سلف
س - ل - ف
KÖK- 8 geçiş
- 8 ayet
- 4 sîga
- 13 sözlük
Boynun üst tarafıdır.devamı ›
Notlarım
Sözlükler(13)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Boynun üst tarafıdır.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR1.952 harfباب السين واللام والفاء معهما
س ل ف، ف ل س، ف س ل، س ف ل مستعملات.
سلف: أسلفته مالاً: أقرضته، والسلف من القرض.
والسَّلَفُ: كلُّ شيءٍ قَدَّمْتَه فهو سَلَفٌ، والفعل سَلَفَ يسلُفُ سُلُوفاً.
والقومُ إذا أرادوا أن يَنْفِروا فمن تقَدَّم من نَفيرهم فسَبَقَ فهو سَلَفٌ لهم، قال:
نحن مَنَعُنا مَنبِتَ النَّصِيِّ بسَلَفٍ أَرعَنَ عَنْبَـريِّ
والسُّلْفَةُ: ما يَتَسَلَّفُ الرجلُ فيأكُلُ قبل غَدائه.
والأُمَم
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR1.219 harfسَلَفْتُ الأرضَ أَسْلُفُها سَلْفاً، إذا سوّيتها بالمِسلَفَة، وهي شيء تُسَوَّى به الأرض. وفي حديث عبيد بن عمير: أرضُ الجنةِ مسلوفةٌ قال الأصمعي: هي المستوية أو المُسَوَّاة. وسَلَفَ يَسْلُفُ سَلَفاً، أي مضى. والقومُ السُلاَّفُ: المتقدِّمون. وسَلَفُ الرجل: آباؤه المتقدّمون، والجمع أَسْلافٌ وسُلاَّفٌ. والسَلَفُ: نوعٌ من البيوع يُعَجَّلُ فيه الثمنُ وتُضْبَطُ السلعةُ بالوصف إلى أجلٍ معلومٍ. وقد
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR6.483 harfس ل ف
سلف ، سفل ، فسل ، فلس : مستعملة .
فلس : قال الليث : الفَلْس معروف ، وجمعُه فُلوس . وأَفْلَسَ الرجلُ : إذا صار ذا فُلُوس بعد الدَّراهم ، وقد فلَّسَه الحاكم تَفْليساً . وشيءٌ مُفلّسُ اللون : إذا كان على جِلْده لُمَع كالفُلوس .
وقال أبو عَمْرو : أفلستُ الرجلَ : إذا طلبتَه فأَخطأْتَ موضِعَه ، وذلك الفَلَس والإفلاس ، وأنشد للمعطَّل الهُذَليّ :
يا حِبُّ ما حُبُّ القَتُولِ وحُبُّها
فَلسٌ لا
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR8.852 harf(باب السين واللام وما يثلثهما)
(سلم) السين واللام والميم معظم بابه من الصّحّة والعافية؛ ويكون فيه ما يشذُّ، والشاذُّ عنه قليل، فالسّلامة: أن يسلم الإنسان من العاهة والأذَى. قال أهلُ العلم: الله جلَّ ثناؤُه هو السلام؛ لسلامته مما يلحق المخلوقين من العيب والنقص والفناء. قال الله جلَّ جلاله: ﴿واللهُ يَدْعُو إلى دَارِ السَّلاَمِ﴾ [يونس 25]، فالسلام الله جلَّ ثناؤه، ودارُهُ الجنَّة. ومن الباب أيضاً
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR1.196 harf- السلف: المتقدم، قال تعالى: ﴿فجعلناهم سلفا ومثلا للآخرين﴾ [الزخرف/ 56]، أي: معتبرا متقدما، وقال تعالى: ﴿فله ما سلف﴾ [البقرة/275]، أي: يتجافى عما تقدم من ذنبه، وكذا قوله: ﴿وأن تجمعوا بين الأختين إلا ما قد سلف﴾ [النساء/23]، أي: ما تقدم من فعلكم، فذلك متجافى عنه، فالاستثناء عن الإثم لا عن جواز الفعل، ولفلان سلف كريم، أي: آباء متقدمون، جمعه أسلاف، وسلوف. والسالفة صفحة العنق، والسلف: ما قدم من الثمن
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR757 harfس ل ف
السلف تلف.
وأسلفته مالاً وسلفته واستلف فلان واستسلف وتسلف.
قال: وسلف القوم: تقدموا سلوفاً وهم سلف لمن وراءهم وهم سلاف العسكر.
وكان ذلك في الأمـم السالفـة والقـرون السوالف.
وضم إلى سالف نعمته آنفها.
وامرأة حسنة السالفة والسالفتين وهما جانبا العنق.
قال ذو الرمة: ومية أحسن الثقلين جيداً وسالفةً وأحسنه قذالا وشـرب السلـاف والسلافـة وهـي أفضل الخمر وأخلصها ما تحلب من غير
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR9.466 harfسَلَفَ يَسْلُفُ سَلَفاً وسُلُوفاً: تقدَّم؛ وقوله:
وما كلُّ مُبْتاعٍ، ولو سَلْفَ صَفْقُه،
بِراجِعِ ما قد فاتَه برَدادِ
إنما أَراد سَلَفَ فأَسكن للضرورة، وهذا إنما أَجازه الكوفيون (* هكذا
بياض في الأصل.) ...... في المكسور والمضموم كقوله في عَلِم عَلْمَ وفي كَرُمَ كَرْمَ، فأَما في المفتوح فلا يجوز عندهم؛ قال سيبويه: أَلا ترى أَن الذي يقول في كَبِدٍ كَبْدٍ. وفي عْضُدٍ عَضْدٍ لا يقول في جَمَلٍ جَمْل؟
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR722 harf* س ل ف * * سَلَفَ * الأرض من باب نصر سواها * بالمِسْلَفةِ * وهي شيء تسوى به الأرض وفي الحديث ﴿أرض الجنة * مَسْلوفَةٌ *﴾ قال الأصمعي هي المستوية أو المسواة و * سَلَفَ * يسلف بالضم * سَلَفا * بفتحتين أي مضى والقوم * السُّلاَّفُ * المتقدمون و * سَلَفُ * الرجل آباؤه المتقدمون والجمع * أَسْلافٌ * و * سُلاَّفٌ * و * السَّلَفُ * بفتحتين أيضا نوع من البيوع يعجل فيه الثمن وتضبط السلعة بالوصف إلى أجل
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR11.689 harfسلف الأرض، يسلفها، سلفا: حولها للزرع، أو سواها بالمسلفة، وهي اسم لشيء تسوى به الأرض، يقال للحجر الذي تسوى به الأرض: مسلفة، قال أبو عبيد: وأحسبه حجرا مدمجا يدحرج به على الأرض لتستوى.
وروى عن محمد بن الحنفية، قال: ) أرض الجنة مسلوفة، وحصباؤها الصوار، وهواؤها السجسج هكذا ذكره الأزهري، قال الصاغاني: ولم أجده في أحاديثه، وذكره أبو عبيد لعبيد بن عمير الليثي، ومثله في الصحاح، وذكره الخطابي، والزمخشري،
سلف الأرض، يسلفها، سلفا: حولها للزرع، أو سواها بالمسلفة، وهي اسم لشيء تسوى به الأرض، يقال للحجر الذي تسوى به الأرض: مسلفة، قال أبو عبيد: وأحسبه حجرا مدمجا يدحرج به على الأرض لتستوى. وروى عن محمد بن الحنفية، قال: ) أرض الجنة مسلوفة، وحصباؤها الصوار، وهواؤها السجسج هكذا ذكره الأزهري، قال الصاغاني: ولم أجده في أحاديثه، وذكره أبو عبيد لعبيد بن عمير الليثي، ومثله في الصحاح، وذكره الخطابي، والزمخشري، لابن عباس رضي الله عنهما، ومثله في النهاية، وذكر الخطابي أنه أخذه من كتاب ابن عمر، يعني اليواقيت، قال الأصمعي: هي المستوية، أو المسواة، وقال: وهذه لغة اليمن والطائف، وقال ابن الأثير: أي ملساء لينة ناعمة. كأسلفها، إسلافا. سلف الشيء، سلفا محركة، وضبطه شيخنا بالفتح، وهو الذي يعطيه إطلاق المصنف: مضى. سلف فلان، سلفا، وسلوفا كعقود: تقدم وقول الشاعر: وما كل مبتاع ولو سلف صفقة براجع ما قد فـاتـه بـرداد إنما أراد: سلف، فأسكن للضرورة. قال شيخنا: وفيه أمران: الأول: أن السلف محركة: مصدر الأول، والسلف، بالفتح والسلوف، بالضم: مصدر الثاني، وظاهره أنهما متغايران، والظاهر أنهما مترادفان أو متقاربان، وإن كان الذوق ربما أذن أن يفرق بينهما بفرق لطيف، وقد يقال: التغاير بينهما باعتبار إسناده إلى الإنسان دون غيره. كما يرشد إليه قوله: وفلان. الثاني: أن كلامه نص في أن مضارع سلف بالضم، كيكتب، على ما هو اصطلاحه، لأنه ذكره بغير مضارع، وفي غريبي الهروي كالصحاح، يقتضي أن مضارعه بالكسر، كما هو الجاري على الألسنة، وصرح به في المصباح، وكلام ابن القطاع صريح في الوجهين، وهو الظاهر، - واقتصر كابن القوطية على تفسيره بتقدم، فتأمل. سلف المزادة، سلفا: دهنها. والسلف، محركة، له معان منها: السلم، وهو أن يعطى مالا في سلعة إلى أجل معلوم، بزيارة في السعر الموجود عند السلف، وذلك منفعة للمسلف، وهو اسم من الإسلاف، وقال الأزهري: وكل مال قدمته في ثمن سلعة مضمونة اشتريتها لصفة، فهو سلم، وسلف. منها؛ السلف: القرض الذي لا منفعة فيه للمقرض، غير الأجر والشكر، وعلى المقترض رده كما أخذه، هكذا تسميه العرب، وهو أيضا على هذا التقدير: اسم من الإسلاف، كما قاله أبو عبيد الهروي، وهذان في المعاملات. قال: للسلف معينان آخران، أحدهما كل عمل صالح قدمته، أو فرط فرط لك فهو لك سلف، وقد سلف له عمل صالح.
الثاني: كل من تقدمك من آبائك، وذوى قرابتك، الذين هم فوقك في السن والفضل، واحدهم سالف، ومنه قول طفيل الغنوي، يرثى قومه: مضوا سلفا قصد السبيل عليهموصرف المنايا بالرجال تقلب أراد أنهم تقدمونا، وقصد سبيلنا عليهم، أي: نموت كما ماتوا، فنكون سلفا لمن بعدنا، كما كانوا سلفا لنا. ومنه حديث الدعاء للميت: ) واجعله سلفا لنا، ولهذا سمى الصدر الأول من التابعين السلف الصالح، ومنه حديث مذحج: نحن عباب سلفها (. ج: سلاف وأسلاف كما في الصحاح، قال ابن بري: ليس سلاف جمع سلف، وإنما هو جمع سالف، للمتقدم، وجمع سالف أيضا: سلف، ومثله خالف، وخلف، ومنه أبو بكر عبد الرحمن بن عبد الله بن أحمد السرخسي السلفي، المحدث سمع أبا الفتيان الرواسي، وآخرون منسوبون إلى السلف، أي: بالتحريك. ودرب السلفي، بالكسر: ببغداد، سكنه إسماعيل بن عباد السلفي، المحدث، هكذا في سائر النسخ، وهو تصحيف، والصواب: درب السلقي، بالقاف، من قطيعة الربيع، كما ذكره الخطيب في تاريخه، وضبطه، ومثله للحافظ في التبصير، والمذكور روى عن عباد الرواجني، وتوفي سنة 320، فتنبه لذلك. وأرض سلفة، كفرحة: قليلة الشجر، قاله أبو عمرو. والسلف، بالفتح: الجراب ما كان، أو الضخم منه، كما في الصحاح، أو هو: أديم لم يحكم دبغه، كأنه الذي أصاب أول الدباغ، ولم يبلغ آخره، ومنه الحديث: )وما لنا زاد إلا السلف من التمر( وقال بعض الهذليين: أخذت لهم سلفى حتى وبرنسا وسحق سراويل وجرد شليل أراد: جرابي حتى، وهو سويق المقل، ج: أسلف، وسلوف. والسلفة، بالضم: اللمجة، وهو ما يتعجله الإنسان من الطعام قبل الغداء، كاللهنة. وجلد رقيق يجعل بطانة للخفاف. السلفة: الكردة المسواة من الأرض، ج: سلف، هكذا رواه المنذري عن الحسن المؤدب، وبه فسر قول سعد القرقرة: نحن بغرس الودى أعلمـنـا منا بركض الجياد في السلف قاله الأزهري، وقد تقدم في س د ف. قال أبو زيد: يقال جاءوا سلفة سلفة: إذا جاء بعضهم في أثر بعض، ومنه قراءة من قرأ: ) فجعلناهم سلفا ومثلا للآخرين(، أي: عصبة قد مضت، قاله الزجاج، وقيل: معناه: أي قطعة من الناس، مثل أمة. السلف، كصرد: بطن من ذي الكلاع، من حمير، وهو السلف بن يقطن، والذي في أنساب أبي عبيد - لما سرد قبائل ذي الكلاع، فقال-: وسلفة هكذا، فكأن السلف جمعه، فتأمل، منهم: رافع بن عقيب السلفي، وقيس بن الحجاج السلفي، وخالد بن معد يكرب، وأخوه خولي، هكذا في النسخ، والصواب: خلي، لا خالد، كما في التبصير للحافظ، وآخرون نسبو إلى هذا البطن. السلف: ولد الحجل: ج سلفان، كصردان، كذا في الصحاح، ويضم، كما في اللسان، قال الجوهري: قال أبو عمرو: ولم نسمع سلفة للأنثى، ولو قيل: سلفة، كما قيل: سلكة، لواحدة السلكان، لكان جيدا، قال القشيري: أعالج سلفانا صغارا تخالـهـم إذا درجوا بجر الحواصل حمرا وقال آخر:
خطفنه خطف القطامي السلف سلافة، كثمامة: اسم امرأة من بني سهم. السلافة: الخمر، كالسلاف بغير هاء، وهو أول ما يعصر منها، وقيل: ما سال من غير عصر، وقيل: هو أول ما ينزل منها، وفي التهذيب، السلاف والسلافة من الخمر: أخلصها وأفضلها، وذلك إذا تحلب من العنب بلا عصر ولا مرث، وكذلك من التمر والزبيب، ما لم يعدء عليه الماء بعد تحلب أوله، قال امرؤ القيس: كأن مكاكي الـجـواء غـدية صبحن سلافا من رحيق مفلفل وأجمع مما ذكر قول الراغب في مفرداته: السلافة: ما تقدم العصر. وسلاف العسكر: مقدمتهم. هكذا في سائر النسخ، وهو يقتضي أن يكون كغراب، والصواب أنه كرمان في سالف المتقدم، وهكذا ضبط في سائر الأصول. وسولاف، بالضم: ة بخوزستان، وهي غربي دجيل، منها، كانت بها وقعة بين الأزارقة وأهل البصرة، كما في العباب، وفي اللسان: بين المهلب والأزارقة، قال عبيد الله بن قيس الرقيات: تبيت وأرض السوس بيني وبينهـا وسولاف رستاق حمته الأزارقه ومن شواهد العروض: لما التقو بسولاف وقال رجل من الخوارج: فإن تك قتلى يوم سلى تتابعتفكم غادرت أسيافنا من قماقم غداة تكر المشرفية فيهم بسـولاف يوم الـمـأزق الــمـــتـــلاحـــم والسلوف، كصبور: الناقة التي تكون في أوائل الإبل إذا وردت الماء نقله الجوهري، وقد سلفت، سلوفا، قال الأزهري: السلوف ما طال من نصال السهام وأنشد: شك كلاها بسلوف سندري السلوف: السريع من الخيل. ج: سلف، بالضم، كصبور، وصبر. والسالفة: الأمم الماضية أمام الغابرة، جمعه: السوالف، يقال. كان ذلك في الأمم السالفة، والقرون السوالف، قال: ولاقت مناياها القرون السوالف جعلوا كل جزء منها سالفة، ثم جمع على هذا، هذا هو الأصل، ثم أطلق السالفة على خصل الشعر المرسلة على الخد، كناية أو مجازا، والجمع: سوالف، قاله شيخنا. قلت: وقد صرح علماء البيان أنه من إطلاق المحل على الحال، كما تقدم مثل ذلك في )ص د غ(. وفي حديث الحديبية: )لأقاتلنهم على أمري حتى تنفرد سالفتي(، هي صفحة العنق، وهما سالفتان من جانبيه، وكنى بانفرادها عن الموت، لأنها لا تنفرد عما يليها إلا بالموت، وقيل: أراد حتى يفرق بين رأسي وجسدي. وناحية مقدم العنق من لدن معلق القرط إلى قلت الترقوة السالفة من الفرس، وغيره: هاديته، أي ما تقدم من عنقه، كما في العباب، واللسان. والسلف، ككبد، وكبد، الأخير بالكسر: الجلد، هكذا في سائر النسخ، والمراد به غرلة الصبي، وفي بعضها: الخلد، بضم الخاء المعجمة، وهو غلط. السلف، باللغتين من الرجل: زوج أخت امرأته. يقال: بينهما أسلوفة، بالضم: أي صهر، نقله الصاغاني. وقد تسالفا: أخذ كل منهما أخت امرأته، وهما سلفان، بالكسر: أي: متزوجا الأختين، ويقال أيضا: السلفان، بفتح فكسر، فإما أن يكون السلفان مغيرا عن السلفان. وإما أن يكون وضعأ، قال عثمان ابن عفان رضي الله عنه:
معاتبة السلفين تحسن مرةفإن أدمنا إكثارها أفسدا الحبا ج: أسلاف قال كراع: السلفتان، بالكسر: المرأتان تحت الأخوين، أو خاص بالرجال، وليس في النساء سلفة، وهذا قول ابن الأعرابي، نقله ابن سيده. وسلفة، بالكسر، وسلفة كعنبة: من أعلامهن، كما في العباب. سلفة: جد جد الإمام الحافظ أبي طاهر محمد، هكذا في النسخ، والصواب: أحمد بن محمد بن أحمد بن محمد بن إبراهيم السلفي، واختلف في هذه النسبة، فقيل: إن سلفة معرب سه لبه، أي: ذو ثلاث شفاه، لأنه كان مشقوق الشفة، هكذا ذكره الكرماني في ديباجة شرح البخاري، والحافظ أبو المظفر منصور بن سليم الإسكندري، في تاريخ الإسكندرية، والزركشي، في حاشية علوم الحديث لابن الصلاح، والنووي في بستان العارفين. وقيل: إنه منسوب إلى بطين من حمير، يقال لهم: بنو السلف، وهكذا شافه به الإمام النسابة ابن الجواني، حين اجتمع به في الإسكندرية، وقرأت في المقدمة الفاضلية، تأليف النسابة المذكور، ما نصه: وأما سعد بن حمير، فمنه النسب، نسب السلف، البطن المشهور، وإليه يرجع كل سلفي، هكذا ضبطه بكسر ففتح. قلت: ويؤيد ذلك أيضا ما قرأته بخط يوسف بن شاهين، سبط الحافظ، على هامش كتاب التبصير لجده، ما نصه: ورأيت في تعليق كبير بخط السلفي، ما نصه: بنو سلفة، سلفي، أي عمي، وجد أبي محمد بن إبراهيم، وعم أبي الفضل، وهم بنو سلفة بن داود بن مصرف، فتأمل ذلك. وأما ما في فهرست أبي محمد عبد الله بن حوط الله أنه منسوب إلى قرية من قرى أصبهان، اسمها سلفة، فغلط، والصواب ما ذكرنا. وكذا قول الزركشي: فلقب بالفارسية شلفه، بكسر الشين المعجمة وفتح اللام، ثم عرب، فإنه خطأ، والصواب لقب بالفارسية سه لبه،هكذا قالوه، وعندي في تعريب الباء الموحدة فاء توقف، فإنهم لا يحتاجون إلى التعريب إلا إذا كان الحرف ثقيلا على لسانهم، غير وارد على مخارج حروفهم، ولب بمعنى الشفة بالفارسية بالباء الموحدة اتفاقا، فهي لا تعرب، بل تبقى على حالها، ومثل ذلك باذق، فإنه لما كانت الباء عربية أبقوها على حالها. ثم إن في كلام المصنف نظرا من وجوه: أولا: فإن سياقه يقتضي أن يكون جد جده سلفة، بالكسر، وليس كذلك، بل هو كعنبة، كما هو ظاهر. وثانيا: قوله: جد جده، يدل على أنه اسم له، وليس كذلك، بل هو لقب له، واسمه إبراهيم، كما يدل له كلامه فيما بعد. وثالثا: فإن إقتصاره على جد جد أبي طاهر مما يوهم أنه فرد، وهو أيضا مقتنضى كلام الذهبي، وغيره، قال الحافظ: وقد نسب بعض المحدثين أبا جعفر الصيدلاني كذلك؛ لأن اسم جده سلفة، فتأمل. والسلف، بالضم، هكذا في سائر النسخ، وهو خطأ. والصواب - على ما في الصحاح. والعباب، واللسان، وبعض نسخ هذا الكتاب أيضا-: المسلف: المرأة بلغت خمسا وأربعين سنة، ونحوها، وهو وصف خص به الإناث، قاله الجوهري، وقال غيره: المسلف من النساء: النصف، وأنشد الجوهري للشاعر: فيها ثلاث كالدمى وكاعب ومسلف قال الصاغاني: الشعر لعمر بن أبي ربيعة، والرواية ):إلى ثلاث كالدمى، وأوله (:
هاج فـــؤادي مــــوقـــــــف ذكـــرنـــي مـــا أعـــــرف ممـــشـــــاي ذات لـــــــيلة والشوق مما يشعف ) إلى ثلاث...( إلى آخره. والتسليف: أكل السلفة، وهي اللهنة المعجلة للضيف قبل الغداء، نقله الجوهري، يقال: سلفوا ضيفكم. التسليف أيضا: التقديم، نقله الجوهري. التسليف أيضا: الإسلاف، يقال: سلفت في الطعام تسليفا، مثل أسلفت، ومنه الحديث: ) من سلف فليسلف في كيل معلوم، ووزن معلوم، إلى أجل معلوم (، أراد: من قدم مالا، ودفعه إلى رجل في سلعة مضمونة، يقال: سلفت، وأسلفت، وأسلمت، بمعنى واحد، والاسم من كل منها: السلف، والسلم. قال ابن عباد: سالفه في الأرض، مسالفة: ) سايره فيها مسايرة. وقال: وأيضا: ساواه في الأمر. قال: وسالف البعير: تقدم فهو مسالف. وتسلف منه، كذا: اقترض نقله الجوهري، ومنه السلف في الشيء أيضا، وفي بعض النسخ: ومنه السلف في السير أيضا، وهو نص العباب. ومما يستدرك عليه: السالف: المتقدم. والسلف، والسليف، والسلفة: الجماعة المتقدمون. وجمع سليف: سلف، بضمتين، ومنه قراءة يحيى بن وثاب: ) فجعلناهم سلفا (، قال الفراء: وزعم القاسم أنه سمع واحدها سليفا. وسالف، وسلف، مثل خالف، وخلف. والسلف: القوم المتقدمون في السير، ومنه قول قيس بن الخطيم: لو عرجوا ساعة نسائلهـم ريث يضحى جماله السلف وأسلفه مالا، وسلفه: أقرضه، قال الشاعر: تسلف الجار شربا وهي حائمةوالماء لزن بكيء العين مقتسم واستسلفت منه دراهم فأسلفني: مثل تسلفت، نقله الجوهري، ومنه: ) أنه استسلف من أعرابي بكرا (: أي استقرض. وجاءني سلف من الناس: أي جماعة. والسلاف والسلافة من كل شيء: خالصة. والسلفه، بالضم: غرلة الصبي، نقله الليث، وروض مسلوف: مسوى، وبه سمي المصنف كتابه، فيما له اسمان إلى ألوف، بالروض المسلوف، وقد يحيل عليه أحيانا في هذا الكتاب، ولذا احتجنا إلى ذكره. والسلائف من النساء، كالأسلاف من الرجال، ومن أمثالهم: ) مركب الضرائر سار، ومركب السلائف غار(. والسلف، كصرد: فرخ القطا. عن كراع، وبه فسر قول الشاعر.
كأن فداءها إذ حـردوه وطافوا حولهم سلف يتيم والسلف، بالضم: ضرب من الطير، ولم يعين. وسلف للقوم: مثل سلفهم. والسلفة، بالضم: ما تدخره المرأة لتتحف به من زارها. والسلف، محركة: الفحل، عن ابن الأعرابي، وأنشد: لها سلف يعـوذ بـكـل ريع حمى الحوزات واشتهر الإفالا حمى الحوزات: أي حمى حوازته، أي: لا يدنو منها فحل سواه، واشتهر الإفالا: جاء بها تشبهه، يعني بالإفال: صغار الإبل. والسليف، كأمير: الطريق.
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR17.369 harfسَلَفَ
1 سَلَفَ ذ , (S, M, Msb, K,) aor. سَلُفَ , (S, M, Msb,) or, accord. to some, سَلِفَ , and accord. to IKtt, سَلَفٌ and سَلِفَ , (MF,) inf. n. سَفٌ, (S, K,) or سُلُوفٌ, (Msb,) [both app. correct,] It (a thing, K) [and also he (a man)] passed; passed away; (S, Msb, K;) came to an end, or to nought; or became cut off: (Msb:) and, (K,) inf. n. سَلْفٌ, (M, MF, and so in copies of the K,) or
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR1.929 harfسَلَفَ
سَلَفَ U ( n. ac. سَلَف 4 ),
a. Passed away; was past, over.
b. ( n. ac. سَلَف 4 , سُلُوْف 27 ), Preceded, went before.
c. ( n. ac. سَلْف 1 ), Turned over, harrowed ( ground ).
d. Greased ( water-skin ).
سَلَّفَ
سَلَّفَ II ,
a. Took something before dinner, lunched.
b. Made to take something before dinner.
c. Sent money to; paid in advance.
سَاْلَفَ
سَاْلَفَ III ,
a.
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR33.871 harfسلف
سَلَفَ - يَسْلُفُ - سَلَف - أَسْلَفَ - يُسْلِفُ
سَلَفَ - يَسْلُفُ + الأمر: تقدَّم وحدث ووقع في السابق والماضي، وقبل الزمن الحالي الذي نتكلم فيه
سَلَف: على وزن " فـَعـَل" اسم فعل بمعنى مفعول من " سَلَفَ - يَسْلُفُ ": ما حدث في السابق: قصة أو حادثة وقعت في السابق قبل الزمن الحالي الذي نتكلم فيه
أَسْلَفَ - يُسْلِفُ: على وزن " أفعل" من "
Mücavir kökler81 mücavir (103 toplam)
- عود
3 ortak ayet · Kalabalık hayvan sürülerinin sulamalarında varış yoluyla…
- حرم
3 ortak ayet · Hiram keçe demektir
- خبط
1 ortak ayet · Habet ağaçtan yere dökülmüş yaprak demektir
- مثل
3 ortak ayet · Çamurdan yapılan ve bir şeye benzetilen nesne, heykeldir
- حلل
2 ortak ayet · Helva olgunlaşmış tatlı meyve ve ya bunlardan yapılmış…
- نسو
2 ortak ayet · Kadınlar
- نهي
2 ortak ayet · Nihayet, son demektir
- عمم
1 ortak ayet · “An” ve “ma”dan oluşmuştur
- كعب
1 ortak ayet · Topuk demektir
- هنأ
1 ortak ayet · “Hena” hurma salkımı demektir
- صيد
1 ortak ayet · Av
- مضي
1 ortak ayet · Geçip gitmek
Geçtiği ayetler(8)
… فَمَنْ جَاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَانْتَهَى فَلَهُ مَا سَلَفَ وَأَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ وَمَنْ عَادَ فَأُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ …
Geçmişte olduFaiz yiyenler ancak, şeytan çarpan kimsenin kalktığı gibi kalkarlar. Bu, onların: Zaten alış-veriş faiz gibidir, demelerinden dolayıdır. Halbuki Allah, alış-verişi helal, faizi haram kılmıştır. Kime Rabbından bir öğüt gelir de faizcilikten vazgeçerse, geçmiş olanlar kendisine ve hakkındaki hüküm Allah’a aittir. Kim de dönerse, onlar cehennem yaranıdırlar, orada temelli kalacaklardır.
وَلَا تَنْكِحُوا مَا نَكَحَ آبَاؤُكُمْ مِنَ النِّسَاءِ إِلَّا مَا قَدْ سَلَفَ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَمَقْتًا وَسَاءَ سَبِيلًا
Geçmişte olduBabalarınızın nikahladığı kadınları nikahlamayın. Geçmişte olanlar artık geçmiştir. Çünkü o, çok çirkin ve iğrenç bir şeydi. Ve o, fena adetti.
… أَصْلَابِكُمْ وَأَنْ تَجْمَعُوا بَيْنَ الْأُخْتَيْنِ إِلَّا مَا قَدْ سَلَفَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَحِيمًا
Geçmişte olduAnalarınız, kızlarınız, kız kardeşleriniz, halalarınız, teyzeleriniz, kardeşlerinizin kızları, kız kardeşlerinizin kızları, sizi emziren süt anneleriniz, süt kardeşleriniz, karılarınızın anaları, gerdeğe girdiğiniz karılarınızdan evlerinizde bulunan üvey kızlarınız, size haram kılındı. Eğer üvey kızlarınızın anaları ile gerdeğe girmemişseniz, onlarla evlenmenizde bir vebal yoktur. Öz oğullarınızın karıları ile evlenmeniz ve iki kızkardeşi birlikte nikahlamanız da haramdır. Geçmişte olanlar artık geçmiştir. Şüphesiz ki Allah, Gafur’dur, Rahim’dir.
… ذَلِكَ صِيَامًا لِيَذُوقَ وَبَالَ أَمْرِهِ عَفَا اللَّهُ عَمَّا سَلَفَ وَمَنْ عَادَ فَيَنْتَقِمُ اللَّهُ مِنْهُ وَاللَّهُ عَزِيزٌ ذُو …
Geçmişte olduEy iman edenler; siz ihramlı iken avı öldürmeyin. Sizden her kim; bile bile onu öldürürse; öldürdüğü o hayvanın benzeri bir ceza vardır ki, Ka’be’ye ulaşmış bir kurbanlık olmak üzere, buna içinizden adil iki kişi hükmedecektir. Yahut düşkünlere yemek yedirmek şeklinde keffaret veya onun dengi oruç tutmaktır. Ta ki yaptığının vebalini tatmış olsun. Allah; geçmiştekileri affetmiştir. Kim de sonradan böyle yaparsa; Allah, ondan intikamını alır. Allah, Aziz’dir, İntikam sahibidir.
قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَنْتَهُوا يُغْفَرْ لَهُمْ مَا قَدْ سَلَفَ وَإِنْ يَعُودُوا فَقَدْ مَضَتْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ
Geçmişte olduKüfredenlere söyle: Vazgeçerlerse; geçmiş kendilerine bağışlanacaktır. Tekrar başlarlarsa evvelkilerin hükmü muhakkak devam etmiş olacaktır.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | سلف |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | سبق, قدم, مضى |
| Zıt Kök | خلف |
| Çekirdek Özet 1 | Bir şeyin öne geçmesi, ileride bulunması, boynun ön ve yan tarafları |
| Çekirdek Özet 2 | Zamanda ve mekanda önden gidip geride kalanlara öncülük veya ibret teşkil etme, hesaba esas olmak üzere önceden gönderilen amel |
| Çekirdek Özet 3 | Önceki hal ve eylemlerin hukuki ve ahlaki bağlayıcılığı, selef-halef dengesi ve geçmişin geleceğe yön verici referans zemini |
| Kritik Hata Riski | Kökü yalnızca belirli bir tarihsel dönemin insanlarına (erken dönem cemaatine) indirgeyerek Kur'an'daki amellerin önceden gönderilmesi ve geçmiş eylemlerin hukuki statüsü boyutunu gözden kaçırma |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| سل | Bir şeyi içinden tereyağından kıl çeker gibi sıyırıp çıkarma, yumuşakça öne doğru akıtma veya çekip alma hareketidir; سلب, سلخ, سلك, سلل köklerinde bu sıyrılma, akış ve öne çıkış belirgindir. | ف | Dudaksıl ünsüz ف köke açıklık, sınır hattı ve ileriye doğru atılma nüansı ekleyerek, bir şeyin diğerlerinin ön cephesine fırlayıp öne geçmesini, zaman veya mekan diziliminde en önde yer almasını sağlamıştır. |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| س | Diken, destek | Tutunarak yükselme, bir çizgi boyunca süreklilik ve dayanak noktası oluşturma. |
| ل | Çoban değneği, üvendire | İleriye doğru sevk etme, yönlendirme, öne sürme ve bir hedefe doğru akıtma. |
| ف | Ağız | Açıklık, ön cephe, dışa ve ileriye doğru uzanan sınır hattı. |
| سلف | Bir eksen boyunca tutunup ilerleyerek ön cepheye ve sınır hattına doğru yönelme | Zaman veya mekan diziliminde bir varlığın öne fırlayarak kendinden sonrakilerin önünde yer alması, geride kalanlara yol açması veya ibretlik bir öncü konuma geçmesi hareketidir. |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Boynun ön ve yan tarafları (es-sâlife), devenin kafilenin önünde su başına en önce varanı (es-selûf) ve üzüm sıkılmadan kendiliğinden ilk süzülen saf usare (es-sulâf). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Erken dönem şairi Anberî'ye izafe edilen beyitte kök, ordunun veya topluluğun önünden giden öncü süvariler anlamında geçer: نحن مَنَعُنا مَنبِتَ النَّصِيِّ / بسَلَفٍ أَرعَنَ عَنْبَـريِّ |
| Erken Arapça kullanım | Bir kimsenin öğle yemeğinden önce açlığını yatıştırmak için önden yediği hafif yiyeceğe (es-sulfe) denir; ayrıca ticarette bedeli peşin ödenip malı sonraya bırakılan akde (es-selef) adı verilmiştir. |
Kaynak Lisān al-ʿArab, Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha.
Sami etimolojik katman
Sami dilleri ailesinde سلف kökü temel olarak bir şeyin önden gitmesi, peşin veya öncelikli oluşu semantik ekseninde yer alır. İbranicede bu fonetik denkliğin birincil biçimi sınırlı olmakla birlikte, kökün süzülme ve öne geçme nüansları genel Batı Sami dillerinde zaman dizilimindeki önceliği ifade etmek üzere semantik kaymaya uğramıştır. Süryanicede ve erken Aramice katmanında öne geçmiş olanı, selefi veya önceki nesilleri belirten kullanımlar mevcuttur. Arapçada kök hem fiziksel olarak boynun ön uzantısını ve kafilenin öncüsünü hem de zamansal olarak geçmiş zamanı, ahirete önceden sevk edilen amelleri ve ticari hayatta peşin verilen sermayeyi kapsayacak şekilde genişlemiş ve mükemmelleşmiştir.
Güven Güçlü
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Payne Smith, David Cohen.
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Öne geçme, önden akma, boyun uzantısı | Boynun ön kısmı ile kafilenin önünde giden devenin ortak paydası olan 'öne atılma' hareketi, zaman düzlemine aktarılarak geçmiş nesilleri ve önceden yapılan amelleri nitelemiştir. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | Süryanice ve Aramice öncelik ve akış bağlamı | Kuzeybatı Sami dillerinde zaman ve nesil önceliğini bildiren biçimlerle doğrudan semantik örtüşme görülür. | Güçlü |
| Daha geniş dilsel ilişki | Veri bulunamadı | Afro-Asyatik ailenin diğer kollarında güvenilir ses denkliğiyle kökü kanıtlayacak belirgin veri tespit edilmedi. | Veri bulunamadı |
Kaynak Maqāyīs al-Lugha, HALOT.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| سلف | Anlamlı | Öne geçmek, geride kalmak üzere ilerlemek | Zamanda veya mekanda önden giden nesiller, önceden yapılan işler ve peşin ödeme. | Hedef kök; Kur'an'da geçer. |
| سفل | Anlamlı | Aşağıda olmak, alçalmak, dipte kalmak | Yükseklik ve üstünlüğün zıddı olarak mekanca veya ahlakça en aşağı dereceye inmek. | Kur'an'da geçer; yön bakımından ters istikamettir. |
| لسف | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş mühmel kabul edilmiştir. | Kur'an'da geçmez. |
| لفس | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş mühmel kabul edilmiştir. | Kur'an'da geçmez. |
| فسل | Anlamlı | Değersiz, zayıf ve alçak olmak | Bir şeyin kalitesiz, işe yaramaz ve kişilikçe zayıf olması durumu. | Kur'an'da geçmez; sözlüklerde müsta'meldir. |
| فلس | Anlamlı | Pul, madeni küçük para, yoksun kalmak | Balık pulu anlamından türeyerek en küçük para birimine ve iflas neticesinde meteliksiz kalmaya delalet eder. | Kur'an'da geçmez; sözlüklerde müsta'meldir. |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| سلف | Merkez | Zamansal ve mekansal öncelik | Önden gidip geride bir iz, hüküm veya sonuç bırakarak zaman diziliminde önde olmayı vurgular. | Önceki zaman, önceki nesiller ve önceden gönderilen ameller. |
| سبق | Komşu | Yarışta ve harekette öne geçme | Bir hedefe varmada başkalarını geride bırakarak dinamik biçimde ileri fırlama eylemidir. | سلف zaman akışında önde olmayı bildirirken, سبق rekabet ve hız unsuru barındırır. |
| قدم | Komşu | Rütbe, zaman ve konumda önde olma | Varlığın zâtında, derecesinde veya ilk adımı atmasında öncelik sahibi olmasıdır. | قدم bizzat önde ve revaçta durmayı, سلف ise akıp giderek geridekilere göre öncede kalmayı öne çıkarır. |
| مضى | Komşu | Geçip gitme, tükenme | Zamanın veya bir olayın akıp gitmesi, arkada kalması ve nüfuz etmesidir. | مضى yalnızca geçip bitişe odaklanırken, سلف geridekiler için belirleyici bir referans olma vasfını korur. |
| خلف | Zıt | Arkada kalma, sonradan gelme | Öndekinin ardından gelme, onun yerine geçme ve geriyi temsil etme hareketidir. | سلف geçmişi ve öncüyü ifade ederken, خلف geleceği ve halefi temsil eder. |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | سلف | Öne geçen, geçmiş olan, peşin verilen | Zamanda önde olanı, geçmiş nesilleri ve geleceğe takdim edilen ameli kuşatır. | Kesin |
| Latince | Praecedere, praeteritus, antecessor | Önden gitmek, geçmiş, selef | Praecedere eylemi önden gitmeyi karşılarken antecessor geridekilere göre önceki konumu karşılar; ancak ibret ve peşin bedel boyutunu tam içermez. | Güçlü |
| İngilizce | Precede, predecessor, antecedent, past | Önce gelmek, selef, geçmiş | Predecessor önceki nesil ve makam sahibini, antecedent öncülü karşılar; kökün amelin önden gönderilmesi nüansı kısmen dışarıda kalır. | Güçlü |
| Almanca | Vorangehen, Vorgänger, Vergangenes | Önden gitmek, selef, geçmiş | Vorgänger selefi, vergangen geçmişi ifade eder; fıkhi selem akdi anlamını doğrudan karşılamaz. | Güçlü |
| Fransızca | Précéder, prédécesseur, passé | Önce gelmek, selef, geçmiş | Prédécesseur bir makam veya silsiledeki öncekini ifade eder, kökün ontolojik zaman derinliğini tamamen yansıtmaz. | Güçlü |
Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| سَلَفَ | Hukuki ve ahlaki sorumluluktan muaf tutulan geçmiş eylemler | Cahiliye döneminde işlenen fakat İslam hükmü geldikten sonra geride kalıp affedilen faiz ve nikah akitleri bağlamı (Bakara 2:275, Nisâ 4:22, Mâide 5:95, Enfâl 8:38). |
| أَسْلَفَتْ / أَسْلَفْتُمْ | Ahirete peşinen gönderilen, hesaba esas ameller | İnsanın dünyada iken kendi geleceğine sermaye olarak takdim ettiği ve ahirette karşısına çıkacak eylemler bağlamı (Yûnus 10:30, Hâkka 69:24). |
| سَلَفًا | Sonradan gelenlere ibret ve ders olmak üzere önden giden helak topluluğu | Firavun ve kavminin helak edilerek kendilerinden sonra geleceklere bir uyarıcı numune kılınması bağlamı (Zuhruf 43:56). |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Selefiyye ve ilk neslin itikadi konumu | Müteşabih nassların tevil edilmeden kabulü ve ilk üç neslin (sahabe, tabiîn, tebe-i tabiîn) itikattaki otoritesi etrafındaki metodolojik tartışmalar. | Tarihsel önceliğin itikadi epistemolojide otorite ve referans haline gelmesi. |
| Fıkıh | Selem/selef akdi ve geçmiş hükümlerin statüsü | Bedeli peşin ödenip malı vadeli teslim alınan akdin meşruiyeti ile yeni bir hüküm inmeden önce gerçekleşmiş muamelelerin hukuki bağlayıcılığı ve affı. | Ekonomik peşin ödeme ile hukuki zaman aşımı ve geriye yürümezlik ilkesi. |
| Tefsir | Zuhruf 43:56 ve geçmiş ümmetlerin akıbeti | Kökün sonrakiler için 'öncü bir ibret ve ders' kılınma fonksiyonunun tefsiri; tarihin tekerrür eden ahlaki yasalarının izahı. | Öncekilerin tarihsel tecrübesinin geleceği inşa eden bir aynaya dönüşmesi. |
| Hadis | Selef kavramı ve önceden gönderilen ameller | Hz. Peygamber'in vefatı esnasında kızı Hz. Fâtıma'ya 'Ben senin için ne güzel bir selefim' hitabı ve ahirete önceden vefat eden evlatların anne babaya selef olması rivayetleri. | İnsanın ahiret alemine kendinden önce sevk ettiği manevi dayanak ve rehberlik. |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Ahiret inancı ve amel defteri | Peşin amel yatırımı | Geleceği belirleme | Dünyada yapılan ameller, kişinin ahiret yurduna önceden gönderdiği sermayedir; insan kendi geleceğini bu peşin amellerle satın alır. | Kesin |
| İlmi | Bilgi ve epistemoloji tarihi | Birikimli miras (selef birikimi) | Metodolojik zemin | Önceki alimlerin ortaya koyduğu usul ve veri tabanı, sonrakiler için hem aşılması hem de korunması gereken bir başlangıç noktasıdır. | Güçlü |
| Siyasi | Devletler ve medeniyetler tarihi | Tarihsel emsal ve ibret | Meşruiyet ve uyarı | Helak olan veya yükselen önceki toplumlar, mevcut siyasi iktidarlar için yasaların kaçınılmazlığını gösteren birer prototiptir. | Güçlü |
| İktisadi | Ticaret hukuku ve finans | Selem akdi (peşin finansman) | Likidite ve üretim temini | Üreticinin henüz hasat etmediği ürünü peşin para karşılığı satabilmesi, sermayenin önden dolaşıma sokularak ekonomik tıkanıklığın giderilmesini sağlar. | Kesin |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Başlangıç koşulları ve sınır değer problemi | Diferansiyel denklemlerde ve dinamik sistemlerde sistemin gelecekteki yörüngesini belirleyen anındaki ilk durum veya geçmiş girdiler, kökün geride kalıp geleceği koşullandıran yapısıyla tam örtüşür. | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Müktesep hak ve hukukun geriye yürümezliği | Hukukta yeni bir yasanın yürürlüğe girmesinden önceki fiillerin eski düzen kapsamında korunması veya cezalandırılmaması ilkesi, kökün Kur'an'daki hukuki bağışlanma boyutuyla izomorfiktir. | Kesin |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | سلف kökünü yalnızca İslam tarihinin hicri ilk üç asrına veya belirli bir mezhebi/ideolojik zümreye ('Selefilik') indirgeyerek lafzı dondurmak. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kök Kur'an'da sadece şahısları değil; zamanın geriye yürümezlik ilkesini, amellerin önden gönderilen birer sermaye oluşunu ve helak edilen toplumların evrensel birer ibret numunesi kılınışını kapsar. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Kök tek bir zümrenin tekeline verildiğinde, ayetlerdeki 'amelin geleceğe takdimi' bilinci zayıflar ve geçmiş eylemlerin hukuki statüsüne dair usul ilkeleri göz ardı edilir. |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın zaman felsefesini kurar; geçmişin tamamen yok olmadığını, ya affedilmiş bir beraat zemini ya ahirete takdim edilmiş bir sermaye ya da geleceğe tutulmuş bir ibret aynası olarak varlığını sürdürdüğünü öğretir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Cahiliye adetlerinden İslam hukukuna geçişi düzenleyen hüküm ayetlerinde (hukuki geçiş hükümleri) ve ahirette amel defterlerinin açıldığı hesap sahnelerinde belirleyicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Geçmişin mutlak bir yokluk olduğu zannını veya geçmişte yapılmış hataların tövbe sonrasında da insanı ebediyen bağlayacağı vehmini yıkarak İslam'ın affedici ve yeni bir başlangıç sunan rahmet ilkesini tesis eder. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamBoynun ön ve yan cephesi, kafilenin önüne düşüp su kaynağına ilk ulaşan deve ve kabından kendiliğinden süzülen saf usare.
- Soyut anlamZaman ve mekan diziliminde önden giderek arkadakilere iz, numune, ibret veya hak ediş bırakan eylem ve varlık.
- Sistematik karşılıkİnsanın şimdiki zamanda işlediği ve geleceğine peşin sermaye olarak aktardığı fiiller ile hukukun yürürlüğe giriş anından önceki durumların statüsü.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde anı ilahi hükmün veya dönüşümün gerçekleştiği kırılma eşiğini gösterir. ile aralığında biriken ameller veya eylemler bütünü ile sembolize edilen selef durumudur. Bu geçmiş birikim, sonrasındaki gelecekte () ortaya çıkacak olan hüküm, hesap veya ibret potansiyelini doğrudan belirler ve biçimlendirir.