فرغ
ف - ر - غ
KÖK- 6 geçiş
- 6 ayet
- 5 sîga
- 12 sözlük
Ferğ “Firağ”, kovanın su dökülen ağzıdır. Sonraları dökmek, dökülmek, daha sonraları da boşalmış anlamı kazanmıştır.devamı ›
Notlarım
Sözlükler(12)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Ferğ “Firağ”, kovanın su dökülen ağzıdır. Sonraları dökmek, dökülmek, daha sonraları da boşalmış anlamı kazanmıştır.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR2.880 harfباب الغين والراء والفاء معهما
ر غ ف، غ ف ر، غ ر ف، ر ف غ، ف ر غ، ف غ ر مستعملات رغف:
الرُّغْفانُ جمع الرَّغيفِ، والرُّغُفُ أيضا، والعَدَدُ أَرْغِفةٌ.
غرف: الغَرْفُ: غَرْفُكَ المَاءَ باليَدِ وبالمِغْرَفَةِ.
والغَرْفةُ: قَدْرُ اغْتِرافِكَ، مثل الكف.
والغَرْفَةُ: مرة واحدة.
والغُرْفَةُ: بيتٌ فَوقَ بيت.
وغَرْبٌ غَرُوفٌ أي كثير الأخذ.
ومزادة غَرْفِيَّةٌ: مدبوغة بالغَرْفِ.
والغَرْفُ: شجر يجلب من يبرين،
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR728 harfفَرَغْتُ من الشغل أفْرُغُ فُروغاً وفَراغاً وتَفَرَّغْتُ لكذا. واسْتَفْرَغْتُ مجهودي في كذا، أي بذلته. وفَرِغَ الماءُ بالكسر يَفْرَغُ فَراغاً، أي انصبّ. وأفْرَغْتُهُ أنا. وحلقةٌ مُفْرَغَةٌ، أي مصمَتَةُ الجوانب. وأفْرَغْتُ الدلاءَ: أرقْتُها. وفَرَّغْتُهُ تفريغاً، أي صببته. وافْتَرَغْتُ، أي صببت الماء على نفسي. وتفريغُ الظروف: إخلاؤها. والفَرْغُ: مخرَجُ الماء من الدلو من بين العراقيّ، ومنه سمَّي
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR12.681 harfغ ر ف
غرف ، غفر ، فرغ ، فغر ، رغف ، رفغ : مستعملة .
غرف : قال الله جل وعز : ( إِلاَّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ ) ( البقرة : 249 ) ، وقرىء ) غَرْفةً ، وأخْبَرْني الْمُنذِريُّ عن أبي العباس أنه قال غُرفةً قراءةُ عثمان رواه ابن عامرٍ ، ومعناه الذي يُغترَفُ نفسه وهو الاسم ، والغَرْفَةُ المرَّة من المصدرِ .
قال : وقال الكسائي : لوْ كان مَوضعُ اغترَفَ غرفَ اخْترْتُ الفَتْحَ لأنه يخرجُ عَلَى
غ ر ف غرف ، غفر ، فرغ ، فغر ، رغف ، رفغ : مستعملة . غرف : قال الله جل وعز : ( إِلاَّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ ) ( البقرة : 249 ) ، وقرىء ) غَرْفةً ، وأخْبَرْني الْمُنذِريُّ عن أبي العباس أنه قال غُرفةً قراءةُ عثمان رواه ابن عامرٍ ، ومعناه الذي يُغترَفُ نفسه وهو الاسم ، والغَرْفَةُ المرَّة من المصدرِ . قال : وقال الكسائي : لوْ كان مَوضعُ اغترَفَ غرفَ اخْترْتُ الفَتْحَ لأنه يخرجُ عَلَى فَعْلةٍ ، ولما كان اغترَفَ لم يخرج عَلَى فَعْلةٍ . قال المنذري : وأخبرنا الحسن بن فهْم عن محمد بن سَلام عن يُونسَ أنه قال : غَرْفَةٌ وغُرْفةٌ عَربيتانِ ، غَرَفْت غَرْفةً وفي الْقِدْر غُرْفَةٌ وحَسَوْتُ حَسْوَةً ، وفي الإناءِ حُسْوَةٌ . وقال الليث : الغرْفُ : غرفك الماءَ بِاليدِ أو بِالْمغرفَةِ . قال : وغَرْبٌ غَروفٌ : كثيرُ الأخْذِ للماءِ قال : ومَزَادَةٌ غَرْفِيَّةٌ وغَرَفِيَّةٌ . فالغرْفية : رَقيقةٌ من جلودٍ يؤتَى بها من البحرَينِ ، وغرَفيَّةٌ : دُبغتْ بالغرَفِ . قال : والغرَفُ شجرٌ ، فإذا يَبسَ فهو الثُّمام . قلتُ : أما الغرْفُ بسكونِ الراء فهيَ شجرةٌ يُدبغُ بها . قال أبو عبيد : وهو الغرْفُ والغلْفُ ، وأما الغرَفُ فهو جِنْسٌ من الثُّمامِ لا يُدبَغُ به ، والثُّمامُ أنواعٌ فمنها الضَّعَة ومنها الجَليلةُ ومنها الغرَفُ يُشبِهُ الأسلَ ويُتخذُ منه المكانِسُ ويُظَلَّلُ بها الأساقي . وقال عمر بنُ لَجَإٍ في الغرْفِ الذي يُدبَغُ به : تهمِزُه الكفُّ على انطوَائها همزَ شعيبِ الغرفِ من عزْلائها أرادَ بِشَعيبِ الغرْفِ مزادةٍ دُبِغتْ بالغرْفِ . ومنه قول ذي الرُّمة : وَفْرَاء غَرْفِيَّة أنأَى خوارزُها وأما الغرِيفُ فإنه الموضعُ الذي تكثرُ فيه الحَلْفاءُ والغرفُ والأباءُ وهو القصبُ والغضَا وسائرُ الشجر . ومنه قول امرىء القيْس : ويَحُشُّ تحتَ القدرِ يُوقِدُها بِغضا الغَريفِ فأَجمعَتْ تغلي وقال الآخر : أُسْدُ غرِيفٍ مَقيلُها الغرْفُ وأما الغِرْيَفُ فهيَ شجرة معروفة . وأنشد أبو عبيدٍ فيه : بخافَتَيْه الشوعُ والغرْيفُ وقال الباهليُّ في قول عمر بنِ لجإٍ : الغَرْفُ جلُودٌ ليست بقرَظِيّة تدبَغُ بهَجَر ، وهو أنْ يُؤخذَ لها هُدْبُ الأرْطَى فيوضعَ في مِنكازٍ ويُدقَّ ثمّ يطرَح عليه التمرُ فتخرُج له رائحةُ خَمْرةٍ ثم يغرَف لكل جلدٍ مقدارٌ ثم يُدبَغ به ، فذلك الذي يغرَفُ يقال له الغَرْفُ ، وكل مقدارِ جلدٍ من ذلك النَّقيع فهو الغرْفُ واحدُه وجميعُه سواءٌ ، قال : وأهلُ الطائف يُسَمونه النفس . قلت : والغرْفُ الذي يُدبَغُ به الجلودُ من شجَرِ البادية معروفٌ وقد رأيتُه والذي عندي أن الجلودَ الغرْفيةَ منسوبةٌ إلى الغرفِ الشجَرِ لا إلى غَرْفة تغترَفُ باليد . وأخبرني المنذريُّ عن ثعلبٍ عن ابن الأعرابيِّ قال : يقال : أعْطني نفْساً أو نفسين أي قدرَ دِبغةٍ من أخلاطِ الدِّباغ يكون ذلك قدرَ كفَ من الغرْفةِ وغيره من لحاء الشجر . قال : والغَرَفُ : الثُّمامُ بعينِه لا يُدبَغُ به . قلت : وهذا الذي قاله ابن الأعرابي صحيحٌ . وحكى ثعلب عن ابن الأعرابي أيضاً أنه قال : الغرْف التثنِّي والانقصاف ، ومنه قول ابن الخطيم : تنامُ عن كبْرِ شأنها فإذا قا مَتْ رُوَيداً تكاد تنغرفُ أي : تنقصفُ من دِقة خصْرِها . وقال الحُصينيُّ : انغرَف العودُ وانغرض إذا كسِرَ ولم يُنْعَمْ كسرُه . وفي الحديث أن رسول الله نهى عن الغارِفةِ . قلت : وتفسيرُ الغارفَة أن تُسَوِّيَ ناصيتها مقطوعة عَلَى وسطِ جبينها مطرّرةً سُمِّيتْ غارِفةً لأنها ذاتُ غَرْفٍ أي ذاتُ قَطْعٍ . وقال ابن الأعرابي يقال : غرَف شَعرَه إذا جَزّهُ ، وملطه إذا حلقه . وأبو عبيد عن الأصمعي : غرَفتُ ناصيتَه : قطعْتها ، وغرفْتُ العُرْف : جَزَزته ، والغُرْفة : الخصلةُ من الشَّعر . قال : ومنه قول قيس : تكاد تنْغرِفُ : أي تنقطع . وقال الليث : الغُرفةُ : العِلِّيَّة ، ويقال للسماء السابعة : غُرْفة . وأنشد بيتَ لبيد : سَوَّى فأغلقَ دونَ غُرْفة عَرْشه سبْعاً شِداداً فوق فرع المَنقل قال : والغرِيف : ماءٌ في الأجمة . قلت : أمّا ما قال في تفسير الغرفة فهو كما قال ، وأما ما قال في الغرِيف إنه ماء الأجَمَة فباطلٌ ، والغرِيفُ : الأجَمَة نفسها بما فيها من شَجرها . أبو عبيد عن الفراء قال : بنو أَسَد يسمونَ النعْل : الغَرِيفة . قال شمر : وطيِّيءٌ تقول ذلك . وقال الطرِماح : خَرِيع النعْو مضطرب النواحي كأخلاقِ الغريفةِ ذا غصون ويقال لنعل السيف إذا كان مِن أدم غريفةٌ أيضاً . وقال الأصمعي : ناقةٌ غارفة : سريعة السير وابِلٌ غوارف وخيْلٌ مغارف كأنها تغرف الجَرْي غرْفاً ، وفرَسٌ مِغرف . وقال مزاحم : بأيدي اللَّهامِيمِ الطُّوال المغارف ابن دريدٍ : فرس غرّاف : رغيب الشّحْوة كثير الأخذ من الأرض بقوائمه ، والغُرفة : الحبل المعْقود بأنشوطَة ، وغرفْت البعير أغرِفه وأَغرُفُه : إذا ألقيت في رأسِه غرفةً وهو الحبْل المعقود بأُنشوطةٍ . رغف : قال الليث : الرغيف يجمع عَلَى الرُّغُف والرُّغفانِ . وقال ابن دريد : رغفْت البعير : إذا ألقمْته البِزْر والدقيق ، وأصل الرّغف : جمعُك العجينَ تكتِّله . فغر : قال الليث : يقال : فَغَر الرجل فاه يفْغَره فغْراً إذا شَحاه ، وهو واسِع فغر الفم . وقال غيره : الفُغَر : أفواه الأودية ، الواحدة فُغْرَة . وقال عديُّ بن زيد : كالبيضِ في الرَّوضِ المنوّر قد أفضى إليْه إلى الكثيب فُغَرْ ودوْيبة لا تزال فاغرةً فاها يقال لها الفاغر ، ويقال : أفغر النّجْم وهو الثريّا إذا حَلَق فصارَ عَلَى قمَّة رأسِك فمن نظر إليه فغر فاه . وقال الليث : الفَغْر : الوَرْد إذا فغم وفَقّحَ . قلت : إخالُه أرادَ الفغوَ بالواو فصَحَّفَه وجعله راءً . وقال ابن دريد : الفاغرة : ضَرْبٌ من الطِّيب ، والمفْغَرة : الأرض الواسعة . أبو عبيد عن الكسائي : فغرَ الفمُ ، انفتح ، وفغره صاحِبه . وقال شمر : فغر فَمَه وأفغرَه . وأنشد : وأفغر الكالئين النجمُ أو كربوا غفر : قال الليث : يقال : اللهم اغفِرْ لنا مغفرةً وغفْراً وغُفراناً إنك أنت الغفور الغفار يا أهل المغفرة . وفي حديث أنس : أن النبي قال في قوله عز وجل : اللَّهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَى وَأَهْلُ } ( المدثر : 56 ) ، قال : ( هو أهل أن يُتَّقى فلا يشرك به . وأهل أن يَغفِر لمن اتقى أن يُشرك به ) . قلت : أصل الغفْر : السّتر والتغطية ، وغفر الله ذنوبَه : أي سَترها ولم يفضحه بها على رؤوس الملأ . وكلُّ شيء سترتَه فقد غفرتَه ، ومنه قيل للذي يكون تحتَ بيْضة الحديد على الرأس مغفر . وقال ابن شميل : هي حَلَقٌ يجعلُها الرَّجلُ أسفلَ البَيضةِ تُسْبغ على العُنق فتقيه . قال : وربما كان المِغْفَر مِثل القَلنسوة غير أنها أَوْسَع يُلقيها الرجلُ على رأسه فتَبلغ الدِّرعَ ثم تُلبسُ البَيضةُ فوقها فذلك الْمِغفَرُ يُرَفَّلُ على العَاتِقَيْن ، وربّما جُعل المغفَرُ من ديباج وخَز أسفل البيضَة . وقال الأصمعي : غَفر الرجلُ متاعه يَغفِرُه غَفْراً : إذا أَوْعَاه . ويقال : اصبُغْ ثوبَكَ بالسواد فإنه أَغْفَرُ للوسخ : أي أَغْطَى له . ومنه : غَفرَ اللَّهَ ذُنوبه ، أي ستَرها ، ويقال : ما فيهم غَفِيرَةٌ ولا عذيرة : أي : لا يَغفرون ولا يَعذرون . ويقال : جاءوا جمّاً غَفيراً ، وجَمَّاءَ الغفير والجَمّاءَ الغفيرَ والغفيرة : جاءُوا بجماعتِهم ، والغفْرُ : زِئْبِرُ الثَّوب ، والغفْرُ : الشَّعر الذي يكون على ساقِ المرأة ، والغُفْرُ : وَلَدُ الأَرْوِيَّةِ ، وجمعُه أَغفَارٌ ، وأُمُّه مُغفِرٌ إذا كان معها غُفرٌ ، والغِفَارَةُ جِلْدَةٌ تكون على رأس القَوْس يجري عليها الوَتَر . أبو عبيد عن الأصمعي : هي الرُّقْعةُ التي تكون على الحَزِّ الذي يجري عليها الوَتَرُ ، والغِفَارةُ : سحابةٌ كأنها فوقَ سحابة . أبو عبيد عن أبي الوليد الكِلابيِّ قال : الغِفارةُ خِرْقةٌ تكون على رأس المرأة تُوقِّي بها الخِمَارَ من الدُّهْن . الأصمعيُّ : الغَفِيرَةُ : الشَّعْرُ الذي يكون في الأُذُن . وأبو عبيد عن الأصمعي : إذا انتقض الجُرْحُ ثمَّ نُكِس قيل : غفَر يَغفِرُ غفْراً ، وزَرِف يَزْرَفُ زَرَفاً . قال : وقال الكسائيُّ في الغفْرِ والزَّرَفِ مثلُه . وقال أيضاً يقال للرَّجل إذا قام من مَرضِه ثمّ نُكِس غفَرَ يَغفِرُ غفْراً . وقال الليث : غَفِر الثوبُ يَغفَرُ غفَراً إذا ثارَ زئبَرُه ، والغفْرُ : مَنْزِلٌ من منازل القَمَر . أبو عبيد عن الأَمَويّ : اغفِروا هذا الأَمرَ بغُفْرَتِه : أي أَصْلِحوه بما ينبغي أن يُصلَح به ، وكلُّ ثوبٍ يُغطى به شيءٌ فهو غِفارةٌ . ومنه : غِفَارةُ البِزْيَوْن تُغشَّى بها الرِّحَالُ ، وجمعُه غفاراتٌ وغفائِرُ ، ويقال : أَغْفَرَ العُرْفُطُ إذا أَخْرج مَغافيرَه . وقال الليث : المغْفارُ ذَوبة تَخرُج من العُرْفُطِ حُلوة تُنْضَح بالماءِ فتُشرب . قال : وصمغُ الإجَّاصةِ : مِغفار ، وخرج الناس يَتمغْفرون إذا خرجوا يَجْتَنونه من شَجرِه . أبو عبيد عن أبي عمرو : المَغافيرُ مِثْلُ الصمغ يَكون في الرِّمْث وغيره وهو حُلو يُؤكلُ ، وَاحِدُها مُغْفور ، وقد أَغفر الرِّمْثُ . شمر عن ابن شميل : الرِّمْثُ من بين الحَمضِ له مَغافيرُ ، والمغافير : شيءٌ يسيلُ من أَطراف عِيدانِها مِثل الدِّبْس في لونه تراه قَطْراً قَطْراً حُلواً يأْكله الإنسان حتى يَكْدَنَ عليه شِدقاه وهو يُكْلِعُ شَفَتَه وفمَه مِثل الدِّبْق ، وَالرُّبِّ يَعْلُق به ، وإنما يُغفِرُ الرِّمْثُ في الصَّفَرِيَّةِ إذا أَوْرَس . يُقال : ما أحسن مَغافيرَ هذا الرِّمْثِ ، قال : وقال بعضهم : كلُّ الحَمْضِ يورِسُ عند البرْد وهو ترَوُّحه وإِزْبَادُه تُخْرِج مَغافيرَه ، تَجد رِيحَه من بعيد . وقال : المَغافيرُ : عَسَل حُلْو مثلُ الرُّبِّ إِلاَّ أنّه أبيضُ . وقال غيره : ومثلٌ للعرب : هذا الْجَنَى لا أن يُكَدَّ المُغْفُرُ ، يقال ذلك للرَّجل يصيب الخير الكثير ، والمغفرُ هو العود من شجر الصمغ يمسَح منه ما ابيضَّ فيُتخذ منه شرابٌ طيبٌ . وقال بعضهم : ما استدار من الصمغ يقال له : المُغْفُرْ ، وما استطال مثل الإصبع يقال له الصُّعْرُورُ ، وما سال منه في الأرض يقال له : الذَّوْبُ . وقالت الغَنويةُ : ما سال منه فبقي شبه الخيوط بين الشجر والأرض يقال له شآبيبُ الصمغ وأنشدت : كأَنَّ سَيْلَ مَرْغِهِ المُلَعْلَعِ شؤبوبُ صمغٍ طلحهُ لم يُقطع وفي حديث النبي ( صلى الله عليه وسلم ) أنه شربَ عسلاً فقالت له امرأةٌ من نسائه : أكلتَ مَغافيرَ ؛ أرادت بالمغافير صمغَ العُرْفُطِ وقد مرَّ تفسيره . رفغ : قال الليث : الرَّفغُ والرُّفْغُ لُغتان ، وهو من باطن الفخذ عند الأُرْبية . وناقة رَفْغَاءُ : واسعة الرفغ . وناقة رَفِغَةٌ : قرحةٌ ، قال : والرَّفْغُ : وسَخُ الظفْرِ . وفي الحديث : أن النبي ( صلى الله عليه وسلم ) صلَّى فأَوْهَمَ في صلاته ؛ فقيل له : يا رسول الله كأَنك أوْهَمْتَ فقال : ( وكيف لا أُوهِمُ ورفْغُ أحدكم بين ظُفره وأَنْمُلَتِهِ ) . قال أبو عبيد : قال الأصمعي : جمع الرفْغِ أَرْفاغٌ ، وهي الآباط والمغَابِنُ من الجسد يكون ذلك في الإبل والناس . قال أبو عبيد : ومعناه في الحديث ما بين الأُنثيين وأصول الفخذين وهي من المغابنِ ، ومما يبين ذلك حديث عمر رضي الله عنه : ( إِذا التقى الرّفْغَان فقد وجبَ الغُسْلُ ) ، يريد : إذا التقى ذلك من الرَّجل والمرأة ولا يكون ذلك إلا بعد التقاء الخِتَانَيْنِ . قال : ومعنى الحديث الأول أن أحدكم يَحُكُّ ذلك الموضع من جسده فَيَعْلَقُ دَرَنَهُ ووَسَخُهُ بأصابعه فيبقى بين الظُّفْرِ والأَنْمُلَةِ إنما أنكر من هذا طول الأظْفَارِ وتركَ قصِّها حتى تطُول . وقال الليث : عيشٌ رَفِيغٌ : خصيبٌ وإنه لَفِي رَفاغةٍ ورفاغِيَةٍ ، وأنشد : تحتَ دُجُنَّاتِ النَّعيم الأَرْفَغِ أبو عبيد : الرَّفاغَةُ والرَّفْغُ : الْخِصبُ والسَّعَةُ . وقال أبو مالك : الرّفْغُ ألأمُ الوادي وشرُّه تُراباً ، وجاء فلان بمالٍ كَرَفْغِ التُّراب . قال أبو ذؤيب : أتَى قريةً كانت كثيراً طعامُها كَرَفْغِ التُّراب كل شيءٍ يَمِيرُها قال : والأرْفاغُ : السفلةُ من الناس ، الواحد رَفْغٌ . أبو زيد : الرَّفْغُ والرّقاقُ واحد وهو الأرض السهلة وجمعهُ رِفاغ والرُّفَغْنِيَةُ والرُّفَهْنِيَةُ : سَعَةُ العيش . فرغ : قال الليث : يقال : فَرَغَ يَفْرُغ وفَرِغَ يَفْرَغُ فراغاً وقُرىء : ( أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذَا فُزِّعَ ) ( سبأ : 23 ) ، وفُسِّر أنه فَرَّغ قلوبهم من الفزع . وأما قوله جلّ وعزّ : ( لاَ يَشْعُرُونَ وَأَصْبَحَ فُؤَادُ أُمِّ مُوسَى فَارِغاً إِن كَادَتْ لَتُبْدِى بِهِ لَوْلا ( صلى الله عليه وسلم ) 1764 أَن رَّبَطْنَا عَلَى قَلْبِهَا لِتَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ) ( القصص : 10 ) ، فإنه يُفَسَّرُ على وجهين ؛ أحدهما : أصبح فارِغاً من كل شيء إلا ذكر موسى ، والثاني : أن فؤادها أصبح فارغاً من الاهتمام بموسى لأن الله وعدها أن يردَّه عليها ، وكلا القولين يذهب إليه أهل التفسير والعربيَّة . وقال الليث في قوله : ( لاَ يَشْعُرُونَ وَأَصْبَحَ فُؤَادُ أُمِّ مُوسَى فَارِغاً إِن كَادَتْ لَتُبْدِى بِهِ لَوْلا ( صلى الله عليه وسلم ) 1764 أَن رَّبَطْنَا عَلَى قَلْبِهَا لِتَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ( أي خالياً من الصبر ، وقُرىء ( فُرُغاً ) أي مُفَرَّغاً . قال أبو منصور : القول ما ذكرناه لأهل التفسير ، لا ما قاله الليث برأيه . والفَرْغُ : مَفْرَغُ الدَّلو ، وهي خَرْقُهُ الذي يأخذ الماء ، والفِرَاغُ ناحيته التي يُصبُّ الماء منه ، وأنشد : تَسْقِي به ذاتَ فِراغٍ عَثْجَلاَ وقال الآخر : كأَنَّ شِدْقَيْهِ إذا تَهَكَّمَا فَرْغانِ مِن غَرْبَيْنِ قد تَخَرَّمَا قال : وفَرْغُهُ سَعَةُ خَرْقِهِ . وقال الأصمعي وأبو زيد وأبو عمرو : فُروغُ الدّلاءِ وثُروغُها : ما بين العَراقي ، الواحِدُ فَرْغٌ وثَرْغٌ . وأما الفِرَاغُ فكل إِناءٍ عند العرب فِراغٌ كذلك قال ابن الأعرابي ، والفَرْلأنِ : منزلان من منازل القمر أحدهما الفَرْغُ المُقَدَّمُ والآخر الفَرْغُ المؤخر ، وهما في بُرج الدَّلْو ، والإفراغُ : الصَّبُّ . قال الله جل وعز : ( أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا ) ( البقرة : 250 ) ، أي : اصبب . ويقال : افْتَرَغْتَ إذا صببتَ على نفسك ماءً ، ودرهمٌ مُفْرَغ : أي مصبوب في قالب ليس بمضروب ، وفرس فريغُ المشي ، هِمْلاَج وسَّاع وقد فَرُغَ فَراغَةً . وقال ابن السكيت : الفَرْغُ واحد الفُروغ وهو مخرج الماء من بين العَراقي . قال : ويقال : ذهب دمهُ فِرْغاً أي هدراً . وقال الشاعر : فإن تَكُ أذْوَادٌ أُصِبْنَ ونِسْوةٌ فَلَنْ تَذْهَبوا فَرْغاً بِقَتْلِ حِبالِ وطريق فَريغ : إذا كان واسعاً . وقال أبو كبير الهذليُّ : فَأَجَزْتُه بأَفلَّ تحسبُ أَثرهُ نهْجاً أبانَ بذي فريغٍ مَخْرفِ واسْتَفْرَغَ فلانٌ مجهودَهُ : إذا لمْ يبقِ منْ جهدهِ وَطاقتِه شيئاً ، وفرسٌ مُسْتَفْرَغُ : لا يدَّخِرُ من حضرهِ شيئاً . وقال الأصمعيُّ : الْفِرَاغ حوضٌ من أَدم وَاسعٌ ضخمٌ . قال أبو النَّجْمِ : طَاوِيَةٍ جَنْبَيْ فِرَاغٍ عَثْجَلِ ويقال عني بالْفِرَاغِ ضَرْعها أنَّهُ قد جَفَّ ما فيه من اللَّبنَ فتَغَضَّن . وقال امرؤُ القَيْسِ : وَنَحَتْ له عن أَرْزِ تَالئة فِلْقٍ فرَاغِ معابلٍ طُحْلِ أرادَ بِالْفِرَاغ هَا هُنَا نِصالاً عَرِيضةً . وقال أبو زيد : الْفِراغُ منَ النُّوقِ : الْغَزيرةُ الواسعةُ جرابِ الضَّرْعِ . وقال ابن الأعرابيِّ في قوله جلَّ وعزَّ : ( تُكَذِّبَانِ سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَا الثَّقَلاَنِ ) ( الرحمن : 31 ) ، أي : سنقصدكم .
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR19.227 harf(باب الفاء والراء وما يثلثهما)
(فرز) الفاء والراء والزاء أُصَيْلٌ يدل على عَزْل الشيء عن غيره. يقال: فرَزْت الشيءَ فرْزاً، وهو مفروز، والقِطعة فَِرْزة([1]) .*فرس) الفاء والراء والسين أُصَيل يدلُّ على وطءِ الشَّيء ودقِّه. يقولون: فَرَسَ عنقَه، إذا دقَّّها. ويكون ذلك من دقِّ العُنق([2]) من الذَّبيحة. ثم صيِّر كلُّ قتلٍ فَرْسا، يقال: فرَسَ الأسدُ فريستَه. وأبو فِراسٍ: الأسد. وممكنٌ أن يكون الفَرَس
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR874 harf- الفراغ: خلاف الشغل، وقد فرغ فراغا وفروغا، وهو فارغ. قال تعالى: ﴿سنفرغ لكم أيها الثقلان﴾ [الرحمن/31]، وقوله تعالى: ﴿وأصبح فؤاد أم موسى فارغا﴾ [القصص/10]، أي: كأنما فرغ من لبها لما تداخلها من الخوف وذلك كما قال الشاعر:
*كأن جؤجؤه هواء*
(هذا عجز بيت لزهير، وشطره:
*كأن الرحل منها فوق صعل*
وهو في ديوانه ص 9)
وقيل: فارغا من ذكره، أي أنسيناها ذكره حتى سكنت واحتملت أن تلقيه في اليم، وقيل: فارغا، أي:
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR998 harfف ر غ
هذا إناء ودرهم مفرغٌ ومفرّغ: مصبوب في القالب غير مضروبٍ.
و " هم كالحلقة المفرغة لا يدرى أين طرفاها ".
ودلوٌ واسعة الفروغ وهي مفارغ الماء بين العراقي واحدها فرغٌ وبه سميَ: فرغاً الدلو وهما كوكبان: كأن شدقيه إذا تهكّما فرغان من غربين قد تخرّما تهكّم: تغنّى.
وقال أمية بن أبي عائذ الهذليّ: وذكرها فيح نجم الفرو - غ من صيهب الحرّ برد السمال هم الحاملون المحسنون بقومهم إذا
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR5.167 harfالفَراغُ: الخَلاءُ، فَرَغَ يَفْرَغُ ويَفْرُغُ فَراغاً وفُروغاً وفَرِغَ يَفْرَغُ. وفي التنزيل: وأَصْبَحَ فُؤادُ أُمِّ موسى فارِغاً، أَي خالياً من الصبر، وقرئ فُرُغاً أَي مُفَرَّغاً. وفَرَّغَ المكانَ: أَخلاه، وقد قرئ: حتى إِذا فُرِّغَ عن قلوبِهم، وفسر: فَرَّغَ قلوبَهم من الفَزَعِ. وتَفْرِيغُ الظُّرُوفِ: إِخْلاؤها. وفَرَغْتُ من الشُّغُلِ أَفْرُغُ فُروغاً وفَراغاً وتَفَرَّغْتُ لكذا واستَفْرَغْتُ
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR258 harf* ف ر غ * * فَرَغض * من الشغل من باب دخل و * فَرَاغاً * أيضا و * تَفَرَّغَ * لكذا و * اسْتَفْرَغَ * مجهوده في كذا أي بذله و * فَرِغَ * الماء بالكسر * فَرَاغاً * أي انصب و * أفْرَغَهُ * غيره وحلقه * مُفْرَغَةٌ * أي مصمتة الجوانب و * تَفْرِيغُ * الظروف إخلاؤها
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR8.927 harfفرغ منه، أي: من الشغل، كمنع، وسمع ونصر، الأولى ذكرها يونس في كتاب اللغات، وهي والثانية لغتان في الثالثة، قال الصاغاني: وكذلك فرغ، بالكسر، يفرغ بالضم مركب من لغتين، فروغا، وفراغا، فهو فرغ ككتف، وفارغ، أي: خلا ذرعه، ومنه قوله تعالى: وأصبح فؤاد أم موسى فارغا أي خاليا من الصبر، ومنه يقال: أنا فارغ، وقيل: خاليا من كل شيء إلا من ذكر موسى عليه السلام، وقيل: فارغا من الاهتمام به، لأن الله تعالى وعدها أن
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR19.139 harfفَرَغَ
1 فَرَغَ ذ , [aor. فَرُغَ ; and app. فَرِغَ, aor. فَرَغَ and فَرُغَ , as below; inf. n. فُرُوغٌ and فَرَاغٌ; or, accord. to some, the latter is a simple subst., but it is more commonly used than the former;] said of a thing, It was, or became, empty, vacant, void, devoid, destitute, or unoccupied; syn. خَلَا. (Msb.) [You say, فَرَغَ مِنْ كَذَا It was, or became, empty, vacant, void,
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR2.277 harfفَرَغَ
فَرَغَ U ( n. ac. فَرَاْغ 22 , فُرُوْغ 27 ),
a. Became vacant, empty; was unoccupied, unemployed.
b. [ Min ], Finished with, ended, completed.
c. [ La or Ila ], Was ready for; undertook; devoted himself to.
d. ( n. ac. فُرُوْغ 27 ), Died.
فَرِغَ
فَرِغَ A ( n. ac. فَرَاْغ 22 , فُرُوْغ 27 ),
a. see supra (b) .
b. ( n. ac. فَرَغ 4 ), Was poured out ( water ).
فَرُغَ
فَرُغَ U (
Mücavir kökler37 mücavir (48 toplam)
- جالوت
1 ortak ayet · Câlut
- صدف
1 ortak ayet · Yüz çevirirler
- صبر
2 ortak ayet · Granit taş demektir
- ربط
1 ortak ayet · Rabat bağ, halka demektir
- قطر
1 ortak ayet · Maden eriyiğidir
- برز
1 ortak ayet · Bariz çıkıntı demektir
- زبر
1 ortak ayet · “Zebra”, derisi çizgili yaban eşeğidir
- فأد
1 ortak ayet · Fuad, Fevd somun ekmek demektir
- نقم
1 ortak ayet · Lokma, ağza alınan bir parça yemektir
- ثبت
1 ortak ayet · Sibat(Te) kayış demektir
- نفخ
1 ortak ayet · Körük demektir
- حدد
1 ortak ayet · Hadid demir demektir
Geçtiği ayetler(6)
وَلَمَّا بَرَزُوا لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُوا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
BoşaltCalut ve askerlerine karşı çıktıkları zaman, dediler ki: Ey Rabbımız, üzerimize sabır yağdır, ayaklarımıza sebat ver ve bizi kafirler güruhuna karşı muzaffer kıl.
وَمَا تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ
BoşaltSen; bizden, sırf Rabbımızın ayetleri gelince ona inandık diye intikam alıyorsun. Rabbımız; üzerimize sabır yağdır ve bizi müslümanlar olarak öldür.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | فرغ |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | خلو, صبب, خلص |
| Zıt Kök | شغل |
| Çekirdek Özet 1 | Kovanın su dökülen ağzından suyun bütünüyle boşalması, kabın içindekini tahliye etmesi |
| Çekirdek Özet 2 | Bir yükten, meşguliyetten veya duygusal doluluktan sıyrılarak bütünüyle yeni bir hedefe yönelme kabiliyeti |
| Çekirdek Özet 3 | Tükeniş değil; sonraki safhaya, ilahi tecelliye veya yeni bir sorumluluğa alan açan dinamik tahliye |
| Kritik Hata Riski | Kökün atıllık, tembellik veya mutlak yokluk gibi pasif bir boşluk sanılması; ilahi sıfatlarda acziyet çağrışımıyla anlaşılması |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| فر | Yarılma, ayrılma, açığa çıkma ve yayılma; فرق, فرج, فرد, فرش köklerinde olduğu gibi bir bütünü açma, aralama ve serbest bırakma hareketi | غ | Açılma ve ayrılma hareketine akışkanlık, içsel tahliye ve derinlemesine boşalma boyutu katarak bir kabın veya hacmin içindekini bütünüyle dışarı dökmesini ifade eder. |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ف | Ağız; açıklık, kenar, dışa açılan menfez | Suyun veya maddenin döküldüğü çıkış noktasını, kovanın veya kabın ağzını temsil eder. |
| ر | İnsan başı; başlangıç, üst yöneliş, öncelik | Tahliyenin yöneldiği istikameti, hareketin başladığı üst noktayı ve iradi yönelişi simgeler. |
| غ | Erken alfabede bağımsız işareti bulunmayıp ع (göz, su kaynağı) imgesinden türetilmiştir; hırıltılı ses derinlik ve örtü katar (türetme) | Kabın derinliğindeki muhtevanın kaynaktan çıkıp akmasını, içte hiçbir şey kalmayacak şekilde boşalmayı temsil eder. |
| فرغ | Bir açıklıktan (ağız) başlayarak derinlikteki muhtevayı bütünüyle dışarı akıtma ve hacmi boşaltma hareketi | Kabın içindeki mevcudiyetin menfezden tahliye edilerek kabın yeni bir kabule hazır hale getirilmesini ve zihnin/vücudun diğer meşguliyetlerden arınmasını ifade eder. |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Kovanın su dökülen ağzı (el-ferğ), kuyu kovasındaki suyun veya bir kaptaki sıvının bütünüyle dökülüp boşaltılması; karşılıksız akıtılan kan (zehebe demuhû ferğan). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Erken dönem şiirinde kovanın ağzından suyun gürül gürül dökülmesi tasvir edilirken kullanılmıştır: كأن شدقيه إذا تهكما / فرغان من دلوين قد تخرما (Deve veya atın genişleyen ağzı, yarılmış iki kovanın dökülen ağızlarına benzetilir). |
| Erken Arapça kullanım | İçi boşaltılmış, ek yeri olmayan yüzük veya dökme metal için «el-halkatü’l-müfrağa» tabiri kullanılmış; kişinin rızık genişliği ve zihin rahatlığı için «el-bâlü’l-fâriğ» deyimi yerleşmiştir. |
Kaynak Lisān al-ʿArab, Maqāyīs al-Lugha, Kitābü’l-ʿAyn, Asās al-Balāgha.
Sami etimolojik katman
Arapça فرغ kökü, Batı Sami dillerindeki boşalma, tahliye olma, kabı devirme veya dökme anlam alanıyla morfolojik ve semantik bakımdan örtüşür. İbranice ve Aramice/Süryanice katmanlarda doğrudan aynı kök harfleriyle birebir paralel sınırlı olmakla birlikte, boşluk, aralık ve dışa akıtma semantiğini taşıyan köklerle kavramsal eşdeğerlik gösterir. Güney Sami (Eski Güney Arapça ve Ge'ez) havzasında bir işi bitirme, terk etme ve serbest kalma anlam katmanları mevcuttur. Arapçada kök, hem kabın içindekini dökmesi (geçişli / if'âl) hem de kabın bütünüyle boş kalması (geçişsiz) biçiminde iki kutuplu bir gelişme göstermiş; kovanın dökülen ağzı olan somut göçebe nesnesinden soyut zihinsel ve dini yöneliş kavramına pürüzsüzce evrilmiştir.
Güven Güçlü
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Payne Smith, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | فر çekirdeğinden türeme somut nesne adı | Kovanın su akıtan iki kulağı ve ağzı (el-ferğân) isminden dökme fiiline, oradan meşguliyetin bitmesi anlamında soyut boşluğa geçilmiştir. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | Güney Sami ve Kuzeybatı Sami anlam paralelliği | Suyun dökülmesi, yerin ve vaktin serbest kalması, yükten arınma anlam matrisiyle bölgesel köklerle semantik ortaklık taşır. | Güçlü |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik boşalma ve akıtma biçimleri | Çad ve Berberi dillerindeki sıvı dökme ve kabı tahliye etme tasvirleriyle kavramsal benzerlikler görülür. | Muhtemel |
Kaynak Maqāyīs al-Lugha, David Cohen, Lisān al-ʿArab.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| فرغ | Anlamlı | Boşalmak, dökmek | Kabın veya zihnin içindekini tahliye edip hazır hale gelmesi | Hedef kök; Kur'an'da geçer |
| فغر | Anlamlı | Ağzı sonuna kadar açmak | Bir menfezin, kuyunun veya ağzın alabildiğine açılması | Açıklık çekirdeği ortak; Kur'an'da geçmez |
| رفغ | Anlamlı | Bolluk, genişlik, refah | Hayatın darlıktan çıkıp genişlemesi, rahat nefes alma hali | Genişlik ve darlıktan kurtulma bağı; Kur'an'da geçmez |
| رغف | Anlamlı | Hamuru toparlayıp somun yapmak | Ekmeği şekillendirip düzlemek, bir araya getirmek | Maddi şekil verme; Kur'an'da geçmez |
| غفر | Anlamlı | Örtmek, korumak, bağışlamak | Günahı örtüp kulun üzerinden sorumluluk yükünü kaldırmak | Yükü hafifletme ve koruma yönüyle akraba; Kur'an'da geçer |
| غرف | Anlamlı | Avuçlamak, çekip çıkarmak | Bir kaptan veya sudan avuçla alıp tahliye etmek | Sıvıyı kaptan çıkarma hareketiyle doğrudan irtibatlı; Kur'an'da geçer |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| فرغ | Merkez | Tahliye, dökülme, arınma | İçindekini dökerek yeni bir işe hazır ve serbest hale gelme | Hem dökmeyi hem de kabın boş kalmasını kuşatan çift yönlü kök |
| خلو | Komşu | Yalnızlık ve boşluk | Mekânın veya zamanın maddeden büsbütün arınması; tenhalık | خلو durağan boşluğu, فرغ ise hareketli tahliyeyi öne çıkarır |
| صبب | Komşu | Sıvı akıtma, dökme | Bir sıvının yukarıdan aşağıya akıtılması eylemi | صبب yalnızca akışı anlatır, فرغ ise kabın içini tamamen boşaltmayı içerir |
| خلص | Komşu | Saflaşma, kurtulma | Karışık maddelerden arınıp katışıksız hale gelme | خلص arılık ve saflığa, فرغ ise hacmin tahliyesine odaklanır |
| شغل | Zıt | Doluluk, alıkoyma | İnsanı veya kabı başka bir şeye yer bırakmayacak biçimde doldurma | Kapasitenin tüketilmesi, vaktin veya hacmin dolu olması hali |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | فرغ | Boşalmak, dökmek, yönelmek | Kabın tahliyesi, sabrın bolca indirilmesi ve bir işi bitirip diğerine adanma | Kesin |
| Latince | Vacare, effundere | Boş olmak, dökmek, kendini vermek | Vacare boşluğu ve bir işe vakit ayırmayı; effundere ise bütünüyle dökmeyi karşılar. | Güçlü |
| İngilizce | To empty, to pour out, to devote oneself | Boşaltmak, dökmek, teksif olmak | To empty kabın boşalmasını, to pour sabrın dökülüşünü, devote ise zihnin tahliye edilip adanmasını verir. | Kesin |
| Almanca | Entleeren, ausschütten, sich widmen | Boşaltmak, dökmek, kendini vakfetmek | Ausschütten bolca dökmeyi, sich widmen önceki meşguliyeti bitirip yeni işe yönelmeyi karşılar. | Güçlü |
| Fransızca | Vider, déverser, vaquer | Boşaltmak, dökmek, meşguliyetten çıkmak | Déverser sabır veya erimiş bakır dökmeyi, vaquer ise serbest kalıp bir şeye yönelmeyi anlatır. | Güçlü |
Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Lane's Arabic-English Lexicon.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا | Bolca ve kesintisiz sabır dökülmesi, mukavemet zerk edilmesi | Düşmanla karşılaşma ve ölüm tehdidi karşısında metanet talebi; Bakara 2:250, A'râf 7:126 |
| أُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا | Maddi eriyiğin dökülerek boşlukların kapatılması | Sed yapımında erimiş bakırın demir kütleleri arasına dökülmesi; Kehf 18:96 |
| سَنَفْرُغُ لَكُمْ | Bütünüyle hesaba çekmeye yönelme, kesin irade beyanı | Kıyamet günü ilahi adaletin tecellisi için mühletin bitişi ve hesaba kastetme; Rahmân 55:31 |
| فَارِغًا | Duygusal ve zihinsel sarsıntı, sabır ve tedbirin boşalması | Hz. Musa'nın annesinin kalbindeki tüm dünyevi düşüncelerin silinip dehşetle dolması; Kasas 28:10 |
| فَإِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْ | Bir ameli, ibadeti veya tebliğ yükünü tamamlayıp diğerine koyulma | Peygamberî davette bir safhanın bitimiyle hemen yeni bir ibadet ve gayrete yönelme; İnşirâh 94:7 |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Rahmân 55:31 ayetindeki ilahi irade ve fiil sıfatları | Allah'ın bir işle meşgulken diğerinden alıkonulmayacağı (لا يشغله شأن عن شأن); ayetin meşguliyetten kurtulma değil, hesaba kesin yöneliş olduğu | Teşbihten tenzihe geçiş; iradenin tek bir hedefe kilitlenmesi |
| Fıkıh | İbadetlerde zihinsel arınma, borçtan ve meşguliyetten zimmetin beraati | Namazda kalbin dünya telaşından boşalması (farâğu'l-kalb); hac ve diğer amellerin edasından sonraki mükellefiyetin kalkması | Hukuki ve ruhi mükellefiyetin tahliyesi |
| Tefsir | İnşirâh 94:7 ve Kasas 28:10 ayetlerinin bağlamsal tahlili | Anne kalbinin Musa haricindeki her şeyden boşalması veya sabrının tükenmesi; peygamberin risalet görevini bitirince duaya yönelmesi | Dinamik vazife değişimi ve psikolojik boşalım |
| Hadis | Zaman ve sıhhat nimetlerinin kıymeti; sabır niyazı | İki nimet vardır ki insanların çoğu onda aldanmıştır: Sağlık ve boş vakit (el-farâğ); dua ederken sabrın üzerimize boşaltılması talebi | Vaktin atıl bırakılmaması, imkân alanının ibadetle doldurulması |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Kulun ibadet ve ubudiyet yönelişi | Tecerrüd ve ihlas | Kalbi masivadan boşaltarak ilahi vahye ve amele hazır hale getirme | Kalp önceki meşgalelerden arınmadıkça hakiki marifet ve sabır oraya dökülemez. | Kesin |
| İlmi | Zihinsel kapasite ve metodoloji | Önyargılardan arınma (tahlil ve tahliye) | Yeni bilgiye yer açmak için zihni gereksiz yük ve peşin fikirlerden temizleme | Bilimsel kavrayış, önceki meşguliyetlerin ve tortuların zihinden boşaltılmasıyla mümkündür. | Güçlü |
| Siyasi | Hükümranlık ve adalet icrası | Kararlılık ve odaklanma | Devlet mekanizmasının dağınık işleri bırakıp temel krize ve adalete kilitlenmesi | İdarenin tali sorunları tüketip esas meseleye (hesap sorma, imar) bütünüyle yönelmesi. | Güçlü |
| İktisadi | Kaynak kullanımı ve iş gücü | Atıl kapasitenin üretime tahsis edilmesi | Boşta kalan emeğin veya sermayenin vakit kaybetmeksizin yeni bir üretime aktarılması | Bir görevi bitiren iş gücünün durmaksızın katma değer üreten bir sonraki amele sevk edilmesi. | Güçlü |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Termodinamik tahliye ve bellek sıfırlaması (buffer flush) | Bir sistemin yeni bir girdiyi işleyebilmesi için mevcut yükünü dışarı aktarması ve potansiyel enerjiyi işe dönüştürmesi hali | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Psikolojik katarsis ve rol değişimi dinamiği | Bireyin travmatik veya yoğun bir duygusal evreyi boşaltarak yeni bir toplumsal/psikolojik vazifeye hazır hale gelmesi | Güçlü |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökün yalnızca modern Türkçedeki «boş vakit», «avarelik», «işsizlik» ve «eylemsizlik» kalıbına sıkıştırılması. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kök Kur'an'da asla durağan ve tembel bir boşluğu anlatmaz; bir doluluğun dökülerek tahliye edilmesi, ardından hemen başka bir gayretle doldurulması gereken dinamik bir eşiktir. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | İnşirâh Suresi'ndeki emrin pasif bir istirahat sanılması veya Rahmân Suresi'ndeki ilahi fiilin haşa önceden meşgul olup sonra boşa çıkan bir beşeri zaaf gibi yorumlanması. |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın insan hayatına yüklediği dinamizmi, görevin bitimsizliğini ve sabrın gökten damla damla değil, kovanın ağzından dökülürcesine gür bir tecelliyle istendiğini kavramak için merkezidir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Cihat ve sabır ayetlerinde (Bakara 2:250, A'râf 7:126), davet ve kulluk temposunu belirleyen ayetlerde (İnşirâh 94:7) ve kıyamet hesabı sahnelerinde (Rahmân 55:31) belirleyicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Müslümanın hayatında atıl, amaçsız ve boş bir zaman dilimi olabileceği vehmini çökertir; sabrın edilgen bir katlanma değil, boşaltılan bir sebat zırhı olduğunu gösterir. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamKovanın su akıtan geniş ağzından muhtevanın bütünüyle dışarı dökülmesi, kabın içindeki sıvının boşaltılarak hacmin serbest kalması.
- Soyut anlamBir sorumluluğu, meşguliyeti, duygusal sarsıntıyı veya ameli nihayete erdirip, yeni bir ilahi tecelliyi ve görevi karşılamak üzere zihni ve iradeyi bütünüyle serbest kılma hali.
- Sistematik karşılıkDinamik devir-daim ilkesi; hiçbir kabın veya vaktin atıl bırakılmayıp tahliyenin derhal yeni bir dolum ve gayretle (nasab) ikame edildiği kesintisiz sorumluluk sistemi.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde mevcut meşguliyet veya doluluk durumunu, içteki yükün veya vazifenin dışarıya bütünüyle tahliyesini (ferâğ), bu tahliye neticesinde ortaya çıkan serbest ve açık kapasiteyi, ise duraksamaksızın bu yeni alana yöneltilen gayret, amel veya ilahi tecelliyi (nasab/yeni hedef), ise kesintisiz devam eden yeni aktif hali temsil eder. Model, kökün pasif bir yokluk değil, ardışık ameller arasındaki tahliye ve intikal mekanizması olduğunu doğrular.