منن
م - ن - ن
جذر- الورود: ٢٧
- الآيات: ٢٥
- الصيغ: ١٥
- المعاجم: ١٣
“Mülle” içi dolu kapatılmış torba, “imla” içine koymak demektir. “İmlal” tamamen doldurup çuvalın ağzını dikmek demektir. İmla yazdırmak, imlal imzalamak demektir. Burada “lam” “nun”’a dönüşmüş olabilir. Dolu vermek anlamında memnun etmek; verdiğinin ağzını dikip kullandırmamak ise minnet demektir. “Meni” ince ama sağlam olan iptir.المزيد ›
تشمل هذه الصفحة أيضًا الكتابات: من
ملاحظاتي
المعاجم(١٣)
★ معجم آق إيفلر (بالتركية)التركية
“Mülle” içi dolu kapatılmış torba, “imla” içine koymak demektir. “İmlal” tamamen doldurup çuvalın ağzını dikmek demektir. İmla yazdırmak, imlal imzalamak demektir. Burada “lam” “nun”’a dönüşmüş olabilir. Dolu vermek anlamında memnun etmek; verdiğinin ağzını dikip kullandırmamak ise minnet demektir. “Meni” ince ama sağlam olan iptir.
كتاب العين
الخليل بن أحمد · القرن ٨مترجمالحروف: ١٬٣٨٢باب النون والميم
ن م، م ن مستعملان
نم:
النَّميمةُ والنّميم: هما الاسم، والنّعت: نمّام، والفِعْل: نَمَّ ينِمُّ نَمّاً ونميماً ونَميمةً... ونَمَّى تَنميةً.
والنّميمة: صوت الكتابة، ويقال: همس الكلام، كما قال أبو ذؤيب:
ونميمةً من قانصٍ مُتَلَـبِّـبٍ في كَفِّه جَشْءٌ أَجَشُّ وأَقْطُعُ
يريد: أنّ الحُمُرَ سمعت حِسّاً من نميمةِ القانِص.
والنَّمْنَمة: خطوط متقاربة قصار شبه ما تُنَمنِمُ الرُيحُ دُقاقَ
الصحاح
الجوهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ٨٧٢المُنَّةُ بالضم: القوَّة. يقال: هو ضعيف المُنَّة. ومَنَّهُ السيرُ: أضعفَه وأعياه. ومَنَنْتُ الناقةَ: حسَرتها. ورجلٌ منينٌ، أي ضعيفٌ كأنَّ الدهرَ منَّه، أي ذهب بمُنَّتِهِ، أي بقوَّته. والمَنينُ: الحبل الضعيف. والمَنينُ: الغبار الضعيف. والمَنُّ: القَطْعُ، ويقال: النقص. ومنه قوله تعالى: "لهم أجرٌ غيرُ مَمْنونٍ". ومَنَّ علينا منًّا: أنعمَ. والمنَّانُ، من أسماء الله تعالى. والمِنِّينى منه كالخِصِّيصى.
تهذيب اللغة
الأزهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ٥٬٨٢٧المدخل: منباب النون والميم
نم ، من : مستعملان .
نم : قال الليث : النَّمِيمة ، والنَّمِيم ، هما الاسم .
والنَّعْت : نمّام .
والفِعل : نَمَّ يَنِمّ نَمًّا ونَمِيماً ونَمِيمةً .
قال : والنَّمِيمة : صوتُ الكِتابة .
ويُقال : هو وَسْواس هَمْس الكَلام ؛ ومنه قولُه :
ونَمِيمة من قانِصٍ مُتلبِّب
في كفّه جَشْءٌ أَجْشّ وأَقْطَعُ
وقال الأصمعي : إنه سمع ما نَمّ على القانِص .
وقال غيره : النَّميمة : الصوتُ الخفِيّ مِن
باب النون والميم نم ، من : مستعملان . نم : قال الليث : النَّمِيمة ، والنَّمِيم ، هما الاسم . والنَّعْت : نمّام . والفِعل : نَمَّ يَنِمّ نَمًّا ونَمِيماً ونَمِيمةً . قال : والنَّمِيمة : صوتُ الكِتابة . ويُقال : هو وَسْواس هَمْس الكَلام ؛ ومنه قولُه : ونَمِيمة من قانِصٍ مُتلبِّب في كفّه جَشْءٌ أَجْشّ وأَقْطَعُ وقال الأصمعي : إنه سمع ما نَمّ على القانِص . وقال غيره : النَّميمة : الصوتُ الخفِيّ مِن حركة شيء أو وَطْء قَدَم . أبو عُبيد ، عن أبي زيد : نَمّ يَنِمّ ويَنُمّ . الفرّاء مِثله . والأصل بالضّم . الليث : النّمْنَمة : خطُوط مُتَقاربة قِصَارٌ شِبْهَ ما تُنَمْنِم الرِّيحُ دُقَاقَ التُّراب . قال : ولكُل وَشْي نَمْنَمَةٌ . قال : والنِّمْنمُ : البَياضُ الذي يكون على أَظْفار الأحْداث . الواحدة : نِمْنِمة ؛ قال رُؤبة يصف قَوْساً رُصِّع مَقْبِضُها بسُيُور مُنَمْنَمة : رَصْعا كَسَاها شِيَةً نَمِيمَا أي : نَقَشها . وكتابٌ مُنَمْنَم : مُنَقَّش . ابن الأعرابيّ : النَّمةُ : اللّمْعة من بَياض في سَواد ، أو سَواد في بَياض . والنِّمَة : القَمْلة . من : قال الله عزّ وجلّ : ( وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ ) ( الأعراف : 160 ) . قال الليث : المنّ كان يَسْقط على بَنِي إسرائيل من السّماء ، إذ هم في التِّيه ، وكان كالعَسل الحامِس حلاَوةً . وقال الزَّجّاج : جُملة ( المنّ ) في اللُّغة : ما يَمُن الله به ممّا لا تَعب فيه ولا نَصَب . قال : وأهل التَّفسير يقولون : إنّ المنّ شيء كان يَسْقط على الشجر حُلْوٌ يُشْرب . ويقال : إنه التُّرَنْجَبيِن . ورُوي عن النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) ( الكَمْأة من المَنّ ) . ومعنى ( المَنّ ) ما وصفنا : أنه ممّا مَنّ الله به من غير تَعب . وقال أبو عُبيدة : المعنى في قوله ( صلى الله عليه وسلم ) ( الكمأةُ من المنّ ) : إنما شَبّهها بالمَنّ الذي كان يَسْقط على بني إسرائيل ، لأنه كان يسقط على بني إسرائيل عفواً بلا عِلاج ، إنما يُصْحبون وهم بأَفْنِيَتهم فَيَتناولُونه ، وكذلك الكَمأة لا مَؤُونةَ فيها بَبذرٍ ولا سَقْىٍ . وأمّا قول الله جلّ وعزّ : ( لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالاَذَى ) ( البقرة : 264 ) ف ( المَنّ ) هاهنا : أن تَمُنّ بما أَعْطيت وتعتدّ به ، كأنك إنما تقصد به الاعْتداد . والأَذى : أن تُوبِّخ المُعْطَى ، فأَعْلم الله أنّ المَنّ والأذى يُبْطلان الصَّدقة . قال الله تعالى : ( فَاهْجُرْ وَلاَ تَمْنُن ) ( المدثر : 6 ) أي : لا تُعْطِ شيئاً مُقدَّراً لتأخُذَ به ما هو أكثر منه . وقوله تعالى : ( الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ ) ( فصلت : 8 ) ، أي لا يُمَنّ به عليهم . وقيل : غير مَقْطُوع . قلت : فالمَنّ : الذي يَسْقُط من السّماء . والمَنّ : الاعْتِداد . والمَنّ : العَطَاء . والمَنّ : القَطْع . ومن صفات الله تعالى : المَنّان . ومعناه : المعطي ابتداء . ولله المِنَّة على عباده ولا مِنّة لأحد منهم عليه . عمرو ، عن أبيه : المَنين من الرِّجال : الضَّعِيف . والمَنين : القوي . وحَبْلٌ مَنِين ، أي أَخْلَق وتَقَطَّع ؛ وأَنْشد : ولم تَخُنِّي عُقَدُ المَنِين والمَنِين : الغُبَار . ويُقال للثَّوب الخَلق : مَنِين . والمُنَّة : القُوّة والمِنّة : العَطِيّة . والمِنّة : الاعْتِداد . أبو عمرو : المَمْنُون : الضَّعِيف . والمَمْنون : القَوِيّ . غيره : المَنّ ، لغة في ( المَنَا ) ، الذي يُوزن به . وجمعه : أَمْنان . ومن قال ( مَنَا ) ، جمعَه : أَمْنَاء . سَلمة ، عن الفَراء ، عن الكسائي ، قال : ( من ) تكون اسماً ، وتكون جَحْداً ، وتكون اسْتفهاماً ، وتكون شرطاً ، وتكون معرفة ، وتكون نكرة ، وتكون للواحد ، وتكون للاثنين ، وتكون خصوصاً ، وتكون للإنْس والملائكة والجن ، وتكون للبهائم إذا خُلطت بغيرها . وأنشد الفَرّاء فيمن جَعلها اسماً : فَضَلوا الأنامَ ومَن بَرا عُبْدانَهُمْ وبَنَوْا بمكَّة زَمْزَماً وحَطيما قال : موضع ( من ) خَفض ، لأنه قَسم ، كأنه قال : فَضَل بنو هاشم سائر الناس ، والله الذي بَرى عُبْدَانَهُمْ . قلت : هذه الوُجوه التي ذكرها الكسائي مَوْجُودة في الكتاب . أما الاسم المعرفة : فكقولك : والسّماء ومَنْ بناها . معناه : والذي بَناها . والجَحد كقول الله تعالى : ( وَمَن يَقْنَطُ مِن رَّحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضَّآلُّونَ ) ( الحجر : 56 ) ، المَعْنى : لا يَقْنَط . والاستفهام كقولك : مَن تَعْني بما تقول ؟ والشرط كقوله تعالى : ( أَعْمَالَهُمْ فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ) ( الزلزلة : 7 ) فهذا شرط ، وهو عام . ومن الجماعة كقوله تعالى : ( فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ وَمَنْ عَمِلَ صَالِحاً ) ( الروم : 44 ) . وكقوله تعالى : ( وَمِنَ الشَّيَاطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُ ) ( الأنبياء : 82 ) . وأمّا الواحد ، فقوله تعالى : ( وَمِنْهُمْ مَّن يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ ) ( يونس : 42 ) . وللاثنين كقوله : تَعالَ فإِنْ عاهَدْتَني لا تَخونُني تَكُنْ مِثْلَ من ياذِئبُ يَصْطَحِبَانِ قال الفَرّاء : ثنَّى ( يصطحبان ) وهو فعل ل ( مَن ) لأنّه نَواه ونَفْسه . وقال في جميع النساء : ( اللَّهِ يَسِيراً وَمَن يَقْنُتْ مِنكُنَّ للَّهِ وَرَسُولِهِ وَتَعْمَلْ صَالِحاً نُؤْتِهَآ أَجْرَهَا مَرَّتَيْنِ وَأَعْتَدْنَا لَهَا رِزْقاً كَرِيماً ) ( الأحزاب : 31 ) . سَلمة ، عن الفراء : تكون ( من ) ابتداء غاية ، وتكون بعضاً ، وتكون صِلَة . قال الله عز وجل : ( وَمَا يَعْزُبُ عَن رَّبِّكَ مِن مِّثْقَالِ ذَرَّةٍ ) ( يونس : 61 ) ، أي : ما يَعْزب عن عِلمه وَزْنُ ذَرّة ؛ وأَنشد لداية الأحنف فيه : واللَّه لولاَ حَنَفٌ بِرجْلِه ما كان في فِتْيانِكم مِنْ مِثْلِه قال الفراء : من ( صلة ) هاهنا . قال : والعرب تدخل ( مِن ) على جميع المَحالّ ، إلاّ على اللاّم والياء . وتُدخل ( من ) على ( عن ) ، ولا تدخل ( عن ) عليها ؛ لأن ( عن ) اسم ، و ( من ) ، أداة ؛ قال القَطاميّ . مِن عَن يَمين الحُبَيَّا نَظْرةٌ قَبَلُ أبو عُبيد : العربُ تَضع ( مِن ) موضع ( مُذْ ) يُقال : ما رأيته من سنة ، أي مُذْ سنة ؛ وقال زُهير : لمن الدِّيار بقُنّة الحِجْر أَقْوَيْن مِن حِجَجٍ ومِن دَهْرٍ أي : مُذ حِجَجٍ . وتكون ( من ) بمعنى : اللام الزائدة ؛ قال الشاعر : أَمِن آل لَيْلَى عَرَفْت الدِّيَارَا أَراد : الآل لَيْلى ؟ وتكون ( من ) بمعنى البَدل ، قال الله تعالى : ( للهإِسْرَاءِيلَ وَلَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَا مِنكُمْ مَّلَائِكَةً فِى الاَرْضِ يَخْلُفُونَ ) ( الزخرف : 60 ) . مَعناه : ولو شئنا لجعلنا بدلكم . وقال الفَراء : ( المَنون ) تُذكَّر وتُؤنث ، فمن ذكّره أَراد بها الدَّهر ، ومن أَنَّث أَراد بها المَنِية ؛ قال أبو ذؤيب : أمن المَنُون ورَيْبها تَتَوجَّعْ قال : والمَنون : المرأة تَتَزَوّج على مالها ، فهي أبداً تَمُنّ على زَوْجها . وهي المّنانة أيضاً . وقال بعض العرب : لا تَتَزوّجَنّ حنّانةً ولا مَنّانة . أبو عمرو : المِنَنَةُ : العَنْكَبُوت . ولم يَبْق للثلاثيّ الصّحيح كلمة مُسْتعملة في حَرْف النون .
مقاييس اللغة
ابن فارس · القرن ١١مترجمالحروف: ١٠٬٨٠٩المدخل: من(باب الميم وما بعدها في المضاعف والمطابق)
(من) الميم والنون أصلان. أحدهما يدلُّ على قطع وانقطاع، والآخر على اصطناع خير.
الأوّل [المنّ]: القطع، ومنه يقال: مَنَنْتُ الحبلَ: قطعته. قال الله تعالى: ﴿فلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ﴾ [التين 6]. والمَنُون: المنيّة، لأنها تنقص العدد وتقطع المدَد. والمنُّ: الإعياء، وذلك أنَّ المُعْيِيَ ينقطع عن السَّير. قال:
* قلائصاً لا يشتَكين المَنَّا *
والأصل الآخر
المفردات في غريب القرآن
الراغب الأصفهاني · القرن ١١مترجمالحروف: ١٬٧٤٦- المن: ما يوزن به، يقال: من، ومنان، وأمنان، وربما أبدل من إحدى النونين ألف فقيل: منا وأمناء، ويقال لما يقدر: ممنون كما يقال: موزون، والمنة: النعمة الثقيلة، ويقال ذلك على وجهين: أحدهما: أن يكون ذلك بالفعل، فيقال: من فلان على فلان: إذا أثقله بالنعمة، وعلى ذلك قوله: ﴿لقد من الله على المؤمنين﴾ [آل عمران/164]، ﴿كذلك كنتم من قبل فمن الله عليكم﴾ [النساء/94]، ﴿ولقد مننا على موسى وهارون﴾ [الصافات/114]،
أساس البلاغة
الزمخشري · القرن ١٢مترجمالحروف: ٧٤٩م ن ن
منّ الله تعالى على عباده وهو المنّان وله عليّ منّةٌ ومننٌ ومنّ عليّ بما صنع وامتنّ وإنه لمنونةٌ وامتننت منك بما فعلت منّةً جسيمةً أي احتملت منّة.
وهو ضعيف المنّة وليس لقلبه منّةٌ أي قوّة وهم ضعاف المنن ومنّة السفر: أضعفه وذهب بمنّته.
قال ابن ميّادة: مننّاهنّ بالإدلاج حتى كأن متونهنّ عصيّ ضال يا ريّها إن سلمت يميني وسلم الساقي الذي يليني ولم تخنّي عقدة المنين وقال: قد جعلت
لسان العرب
ابن منظور · القرن ١٣بلا ترجمةالحروف: ٢١٬٤٦٥مَنَّهُ يَمُنُّه مَنّاً: قطعه. والمَنِينُ: الحبل الضعيف. وحَبل مَنينٌ: مقطوع، وفي التهذيب: حبل مَنينٌ إذا أخْلَقَ وتقطع، والجمع أَمِنَّةٌ ومُنُنٌ. وكل حبل نُزِحَ به أَو مُتِحَ مَنِينٌ، ولا يقال للرِّشاءِ من الجلد مَنِينٌ. والمَنِينُ الغبار، وقيل: الغبار الضعيف المنقطع، ويقال للثوب الخَلَقِ. والمَنُّ: الإعْياء والفَتْرَةُ. ومََنَنْتُ الناقة: حَسَرْتُها. ومَنَّ الناقة يَمُنُّها مَنّاً ومَنَّنَها
القاموس المحيط
الفيروزآبادي · القرن ١٥مترجمالحروف: ٧٥٣* م ن ن * * المُنَّةُ * بالضم القوة يقال هو ضعيف المُنَّةِ و * المَنُّ * القطع وقيل النقص ومنه قوله تعالى ﴿فلهم أجرهم غير ممنون﴾ و * مَنَّ * عليه أنعم وبابهما رد و * المَنَّانُ * من أسماء الله تعالى و * مَنَّ * عليه أي * امْتَنَّ * عليه وبابه رد و * مِنَّةً * أيضا يقال المِنَّة تهدم الصنيعة ورجل * مَنُوْنَةٌ * كثير * الامْتِنَان * و * المَنُونُ * الدهر والمنون أيضا المنية لأنها تقطع المدد وتنقص
تاج العروس
الزبيدي · القرن ١٨مترجمالحروف: ١٩٬٤٥٥المدخل: منقُرَى نَهْرِ الملك ، منهم : أَبو عبدِ اللَّهِ حمادُ بنُ سعيدٍ الضَّريرُ المُقْرِىءُ ، قَدِمَ بَغْدادَ وقَرَأَ القُرْآنَ ، عن ياقوت ، رحِمَه اللَّهُ تعالى ؛ والعلاَّمَةُ ناصِحُ الإسْلامِ أَبو الفتْحِ نَصْرُ بنُ فتيان بنِ المَنِّي ، بفتحٍ فتشديدٍ مَكْسورَةٍ شيخُ الحَنابِلَةِ في حُدودِ السَّبْعِين وخَمْسُمائَةٍ ؛ وابنُ أَخِيهِ محمدُ بنُ مُقْبِل بنِ فتيان بنِ المَنِّي عن شهْدَةٍ ضَبَطَه الحافِظُ ،
تاج العروس
الزبيدي · القرن ١٨مترجمالحروف: ١٢٬١٨٦المدخل: منن: ( *!مَنَّ عليه ) *!يَمُنُّ ( *!مَنًّا *!ومِنِّينَى ، كخلِّيفَى : أَنْعَمَ ) وأَحْسَنَ ؛ *!فالمَنُّ الإنْعامُ مُطْلقاً عنْدَه ؛ وقيلَ : هو الإحْسانُ إلى مَنْ لا يَسْتَثِيبُه ولا يَطْلبُ الجَزاءَ عليه ؛ وأَنْشَدَ ابنُ بَرِّي للقُطاميِّ :
وما دَهْري *!بمِنِّينَى ولكنْجَزَتْكم يا بَني جُشَمَ الجَوَازي ( و ) مَنَّ عليه : ( اصْطَنَعَ عندَهُ صَنيعَةً .
( و ) مَنَّ عليه ( *!مِنَّةً ) مِثْل (
معجم لين
إدوارد لين · القرن ١٩مترجمالحروف: ٤٬٧٩٣المدخل: منمَنَّ عَلَيْهِ
1 مَنَّ عَلَيْهِ ذ , (S, M, Msb, K,) aor. مَنُ٣َ , (Msb,) inf. n. مَنٌّ (S, M, Msb, K) and مِنِّينَى; (K;) and ↓ امتنّ; (Msb;) He conferred, or bestowed, upon him, a favour, or benefit. (S, M, Msb, K.) You say, مَنَّ عَلَيْهِ شَيْأً, and بِشَىْءٍ, which latter is more common, and عليه بِهِ ↓ امتنّ He conferred, or bestowed, a thing upon him as a favour. (Msb.) ― -b2- مَنَّ
قاموس سالمون
هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩مترجمالحروف: ١٬٩٧٣مَنَّ
مَنَّ U ( n. ac. مَنّ 1 , مِنِّيْنَى 30ya )
a. [ 'Ala ], Was gracious, kind to.
b. [ 'Ala & Bi ], Granted to, bestowed upon ( favour ).
c. ( n. ac. مَنّ 1 , مِنَّة 2t ) [ 'Ala ], Reproached, upbraided.
d. ( n. ac. مَنّ 1 ), Fatigued, exhausted.
e. Cut ( rope ).
f. Lessened, reduced ( number ).
مَنَّنَ
مَنَّنَ II
a. [ coll. ], see I (c) .
مَاْنَنَ
مَاْنَنَ III ,
a. Helped,
كتاب الله
مستخلص من الاستعمال القرآنيمترجمالحروف: ٨٢٬٦١١منن
LAZIM
مَنَّ - يَمُنُّ (اللازم)- مَنٌّ - المَنُّ
مَنَّ - يَمُنُّ (لازم) + الكائن: يتفطر: ينمو نمواً فطرياً: بتشكل في الأرض أو على سوق النبات بشكل نمو فطري فيتشكل منه الكمأة أو الفطور أو الدرنات على جذور البقوليات
المَنُّ: اصطلاحاً اسم نبات أو ما شابه، وهو الذي أنزله الله على بني إسرائيل: وقد يكون الكَمْأَةُ، فهي من المَنِّ وماؤها شفاء
الصيغ(١٥)
- مَمْنُونٍBaşa kakılan(مَفْعُولٍ)×٤
- مَنَّMemnun etti(فَعَلَ)×٤
- الْمَنَّMenne(الْفَعْلَ)×٣
- فَمَنَّHemen memnun ettiمعانٍ أخرى: ١(فَفَعَلَ)×٢
- مَنًّاBaşa kakmakمعانٍ أخرى: ١(فَعَلًا)×٢
- مَنَنَّاMemnun ettik(فَعَلْنَا)×٢
- يَمُنُّMemnun eder(يَفْعُلُ)×٢
- الْمَنُونِBaşa kakan(الْفَعُولِ)×١
- بِالْمَنِّBaşa kakmakla(بِالْفَعْلِ)×١
- تَمُنُّهَاOnu başa kakarsın(تَفْعُلُهَا)×١
الجذور المجاورةالمجاورة: ٤٨ (الإجمالي: ١٧٠)
- سلي
الآيات المشتركة: ٣ · Ve bıldırcın
- أجر
الآيات المشتركة: ٦ · (EaCR) “Acur” tuğla demektir
- غير
الآيات المشتركة: ٥ · Ğayr, Ğayr dışında demektir
- غمم
الآيات المشتركة: ٢ · Yol, işaret bulunmayan yer
- ضرب
الآيات المشتركة: ٣ · Örnek verdi
- أذي
الآيات المشتركة: ٢ · Başta saçlar arasında kepeklenmeyi yapan hastalığın adıdır
- ظلل
الآيات المشتركة: ٢ · Gölge demektir
- أمن
الآيات المشتركة: ٨ · Mena kapıları karşı karşıya olan evlerin ara yeridir
- عمل
الآيات المشتركة: ٥ · Amele iş yapmaya alıştırılmış deve veya öküz demektir
- رزق
الآيات المشتركة: ٣ · Üzüm demektir
- طيب
الآيات المشتركة: ٢ · İyi
- سري
الآيات المشتركة: ٢ · Akan deredir
الآيات التي ورد فيها(٢٥)
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ
Başa kakılan
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ
Başa kakılan
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ
Başa kakılan
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ
Başa kakılan
تحليل الجذر
تعريف الجذر والخلاصة
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | منن |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Mükerrer |
| Bağlamsal Yakın Kökler | نعم, فضل, عطو |
| Zıt Kök | كفر |
| Çekirdek Özet 1 | Bir şeyi kesmek, eksiltmek, takatini tüketmek; tartarak pay ayırmak ve ağırlık ölçüsüyle tartmak |
| Çekirdek Özet 2 | Karşılıksız, ağır ve hayati bir ihsanda bulunmak yahut bu iyiliği dille sayıp dökerek muhatabı ezmek ve ecri kesmek |
| Çekirdek Özet 3 | Varlığın ve hidayetin mutlak borçlandırılamaz bir ilahi lütuf oluşu; beşerî ilişkilerde ise lütfun başa kakılmayarak korunması |
| Kritik Hata Riski | Kökü yalnızca dille yapılan «başa kakma» veya salt duygusal «memnuniyet» sanıp varoluşsal lütuf, ölçü ve kesilmezlik boyutunu ıskalamak |
التحليل الثنائي
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| من | Pay ayırma, takdir etme, ölçme, sınırlandırma ve bir şeyden parça eksiltme | ن | İlk iki harfin taşıdığı ölçme ve pay çıkarma anlamına süreklilik, ağırlık ve kesme-bağlama gerilimi eklenerek hem tartıyla verilen lütuf hem de kuvveti tüketen ağırlık ve kesinti manası pekişmiştir; nitekim aynı çekirdek مني kökünde takdir ve miktarı tayin etme, مناة kökünde pay ve kader, منع kökünde ise sınırı koruyup başkasının pay almasını engelleme anlamını üretir. |
التحليل التصويري للحروف
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| م | Su | Akış, bolluk, kuşatıcı kaynak, besleyici ve hayat veren asıl madde |
| ن | Balık, filiz, yılan | Canlılık, süreklilik, kıvrılarak ilerleyen hareket ve varlığın devamı |
| ن | Balık, filiz, yılan | İkinci nun harfiyle canlılığın, bağın ve hareketin katmerlenmesi, kesilme veya bağlanma noktasında yoğunlaşma |
| منن | Kaynaktan akıp gelen hayatı ölçülü bir bağla sunma yahut bu bağı kökünden kesip tüketme | Su imgesinin temsil ettiği lütuf ve ihsan, iki nun harfinin getirdiği süreklilik ve bağ ile birleştiğinde hem varlığı ayakta tutan kesintisiz ilahi akışı hem de o bağı zayıflatıp kesen nihai sınırı ifade eder. |
الاستعمال التاريخي والمبكر
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Bir ipin sürtünerek zayıflaması, lif lif ayrılarak kopma noktasına gelmesi veya kesilmesi (حبل منين); devenin uzun yolculukla takatinin tükenip zayıflaması; tahıl ve ağırlık tartan ölçek (المن). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Ebû Kebîr el-Hüzelî’nin Teabbata Şerran ile birlikte çıktığı seferde meşakkatin ve açlığın bedenleri tüketmesini anlatan rivayetinde ve İbn Meyyâde’nin kuyudan su çeken yıpranmış, düğümlü ipi tasvir ettiği beyitte geçer: قد جعلت وعكتهن تنجلي / عني وعن منينها الموصل |
| Erken Arapça kullanım | İnsanın gücünü ve kalbinin metanetini ifade eden el-münne (المنة) kullanımı; zamanın insanı yıpratıp ölüme götürmesini anlatan el-menûn (المنون) kelimesi; efendinin kölesini karşılıksız serbest bırakması yahut yapılan bağışın dile dökülerek değerinin eksiltilmesi. |
المصدر Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab, el-Müfredât.
الطبقة الاشتقاقية السامية
Sami dil ailesi genelinde kök, bir şeyi saymak, ölçmek, hesaplamak, pay etmek ve tayin etmek temel ekseninde yer alır. İbranicede mānāh (מָנָה) fiili «saymak, paylaştırmak, tayin etmek», mōneh (מוֹנֶה) «sayı, miktar», māneh (מָנֶה) ise Akadca manû(m) kelimesinden aktarılan ve ağırlık ölçüsü olan «mina» (Arapçadaki menn) birimidir. Süryanicede menā (ܡܢܳܐ) «saymak, hesaplamak, pay ayırmak» anlamına gelir. Akadcada manû «saymak, hesap etmek, tartmak» demektir. Erken Sami katmanında pay ayırma ve ölçme eylemi, somut kütlenin bölünmesini ve bir kısmının eksiltilmesini gerektirdiğinden, Arapçada kök çift kutuplu bir anlam genişlemesi yaşamıştır: Bir taraftan ölçülerek, sayılarak verilen büyük lütuf (ihsan, kudret helvası), diğer taraftan bir şeyin gücünü eksiltme, parça kesme, zayıflatma ve nihayetinde hayatı kesen ecel (menûn) manası bu ortak semantik çekirdekten türemiştir.
درجة الثقة Kesin
المصدر Brown-Driver-Briggs, HALOT, Payne Smith, David Cohen.
التحليل الاشتقاقي
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | منن | «Kesmek, eksiltmek» ile «tartarak, ölçerek büyük ihsanda bulunmak» zıtlığı; dilsel minnetin ihsanı eksiltmesi ve ecelin ömrü kesmesi iç semantik türemelerdir. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice mānāh, Süryanice menā, Akadca manû | «Saymak, tartmak, paylaştırmak, miktar belirlemek» ortak Sami çekirdeğidir; mina/menn ağırlık ölçüsü ortak mirastır. | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Antik Yunanca mnâ (μνᾶ), Latince mina | Doğu Akdeniz ticaret havzasında Akadca ve Fenikece üzerinden Grek ve Latin dünyasına geçen ağırlık ve para birimi adıdır. | Güçlü |
المصدر David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques), Chantraine, Frisk.
الجذور الشقيقة (التقاليب)
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| منن | Anlamlı | Kesmek, tartmak, lütfetmek, başa kakmak | Hedef köktür; lütuf, eksiltme, zayıflatma ve tükenme ekseninde gelişir. | Kur'an'da geçer |
| نمن | Anlamlı | Nakışlamak, ince çizgiler çizmek, fısıldamak | Karıncaların veya rüzgârın kumda bıraktığı ince izler (nemneme), yazının ince hareketi. | Kur'an'da geçmez |
| ننم | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş için müstakil bir kök anlamı kaydedilmemiştir. | Kur'an'da geçmez |
الجذور المجاورة والجذر المضاد
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| منن | Merkez | Lütuf, ölçülü ihsan, kesinti | Karşılıksız, temelden ve hayatî olanı tartıp bağışlamak; sözle yapıldığında ise o iyiliği yaralayıp kesmek. | Fiilî minnet yüceltilirken kavlî minnet yerilmiştir. |
| نعم | Komşu | İyilik, refah, genişlik | Varlığın hayatını kolaylaştıran, ona yumuşaklık ve konfor sağlayan ihsandır; kesme veya ağırlık nüansı taşımaz. | Yaşam konforu ve iyilik eksenindedir. |
| فضل | Komşu | Fazlalık, artık lütuf | Zorunlu ve temel payın ötesinde, hak edilenden fazla olarak verilen ikramdır. | Hak edilen sınırın üstündeki ihsandır. |
| عطو | Komşu | Verme, hibe etme | Bir nesneyi bir elden diğerine uzatma ve teslim etme fiilidir; lütfun ağırlığına değil aktarımına bakar. | Somut verme eylemidir. |
| كفر | Zıt | Örtme, nankörlük, inkâr | Yapılan lütfun üzerini örtüp yok saymak, şükürsüzlükle ilahi ihsan bağını koparmak. | Verilen lütfu tanımama ve örtme tutumudur. |
مقابلات المعنى في لغات أخرى
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | منن | İhsan etmek, kesmek, başa kakmak | Fiili ihsan yüceltici, kavli minnet ise eksiltici ve tüketici çift kutuplu anlam taşır. | Kesin |
| Latince | largiri, exprobrare, deficere | Karşılıksız bağışlamak, başa kakmak, eksilmek | Largiri fiili cömertçe bahşetmeyi, exprobrare iyiliği yüze vurarak ayıplamayı karşılar; ancak tek kelimede birleşmez. | Güçlü |
| İngilizce | to bestow favor, to reproach, to deplete | Lütfetmek, başa kakmak, tükenmek | Bestow ilahi ihsanı, reproach/upbraid başa kakmayı ifade eder; Arapçadaki kesme ve tartı kök anlamını dışarıda bırakır. | Güçlü |
| Almanca | erweisen, vorhalten, ermatten | Lütuf göstermek, başa kakıp hatırlatmak, bitkin düşürmek | Gnade erweisen nimeti, Vorhaltung minneti karşılar; kökün içindeki içsel ip yıpranması nüansı bulunmaz. | Güçlü |
| Fransızca | gratifier, reprocher, épuiser | İyilik bahşetmek, yüzüne vurmak, tüketmek | Gratifier karşılıksız lütfu, reprocher başa kakmayı anlatır; her iki kullanım iki ayrı semantik sahaya bölünmüştür. | Güçlü |
المصدر Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Littré.
الوجوه والنظائر
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| مَنَّ / نَمُنَّ | Karşılıksız büyük ilahi ihsanda bulunmak | Allah'ın peygamber göndermesi, zayıfları önder kılması ve hidayet bahşetmesi (Âl-i İmrân 3:164, Kasas 28:5). |
| مَنًّا / بِالْمَنِّ | Başa kakmak, iyiliği dille sayarak ezmek | Sadakaları başa kakma ve eziyetle heba etmeme bağlamı (Bakara 2:262, Bakara 2:264, İnsân 76:9). |
| غَيْرُ مَمْنُونٍ | Kesintisiz, eksiltilmez, son bulmaz | Ahirette müminlere verilecek tükenmeyen ve ardı arkası kesilmeyen mükâfat (Fussilet 41:8, İnşikâk 84:25, Tîn 95:6). |
| الْمَنَّ | Çölde gökten indirilen kudret helvası | İsrailoğullarına Tîh sahrasında karşılıksız ve emeksiz sunulan rızık (Bakara 2:57, Tâhâ 20:80). |
| الْمَنُونِ | Ölüm, ecel, zamanın yok edici hadiseleri | Müşriklerin Hz. Peygamber hakkında bekledikleri helak ve ölüm nöbeti (Tûr 52:30). |
| فَإِمَّا مَنًّا | Karşılıksız salıverme, serbest bırakma | Savaş esirlerinin fidye almaksızın lütufkâr bir afla serbest bırakılması (Muhammed 47:4). |
سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Allah’ın el-Mennân ismi ve hidayet fiili | İmanın ve hidayetin kulun kendi kesbiyle hak ettiği bir karşılık mı yoksa Allah’ın sırf lütfu (minneti) mu olduğu tartışması; Mu'tezile ile Ehl-i Sünnet ayrışması. | Lütfun mutlaklığı ve ilahi borçlandırılamazlık. |
| Fıkıh | Sadaka, esir hukuku ve hibe | Sadakanın minnetle iptal olması (ibtalü's-sadaka bi'l-menn) ve savaş esirlerinin karşılıksız salıverilmesi (el-menn ale'l-esîr). | İyiliğin hukuki geçerliliğini yitirmesi ve tek taraflı af yetkisi. |
| Tefsir | Gayru memnûn ve nimet-minnet ayrımı | Âyetlerde geçen «gayru memnûn» ifadesinin «kesintisiz» mi yoksa «başa kakılmayan» mı olduğu ve Allah’ın minneti ile kulun minneti arasındaki ahlaki fark. | İhsanın devamlılığı ve dille lekelenmemesi. |
| Hadis | Başa kakanların uhrevi durumu | Kıyamet günü Allah'ın yüzlerine bakmayacağı üç sınıftan birinin «yaptığı iyiliği başa kakan» (el-mennân) olduğu uyarısı. | Ameli yok eden ahlaki kibir ve eziyet. |
تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Varlık-yaratıcı münasebeti | Mutlak lütuf (Hidayet) | İnsanın varoluşunu borç bilmesi | İnsanın kulluğunu bir hak ediş değil, kesintisiz ilahi ihsanın şükrü olarak kurması. | Kesin |
| İlmi | Bilgi ve hakikat aktarımı | Karşılıksız öğretim | Bilginin tahakküm aracına dönüşmesini engelleme | Âlimin ilmi bir üstünlük ve başa kakma vesilesi kılmayarak talebeye emanet olarak aktarması. | Güçlü |
| Siyasi | Egemenlik ve tebaa ilişkisi | Adil himaye ve lütufkâr af | Otoritenin despotik borçlandırma üretmesini önleme | Yöneticinin kamuya sunduğu hizmetleri minnet vesilesi yapmaması, esir veya suçluyu kamu yararıyla bağışlaması. | Güçlü |
| İktisadi | Servet dolaşımı ve infak | Borçlandırmayan transfer | Sosyal hiyerarşi ve ezilmenin önüne geçme | Sadaka ve yardımların alanın onurunu zedeleyecek psikolojik baskıdan (minnetten) arındırılması. | Kesin |
التماثل في العلوم العددية والإنسانية
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Sürekli akış fonksiyonu ve kesinti sınırı (Süreklilik / Kesiklilik analizi) | Matematiksel bir serinin kesintiye uğramadan () akması yahut bir fiziksel ipin çekme gerilimi altında kopma sınırına gelerek enerjisini yitirmesi kökün zayıflama-kesilme dinamiğiyle birebir örtüşür. | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Asimetrik borçlandırma ve sembolik şiddet teorisi (Bourdieu) | Armağan veya yardımın, alıcı üzerinde ezici bir ahlaki borçluluk ve tahakküm doğurması; lütfun başa kakılarak sembolik tahakküm aracına dönüştürülmesi olgusu. | Kesin |
التضييق الخاطئ وخطر الخطأ
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökü yalnızca bir iyilik karşısında hissedilen psikolojik «memnuniyet» veya ahlaki bir kabalık olan «minnet etme/başa kakma» seviyesine indirgemek. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kökün temelinde varlığı ve rızkı tartarak, biçerek, yokluktan varlığa çıkaran kurucu lütuf ile bu bağı koparan ölüm (menûn) ve kesinti olgusu bir bütündür. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | İnsanın dine girişini veya ibadetlerini Allah’a karşı bir lütuf (minnet) gibi görmesi; sadakanın ahlaki değerini yok eden psikolojik tahakkümün kavranamaması. |
خلاصة موجَّهة لفهم القرآن
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın ontolojik borçlanma ve ahlaki hürriyet dengesini kurar: Bütün varlık ve hidayet yalnızca Allah'ın minnetidir; kullar arası ilişkide ise minnet yasaklanarak insan onuru korunur. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | İnfak ve sadaka ahlakını belirleyen âyetlerde (Bakara 2:262-264), peygamberlik ve hidayet bağışında (Âl-i İmrân 3:164, Hucurât 49:17) ve cennet mükâfatının vasfında (Fussilet 41:8). |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | İnsanın kendi çabasıyla mutlak hak sahibi olduğu zannını yıkar; ibadetin bir lütuf değil, lütfa karşı bir şükür borcu olduğunu gösterir; yardımlaşmayı efendi-köle ilişkisinden arındırır. |
التركيب النهائي والنموذج الرياضي
- Somut anlamİpin sürtünerek zayıflaması, lif lif ayrılarak kopması; devenin yorulup gücünün tükenmesi; ağırlık ölçüsüyle tartılarak verilen rızık payı.
- Soyut anlamKarşılıksız, hayatî ve ağır bir ihsanda bulunarak var kılmak; yahut yapılan iyiliği dille hatırlatıp karşıdakini ezerek ameli kesintiye uğratmak.
- Sistematik karşılıkVaroluşun ve kurtuluşun kaynağı olarak mutlak ilahi lütuf; toplumsal planda ise yardımın tahakküm üretmesini engelleyen arınmış infak modeli.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıModelde varlığa ve insana kaynaktan aktarılan kesintisiz lütuf akışını, bu akışın toplam büyüklüğünü temsil eder. ise bu ihsana eşlik eden beşerî başa kakma (minnet) fonksiyonudur. Başa kakmanın sıfır olması durumunda (), amelin ve mükâfatın enerjisindeki zamana bağlı eksilme ve kesilme sıfıra eşitlenir (), yani mükâfat kesintisiz (gayru memnûn) kalır. Şayet minnet faktörü devreye girerse ihsanın değeri tükenir ve kesintiye uğrar.