüz anılmaya değer olunmayan evre)İnsanın var edilmesinden önceki uçsuz bucaksız yokluk ve belirsizlik süreci bağlamı; İnsân 76:1
اَلدَّهْرُİnkârcıların mutlaklaştırdığı kör yok edici güçAhireti ve ilahi hesabı inkâr edip ölümü ve yok oluşu kör tabiat akışına bağlayan materyalist söylem bağlamı; Câsiye 45:24

Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı

DisiplinKullanım AlanıTartışma NoktasıAnlam Yoğunlaşması
KelamDehriyye (materyalizm) ve zamanın mahlukiyetiEvrenin ezeli olduğunu ve sadece zamanın aşındırmasıyla varlıkların ölüp gittiğini savunan dehri akımlara karşı, dehrin mahluk ve sonlu olduğu ispatıZamanın ilahlaştırılmasının reddi
FıkıhYemin ve adak hükümleri (eymân ve nüzûr)Bir kimsenin bir fiili dehr boyunca yapmayacağına yemin etmesi durumunda bunun bütün ömrü mü yoksa mutlak uzun bir süreyi mi bağladığı tespitiHukuki süre tayini ve ömür sınırı
Tefsirİnsanın varoluş öncesi durumu ve cahiliye inancıİnsân suresi birinci ayetteki istifhamın takriri mi olduğu ve Câsiye suresindeki دهري zihniyetin eleştirisiOntolojik başlangıç ve kader tasavvuru
HadisZamana sövme yasağıHadis-i şerifte geçen zamana sövmeyiniz zira Allah dehrdir ifadesinin tevili; hakiki failin Allah olduğu, zamanın sadece bir zarf olduğu tespitiFail-sebep ayrımı ve tevhid teyidi

Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi

SistemBağlamKarşılıkİşlevAçıklamaGüven
DiniTevhid ve kader algısıİmtihan ve tecelli zarfıSüreç bilinci kazandırmaZaman bağımsız bir ilah veya yok edici güç değil, ilahi fiillerin cereyan ettiği mahluk bir sahnedirKesin
İlmiKozmoloji ve entropiTermodinamik zaman okuAşınma ve evrilme kuralıMaddi evrenin başlangıcından sonuna kadar tek yönlü işleyen, her şeyi yıpratan ve nihayete götüren fiziksel süreçGüçlü
SiyasiMedeniyetlerin yükseliş ve çöküşüTarihsel devirlerİktidarların kaçınılmaz sonuHiçbir siyasi otorite veya tiranlık dehrin aşındırıcı ve tüketici yasasından kaçamaz; mutlak güç sadece zamana hükmedendedirGüçlü
İktisadiKaynakların tükenişi ve amortismanDeğer kaybı ve fiziki ömürİktisadi yıpranma katsayısıSabit sermayenin ve üretim araçlarının zaman akışı içinde doğal olarak yıpranması ve değerini yitirmesiMuhtemel

Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm

Alanİzomorfik KarşılıkAçıklamaGüven
Sayısal bilimlerEntropi ve tek yönlü zaman vektörü (dt>0)Kapalı bir termodinamik sistemde düzensizliğin sürekli artması, enerjinin yayılması ve maddi formların kaçınılmaz biçimde dağılması süreciGüçlü
Beşeri bilimlerTarihsel materyalizm veya determinist evrimİnsan iradesini aşan, toplumları kendi iç çelişkileri ve kaçınılmaz biyolojik-maddi yasalarla dönüştürüp tüketen nesnel tarihsel akış algısıGüçlü

Yanlış daraltma ve kritik hata riski

AlanAçıklama
Modern daraltma riskiKelimeyi sadece kol saatinde veya takvimde okunan sıradan, nötr, mekanik bir süre (zaman) derecesine indirgemek
Kur'an içi daha geniş anlamİnsanın kozmik ölçekteki hiçliğini hatırlatan bir evre (İnsân 76:1) ve aynı zamanda şirk/materyalizm zihniyetinin ilahi fail yerine ikame ettiği ontolojik güç yanılsaması (Câsiye 45:24)
Yanlış anlamanın doğuracağı hataİnsanın varoluşsal köksüzlüğünü unutması; tarihteki felaketleri ve ölümü kör bir tesadüfe bağlayarak hesaba çekilme şuurunu yitirmesi

Kur'an'ı anlama odaklı sonuç

SoruCevap
Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir?Kur'an'ın hem materyalist dünya görüşünün (dehriyyûn) ontolojik yanılgısını deşifre etmesinde hem de insanın kainattaki mütevazı yerini tayin etmesinde kilit bir kavramdır
Hangi ayet gruplarında belirleyicidir?İnsanın yaratılış öncesi ontolojik durumunu bildiren ayetlerde ve ahireti inkâr eden tabiatçı/materyalist zihniyetin argümanlarının nakledildiği ayetlerde
Hangi yanlış anlamaları düzeltir?Zamanın bizzat öldüren, yaşatan ve kaderi belirleyen müstakil bir fail olduğu vehmini yıkar; failin sadece Allah olduğunu, zamanın ise bir imtihan sahnesi olduğunu gösterir

Nihai sentez ve LaTeX modeli

  • Somut anlamVarlıkların üzerine bir felaket gibi çökerek onları kaçınılmaz biçimde ezen, aşındıran, parçalayan ve bir çukura fırlatıp atan ezici güç ve kesintisiz akış.
  • Soyut anlamMaddi evrenin başlangıcından tükenişine kadar uzanan, tüm fiziki formları çözülmeye uğratan, insanın yaratılış öncesi hiçliğini ve faniliğini tescilleyen kuşatıcı kozmik süre.
  • Sistematik karşılıkİlahiyat alanında şirk unsuru haline getirilen kör tabiat/zaman algısının tasfiyesi; fizikte ise geri döndürülemez biçimde işleyen ve varlığı yıpratan tek yönlü entropik süreklilik.
  • LaTeX modelilim⁡t→TΦ(x,t)=0ancak∀t,  dΦdt=Filahi(t)≠t
  • LaTeX açıklaması

Modelde x yaratılmış sonlu varlığı, t zaman parametresini (akışı), T ise kaçınılmaz kozmik sonu temsil eder. Φ(x,t) fonksiyonu varlığın zamana bağlı maddi bütünlüğünü ve canlılığını gösterir; zaman nihai sınıra vardığında (lim⁡t→T) bu form sıfıra yaklaşır (yok oluş ve ölüm). Ancak bu tükenişi sağlayan türevsel değişim (dΦ/dt), zamanın kendi başına bağımsız bir fail oluşundan değil, bizzat ilahi iradenin ve yasanın zamandaki tasarrufundan (F) kaynaklanır; zaman (t) failin kendisi değil, tecelli alanıdır.

Metin sürümü (yapay zekâ araçları için)Harfe göre kök dizini: د