ظنن
ظ - ن - ن
KÖK- 69 geçiş
- 57 ayet
- 31 sîga
- 9 sözlük
Suyu belirsiz, suyun olup olmadığı kuyu demektir.devamı ›
Notlarım
Sözlükler(9)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Suyu belirsiz, suyun olup olmadığı kuyu demektir.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR983 harfباب الظاء والنون
ظ ن يستعمل فقط
ظن:
الظَّنينُ: المُعادي، والظَّنينُ: المُتَّهَمُ، والاسمْ الظِّنَّةُ.
وهو موضعُ ظِنَّني أي تُهْمَتي، واضطَنَنْتُ: افتَعَلْتُ.
والظَّنُونُ: الرجلُ السَّيِّءُ الظَّنِّ بكلِّ أحَدٍ.
والتَّظَنّي: التَحَرِّي، وهو من التَظَنُّن، حُذِفَت النُّون الأخيرة وجَعَلوا اشتقاق الفعل على ميزان تَفَعلي، قال: فليس يَرُدُّ فَدْفَدَها التَّظَنّي والظَّنُونُ: البِئرُ التي لا يُدْرى
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR949 harfالظَنُّ معروف، وقد يوضع موضع العلم. قال دريد بن الصمَّة:
فقلت لهم ظُنُّوا بألفَيْ مُدَجَّـجٍسَراتُهُم في الفارسيِّ المُسَرَّدِ
أي استيقِنوا، وإنَّما يخوِّف عدوَّه باليقين لا بالشك. وتقول: ظَنَنْتُكَ زيداً وظَنَنْتُ زيداً إيَّاك، تضع المنفصل موضع المتَّصل في الكناية عن الاسم والخبر، لأنَّهما مبتدأ وخبر. والظَنينُ: الرجل المُتَّهَمُ. والظِنَّةُ: التهْمَة، والجمع الظِنَنُ. يقال منه: اطَّنَّهُ
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR415 harfظ ن ن
ظننت به الخير فكان عند ظنّي.
قال النابغة: وه ساروا لحجر في خميس وكانوا يوم ذلك عند ظني وهو مظنة للخير وهو من مظانه وأنا كظنك إن فعلت كذا.
قال امرؤ القيس الكندي: أبلغ سبيعاً إن عرضت رسالة أني كظنك إن عشوت أمامي وليس الأمر بالتظني ولا بالتمنّي.
ورجل ظنين: متهم وفيه ظنة وعنده ظنّتي وهو ظنّتي أي موضع تهمتي.
وبئر ظنون: لا يوثق بمائها ورجل ظنون: لا يوثق بخيره ودين ظنون:
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR10.035 harfالمحكم: الظَّنُّ شك ويقين إلاَّ أَنه ليس بيقينِ عِيانٍ، إنما هو يقينُ تَدَبُّرٍ، فأَما يقين العِيَانِ فلا يقال فيه إلاَّ علم، وهو يكون اسماً ومصدراً، وجمعُ الظَّنِّ الذي هو الاسم ظُنُون، وأَما قراءة من قرأَ: وتَظُنُّونَ بالله الظُّنُونا، بالوقف وترك الوصل، فإِنما فعلوا ذلك لأَن رؤُوس الآيات عندهم فواصل، ورؤُوس الآي وفواصلها يجري فيها ما يجري في أَواخِرِ الأَبياتِ والفواصل، لأَنه إنما خوطب العرب
المحكم: الظَّنُّ شك ويقين إلاَّ أَنه ليس بيقينِ عِيانٍ، إنما هو يقينُ تَدَبُّرٍ، فأَما يقين العِيَانِ فلا يقال فيه إلاَّ علم، وهو يكون اسماً ومصدراً، وجمعُ الظَّنِّ الذي هو الاسم ظُنُون، وأَما قراءة من قرأَ: وتَظُنُّونَ بالله الظُّنُونا، بالوقف وترك الوصل، فإِنما فعلوا ذلك لأَن رؤُوس الآيات عندهم فواصل، ورؤُوس الآي وفواصلها يجري فيها ما يجري في أَواخِرِ الأَبياتِ والفواصل، لأَنه إنما خوطب العرب بما يعقلونه في الكلام المؤَلف، فيُدَلُّ بالوقف في هذه الأَشياء وزيادة الحروف فيها نحو الظُّنُونا والسَّبيلا والرَّسولا، على أَنَّ ذلك الكلام قد تمَّ وانقطع، وأَنَّ ما بعده مستأْنف، ويكرهون أَن يَصلُوا فيَدْعُوهم ذلك إلى مخالفة المصحف. وأَظَانِينُ، على غير القياس؛ وأَنشد ابن الأَعرابي: لأَصْبَحَنْ ظَالِماً حَرْباً رَباعيةً، فاقْعُد لها ودَعَنْ عنك الأَظَانِينا قال ابن سيده: وقد يجوز أَن يكون الأَظَانين جمع أُظْنُونة إلاَّ أَني لا أَعرفها. التهذيب: الظَّنُّ يقينٌ وشَكّ؛ وأَنشد أَبو عبيدة: ظَنِّي بهم كعَسَى، وهم بتَنُوفَةٍ يَتَنازَعُون جَوائزَ الأَمْثالِ يقول: اليقين منهم كعسى، وعسى شك؛ وقال شمر: قال أَبو عمرو معناه ما يُظَنُّ بهم من الخير فهو واجب وعسى من الله واجب. وفي التنزيل العزيز: إني ظَنَنْتُ أَني مُلاقٍ حِسَابيه؛ أَي علمت، وكذلك قوله عزَّ وجل: وظَنُّوا أَنهم قد كُذِّبُوا؛ أَي علموا، يعني الرسل، أَنَّ قومهم قد كذبوهم فلا يصدقونهم، وهي قراءة أَبي عمرو وابن كثير ونافع وابن عامر بالتشديد، وبه قرأَت عائشة وفسرته على ما ذكرناه. الجوهري: الظن معروف، قال: وقد يوضع موضع العلم، قال دُرَيْدُ بن الصِّمَّة: فقلت لهم: ظُنُّوا بأَلْفَيْ مُدَجَّج، سَرَاتُهُمُ في الفارِسِيِّ المُسَرِّدِ. أَي اسْتَيْقِنُوا، وإِنما يخوِّف عدوّه باليقين لا بالشك. وفي الحديث: إياكم والظَّنَّ فإنَّ الظَّنِّ أَكذبُ الحديث؛ أَراد الشكَّ يَعْرِضُ لك في الشيء فتحققه وتحكم به، وقيل: أَراد إياكم وسوء الظَّن وتحقيقَه دون مبادي الظُّنُون التي لا تُمْلَكُ وخواطر القلوب التي لا تُدْفع؛ ومنه الحديث: وإِذا ظَنَنْتَ فلا تُحَقِّقْ؛ قال: وقد يجيء الظَّن بمعنى العلم؛ وفي حديث أُسَيْد بن حُضَيْر: وظَنَنَّا أَنْ لم يَجُدْ عليهما أَي عَلِمْنا. وفي حديث عُبَيدة: قال أَنس سأَلته عن قوله تعالى: أَو لامَسْتُم النساء؛ فأَشار بيده فظَنَنْتُ ما قال أَي علمت. وظَنَنْتُ الشيءَ أَظُنُّه ظَنّاً واظَّنَنْتُه واظْطَنَنْتُه وتَظَنَّنْته وتَظَنَّيْتُه على التحويل؛ قال: كالذِّئْبِ وَسْطَ العُنَّه، إلاَّ تَرَهْ تَظَنَّهْ أَراد تَظَنَّنْه، ثمَّ حَوَّلَ إِحدى النونين ياء، ثم حذف للجزم، ويروى تَطَنَّه. وقوله: تَرَه أَراد إلاَّ تَرَ، ثم بيَّن الحركة في الوقف بالهاء فقال تره، ثم أَجرى الوصل مجرى الوقف. وحكى اللحياني عن بني سُلَيْم: لقد ظَنْتُ ذلك أَي ظَنَنْتُ، فحذفوا كما حذفوا ظَلْتُ ومَسْتُ وما أَحَسْتُ ذاك، وهي سُلَمِيَّةٌ. قال سيبويه: أَما قولهم ظَنَنْتُ به فمعناه جعلته موضع ظَنِّي، وليست الباء هنا بمنزلتها في: كفى بالله حسيباً، إذ لو كان ذلك لم يجز السكت عليه كأَنك قلت ظَنَنْتُ في الدار، ومثله شَككت فيه، وأَما ظَنَنْتُ ذلك فعلى المصدر. وظَنَنْتُه ظَنّاً وأَظْنَنْتُه واظْطَنَنْتُه: اتَّهَمْتُه. والظِّنَّة: التُّهَمَة. ابن سيده: وهي الظِّنَّة والطِّنَّة، قلبوا الظاء طاء ههنا قلباً، وإن لم يكن هنالك إدغام لاعتيادهم اطَّنَّ ومُطَّنٌ واطِّنانٌ، كما حكاه سيبويه من قولهم الدِّكرَ، حملاً على ادَّكَر. والظَّنِينُ: المُتَّهم الذي تُظَنُّ به التهمة، ومصدره الظِّنَّة، والجمع الظِّنَنُ؛ يقال منه: اظَّنَّه واطَّنَّه، بالطاء والظاء، إذا اتهمه. ورجل ظَنِين: مُتَّهم من قوم أَظِنَّاء بَيِّنِي الظِّنَّة والظِّنَانَةِ. وقوله عزَّ وجل: وما هو على الغَيْبِ بِظَنِينٍ، أَي بمُتَّهَمٍ؛ وفي التهذيب: معناه ما هو على ما يُنْبِئُ عن الله من علم الغيب بمتهم، قال: وهذا يروى عن علي، عليه السلام. وقال الفراء: ويقال وما هو على الغيب بظَنِين أَي بضعيف، يقول: هو مُحْتَمِلٌ له، والعرب تقول للرجل الضعيف أَو القليل الحيلة: هو ظَنُون؛ قال: وسمعت بعضَ قُضَاعة يقول: ربما دَلَّكَ على الرَّأْي الظَّنُونُ؛ يريد الضعيف من الرجال، فإِن يكن معنى ظَنِين ضعيفاً فهو كما قيل ماء شَروبٌ وشَرِيبٌ وقَرُوني وقَرِيني وقَرُونَتي وقَرِينَتي، وهي النَّفْسُ والعَزِيمة. وقال ابن سيرين: ما كان عليٌّ يُظَّنُّ في قتل عثمان وكان الذي يُظَّنُّ في قتله غيره؛ قال أَبو عبيد: قوله يُظَّنُّ يعني يُتَّهم، وأَصله من الظَّنِّ، إنما هو يُفْتَعل منه، وكان في الأَصل يُظْتَنُّ، فثقلت الظاء مع التاء فقلبت ظاء معجمة، ثم أُدْغِمَتْ، ويروى بالطاء المهملة، وقد تقدَّم؛ وأَنشد: وما كلُّ من يَظَّنُّني أَنا مُعْتِبٌ، ولا كُلُّ ما يُرْوى عَلَيَّ أَقُولُ. ومثله: هو الجَوادُ الذي يُعْطِيك نائلَه عَفْواً، ويُظْلَمُ أَحياناً فَيَظَّلِمُ. كان في الأَصل فيَظْتَلِمُ، فقلبت التاء ظاء وأُدغمت في الظاء فشدّدت. أَبو عبيدة: تَظَنَّيْت من ظَننْتُ، وأَصله تَظَنَنَّتْ، فكثرت النونات فقلبت إحداها ياء كما قالو قَصَّيْتُ أَظفاري، والأَصل قصَّصتُ أَظفاري، قال ابن بري: حكى ابن السكيت عن الفراء: ما كل من يَظْتَنُّنِي. وقال المبرد: الظَّنِينُ المُتَّهَم، وأَصله المَظْنُون، وهو من ظَنَنْتُ الذي يَتَعَدَّى إلى مفعول واحد. تقول: ظَنَنْتُ بزيد وظننت زيداً أَي اتَّهَمْتُ؛ وأَنشد لعبد الرحمن ابن حسان: فلا ويَمينُ الله، لا عَنْ جِنايةٍ هُجِرْتُ، ولكِنَّ الظَّنِينَ ظَنِينُ. ونسب ابن بري هذا البيت لنَهارِ بن تَوْسِعَة. وفي الحديث: لا تجوز شهادة ظَنِين أَي مُتَّهَم في دينه، فعيل بمعنى مفعول من الظِّنَّة التُّهَمَةِ. وقوله في الحديث الآخَر: ولا ظَنِينَ في وَلاءٍ، هو الذي ينتمي إلى غير مواليه لا تقبل شهادته للتهمة. وتقول ظَنَنْتُك زيداً وظَنَنْتُ زيداً إياك؛ تضع المنفصل موضع المتصل في الكناية عن الاسم والخبر لأَنهما منفصلان في الأَصل لأَنهما مبتدأ وخبره. والمَظِنَّةُ والمِظَنَّة: بيتٌ يُظَنُّ فيه الشيء. وفلان مَظِنَّةٌ من كذا ومَئِنَّة أَي مَعْلَمٌ؛ وأَنشد أَبو عبيد: يَسِطُ البُيوتَ لكي يكونَ مَظِنَّةً، من حيث تُوضعُ جَفْنَةُ المُسْتَرْفِدِ الجوهري: مَظِنَّةُ الشيء مَوْضِعه ومأْلَفُه الذي يُظَنُّ كونه فيه، والجمع المَظانُّ. يقال: موضع كذا مَظِنَّة من فلان أَي مَعْلَم منه؛ قال النابغة: فإِنْ يكُ عامِرٌ قد قالَ جَهْلاً، فإِنَّ مَظِنَّةَ الجَهْلِ الشَّبَابُ ويروى: السِّبَابُ، ويروى: مَطِيَّة، قال ابن بري: قال الأَصمعي أَنشدني أَبو عُلْبة بن أَبي عُلْبة الفَزارِي بمَحْضَرٍ من خَلَفٍ الأٍَحْمرِ: فإِن مطية الجهل الشباب. لأَنه يَسْتَوْطِئه كما تُسْتَوطأُ المَطِيَّةُ. وفي حديث صِلَةَ بن أُشَيْمٍ: طلبتُ الدنيا من مَظانِّ حلالها؛ المَظانُّ جمع مَظِنَّة، بكسر الظاء، وهي موضع الشيء ومَعْدِنه، مَفْعِلَةٌ من الظن بمعنى العلم؛ قال ابن الأَثير: وكان القياس فتح الظاء وإِنما كسرت لأَجل الهاء، المعنى طلبتها في المواضع التي يعلم فيها الحلال. وفي الحديث: خير الناس رجلٌ يَطْلُبُ الموتَ مَظَانَّهُ أَي مَعْدِنَه ومكانه المعروف به أَي إذا طُلِبَ وجد فيه، واحدتها مَظِنَّة، بالكسر، وهي مَفْعِلَة من الظَّنِّ أَي الموضع الذي يُظَّنُّ به الشيء؛ قال: ويجوز أَن تكون من الظَّنِّ بمعنى العلم والميم زائدة. وفي الحديث: فمن تَظَنُّ أَي من تتهم، وأَصله تَظْتَنُّ من الظِّنَّة التُّهَمَةِ، فأَدغم الظاء في التاء ثم أَبدل منها طاء مشدّدة كما يقال مُطَّلِم في مُظَّلِم؛ قال ابن الأَثير: أَورده أَبو موسى في باب الطاء وذكر أَن صاحب التتمة أَورده فيه لظاهر لفظه، قال: ولو روي بالظاء المعجمة لجاز. يقال: مُطَّلِم ومُظَّلِم ومُظْطَلِم كما يقال مُدَّكر ومُذَّكر ومُذْدَكر. وإنه لمَظِنَّةٌ أَن يفعل ذاك أَي خليق من أَن يُظَنَّ به فِعْلُه، وكذلك الاثنان والجمع والمؤنث؛ عن اللحياني. ونظرت إلى أَظَنّهم أَن يفعل ذلك أَي إلى أَخْلَقِهم أَن أَظُنَّ به ذلك. وأَظْنَنْتُه الشيءَ: أَوْهَمْتُه إياه. وأَظْنَنْتُ به الناسَ: عَرَّضْتُه للتهمة. والظَّنِينُ: المُعادِي لسوء ظَنِّه وسُوءِ الظَّنِّ به. والظَّنُونُ: الرجل السَّيِّءِ الظَّنِّ، وقيل: السَّيّءِ الظَّنِّ بكل أَحد. وفي حديث عمر، رضي الله عنه: احْتَجِزُوا من الناس بسوءِ الظَّنِّ أَي لا تَثِقُوا بكل أَحد فإِنه أَسلم لكم؛ ومنه قولهم: الحَزْمُ سُوءُ الظَّنِّ. وفي حديث علي، كرَّم الله وجهه: إن المؤمن لا يُمْسي ولا يُصْبِحُ إلاّع ونَفْسُه ظَنُونٌ عنده أَي مُتَّهَمَة لديه. وفي حديث عبد الملك بن عُمَير: السَّوْآءُ بنت السيد أَحَبُّ إليّ من الحسْناء بنت الظَّنُونِ أَي المُتَّهَمة. والظَّنُونُ: الرجل القليل الخير. ابن سيده: الظَّنينُ القليل اليخر، وقيل: هو الذي تسأعله وتَظُنُّ به المنع فيكون كما ظَنَنْتَ. ورجل ظَنُونٌ: لا يُوثَق بخبره؛ قال زهير: أَلا أَبْلِغْ لدَيْكَ بني تَميمٍ، وقد يأْتيك بالخَبَرِ الظَّنُونُ. أَبو طالب: الظَّنُونُ المُتَّهَمُ في عقله، والظَّنُونُ كل ما لا يُوثَقُ به من ماء أَو غيره. يقال: عِلْمُه بالشيء ظَنونٌ إذا لم يوثق به؛ قال: كصَخْرَةَ إِذ تُسائِلُ في مَرَاحٍ وفي حَزْمٍ، وعَلْمُهما ظَنُونُ والماء الظَّنُونُ: الذي تتوهمه ولست على ثقة منه. والظِّنَّةُ: القليل من الشيء، ومنه بئر ظَنُون: قليلة الماء؛ قال أَوس بن حجر: يَجُودُ ويُعْطِي المالَ من غير ظِنَّة، ويَحْطِمُ أَنْفَ الأَبْلَجِ المُتَظَلِّمِ. وفي المحكم: بئر ظَنُون قليلة الماء لا يوثق بمائها. وقال الأَعشى في الظَّنُون، وهي البئر التي لا يُدْرَى أَفيها ماء أَم لا: ما جُعِلَ الجُدُّ الظَّنُونُ الذي جُنِّبَ صَوْبَ اللَّجِبِ المَاطِرِ مِثْلَ الفُراتِيِّ، إذا ما طَما يَقْذِفُ بالبُوصِيِّ والماهِرِ وفي الحديث: فنزل على ثَمَدٍ بوادِي الحُدَيْبية ظَنُونه الماء يَتَبَرَّضُه تَبَرُّضاً؛ الماء الظَّنُون: الذي تتوهمه ولست منه على ثقة، فعول بمعنى مفعول، وهي البئر التي يُظَنُّ أَن فيها ماء. وفي حديث شَهْرٍ: حَجَّ رجلٌ فمرّ بماءِ ظَنُونٍ، قال: وهو راجع إلى الظَّنِّ والشك والتُّهَمَةِ. ومَشْرَبٌ ظَنُون: لا يُدْرَى أَبِهِ ماء أَم لا؛ قال: مُقَحَّمُ السَّيرِ ظَنُونُ الشِّرْبِ ودَيْن ظَنُون: لا يَدْرِي صاحبُه أَيأْخذه أَم لا: ما جُعِلَ الجُدُّ الظَّنُونُ الذي جُنِّبَ صَوْبَ اللَّجِبِ المَاطِرِ مِثْلَ الفُراتِيّ، إذا ما طَما يَقْذِفُ بالبُوصِيّ والماهِرِ. وفي الحديث: فنزل على ثَمَدٍ بوادِي الحُدَيْبية ظَنُونِ الماء يَتَبَرَّضه تَبَرُّضاً؛ الماء الظَّنُون: الذي تتوهمه ولست منه على ثقة، فعول بمعنى مفعول، وهي البئر التي يُظَنُّ أَن فيها ماء. وفي حديث شَهْرٍ: حَجَّ رجلٌ فمرّ بماء ظَنُونٍ، قال: وهو راجع إلى الظَّنِّ والشك والتُّهَمَةِ. ومَشْرَبٌ ظَنُون: لا يُدْرَى أَبِهِ ماء أَم لا؛ قال: مُقَحَّمُ السَّيرِ ظَنُونُ الشِّرْبِ. ودَيْن ظَنُون: لا يَدْرِي صاحبُه أَيأْخذه أَم لا. وكل ما لا يوثق به فهو ظَنُونٌ وظَنِينٌ. وفي حديث علي، عليه السلام، أَنه قال: في الدَّيْنِ الظَّنُونِ يزكيه لما مضى إذا قبضه؛ قال أَبو عبيد: الظَّنُون الذي لا يدري صاحبه أَيَقْضيه الذي عليه الدين أَم لا، كأَنه الذي لا يرجوه. وفي حديث عمر، رضي الله عنه: لا زكاة في الدَّيْنِ الظَّنُونِ؛ هو الذي لا يدري صاحبه أَيصل إليه أم لا، وكذلك كل أَمر تُطالبه ولا تَدْرِي على أَيِّ شيء أَنت منه فهو ظَنونٌ. والتَّظَنِّي: إِعمال الظَّنِّ، وأَصله التَّظَنُّنُ، أُبدل من إحدى النونات ياء. والظَّنُون من النساء: التي لها شرف تُتَزَوَّجُ طمعاً في ولدها وقد أَسَنَّتْ، سميت ظَنُوناً لأَن الولد يُرْتَجى منها.وقول أَبي بلال بنِ مِرْداسٍ وقد حضر جنازة فلما دفنت جلس على مكان مرتفع ثم تَنَفَّسَ الصُّعَدَاءَ وقال: كلُّ مَنِيَّةٍ ظَنُونٌ إلا القتلَ في سبيل الله؛ لم يفسر ابن الأَعرابي ظَنُوناً ههنا، قال: وعندي أَنها القليلة الخير والجَدْوَى. وطَلَبَه مَظانَّةً أَي ليلاً ونهاراً.
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR426 harf* ظ ن ن * * ألظَّنُّ * العِلم دون يقين أو بمعناه وبابه رد وتقول * ظَنَنْتُكَ * زيدا و * ظَنَنْتُ * زيدا إياك تضع الضمير المنفصل موضع المتصل و * الظَّنِين * المتهم و * الظِّنَّةُ * التهمة يقال منه أظنه و * اظَّنَّهُ * بالطاء والظاء إذا اتهمه وفي حديث بن سيرين ﴿لم يكن علي رضي الله عنه * يُظَّنُّ * في قتل عثمان رضي الله عنه﴾ وهو يُفتعل من يُظنن فأُدغم و * مَظِنَّةُ * الشيء موضعه ومألفه الذي يُظن
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR7.730 harf: ( *!الظَّنُّ : التَّرَدُّدُ الَّراجِحُ بين طَرَفَي الاعْتِقادِ الغيرِ الجازِمِ ) .
وفي المُحْكَم : هو شَكٌّ ويَقِينٌ إلاَّ أنه ليسَ بيَقِينِ عِيانٍ ، إنَّما هو يَقِينُ تَدَبُّرٍ ، فَأَمَّا يَقِينُ العِيانِ فلا يُقالُ فيه إلاَّ عَلَم .
وفي التَّهْذِيبِ ؛ الظَّنُّ : يَقِينٌ وشَكٌّ ؛ وأَنْشَدَ أَبو عُبَيْدَةَ :
*!ظَنِّي بهم كعَسَى وهم بتَنُوفَةٍ يَتَنازَعُون جَوائِزَ الأَمْثالِيقولُ : اليَقِينُ
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR865 harfظَنَّ
ظَنَّ U ( n. ac. ظَنّ 1 ),
a. Thought, believed, supposed, imagined.
b. see IV .
أَظْنَنَ
أَظْنَنَ IV ,
a. Suspected, mistrusted, distrusted, thought ill of.
تَظَنَّنَ
تَظَنَّنَ V ,
a. Thought, opined, formed an opinion.
b. see I (a) .
اِظْتَنَنَ
اِظْتَنَنَ VIII ( Z ),
a. see IV .
ظَنّ
ظَنّ 1 , ( pl. ظُنُوْن 27 , أَظَاْنِيْنُ 69 ),
a. Opinion, belief, view; supposition,
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR yok30.747 harfظنن
ظَنَّ - يَظُنُّ - ظَنّ
ظَنَّ - يَظُنُّ + كائن + بـ ِكائن + أمراً أو شيئاً: يقدر ويحسب من غير يقين أن الأمر والشيء ملازم وخاص بالكائن: يصدر حكماً عقلياً احتمالياً وغير موثوق على كائن، وذلك في أمر أو قضية
ظَنَّ - يَظُنُّ + كائن + أمراً + أنه + خبر: يصدر حكماً عقلياً احتمالياً وغير موثوق على أمر أو قضية ويقرر أنه كذا (الخبر): يجرى عمليات
Sîgalar(31)
Mücavir kökler97 mücavir (321 toplam)
- خرص
3 ortak ayet · Hars (hı, sad) : Meyvelerin devşirilmesinde veya balın…
- تبع
9 ortak ayet · İnek yavrusu, dana demektir
- كذب
9 ortak ayet · Kizb, kumaşın boyanmasında kullanılan bir çeşit boya…
- كثر
7 ortak ayet · Kesr(sin ile) kırık demektir
- خلط
2 ortak ayet · Bulanık su demektir
- سبب
2 ortak ayet · Araç
- فرعون
4 ortak ayet · Firavun
- ملأ
3 ortak ayet · “Mil” doldurulmuş çuval, “mülle” doldurulup ağzı dikilen…
- زين
3 ortak ayet · Ziynet : Süslemek için kullanılan çöplere, tüylere benzeyen…
- سوع
3 ortak ayet · “Sığa(sad)” kalıba dökülmüş şeydir
- طلع
2 ortak ayet · Dal demektir
- غضب
2 ortak ayet · Kızgınlık
Geçtiği ayetler(57)
وَإِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ
ZanEğer sen, yeryüzünde bulunanların çoğunluğuna uyarsan; seni Allah’ın yolundan saptırırlar. Onlar, ancak zanna uyarlar ve yalnız yalan söyleyip dururlar.
… عِنْدَكُمْ مِنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوهُ لَنَا إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ
ZanŞirk koşanlar diyecekler ki: Eğer Allah dileseydi; biz de, atalarımız da şirk koşmazdık. Hiçbir şeyi haram da kılmazdık. Onlardan öncekiler de, Bizim gücümüzü tadana kadar böyle dediler. De ki: Bize karşı yanınızda ortaya koyabileceğiniz bir bilgi var mı? Siz, ancak zanna uyuyorsunuz ve siz, sadece yalanlar atıyorsunuz.
وَمَا يَتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا إِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِمَا يَفْعَلُونَ
ZanOnların çoğu, sadece zanna tabi olurlar. Şüphe yok ki zann, hakikat karşısında bir şey ifade etmez. Doğrusu Allah, onların bütün işlediklerini bilendir.
أَلَا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّمَوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ شُرَكَاءَ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ
ZanDikkat edin; göklerde kim varsa ve yerde kim varsa, hepsi Allah’ındır. Allah’tan başkasına tapanlar, gerçekte Allah’a koştukları ortaklara tabi olmuyorlar, onlar bir takım zannlara uyuyor ve ancak yalan söylüyorlar.
… أَنْزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنْفُسُ وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنْ رَبِّهِمُ الْهُدَى
ZanBunlar, sizin ve atalarınızın taktığı adlardan başka bir şey değildir. Allah onlara hiç bir güç indirmemiştir. Onlar kuruntudan ve nefislerin arzu ettiği hevadan başkasına uymuyorlar. Halbuki kendilerine Rabblarından hidayet gelmiştir.
وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا
ZanHalbuki onların bu hususta bilgileri yoktur. Onlar, sadece zanna uyarlar. Zan ise hiç şüphesiz gerçekten bir şey ifade etmez.
وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا
ZanHalbuki onların bu hususta bilgileri yoktur. Onlar, sadece zanna uyarlar. Zan ise hiç şüphesiz gerçekten bir şey ifade etmez.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | ظنن |
| Yapı | Üçlü (muza‘af / mükerrer) |
| Özel Durum | Mükerrer (aynü’l-fiil ve lâmü’l-fiil aynı harftir) |
| Bağlamsal Yakın Kökler | حسب, زعم, شكك, علم |
| Zıt Kök | يقن |
| Çekirdek Özet 1 | Suyu kesin olarak bilinmeyen kuyu ve tahsili şüpheli alacakta olduğu gibi, varlığı ile yokluğu arasında emareye dayanan zihni duraksama |
| Çekirdek Özet 2 | Bir emare veya delile dayanarak zihnin bir tarafa meyletmesi; bağlamına göre tedebbürle ulaşılan sarsılmaz kanaat (yakîn) veya delilsiz kuruntu (vehim) |
| Çekirdek Özet 3 | Bilgi hiyerarşisinde gözle müşahede edilen kesin ilim ile körü körüne tahmin arasına yerleşen, delilin niteliğine göre hüküm doğuran bilişsel ağırlık merkezi |
| Kritik Hata Riski | Kökün Kur'an'daki bütün kullanımlarını tek taraflı olarak olumsuz «şüphe ve asılsız kuruntu» sayıp, müminlerin ahiret ve Allah ile buluşma inancını niteleyen yakîn anlamındaki kullanımları gözden kaçırmak |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| ظن | Belirsizlik, kesin gözle görülemeyen durum, örtülü emare | ن | İkinci harfin yinelenmesiyle kök süreklilik ve zihni bir yöneliş kazanmış; dış dünyadaki belirsiz bir emarenin zihinde ağırlıklı bir kanaate veya içsel bir tereddüde dönüşmesi anlamı pekişmiştir |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ظ | Sepet, çark; içine alma, kuşatma (ikiz harf ط temelinde sertleşmiş türetme) | Zihnin dış dünyadaki bir emareyi kavrayıp kendi sınırları içine almasını ve kuşatmasını simgeler |
| ن | Filiz, balık; içsel hareket, süreklilik, gizil akış | Kuşatılan emarenin zihin dünyasında sürekli ve içten içe işleyen bir algı akışı doğurmasını temsil eder |
| ن | Filiz, balık; yinelenen canlılık, derinleşme | İlk zihni kıpırdanışın derinleşerek yerleşik bir kanaat, kuşku veya sarsılmaz bir algı düzlemine evrilmesini ifade eder |
| ظنن | Zihnin bir emareyi kuşatıp içsel bir akışla tartarak bir tarafa yönelmesi | Dışsal bir işaretin zihne alınması, tartılması ve doğrudan gözle görülmeyen bir duruma dair ağırlıklı kanaat oluşturulması hareketini kurar |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Suyu olup olmadığı dışarıdan bilinemeyen, su verip vermeyeceğine güvenilmeyen kuyu (البِئرُ الظَّنُونُ); tahsil edilip edilmeyeceği belirsiz olan borç (الدَّيْنُ الظَّنُونُ) ve emare bulunmadığı halde itham altında bırakılan kişi (الظَّنِينُ). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | İmruülkays b. Hucr’a atfedilen beyitte kök, bir emareye dayanan beklenti ve zihni yöneliş anlamında geçer: أبلغ سبيعاً إن عرضت رسالة / أني كظنك إن عشوت أمامي |
| Erken Arapça kullanım | Klasik sözlüklerde zannın iki ana damara ayrıldığı kaydedilir: Gözle görme (ıyân) dışındaki delil ve düşünmeyle ulaşılan kesin kanaat (يقين تدبّر) ile delilsiz itham ve şüphe (تُهْمَة وشَكّ). İbn Meyyâde’ye atfedilen şahitte zannın itham ve tereddüt boyutu belirgindir: أَتَيتُكَ عارياً خَلَقـاً ثـيابـي / على دَهَشٍ تُظَنَّ بيَ الظُّنُونُ |
Kaynak Kitābü’l-ʿAyn, el-Müfredât, Lisānü’l-ʿArab, Esâsü’l-Belâga.
Sami etimolojik katman
Arapça ظنن kökü, Sami dillerinde birincil köklerden ziyade, belirli bir bilişsel ve algısal durumu ifade etmek üzere gelişmiş ikincil bir morfolojik yapı sergiler. Erken Sami dil katmanında kökün doğrudan birebir fonetik eşdeğerleri sınırlıdır; zira Proto-Sami ötümlü diş-ardı sızıcı sesinin farklı Sami dillerinde geçirdiği fonetik kaymalar (İbraniceye צ veya ט, Aramiceye ט veya ע olarak yansıması) köklerin izini sürmeyi zorlaştırır. Bununla birlikte, İbranicede ve Aramicede gizlenme, pusuda bekleme veya içten içe hesap yapma anlamı taşıyan köklerle kavramsal paralellikler kurulabilmektedir.
Arapçada kök, somut bedevi tecrübesinde «suyunun mevcudiyeti kesin olmayan kuyu» imgesinden hareketle, görme duyusunun dolaysız erişemediği bir noktada zihnin belirtiler üzerinden yürüttüğü tahmini ve kanaati ifade etmek üzere özelleşmiştir. Bu yönüyle kök, ortak miras niteliğindeki soyut bir kavramdan çok, Arap dilinin kendi iç evriminde emareye dayalı çıkarım sürecini adlandırmak için kazandığı semantik bir genişlemedir.
Güven Muhtemel
Kaynak Lisānü’l-ʿArab, Brown-Driver-Briggs, Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Suyu belirsiz kuyu ve şüpheli borç imgesi | Somut kuyudan zihni alana geçiş; doğrudan görülmeyen bir nesne veya olgu hakkında emarelerle hüküm verme hali | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | Güney Sami ve Kuzeybatı Sami algı kökleriyle dolaylı örtüşme | Proto-Sami ses denklikleri çerçevesinde doğrudan üçlü kök paralelliği sınırlı olup, içsel hesap ve gizil kanaat anlamlarında tematik yakınlık mevcuttur | Muhtemel |
| Daha geniş dilsel ilişki | Veri bulunamadı | Afro-Asyatik ailenin diğer kollarında güvenilir doğrudan soydaş biçim tespit edilmemiştir | Veri bulunamadı |
Kaynak David Cohen, Lisānü’l-ʿArab, Tâcü’l-Arûs.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| ظنن | Anlamlı | Emareye dayalı kanaat veya şüphe | Dışsal ipuçlarından hareketle zihinde ağırlık kazanan olumlu ya da olumsuz düşünce | Hedef köktür; Kur'an'da 69 kez geçer |
| نظن | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş mühmel (kullanım dışı) kabul edilmiştir | Kur'an'da geçmez; Kitābü'l-ʿAyn'da mühmeldir |
| ننظ | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş mühmel (kullanım dışı) kabul edilmiştir | Kur'an'da geçmez; Kitābü'l-ʿAyn'da mühmeldir |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| ظنن | Merkez | Bilişsel meyil ve kanaat | Delile dayandığında kesin bilgiye (yakîn-i tedebbür), delilsiz olduğunda kuruntuya dönüşebilen ağırlıklı kanaat | İki kutuplu yapısıyla bağlama göre anlam kazanır |
| علم | Komşu | Kesin ve nesnel bilgi | Doğrudan müşahede, kesin delil veya vakıaya tam uygunluk ile zandan ayrılır | Yanılma payı barındırmayan doğrulanmış idraktir |
| حسب | Komşu | Zihni hesap ve sayım | Birbirini izleyen ipuçlarını sayıp hesaplayarak bir sonuca varma hali | Mantıksal çıkarım ve kurgusal hesap vurgusu taşır |
| زعم | Komşu | Temelsiz iddia | Arkasında yeterli dayanak bulunmayan, çoğunlukla dilde kalan kuru iddia | Genellikle batıl ve asılsız kabuller için kullanılır |
| شكك | Komşu | İki taraflı eşit tereddüt | İki ihtimalin birbirine tam denk gelmesi ve zihnin hiçbir tarafa meyledememesi | Zanda bir taraf ağır basarken şüphede denklik esastır |
| يقن | Zıt | Sarsılmaz kesinlik ve duruluk | Her türlü tereddüt, örtü ve değişkenlikten arınmış nihai kararlılık | Zannın taşıyabileceği kuşkuyu tamamen ortadan kaldıran duruluktur |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | ظنن | Emareye dayalı kanaat, zihin tartımı | Hem olgusal kesin kanaati hem de delilsiz kuruntuyu içeren iki uçlu bilişsel durum | Kesin |
| Latince | opinio, credere | Kanaat, varsayım, inanma | Delilsiz zan yönünü opinio karşılarken, kökün kesin inanç ve itimat boyutunu credere karşılar | Güçlü |
| İngilizce | conjecture, conviction, presumption | Sanı, kuvvetli kanaat, varsayım | Conjecture kökün delilsiz tahmin boyutunu, conviction ise tedebbürle ulaşılan kesin inanç boyutunu karşılar | Kesin |
| Almanca | Vermutung, feste Überzeugung | Tahmin, sanı; sarsılmaz kanaat | Tek bir Almanca sözcük iki ucu kapsamaz; zannın negatif yönü Vermutung, pozitif yönü Überzeugung ile aktarılır | Güçlü |
| Fransızca | conjecture, présomption, conviction | Sanı, karine, kesin kanaat | Présomption hukuki karine ve tahmin alanını örterken, dini bağlamdaki yakîn anlamını conviction karşılar | Güçlü |
Kaynak Lane’s Lexicon, Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو رَبِّهِمْ | Kesin inanç, yakîn (tedebbür ile ulaşılan sarsılmaz bilgi) | Müminlerin ve huşû sahiplerinin ahirete ve hesaba dair kesin inancı bağlamında; Bakara 2:46, Hâkka 69:20 |
| إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ | Asılsız vehim, delilsiz kuruntu ve kuru tahmin | Müşriklerin ve inkârcıların hakikat karşısındaki temelsiz iddiaları bağlamında; En'âm 6:148, Yûnus 10:36, Necm 53:28 |
| ظَنَّ السَّوْءِ | Kötü niyet, suiizan ve haksız itham | Münafıkların ve kalbinde maraz bulunanların Allah ve elçisi hakkındaki kötü beklentileri bağlamında; Feth 48:6, Hucurât 49:12 |
| وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ | Ağır basan ihtimal, zihni idrak ve kesinleşme eşiği | Kişinin ölüm anında veya çaresizlik vaktinde gerçeği fark etmesi bağlamında; Kıyâme 75:28, Yûnus 10:24 |
| وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ | Tevekkülle pekişen çaresizlik ve nihai sığınma kanaati | İmtihan anında kulun Allah'tan başka sığınak olmadığını bizzat yaşayarak idrak etmesi; Tevbe 9:118 |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Bilgi teorisi (epistemoloji) ve inanç ilkeleri | Akide konularında zannın (özellikle zann-ı gālibin) delil olup olamayacağı; zannın ilim seviyesine çıkıp çıkmadığı tartışması | Zannın kesinlik (kat'iyyet) taşımayan, inançta yetersiz kalan bilişsel durum olarak dışlanması |
| Fıkıh | Ameli hükümler ve füru-ı fıkıh metodolojisi | Ameli alanda zann-ı gālib (baskın kanaat) ile amel etmenin vücubiyeti; emare ve karinelerin hükme dayanak yapılması | İbadet ve muamelatta kesinliğin bulunmadığı yerde zan ve karinenin amele esas kabul edilmesi |
| Tefsir | Kur'an semantiği ve ezdâd (zıt anlamlılar) | Kökün hem yakîn (kesin bilgi) hem de şek (şüphe) anlamında kullanılan müşterek bir lafız olup olmadığı tahlili | Ayetin siyak ve sibakına göre zannın övgü veya yergi bağlamında ayrıştırılması |
| Hadis | Ahlak, yargılama hukuku ve bireysel ilişkiler | Suiizandan sakındırma («Zandan sakının, çünkü zan sözlerin en yalanıdır») ve hüsnüzannı teşvik | Toplumsal ilişkilerde delilsiz ithamın yasaklanması, Allah'a karşı ise hüsnüzannın emredilmesi |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | İnanç ve teslimiyet alanı | Hüsnüzan ve tedebbürî yakîn | İmanı olgunlaştırma ve Allah'a itimat | Dini alanda delile dayanan zan insanı yakîne ulaştırırken, delilsiz zan dinden uzaklaştırır | Kesin |
| İlmi | Epistemoloji ve metodoloji | Hipotez ve baskın kanaat (zann-ı gālib) | Kesin bilgiye ulaşma sürecinde geçici basamak | Henüz doğrulanmamış teorik iddia seviyesinde kalır; hakikatin yerine ikame edilemez | Güçlü |
| Siyasi | Yönetim ve istihbarat | Karineler üzerinden tedbir alma | Toplumsal güvenliği sağlarken haksız yargıyı önleme | Delilsiz zanla halkı itham etmek zulme yol açarken, emareleri değerlendirmek ihtiyat gereğidir | Güçlü |
| İktisadi | Ticaret ve borçlar hukuku | Risk yönetimi ve tahsil kabiliyeti | Sözleşmelerde belirsizliği (garar) giderme | Alacağın veya sermayenin belirsizliğini ifade eden deyn-i zanûn iktisadi akitlerde bertaraf edilir | Güçlü |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Bayesçi olasılık ve koşullu dağılım | Bir olayın başlangıçtaki belirsizliğinin yeni deliller ve emareler geldikçe güncellenerek yüksek bir olasılık veya sıfıra yaklaşması yapısıyla tam örtüşür | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Hukuki karine ve bilişsel önyargı | Yargılamada doğrudan delilin yokluğunda emarelerden türetilen ağırlıklı kanaat veya zihnin eksik veriyle vardığı peşin yargı modeli | Kesin |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökü yalnızca Türkçedeki «sanmak, kuruntu etmek, şüphelenmek» manasına hapsederek, emareye dayalı kesin idrak boyutunu tamamen yok saymak. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kök Kur'an'da iki kutuplu bir yelpazeyi ifade eder: Bir uçta vahiy ve delil olmaksızın üretilen batıl kurgular (vehim), diğer uçta derin tefekkür ve delillerin birikmesiyle kalpte oluşan sarsılmaz kesin inanç (yakîn). |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Bakara 2:46 gibi ayetlerde namazda huşû duyan müminlerin niteliği olan «yazunnûne» ifadesini «Rableriyel buluşacaklarını sanırlar/şüphe ederler» şeklinde çevirip müminlerin imanını tereddütlü bir kanaat olarak yorumlama tehlikesi doğar. |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Vahyin bilgi teorisini kurar; hakikatin ölçüsünün heva ve zandan bağımsız, kesin delile dayalı olduğunu ilan ederken müminin içsel kanaat derinliğini tanımlar. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Müşriklerin inanç temellerini sarsan eleştiri ayetlerinde (Necm, En'âm) ve müminlerin ahiret bilincini anlatan itikat ayetlerinde (Bakara, Hâkka) kurucu kavramdır. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Çoğunluğun veya ataların kabul ettiği kanaatlerin hakikatin yerini tutamayacağını gösterir; bilginin kaynağı olarak zihni kuruntuyu değil ilahi beyyineyi zorunlu kılar. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamSuyu dışarıdan görünmeyen ve çıkıp çıkmayacağı emarelere bağlı olan belirsiz kuyu ile tahsili kuşkulu borcun oluşturduğu zihni tereddüt eşiği.
- Soyut anlamDoğrudan gözle görülmeyen bir olguya dair dış emareleri toplayarak zihnin bir ihtimali diğerine baskın kılması veya tamamen dayanaksız bir kuruntuya kapılması hali.
- Sistematik karşılıkİlim ile şüphe arasında yer alan; delilin varlığına göre yukarı doğru yakîne, delilin yokluğuna göre aşağı doğru vehme ve suiizana evrilen dinamik olasılık düzlemi.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde zannın yöneldiği hükmü, ise toplanan delil ve emareler () kümesi altında bu hükmün zihindeki gerçekleşme olasılığını simgeler. Deliller ve tedebbür arttıkça () zannın değeri kesinliğe (, yani yakîn-i tedebbüre) ulaşır; nesnel delil tamamen ortadan kalktığında () zan, hakikatten hiçbir şey kazandırmayan asılsız kuruntuya ve batıl iddiaya () dönüşür.