قرش
ق - ر - ش
KÖK- 1 geçiş
- 1 ayet
- 1 sîga
- 12 sözlük
Tüccar demektir. Türkçe’deki kuruş buradan gelmektedir. Karış kelimesinden dönüşmüştür. Tüccarlar mallarını alıp satarken karış veya kulaç ile ölçerlerdi. Gezgin tüccarlara Kureyş adı verilmiştir.devamı ›
Notlarım
Sözlükler(12)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Tüccar demektir. Türkçe’deki kuruş buradan gelmektedir. Karış kelimesinden dönüşmüştür. Tüccarlar mallarını alıp satarken karış veya kulaç ile ölçerlerdi. Gezgin tüccarlara Kureyş adı verilmiştir.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR3.905 harfالقاف والشين والراء معهما
ق ش ر، ش ق ر، ر ش ق، ش ر ق، ر ق ش، ق ر ش مستعملات قشر: القَشْرُ: سحفك القِشْرَ عن ذيه أي عن صاحبه.
والأقشَرُ: الذي اشتدت حمرته كأن بشرته متغيرة .
وحية قَشْراءُ، وشجرة قَشْراءُ أيضاً إذا كان بعضها قُشِرَ وبعضها لم يُقْشَرُ.
والقُشْرَة والقُشَرَةُ: مطرة تَقشِرُ الحصى عن وجه الأرض.
ومطرة قاشِرةٌ: ذات قِشْرةٍ.
والقاشُورُ: المشؤوم.
ويقال: قَشَرَهُم أي شأمهم قال:
اصببْ عليهم
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR231 harfالقَرْشُ: الكسبُ والجمعُ. وقد قَرَش يَقْرِشُ. والتَقْريشُ: الاكتساب. وتَقَرَّشوا: تجمَّعوا. والتَقْريشُ، مثل التحريش. والمُقَرِّشَةُ: السنةُ المَحْل. وتقارَشَتِ الرماحُ، أي تداخلت في الحرب. وأقْرَشَ به إقْراشاً، أي سعى به ووقع فيه.
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR12.694 harfق ش ر
قشر ، قرش ، شرق ، رشق ، شقر ، رقش : مستعملات .
قشر : قال الليث : الْقَشْرُ : سَحْفُكَ الْقِشْرَ عن ذيه ، والأقْشَرُ الذي حُمْرَته كأن بشرته مُتَقشّرَةٌ .
قال : وحَيَّةٌ قَشراءُ ، وهي كأنها قَدْ قُشِرَ بعضُ سَلْخها وبعضٌ لمَّا ، والْقُشْرَةُ والْقَشَرَة لُغة وهي مطرةٌ شديدةٌ تقشِرُ الحصى عن الأرضِ ، ومطرةٌ قاشرةٌ ذاتُ قشرٍ ، قال : والْقِشْرَةُ أيضاً مصدرُ الْقَاشِرِ ، والْقاشُورُ هو المشؤومُ
ق ش ر قشر ، قرش ، شرق ، رشق ، شقر ، رقش : مستعملات . قشر : قال الليث : الْقَشْرُ : سَحْفُكَ الْقِشْرَ عن ذيه ، والأقْشَرُ الذي حُمْرَته كأن بشرته مُتَقشّرَةٌ . قال : وحَيَّةٌ قَشراءُ ، وهي كأنها قَدْ قُشِرَ بعضُ سَلْخها وبعضٌ لمَّا ، والْقُشْرَةُ والْقَشَرَة لُغة وهي مطرةٌ شديدةٌ تقشِرُ الحصى عن الأرضِ ، ومطرةٌ قاشرةٌ ذاتُ قشرٍ ، قال : والْقِشْرَةُ أيضاً مصدرُ الْقَاشِرِ ، والْقاشُورُ هو المشؤومُ . يقال : قَشَرَهمْ أي شَأمَهُمْ ، والقُشَارَةُ ما تَقْشِرهُ عن شجرةٍ من شيءٍ رقيق ، والْقَشور اسمُ دواءٍ والقشرةُ اسمٌ للثوب وكل ملبوسٍ قشرٌ ولُعِنتِ القاشرَةُ والمقشورةُ وهي التي تقشرُ عن وجهها بالدَّواءِ لِيصفو لونها وهو مثل حديث النامصةِ والمتنمِّصة . أبو عبيد عن الأصمعيّ : القاشورُ الذي يجيءُ في الحلبة آخر الخيلِ وهوَ الْفِسْكِل . ثعلب عن سلمة عن الفراء قال : عامٌ أقْشفُ أقْشَرُ ، أي : شديدٌ . وقال غيره : يقال للسنة المجدبةِ قَاشُورَةٌ ، وأنشد : فابعثْ عليهم سنةً قَاشُورهْ ورجلٌ مِقْشرٌ : إذا كان كثيرَ السؤالِ مُلِحاً . والأقشرُ : الشديد حمرة اللون من الرجال . يقال : إنه أحمر أقشر ، وإذا عريَ الرجلُ من ثيابه فهو مُقْتَشرٌ . وقال أبو النجم يذكر نساءً : يَقُلنَ للأهتمِ منا المقْتَشِرْ وفي الحديث : أن معاذ بن عفراء باع حُلة واشترى بثمنها خمسة أَرْؤُس فأعتقهم ثم قال : إن امرأً آثَرَ قِشْرَتَيْنِ يَلبسهمَا عَلَى عِتْقِ هؤلاءِ لغبين الرأيِ . قال أبو عبيدٍ : أرادَ بِالقشْرَتَيْنِ ثَوْبَيْن ، والحُلة ذات ثوبين ، وقِشرُ الحيَّةِ سَلْخُها . شقر : قال الليثُ : الشقَرُ والشُّقرةُ مصدر الأشقر ، والفعل شَقِرَ يَشْقَرُ شُقرةً ، وهو الأحمر من الدَّواب . ويقال : دمٌ أَشْقرُ ، وهو الذي صارَ علقاً ولم يَعْلُه غُبَارٌ ، والأشاقِرُ حَيٌّ من اليمنَ من الأزْدِ ، والنسبةُ إليهم أشْقَرِيّ ، وبنو شَقِرة حَيٌّ آخرون والنسبةُ إليهم شَقَريُّ بالفتح ، كما ينسب إلى النَّمِر بن قاسط نَمَرِيٌّ . أبو عبيد عن الأصمعي : الشَّقِرُ : شقائقُ النعمان واحدتهُ شقرةٌ . وقال طَرفة : وعَلاَ الخيلَ دِماءٌ كالشقْر قال : وبها سمي الرجلُ شَقِرَةً . قال أبو منصور : والشَّقَّارَى نبتٌ آخر له نَوْرٌ فيه حُمْرَةٌ ليست بنَاصِعةٍ . ويقال لحَبِّهِ الخِمْخِمُ . وقال الليث : الشقِرةُ هو السَّنْجُرْفُ وهو السَّخْرُنْجُ وأنشد : عليه دِماءُ البُدْنِ كالشقِرَاتِ والمشقّرُ : حِصْنٌ بِالبحرينِ مَعروفٌ . ثعلب عن ابن الأعرابي : الشُّقَر : الديك . أبو عبيد عن الأصمعي : من أمثال العرب في إسْرَارِ الرجل إِلى أخيه ما يَسترُهُ عن غيره : أفْضَيتُ إليه بِشقُورِي : أي : أخبرتهُ بأمري وأطلعتهُ على ما أسرهُ من غَيرِه ، وأنشد للعجاج : وكثرة الحديث عن شُقُوري وأخبرني المنذري عن أبي الهيثم أنه قال يروي بيت العَجاجِ : شُقورِي شَقُوري . قال : والشُّقورُ : الأمور المهمةُ الواحد شَقْرٌ والشُّقُورُ في معنى النَّعْتِ ، وهو بَثُّ الرجلِ وهَمُّه . فقال أبو زيد : بَثَّ فلانٌ فلاناً شقورَةُ وبُقورَةُ : إذا اشتكى إليه الحاجةَ . وروى أبو العباس عن ابن الأعرابي قال : الشَّقورُ : الهمُّ المسهرُ . وقال ابن دُريد : جاءَ فلانٌ بالشِّقرِ والبُقَرِ إذا جاء بالكذبِ . وقال النَّضْرُ : المشاقِرُ من الرِّمالِ ما انقادَ وتصوَّبَ في الأرضِ وهي أجْلَدُ الرّملِ . والأشَاقِرُ : جبال بين مكة والمدينة . رشق : قال الليث : الرَّشْقُ والخَزْق بالرميِ . يقال : رَشقناهم بالسهام رَشْقاً ، وإذا رمى أهل النِّضالِ ما معهم من السهام كله ثم عادوا فكل شَوْط من ذلك رِشقٌ . وقال أبو عبيد : الرِّشقُ : الوجْهُ من الرَّميِ إذا رَموا وَجْهاً بجميعِ سِهامهم قالوا : رَمَيْنا رِشْقاً واحداً ، والرَّشْقُ : المصدرُ . ويقال : رَشَقْتُ رَشقاً . وقال الليث : الرَّشْقُ والرِّشْقُ لُغتانٍ وهما صوتُ القلم إذا كتب به ، وفي حديث موسى عليه السلام ، قال : ( كأني بِرِشْقِ القلم في مَسَامِعي حين جرى على الألواح بكَتْبِهِ التَّوراةَ ) ، ويقال للغلام والجاريةِ إذا كانا في اعْتدالٍ : رَشِيقٌ ورَشِيقَةٌ ، وقد وَشُقَا رَشَاقَة . أبو عبيد : أرْشَقْتُ : إذا أحْدَدتُ النَّظر وأنشد : ويَرُوعنِي مُقَلُ الصُّوارِ الْمُرْشِقِ وقال الليث : رَشَقْتُ القوم بِبصَرِي وأرْشَقْتُ أي : طمَحْتُ بِبَصَرِي فنظرْتُ . وقال ابن شميل : يقال للرجل الخفيف الظريفِ : رَشِيقٌ ، ونَاقةٌ رَشِيقَةٌ : خَفِيفةٌ سريعةٌ . شرق : شمر عن ابن شميل قال أبو خَيْرَة : الشَّرِقَةُ : الأرض الشديدةُ الْخُضْرَة الرَّيا تعرف أن نَبتَها يزدادُ ماءً أو ريّاً وإنما شَرَقُهَا من قِبلِ الماء . أبو العباس عن ابن الأعرابي : الشَّرِيقُ : الْمُشْبَعُ بالزعفران . وقال الليث : يقال : شَرِقَ فلانٌ برِيقِه وكذلك غَصَّ بَرِيقِهِ . ويقال للشيء إذا اشتدَّت حُمْرَتُه بدم أو نحوه أو بحسن لَوْنٍ أحمر قد شَرِقَ شَرَقاً ، وقال الأعشى : وتَشْرَقُ بالقولِ الذي قد أَذَعْتُهُ كما شَرِقَتْ صدرُ القنَاةِ من الدَّم وصريعٌ : شَرِقٌ بدمِهِ . وقال غيره : يقال للنّبْتِ الذي يرفُّ من شدَّةِ الخُضرةِ شَرِقٌ كأنه غاصٌّ بكثرةِ مائِهِ الَّذي يجري فيه ومنه قولُ الأعشى يَصِفُ رَوْضَةً : يُضَاحِكُ الشَّمْس منها كَوْكَبٌ شَرِقٌ مُؤَزَّرٌ بعميمِ النّبْتِ مُكْتَهِلُ ويقال من الشَرَقِ وهو الغَصَصُ أخذتْهُ شَرْقَةٌ فكاد يموت . أبو العباس عن ابن الأعرابي : الشَرَقُ : الشمسُ مُحَرَّك الرَّاء . وقال في تفسير قول النبي ( صلى الله عليه وسلم ) حين ذكر الدُّنيَا فقال : ( إنَّ ما بَقِيَ منْها كَشَرَقِ الموْتى ) له معنيان : أحدُهما : أن الشَّمْسَ في ذلك الوقت إنما تَلْبَثُ ساعةً ثم تَغِيبُ فَشبَّه قِلَّةَ ما بقي من الدنْيَا ببقَاء الشَّمْسِ تلك الساعة من اليَوْمِ ، والوجْهُ الآخر في شَرَق الموتى شَرَق الميِّتِ برِيقِهِ عند خروج نفْسِهِ ، فشبَّهُ قِلّة ما بقيَ من الدنيا بما بَقِي من حياةِ الشَّرِقِ بريقِهِ حتى تخرُج نفسُهُ . وأما حديث ابن مسعود : ( لَعَلّكُمْ سَتُدْرِكُونَ أقواماً يؤخِّرونَ الصلاةَ إلى شَرَقِ الموْتى ) فإن أبا عُبيدٍ فسَّرَهُ فقال : سمعت مروان الفَزاريَّ : يُحدِّث عن الحسن بن محمد بن الْحَنفِيَّة أنه سُئلَ عن هذا الحديث فقال : ألمْ ترَ إلى الشّمْسِ إذا ارتفعتْ عن الحِيطانِ وصَارَتْ بين القبورِ كأنها لُجَّةٌ فذلك شَرَقُ الموْتى . قال أبو عبيد : يَعني أن طلوعهَا وشَرَقَهَا إنما هو تلك الساعة لِلْموْتَى دون الأحْيَاء . قال : وقال غيره في تَفْسِيرِ شَرَقِ المَوْتَى هو أن يَغَصَّ الإنسانُ برِيقِهِ عند الموْتِ فأراد أنهم كانوا يُصَلُّونَ الجمعةَ ولمْ يَبْقَ من النَّهَارِ إلا بقدر ما بَقيَ من نفْس هذا الذي قد شَرقَ برِيقِهِ . وقال ابن السكيت : الشّرَقُ : الشمسُ ، والشَّرْقُ بِتَسْكِين الراء المكان الذي تشرقُ فيه الشمْسُ . يقال : آتيكَ كلَّ يوم طلعَ شَرَقُهُ . ويقال طلَعَ الشَّرَقُ والشَّرْقُ ولا يقال غاب الشَّرْقُ ولا الشَّرَقُ قال : والمشَرَّقُ موقعهَا في الشتاء على الأرض بعد طلوعِها ودفْئِهَا إِلى زوَالهَا ، وأما القيظ فلا شَرْقَةَ له . ويقال : اقْعُدْ في الشَّرَقِ أي : في الشمْس وفي الشَّرْقَةِ المُشْرُقَةِ والمَشْرَقَةِ ، ويقالُ : شَرَقَت الشمس تَشْرُقُ شُرُوقاً إِذا طلَعتْ وأشْرَقَت إشراقاً : إذا أضاءت على وجه الأرض . ويقالُ : أشرقت الأرض إشراقاً ، إِذا أنارت بإشراق ضح الشمس عليها . وقال الأصمعي : شَرِق الدَّمُ بجسده فهو يَشْرَق شَرَقاً ، وذلك إذا ما نَشِبَ وكذلك شَرِقَتْ عينه إذا بَقِيَ فيها دمٌ . قال : وإذا اخْتَلطتْ كُدورةٌ بالشمس ، ثمّ قلتَ : شَرِقتْ جاز ذلك كما يَشرق الشيءُ بالشيء يَنْشَبُ فيه ويختَلِط . ويقال : شَرِق الرَّجل يَشْرَق شرقاً : إذا ما دخلَ الماءَ حلْقه فشرِق ، ومعنى شَرِق أي : نَشِبَ . وفي حديث علي أن النبيَّ ( صلى الله عليه وسلم ) نَهَى أن يُضَحَّى بِشَرْقاءَ أو خَرْقاءَ أو جَدْعَاءَ . قال أبو عبيد : قال الأصمعيُّ : الشَّرْقاءُ في الغنَم المشقوقةُ الأُذُن باثنين كأَنه زَنَمَةٌ ، والخَرقَاءُ أَن يَكونَ في الأُذُن ثقبٌ مستديرٌ . ويقال : شَرَق أُذنَها يَشْرِقُها شَرْقاً أي : شقَّها . وفي حديث علي : ( لا جُمْعَةَ ولا تَشْرِيق إِلاَّ في مِصْرٍ جامعٍ ) . قال أبو عبيد : قال الأصمعيُّ : التَّشْرِيق صَلاةُ العيد ، وإنما أُخِذ من شُروق الشمس لأنَّ ذلك وَقتُها . قال : وأخْبَرَني شُعْبَةُ أَنَّ سِمَاكَ بْنَ حَرْبٍ قال له في يومِ عِيدٍ : اذهبْ بنا إلى الْمُشَرَّق يعني : المُصَلَّى . وفي ذلك يقولُ الأخطَل : وبِالْهَدَايا إذا احْمَرَّتْ مَدارِعُها في يومِ ذبْحٍ وتَشْريقٍ وتَنْحَارِ قال أبو عبيد : وأمَّا قولهم : أيَّام التَّشريقِ فإن فيه قوليْن : يقال : سُمِّيَتْ بذلك لأنهم كانوا يُشَرِّقُون فيها لُحومَ الأضاحِي . ويقال : سُمِّيتْ بذلك لأنها كلَّها أيامُ التَّشريقِ لصلاةِ يومِ النَّحْر فصارت هذه الأيامُ تبعاً ليومِ النَّحْر . قال : وهذا أَعْجَبُ القَولين إلَيَّ . قال : وكان أبو حنيفةَ يَذهبُ بالتَّشريقِ إلى التَّكبير أَراد أَدْبَارَ الصَّلَوَاتِ وهذا كلام لمْ نَجِد أحداً يُجِيزُ أن يُوضَعَ التَّشريقُ مَوضع التكبيرِ ، وَلمْ يذهَب إليه غيرُه . وقال الأصمعيُّ : تَشْرِيقُ اللّحم تقطيعُه وتقديده . وقال غيرُه : مِشْرِيق الباب : الشّقُّ الذي يقع فيه ضوءُ الشمس إذا شَرَقَتْ . وفي الحديث : ( أنَّ طائراً يقال له القرقفنّة يَقَع على مِشْرِيق باب مَن لا يَغَار على أَهْله ، فلو رأى الرِّجال يدخلون عليها ما غيَّر ) . وقال الله جلّ وعزّ : ( مِن شَجَرَةٍ مُّبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لاَّ شَرْقِيَّةٍ وَلاَ غَرْبِيَّةٍ ) ( النور : 35 ) . قال أبو إسحاق : أكْثرُ التفسير أَنّ هذه الشجرةَ ليست ممَّا تَطلُعُ عليها الشمسُ في وقت شُروقها فقط ، أو في وقت غروبها فقط ولكنها شرقيةٌ غربيةٌ ، أي تصيبُها الشمس بالغداةِ والعشيِّ ، فهو أنضرُ لها وأَجْوَدُ لزَيتونِها وزيتها . ونحوَ ذلك قال الفرَّاءُ . وقال الحَسنُ : تأْوِيلُ قوله : ( لاَّ شَرْقِيَّةٍ وَلاَ غَرْبِيَّةٍ ( أنها ليستْ مِن شجر الدُّنيا ، وهي من شَجر الجنّة . وقوله جلّ وعزّ : ( يَنظُرُونَ وَأَشْرَقَتِ الاَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِىءَ بِالنَّبِيِّيْنَ وَالشُّهَدَآءِ وَقُضِىَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ وَهُمْ لاَ يُظْلَمُونَ ) ( الزمر : 69 ) ، أي : أَضاءت وأنارتْ . وأخبرني المنذريُّ أنّ أبا الهيْثم أفادَه في قوْل ابنِ حِلِّزَةَ : إنّه شَارِقُ الشَّقِيقَةِ إذْ جا ءتْ مَعَدٌّ لكلِّ قومٍ لِوَاءُ قال : الشّقيقةُ مكانٌ معلومٌ ، وشارِقُ الشّقِيقةِ ، أي : مِن جانب الشقيقةِ الشرقِيِّ الذي يَلِي المَشرِق ، فقال : شارِقٌ : والشمسُ تَشرُق فيه فهو مفعولٌ جَعَله فاعلاً . يقال لما يلِي المَشرق من الأكَمَةِ والجَبَلِ هذا شَارِق الجبَل وشَرْقيُّه ، وهذا غاربُ الْجَبَل وغربيُّه . وقال العجَّاج : والفَنْنُ الشَّارِقُ والغربيُّ أراد : الفننَ الذي يلي المشرِق ، وَهو الشرقِيُّ . قال أبو منصور : وإنما جاز أن يجعلَه شارِقاً لأنّه جعله ذا شَرْقٍ أي : ذا مَشْرِق ، كما يقال : سِرٌّ كاتِم أي : ذُو كِتْمان ، وماءٌ دافقٌ أي ذُو دَفْقٍ . والشمسُ تسمّى شارِقاً ، يقال : إنِّي لآتيه كلّما ذَرَّ شارِقٌ أي : كلما طَلَعَتِ الشمس . أبو عبيد عن أبي عمرو : الشَّرِقُ : اللحْم الأحمَرُ الذي لا دَسَمَ فيه . وقال شمِر : أنشَدَني أعرابيٌّ وكتَبَه ابنُ الأعرابيِّ : انْتَفجِي يا أَرْنَبَ القِيعَانِ وأبشِري بالضَّرب والهوان أو ضَربةٍ مِن شرقِ شاهِبانِ أو تَوجّي جائعٍ غَرْثانِ قال : والشرقُ بين الحدَأةِ والشاهين ولونه أسودُ . أبو العباس عن ابن الأعرابي : أنضحَ النَّخْلُ وأشْرَق وأزهى إذا لَوَّنَ بُسْرُه . وقال : الشرق : الضَّوءُ ، والشُّرُقُ : الغرقى . قلت : الغَرَق أن يدخل الماء الأنف حتى تمتلىء منافذه ، والشَّرَق : دخول الماء الحلق حتى يغص به ، وقد غَرِق وشَرِق . والشَّرْقُ : الشَّمْسُ . وروى عمرو عن أبيه : الشَّرْق : الشمسُ بفتح الشين ، والشِّرْق : الضَّوءُ الذي يدخلُ من شَق الباب . ويقال : لذلكَ الموضعِ المِشْرِيق ، والشُّرْق : الغلمانُ الرُّوقَةُ . وقول أهل العراق في النداء على البَاقِلِّى : شَرْق الغَدَاةِ طَرِيٌّ . قال ابن الأنباري : معناه : قطع الغَدَاة ، أي : ما قُطِعَ بالغَداة والتُقِط . يقال : شرقت الثَّمرة : قطعتها . وقال أبو زيد : تُكرَهُ الصَّلاة بشرَقِ الموتى أي : حين تصفَرُّ الشمسُ وفعلت ذلك بشرقِ الموتى وفعلته شرق الموتى ، أي : في ذلك الوقتِ . قرش : قال الليث : القرشُ الجمعُ من ها هُنا وها هُنا يُضمُّ بعضُهُ إلى بعضٍ . قال : وسميتْ قريشٌ قُريشاً لتَقَرُّشِها أي : لتجمعها إلى مَكَّةَ مِنْ حواليها حين غَلبَ عليها قُصيُّ بنُ كلابٍ . وقال غيره : سميتْ قُريشٌ قُريشاً لأنهم كانوا أهلَ تجارة . ولم يكونوا أصحاب زرع أو ضرع ، والقَرْشُ : الكَسْبُ . يقال : هو يقْرِشُ لعياله ، ويَقترِشُ ، أي : يكتسب . وقال اللحياني : إن فلاناً يَتَقَرَّشُ لعيالهِ ويَتَرَقَّحُ أي : يكسبُ ويطلُبُ ويقال : قَرَشَ فلانٌ شيئاً يَقْرِشُهُ قَرْشاً إذا أخذَهُ ، وتقَرَّشَ الشيءَ تَقَرُّشاً إذا أخذه أولاً فأولاً . ويقال : اقتَرَشَتِ الرماحُ إذا وَقَعَ بعضها على بعضٍ . ويقال : أقْرَشَ فلانٌ بفلانٍ إذا سعى به وبغاه سوءاً . ويقال : ما أقْرشتُ بهِ أي : ما وَشيتُ به . ويقال : قَرَّشتُ بهذا المعنى ، والْمُقَرِّشُ : المحرِّشُ . ويقال : أقْرَشتِ الشَّجةُ فهي مُقْرِشةٌ إذا صدَعت العظمَ ولم تهشم . وقال ابن الأعرابي : روي عن ابن عباس أنه قال : قريشٌ دابةٌ تسكنُ البحرَ تأكلُ دواب البحر ، وأنشد هو أو غيره يذكرها : وقُرَيشٌ هي التي تسكنُ البَحْ رَ بهَا سُمِيَتْ قريشٌ قريشا تأكلُ الغَثَّ والسَّمِينَ ولا تَتْرُكُ فيها لذي الجناحينِ ريشا والنسبة إلى قريشٍ قرشيٌّ ويجوز للشاعر إذا اضطرّ أن يقول قريشيٌ . ويقال : قد اقترَشت الرماحُ إذا طعنوا بها فصكّ بعضها بعضاً . وقال القطاميُّ : قَوارِشُ بالرِّماحِ كأن فيها شواطنَ ينتزعْنَ بها انتِزاعا أبو عبيد : التقريش : التحريش . وقال ابن حِلِّزةَ : أيها الناطقُ المقرِّشُ عنَّا عندَ عمرٍ و وَهَلْ لذاكَ بقاء عمرٌ و عن أبيه قال : القرواشُ والحضِرُ والشَّولقِيُّ الواغل الطُّفيليُّ . رقش : قال الليث : الرَّقْشُ : لونٌ فيه كدرَةٌ وسوادٌ ونحوهما كلَوْنِ الأفعى الرَّقشاءِ وكلون الجندَبِ الأرقشِ الظهرِ ، ونحوُ ذلك كذلك وربما كانت الشِّقْشِقَةُ رَقْشاءَ . وأنشد أبو عبيد يصفُ شقشقةً : رَقْشَاء تَنْتَاحُ اللُّغامَ المزبِدا دَوَّمَ فيها رِزُّهُ وأرعدا والترقيشُ : الكتابةُ ، ولهذا البيتِ سمي الْمرَقِّشُ مرقشاً بقوله في قصيدة له : الدارُ قفر والرُّسومُ كما رَ قَّشَ في ظهرِ الأديم قلم قال الليث : والتَّرقيشُ أيضاً : التشطير في الضحكِ ، والمعاتبة ، وأنشد : عاولَ قد أُولعتِ بالترقيشِ وقال غيره : الترقيشُ : تحسينُ الكلام وتزويقهُ ، وترقَّشتِ المرأةُ إذا تزينت . وقال الجعدي : فَلا تحسبي جري الرِّهانِ ترقشاً ورَيطاً وإعطاءَ الحقينِ مجلَّلا وحي من ربيعة يقال لهم بنُو رَقاش اسمُ امرأة تكسرُ الشينُ في موضعِ الرفعِ والنصبِ والخفضِ مِثلُ حذام وقطامِ . ثعلبٌ عن ابن الأعرابي : الرّقشُ : الخطُّ الحسن ورَقاشِ اسمُ امرأة منه .
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR18.515 harf(باب القاف والراء وما يثلثهما)
(قرس) القاف والراء والسين أصلٌ صحيح يدلُّ على برد. من ذلك القَرْس: البَرد. وقَرِس الإنسانُ قَرَساً، إذا لم يستطع أن يعمل بيديه من شِدّة البَرد. قال أبو زُبَيد:
وقد تصَلَّيت حَرَّ حربِهِمُ *** كما تَصَلّى المقرورُ من قَرسِ
يقال أقرسَه البرد. ومما ليس من هذا الباب القُرَاسِية: الجملُ الضَّخم.
(قرش) القاف والراء والشين أصلٌ صحيح يدلُّ على الجمع والتجمُّع. فالقَرْش:
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR490 harfق ر ش
لاتقارشت الرماح واقترشت: تشاجرت وسمعت للرماح قرشة.
وشجةٌ مقرشة وهي التي تصدع العظم.
وفلان يقرش لعياله ويقترش ويتقرّش: يكتسب ويجمع من هنا وهنا.
ومن المجاز: سنة مقرّشة: شديدة.
وقرّش بين القوم: سعى وأفسد.
وفي مثل " وجه المقرّش أقبح " وقلت لكردس بن مزينة: فلان كريم لو كان قرشياً فقال: يقرّشه فعاله.
وهو قرش من القروش إذا كان غالباً قاهراً وهو دابة عظيمة من
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR5.216 harfالقَرْشُ: الجمع والكسبُ والضم من ههنا وههنا يضم بعضه إِلى بعض. ابن سيده: قَرَشَ قَرْشاً جَمَعَ وضمَّ من هنا وهنا، وقَرَشَ يَقْرِشُ ويَقْرُشُ قَرْشاً، وبه سميت قُرَيش. وتَقَرَّش القومُ: تجمَّعوا. والمُقَرِّشةُ: السَنةُ المَحْل الشديدة لأَن الناس عند المَحْل يجتمعون فتنْضمُّ حواشيهم وقَواصِيهم؛ قال:
مُقَرّشات الزمَنِ المَحْذور
وقَرَشَ يَقْرِش ويقْرُش قَرْشاً واقْتَرَشَ وتَقَرّش: جَمَعَ واكتسب.
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR191 harf* ق ر ش * * القَرْشُ * الكسب والجمع وبابه ضرب وبه سميت * قُريشُ * وهي قبيلة ورجل * قُرَشيٌّ * وربما قالوا * قُريْشيٌّ * وهو القياس و * قُريشُ * إن أريد به الحي صرف وإن أريد به القبيلة لم يصرف
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR7.230 harfقرشه يقرشه قرشا، من حد ضرب، ويقرشه، أيضا، من حد نصر: قطعه. وقرشه: جمعه من ها هنا وها هنا، وضم بعضه إلى بعض، قال الفراء: ومنه قريش القبيلة، وأبوهم النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن الياس بن مضر، فكل من كان من ولد النضر فهو قرشي دون ولد كنانة ومن فوقه، كذا في الصحاح. قلت: وعند أئمة النسب كل من لم يلده فهر فليس بقرشي، قاله ابن الكلبي، وهو المرجوع إليه في هذا الشأن، لتجمعهم في الحرم من حوالي مكة
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR179 harfقَرَشَ
1 قَرَشَ ذ , aor. قَرِشَ , inf. n. قَرْشٌ; and ↓ اِقْتَرَشَ and ↓ تَقَرَّشَ; He gained, acquired, or earned, and collected, for his family. (M.)
5 تَقَرَّشَ and 8: see 1.
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR837 harfقَرَشَ
قَرَشَ I , U ( n. ac. قَرْش 1 ),
a. Cut off, severed, detached.
b. Earned, gained, acquired, amassed wealth.
قَرَّشَ
قَرَّشَ II ,
a. see I (b) .
b. [ coll. ], Turned into money.
c. [ coll. ], Became thick, curdled, clotted ( milk ).
قَاْرَشَ
قَاْرَشَ III
a. [ coll. ], Had dealings with; was brought into contact with.
b. [ coll. ], Meddled, interfered with.
أَقْرَشَ
أَقْرَشَ
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR yok20.340 harfقرش
قَرَشَ - يَقْرِشُ (قَرَشَ - يَقْرُشُ) - قَريْش - قُرَيْش
قَرَشَ - يَقْرِشُ (قَرَشَ - يَقْرُشُ) + كائن + شيئاً: يضمه ويجمعه على بعضه ثم يؤيه إليه ويحوذه: يكسب ويجمع ويضم لماله بشتى الطرق الممكنة
قَرِيْش: على وزن فعيل : اسم فاعل مبالغة من " قَرَشَ - يَقْرِشُ ": الذي يجمع كثيراً وبقوة وعنف
قُرَيْش: مصغر " قَرِيْش: وهي اسم قبيلة أهل مكة أيام
Sîgalar(1)
Mücavir kökler1 mücavir (1 toplam)
- ألف
1 ortak ayet · Lif ip yapılan ipliklerden herbirine denir
Geçtiği ayetler(1)
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | قرش |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | جمع, كسب, حشد |
| Zıt Kök | فرق |
| Çekirdek Özet 1 | Farklı yönlerden parça parça toplayıp bir araya getirme, derleme ve kazanç sağlama |
| Çekirdek Özet 2 | Kabilevi ve iktisadi dağınıklığı emniyet ve ticaret ekseninde kurumsal bir birliğe dönüştürme |
| Çekirdek Özet 3 | Dağınık unsurların ortak bir merkez ve geçim ağı etrafında toplanarak siyasi-iktisadi güç odağı haline gelmesi |
| Kritik Hata Riski | İsmi yalnızca soyut ve durağan bir kabile unvanı sayıp, kökün taşıdığı aktif toparlanma, ticaret ve iktisadi teşkilatlanma boyutunu göz ardı etmek |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| قر | Soğukluk, durağanlık, bir yere toplanıp yerleşme, birikme ve kararlılık ifade eder; nitekim قرر sabit kalmayı, قري suyu havuzda toplamayı, قرن iki şeyi birbirine bağlayıp birleştirmeyi anlatır. | ش | ش harfinin yayılma, dağılma ve hareket bildiren niteliği eklenerek; dağınık ve çevredeki unsurların aranıp parça parça çekilerek tek bir merkezde toplanması ve kazanç gayesiyle derlenmesi anlamı oluşmuştur. |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ق | Ufuktaki güneş veya iğne deliği; sınır, toplanma ve merkez | Dağınık noktaların belirli bir odak noktası veya merkeze doğru yönelmesini simgeler. |
| ر | İnsan başı; öncülük, bilinçli yöneliş ve tepe | Toplama ve yönelme fiilinin bilinçli bir irade, liderlik ve sevk idaresiyle yürütülmesini gösterir. |
| ش | Diş; parçalama, çiğneme, aktif hareket ve yayılma | Çevredeki rızık, kazanç ve dağınık unsurların aktif bir hareketle aranıp parçalar halinde toplanmasını anlatır. |
| قرş | Dağınık çevreden merkeze doğru bilinçli bir çekme ve toplama hareketi | Farklı yönlere dağılmış imkânların, malların veya toplulukların bilinçli bir iradeyle tek bir merkezde toplanıp bir araya getirilmesini temsil eder. |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Farklı yerlerden azar azar toplayıp birbirine ekleme, biriktirme ve ailenin geçimi için rızık arayıp derleme; ayrıca mızrakların çarpışırken çıkardığı ses ve denizde diğer canlıları avlayıp toplayan yırtıcı deniz canlısı. |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Cahiliye ve erken dönem kullanımında kabilenin adı ve denizdeki baskın canlı anlamında şahit getirilmiştir; nitekim kabilenin isimlendirilmesine dayanak olarak aktarılan beyitte denizde yaşayan ve diğer canlılara baskın gelen varlık olarak anılmıştır: وقريش هي التي تسكن البحر بها سميت قريش قريشا |
| Erken Arapça kullanım | Ru'be'nin beytinde kazanç ve birikim anlamında kullanılmıştır: أولاك هبشت لهم تهبيشي / قرضي وما جمعت من قروشي; ayrıca Kusayy b. Kilâb'ın dağınık kabileleri Mekke vadisinde toplaması hadisesine izafeten kabilenin birleşme sürecini nitelemek üzere kullanılmıştır. |
Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Kitābü’l-ʿAyn, Lisān al-ʿArab ve Asās al-Balāgha.
Sami etimolojik katman
Arapça قرش kökü, Sami dillerinde genel olarak sert bir temas, kemirme, çıtırdama, parça parça koparma ve bu parçaları bir araya getirme semantik matrisi ile bağlantılıdır. İbranicede keresh biçimi tahtaları birbirine bağlama, birleştirme veya kalıp yapma bağlamında yer bulurken, kökün ses çıkarma ve sürtünme boyutu kimi batı Sami lehçelerinde çıtırtı veya kemirme anlamlarıyla mevcuttur. Arapçada kök, iki temel gelişim çizgisi izlemiştir: İlki, mızrakların birbirine sürtünmesi ve kemiğin çatırdaması gibi ses bildiren fiziksel hareket; ikincisi ise buradan mecazen türeyen, dağınık rızık ve kazanç kırıntılarını oradan buradan toplayıp derleme, birleştirme hareketidir. Kökün denizdeki büyük yırtıcı balık veya toparlayıcı güç anlamı da çevredeki küçük unsurları kendine katıp hâkimiyet kurma fikrinden türemiştir.
Güven Güçlü
Kaynak Lisān al-ʿArab, Brown-Driver-Briggs, Gesenius Hebrew and Chaldee Lexicon.
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Çatlama sesinden toparlama ve kazanç hareketine geçiş | Fiziksel sürtünme ve ses çıkarma kökünden, parça parça toplama ve ticaret yoluyla geçim derleme anlamı gelişmiştir. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice keresh ve genel Sami bağlantıları | Parçaların birbirine tutturulması veya sert unsurların teması fikriyle paralellik gösterir. | Güçlü |
| Daha geniş dilsel ilişki | Akdeniz havzası ticaret terminolojisi | Geç dönem Osmanlı ve Akdeniz dillerindeki küçük para birimi adlarıyla fonetik benzeşmeler bulunsa da kadim kökle tarihsel sürekliliği dolaylıdır. | Muhtemel |
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| قرش | Anlamlı | Toplamak, derlemek, kazanmak | Farklı yerlerden rızık ve unsurları bir araya getirme | Hedef köktür; Kur'an'da geçer. |
| قشر | Anlamlı | Kabuğunu soymak, yüzeyini açmak | Bir şeyin dış yüzeyini veya kabuğunu sıyırıp ayırma | Kur'an'da geçmez; ayırma yönüyle zıt karakterlidir. |
| رقش | Anlamlı | Nakışlamak, yazmak, alacalamak | Yüzeye çizgiler ve işaretler koyarak renklendirme ve süsleme | Kur'an'da geçmez; parça parça iz bırakma anlamı taşır. |
| رشق | Anlamlı | Fırlatmak, ok atmak, hafif ve çevik olmak | Bir nesneyi hızla hedefe doğru fırlatma ve hafif hareket etme | Kur'an'da geçmez. |
| شقر | Anlamlı | Kızıllık, ten veya saç renginde sarı-kızıl karışımı | Belirgin bir renk tonunu ve kızıl parıltıyı ifade eder | Kur'an'da geçmez. |
| شرق | Anlamlı | Doğmak, parlamak, yarılmak | Güneşin doğması, ışığın yayılması ve yön olarak doğu | Kur'an'da geçer. |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| قرş | Merkez | Parça parça toplayıp derleme | Dağınık imkân ve insanları aktif bir çabayla bir araya getirip kazanç sağlama | Hedef köktür. |
| جمع | Komşu | Genel bir araya getirme | Ayrık unsurları tek bir bütün haline getirme genel fiilidir; geçim veya parça parça derleme vurgusu içermez | En kapsamlı toplanma köküdür. |
| كسب | Komşu | Kazanç elde etme | Çaba sarf ederek mal ve menfaat devşirme; toplayıp birleştirme zorunluluğu barındırmaz | Doğrudan eylemin sonucundaki kâra odaklanır. |
| حشد | Komşu | Kalabalık toplama | İnsanları veya orduları bir amaç için seferber edip yığma | Nicelik ve güç gösterisi merkezlidir. |
| فرق | Zıt | Dağıtma ve ayırma | Bir arada bulunan parçaları birbirinden koparma, bölme ve uzaklaştırma | Hedef kökün derleme eyleminin tam karşıtıdır. |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | قرش | Toplama, biriktirme, ticaretle kazanma | Çevreden parça parça toplayıp geçim sağlama ve derlenip kabileleşme anlamını eksiksiz taşır. | Kesin |
| Latince | colligere, conquirere | Bir araya getirmek, araştırıp derlemek | Dağınık nesneleri toplama hareketini verir; ticari ve kabilevi teşkilatlanma boyutunu dışarıda bırakır. | Güçlü |
| İngilizce | to assemble, to glean, to forage | Derlemek, parça parça toplamak, rızık aramak | Malzeme veya rızkı güçlükle arayıp biriktirme yönünü karşılar; toplumsal kimlik inşa yönünü vermez. | Güçlü |
| Almanca | zusammensuchen, einsammeln | Oradan buradan toplayıp derlemek | Dağınık şeyleri bir araya getirme sürecini ifade eder; geçim ve kurumsallaşma vurgusu zayıftır. | Güçlü |
| Fransızca | glaner, rassembler | Tane tane toplamak, birleştirmek | Seyrek unsurların toplanmasını karşılar; siyasal odak oluşturma nüansını kapsamaz. | Güçlü |
Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| İsim formu (قُرَيْش) | Mekke merkezli kabile topluluğu ve ticaret teşekkülü | Harem bölgesinde toplanmış, kış ve yaz ticaret seferleriyle iktisadi ve siyasi emniyete kavuşturulmuş kabile cemaati; Kureyş 106:1. |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Hilafet ve imamet bahsi | İmametin Kureyşiliği meselesinde nesep şartı mı yoksa liyakat ve toplumsal güç merkezi mi olduğu tartışması | Siyasi liderlik ve otorite odağı olma vasfı |
| Fıkıh | Zekât, ganimet ve amme hukuku | Ehl-i Beyt ve Kureyş mensuplarının zekât alma durumu ve devlet başkanlığı ehliyeti | Hukuki statü ve kabilevi aidiyet sınırları |
| Tefsir | Kureyş suresi bağlamı | Kabilenin adının toplanma, ticaret veya deniz canlısından mı geldiği ve Allah'ın bahşettiği nimetlerin tahlili | İlahi lütuf, açlıktan doyurulma ve korkudan emin kılınma nimeti |
| Hadis | Kureyş'in fazileti ve liderlik rivayetleri | Hilafetin bu toplulukta kalması ve insanların onlara tabi olmasına dair rivayetler | Tarihsel öncülük, siyasi ağırlık ve temsil kabiliyeti |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Beytullah'ın muhafazası | Tevhid merkezinin hizmetkârı | Harem bölgesinin emniyetini ve hac ibadetinin düzenini sağlama | Dağınıklıktan kurtulan topluluk, Kâbe'ye hizmet ve tevhid merkezini koruma görevi üstlenir. | Kesin |
| İlmi | Lisan ve kültür birikimi | Lehçe standardizasyonu | Yarımadanın farklı lehçelerinden süzülen ortak edebi dili taşıma | Ticaret panayırları yoluyla Arap dilinin en yetkin ifadesini bünyesinde cem etmiştir. | Güçlü |
| Siyasi | Kabileler arası uzlaşı | Federatif liderlik | Çöl anarşisi içinde kabileleri diplomasi ve ahitlerle bir arada tutma | Dağınık kolları birleştirerek bölgesel diplomasiyi yürüten bir otorite modeli sunar. | Kesin |
| İktisadi | Ticaret kervanları | Uluslararası ticaret ağı | Kış ve yaz seferleriyle transit ticaret ve sermaye birikimi oluşturma | Tarıma elverişsiz vadide parça parça kazançları toplayıp küresel bir pazar kurmuştur. | Kesin |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Yerçekimsel yığılma (gravitational accretion) | Dağınık ve seyrek gaz ve toz zerreciklerinin kütleçekim kuvvetiyle merkezde toplanıp yoğun bir gök cismi oluşturması | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Kurumsal kartel ve ticaret federasyonu | Dağınık üretici veya kabilelerin ortak pazar, emniyet paktı ve kâr paylaşımı amacıyla tek bir çatıda birleşmesi | Kesin |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökü ve kelimeyi sadece biyolojik bir kabile soyundan ibaret görüp, taşıdığı toplanma, teşkilatlanma ve iktisadi ağ dinamiklerini gözden kaçırmak. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kur'an'da kelime, açlıktan doyurulma ve korkudan emin kılınma nimetleriyle birlikte anılarak; ilahi bir güven ortamında ticaret ve teşkilat kurma sorumluluğunu yüklenen bir toplumsal yapıyı ifade eder. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Kureyş suresini salt bir kavmin etnik övgüsü olarak yorumlamak; böylece nimetin ibadet ve sorumluluk karşılığı verildiği ilkesini ve iktisadi emniyetin tevhid merkezine kullukla olan sebep-sonuç bağını koparmak. |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın nazil olduğu ilk toplumsal ve iktisadi zemini, ticaret ağlarını ve Mekke'nin güvenlik ekosistemini kavramanın anahtarıdır; ismin kök anlamındaki toparlanma olgusu, İslam öncesi ve sonrası sosyal dönüşümün zeminini açıklar. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Kureyş suresi başta olmak üzere, Harem emniyetinden, Mekke'nin rızıklandırılmasından ve kervan ticaretinden bahseden ayet gruplarında (Kasas 28:57, İbrâhîm 14:37) doğrudan belirleyicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Mekke müşriklerinin konumunu salt bedevi bir putperestlik olarak gören basitleştirmeyi düzeltir; karşımızda son derece örgütlü, dağınıklığı aşmış, sermaye ve diplomasiyi yöneten kurumsal bir yapının bulunduğunu gösterir. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamDağınık parçaları, rızık kırıntılarını ve unsurları oradan buradan çekip tek bir merkezde biriktirme ve birleştirme eylemidir.
- Soyut anlamDağınıklık ve çatışma halindeki birimlerin ortak bir iktisadi çıkar, emniyet ve kurumsal liderlik etrafında bütünleşmesidir.
- Sistematik karşılıkİktisadi ve siyasi emniyet sağlandığında, dağınık beşeri ve maddi kaynakların merkezi bir güce dönüşerek yüksek organizasyon kabiliyeti kazanmasıdır.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFarklı konumlara dağılmış parçalı imkânlar veya unsurlar , birleştirici ve toparlayıcı irade olan marifetiyle toplanarak tek bir kurumsal merkez olan yapısına dönüşür. Bu merkezi toplanma neticesinde, açlığın giderilmesini temsil eden iktisadi rızık akışı ile korkudan kurtuluşu simgeleyen emniyet aynı odakta birleşir.