أمر
أ - م - ر
KÖK- 248 geçiş
- 226 ayet
- 76 sîga
- 13 sözlük
Murar acı bir ağacın adıdır. Kabuklarından ip yapılır. Mürre bu ağaçtan yapılan ipin adı olmuştur. İpin bükülmesinden tekrarlanan şeylere merre denmektedir. Gelip geçmek anlamındadadır. Sonra emerre söz geçirdi veya sözünü dnletti anlamında kullanılmaya başlanmış, emir buyurmak anlamındadır. “Merve“ yumuşak taş demektir. “Emerve“ yumuşattı, demektir. Sonra “vav“ düşmüş sülasiye dönüşmüş, sözünü geçirme anlamında “buyurmak“ manası kazanmıstır. Emirde cebir yoktur. Kişi emredene karşı değil, şeriata karşı sorumludur. Amir hatırlatıcıdır, münzirdir.devamı ›
Bu sayfa şu yazımları da kapsar: ءمر · امر
Notlarım
Sözlükler(13)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Murar acı bir ağacın adıdır. Kabuklarından ip yapılır. Mürre bu ağaçtan yapılan ipin adı olmuştur. İpin bükülmesinden tekrarlanan şeylere merre denmektedir. Gelip geçmek anlamındadadır. Sonra emerre söz geçirdi veya sözünü dnletti anlamında kullanılmaya başlanmış, emir buyurmak anlamındadır. “Merve“ yumuşak taş demektir. “Emerve“ yumuşattı, demektir. Sonra “vav“ düşmüş sülasiye dönüşmüş, sözünü geçirme anlamında “buyurmak“ manası kazanmıstır. Emirde cebir yoktur. Kişi emredene karşı değil, şeriata karşı sorumludur. Amir hatırlatıcıdır, münzirdir.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR6.922 harfباب الرّاء والميم و و ا ي ء معهما
ر و م، و ر م، م و ر، ر م ي، ر ي م، م ر ي، م ي ر، ي م ر، ر أ م، أ ر م، م أ ر، أ م ر، م ر أ مستعملات
روم:
الرَّوْمُ: طَلَبُ الشَّيْءِ. والمَرامُ: المَطْلَبُ. رام يروم روماً ومراما: طَلَبَ.
ورم:
الوَرَمُ: مَعروفٌ، وقد وَرِمَ يَرِم وَرَمأ فهو وارمٌ.
ومَوْرِمُ الأضراس: أصول مَنابتها.
مور:
المَوْرُ: المَوْجُ.. والمَوْزُ: مصدر مار يمور، وهو الشّيء يَتَرَدَّدُ في
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR2.189 harfالأَمْرُ: واحدُ الأُمورِ. يقال: أَمْرُ فلانٍ مستقيمٌ، وأُمورُهُ مستقيمةٌ. وقولهم: لك عَلَيَّ أَمْرَةٌ مُطاعةٌ، معناه لك عليَّ أَمْرَةٌ أُطيعك فيها، وهي المرَّة الواحدة من الأمْرِ. ولا تقل إِمْرَةٌ بالكسر، إنَّما الإمْرَةُ من الولاية. وأَمَرْتُهُ بكذا أَمْراً. والجمع الأَوامِرُ. قال أبو عبيدة: آمَرتُهُ بالمد، وأَمَرْتُهُ، لغتان بمعنى كَثَّرْتُهُ. ومنه الحديث: "خيرُ المالِ مُهْرَةٌ مأمورةٌ، أو
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR yok33.014 harfر م ( وايء )
أمر ، رمى ، رام ، ريم ، مري ، مار ، مور ، مرأ ، أرم ، مرو ، ورم .
رمى : اللَّيث : رَمَى يَرْمِي رَمْياً ، فهو رامٍ ؛ وقال الله تعالى : ( وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَاكِنَّ اللَّهَ رَمَى ) ( الأنفال : 17 ) .
قال أبو إسحاق : ليس هذا نَفْي رَمْي النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) ولكنّ العرب خُوطبت بما تَعْقل .
ويُروى أنّ النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) قال لأبي بكر : ناوِلْني كَفّاً مِن
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR9.604 harf(باب الهمزة والميم وما بعدهما في الثلاثي)
(أمن) الهمزة والميم والنون أصلان متقاربان: أحدهما الأمانة التي هي ضدّ الخيانة، ومعناها سُكون القلب، والآخر التصديق. والمعنيان كما قلنا متدانيان. قال الخليل: الأَمَنَةُ مِن الأمْن. والأمان إعطاء الأَمَنَة. والأمانة ضدُّ الخيانة.
يقال أمِنْتُ الرّجُلَ أَمْناً وأَمَنَةً وأَماناً، وآمنني يُؤْمنني إيماناً. والعرب تقول: رجل أُمَّانٌ، إذا كان أميناً. قال
(باب الهمزة والميم وما بعدهما في الثلاثي) (أمن) الهمزة والميم والنون أصلان متقاربان: أحدهما الأمانة التي هي ضدّ الخيانة، ومعناها سُكون القلب، والآخر التصديق. والمعنيان كما قلنا متدانيان. قال الخليل: الأَمَنَةُ مِن الأمْن. والأمان إعطاء الأَمَنَة. والأمانة ضدُّ الخيانة. يقال أمِنْتُ الرّجُلَ أَمْناً وأَمَنَةً وأَماناً، وآمنني يُؤْمنني إيماناً. والعرب تقول: رجل أُمَّانٌ، إذا كان أميناً. قال الأعشى([1]): ولقد شَهِدْتُ التّاجِر الـ *** أُمّانَ موْرُوداً شرابُه وما كان أميناً ولقد أَمُنَ. قال أبو حاتم: الأمين المؤتَمِن. قال النابغة: وكنتَ أمينَهُ لو لم تخُنْه *** ولكن لا أمانَةَ لليماني([2])وقال حسّان: وَأمينٍ حَفَّظْتُه سِرَّ نفسي *** فوَعاهُ حِفْظَ الأمينِ الأمِينا([3])الأوّل مفعول والثاني فاعل، كأنّه قال: حفْظ المؤتَمَن المؤتَمِن. وبيْتٌ آمِنٌ ذو أَمْن. قال الله تعالى: ﴿رَبِّ اجْعَلْ هذا البَلَدَ آمِناً﴾ [إبراهيم 35]. وأنشد اللِّحيانيّ: ألم تعلَمي يا أَسْمَ وَيْحَكِ أَنَّني *** حَلَفْتُ يميناً لا أَخُون أمِيني([4])أي آمِني. وقال اللّحياني وغيره: رجلٌ أُمَنَة إذا كان يأمَنه الناسُ ولا يخافون غَائِلَتَهُ؛ وأَمَنَةٌ بالفتح يصدّق ما سَمِع ولا يكذِّب بشيءٍ، يثق بالناس. فأما قولهم: أعطيتُ فلاناً من آمَنِ مالي فقالوا: معناهُ مِن أعَزِّه عليّ. وهذا وإن كان كذا فالمعنى معنى الباب كلِّه، لأنّه إذا كان من أعزّه عليه فهو الذي تسكن نفسهُ. وأنشدوا قولَ القائل: ونِقِي بآمَن مالِنا أحسابَنَا *** و*نُجِِرُّ في الهَيْجَا الرّمَاحَ ونَدّعِي([5])وفي المثل: "مِن مَأمَنِه يُؤْتَى الحَذِر" ويقولون: "البَلَوِيُّ أخُوك ولا تأمَنْه([6])"، يُراد به التَّحذير. وأمّا التّصديق فقول الله تعالى: ﴿وَمَا أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنَا﴾ [يوسف 17] أي مصدِّقٍ لنا. وقال بعض أهل العلم: إن "المؤمن" في صفات الله تعالى هو أن يَصْدُق ما وَعَدَ عبدَه من الثّواب. وقال آخرون: هو مؤمنٌ لأوليائه يؤْمِنُهم عذابَه ولا يظلمُهم. فهذا قد عاد إلى المعنى الأوّل. ومنه قول النّابغة: والمؤمنِ العَائِذَاتِ الطَّيرِ يمسحُها *** رُكْبانُ مَكة بين الغِيلِ والسَّعَدِ([7])ومن الباب الثاني- والله أَعلمُ- قولنا في الدعاء: "آمين"، قالوا: تفسيره: اللهم افْعَل، ويقال هو اسمٌ من أسماء الله تعالى. قال: تباعَدَ مِنِّي فُطْحُلٌ وابنُ أُمِّهِ *** أَمِينَ فزادَ اللهُ ما بيننا بُعْدا([8])وربما مَدُّوا، وحُجّتُه قولُه([9]) يا رَبِّ لا تسلِبَنّي حُبَّها أبداً *** ويَرْحَمُ اللهُ عَبْداً قالَ آمِينَا (أمه) وأما الهمزة والميم والهاء. فقد ذكروا في قول الله: ﴿وادّكَرَ بَعْدَ أَمَهٍ﴾ [يوسف 45] على قراءة من قرأها كذلك([10])، أنّه النّسيان، يقال أمِهْتُ إذَا نسِيتَ. وذا حرفٌ واحد لا يقاسُ عليه. (أمو/ي) وأما الهمزة والميم [وما] بعدهما من المعتلّ فأصلٌ واحد. وهو عُبوديّة المملوكة. قال الخليل: الأمَة المرأة ذات عُبوديّة. تقول أقرّتْ بالأمُوَّة. قال: * كما تَهْدِي إلى العُرُساتِ آمِ([11]) * وتقول: تأمَّيْتُ فُلانةَ جعلتُها أَمَةً. وكذلك استَأْمَيْتُ. قال: * يرضَوْنَ بالتّعْبيدِ والتّأَمّي([12]) * ولو قيل: تَأَمّتْ، أي صارت أمةً، لكان صواباً. وقال في الأُمِيّ([13]): إذا تبارَين معاً كالأُمِيِّ *** في سَبْسَبٍ مطَّرِد القَتَامْ ولقد أَمِيتِ وتَأَمّيْتِ أُمُوّةً. قال ابنُ الأعرابيّ: يقال استَأْمَتْ إذا أَشْبَهَت الإماءَ، وليست بمستأميةٍ إذا لم تشبِهْهن وكذلك عبدٌ مستعبِدٌ. (أمت) الهمزة والميم والتاء أصلٌ واحد لا يقاس عليه، وهو الأَمْتُ، قال الله تعالى: ﴿لا تَرَى فِيهَا عِوَجاً ولاَ أَمْتاً﴾ [طه 107]. قال الخليل: العِوَج والأمْتُ بمعنىً واحد. وقال آخرون - وهو ذلك المعنى - إنّ الأمْتَ أن يغلُظ مكانٌ ويَرِقّ مكان. (أمد) الهمزة والميم والدال، الأمد: الغاية. كلمةٌ واحدة لا يقاس عليها. (أمر) الهمزة والميم والراء أصولٌ خمسةٌ: الأمر من الأمور، والأمر ضدّ النهي، والأَمَر النَّماء والبَرَكة بفتح الميم، والمَعْلَم، والعَجَب. فأمّا الواحد من الأمور فقولهم هذا أمرٌ رَضِيُتُه، وأمرٌ لا أَرضاه. وفي المثل: "أمْرٌ] ما أتَى بك". ومن ذلك في المثل: "لأمْرٍ ما يُسوَّد من يَسُوُد([14])". والأمر الذي هو نقيض النَّهْي قولك افعَلْ كذا. قال الأصمعيّ: يقال: لي عليك أمْرَةٌ مطاعَةٌ، أي لي عليك أنْ آمُرَكَ مرّةً واحدةً فتُطِيعَني. قال الكسائي: فلان يُؤامِرُ نفسَيْه، أي نفسٌ تأمره بشيءٍ ونفسٌ تأمره بآخَر. وقال: إنّه لأَمُورٌ بالمعروف ونَهِيٌّ عن المنكر([15])، من قوم أُمُرٍ. ومن هذا الباب الإمْرَة والإمارة، وصاحبها أميرٌ ومؤمَّر. قال ابن الأعرابيّ: أمَّرتُ فلاناً أي جعلتُه أميراً. وأَمَرْتُه وآمرتُه كلُّهن بمعنىً واحد([16]). قال ابنُ الأعرابيّ: أمر فلانٌ على قومه، إذا صار أميراً([17]). ومن هذا الباب الإمَّرُ الذي لا يزال يستأمِر النّاسَ وينتهي إلى أمرهم. قال الأصمعي: الإمّرُ الرّجل الضعيف الرأي الأحمق. الذي يَسمعُ كلامَ هذا [وكلام هذا([18])] فلا يدري بأيِّ شيءٍ يأخُذ. قال: ولستُ بِذِي رَثْيَةٍ إمَّرٍ *** إذا قِيدَ مُستكْرَهاً أَصْحَبَا([19])وتقول العرب: "إذا طلعت الشِّعرَى سَحَراً، ولم تَرَ فيها مَطراً، فلا تُلْحِقَنَّ فيها إمَّرَةً ولا إمَّراً"([20])، يقول: لا تُرسِل في إبلك رجلاً لا عقل له. وأمّا النّماء فقال الخليل: الأمَرُ النّماء والبَرَكة وامْرَأَةٌ أَمِرَةٌ أي مباركةٌ على زوجها. وقد أمِرَ الشّيء أَي كثُر. ويقول العرب: "من قَلَّ ذَلَّ، ومن أَمِر فَلّ"([21]) أَي من كثُرَ غَلَبَ. وتقول: أمِرَ بنو فلان أمَرَةً([22]) أي كثُروا وولدَتْ نَعَمُهُم. قال لبيد: إنْ يُغْـبَطُوا يَهْبِطُوا وإنْ أَمِرُوا *** يَوْماً يصيروا للهُلْكِ والنَّفَدِ([23])قال الأصمعيّ: يقول العرب: "خيرُ المالِ سِكّةٌ مَأْبُورَة، أو* مُهْرَةٌ مأمورة" وهي الكثيرةُ الولدِ المبارَكة. ويقال: أَمرَ الله مالـه وآمَرَه. ومنه "مُهرةٌ مأمورة" ومن الأوّل: {أَمَرْنا مُتْرَفِيها[الإسراء 16]. ومن قرأ (أَمَّرْنا) فتأويله وَلَّيْنا([24]). وأمّا المَعْلَمُ والمَوْعِد فقال الخليل: الأَمارة المَوْعِد. قال العجاج([25]): * إلى أمَارٍ وأمَارِ مُدَّتي([26]) * قال الأصمعيّ: الأمارة العلامة، تقول اجْعَلْ بيني وبينك أمَارة وأمَاراً. قال: إذا الشّمسُ ذرّتْ في البلادِ فإنّها *** أَمَارةُ تسليمي عليكِ فسلِّمي([27])والأمارُ أمارُ الطّريق: مَعالِمُه، الواحدة أَمارة. قال حُمَيد بن ثَور: بِسواءِ مَجْمَعَةٍ كأنَّ أمَارةً *** فيها إذا برزَتْ فَنيقٌ يَخْطِر([28])والأمَرُ واليَأْمُور([29]) العَلَم أَيضاً، يقال: جعلتُ بيني وبينه أمَاراً ووَقْتا ومَوْعِداً وأَجَلاً، كل ذلك أَمارٌ. وأمّا العَجَبُ فقول الله تعالى: ﴿لَقَدْ جِئْتَ شَيْئاً إمْراً﴾ [الكهف 71]. (أمع) الهمزة والميم والعين، ليس بأصل، والذي جاء فيه رجلٌ إمَّعَةٌ، وهو الضعيف الرّأْي، القائلُ لكلِّ أحدٍ أنا معَك. قال ابنُ مسعود: "لا يكونَنَّ أَحَدُكم إمَّعَةً"، والأصل "مع" والألف زائدة. (أمل) الهمزة والميم واللام أصلان: الأول التثبُّت والانتظار، والثاني الحَبْل من الرَّمل. فأمّا الأول فقال الخليل: الأمل الرَّجاء، فتقول أمَّلتُه أُؤَمِّله تأميلاً، وأَمَلْتُه آمُلُهُ أَمْلاً وإمْلَةً على بناء جِلْسَة. وهذا فيه بعضُ الانتظار. وقال أيضاً: التأمُّل التثبّت في النَّظر. قال([30]): تَأَمَّلْ خَليلي هَلْ تَرَى مِن ظعائنٍ *** تَحَمَّلْنَ بالعَلياءِ من فوق جُرْثُمِ وقال المرار: تَأَمَّلْ ما تَقُولُ وكُنْتَ قِدْماً *** قُطامِيَّاً تأمُّلُهُ قليلُ([31])القُطاميَّ: الصَّقْر، وهو مُكتَفٍ بنظرةٍ واحدة. والأصل الثاني قال الخليل: والأمِيلُ حبْلٌ من الرمل معتزِلٌ معْظَمَ الرّمل، وهو على تقدير فَعِيل، وجمْعُه أُمُل. أَنشد ابنُ الأعرابيّ: * وقد تجشّمت أمِيلَ الأمْلِ([32]) * تجشّمت: تعسَّفت. وأمِيل الأُمُلِ: أعظَمُها. وقال: فانصاعَ مذْعُوراً وما تَصَدَّفاً *** كالبَرْقِ يجتازُ أَمِيلاً أَعْرَفَا([33])قال الأصمعيّ: في المثل: "قد كان بينَ الأَميلَين مَحَلٌّ" يُراد قد كان في الأرض متّسَعٌ. ____________________ ([1]) انظر ديوانه ص54 واللسان (أمن 162). ([2]) ديوان النابغة 78. ([3]) ديوان حسان 414 بلفظ: "حدثته سر نفسي فرعاه". ([4]) ويروى: "لا أخون يميني" أي الذي يأتمنني. وقيل إن الأمين في هذا البيت بمعنى المأمون. انظر اللسان (أمن 160-161). ([5]) البيت للحادرة الذبياني في المفضليات (1: 43) ويروى: "بآمن" بكسر الميم. ([6]) البلوى: منسوب إلى بلى، وهم بنو عمرو بن الحاف بن قضاعة، انظر الإنباه على قبائل الرواة ص132. ([7]) والمؤمن، بالجر على القسم، أو هو عطف على "الذي" في البيت قبله. وهو كما في الديوان 24: فلا لعمر الذي مسحت كعبته *** وما هريق على الأنصاب من جسد وفي الأصل"والسند"، صوابه من الديوان. والسعد: أجمة بين مكة ومنى. ([8]) أنشده في اللسان (16: 167) برواية: "فطحل إذ سألته" وعلق عليه بقوله: "أراد: زاد الله ما بيننا بعداً. أمين". ([9]) البيت لعمر بن أبي ربيعة، كما في اللسان. ([10]) هي قراءة ابن عباس، وزيد بن علي، والضحاك، وقتادة، وأبي رجاء، وشبيل بن عزرة، وربيعة بن عمرو، وكذلك قرأها ابن عمر، ومجاهد، وعكرمة، باختلاف عنهم. وقرئ أيضاً إِمّة بكسر الهمزة وتشديد الميم. وقرأها الجمهور بضم الهمزة وتشديد الميم. انظر تفسير أبي حيان (5: 314) واللسان (أمه). ([11]) تهدي: تتقدم. ورواية اللسان (18: 47): "تردي" وصدره: * تركت الطير حاجلة عليه * ([12]) البيت لرؤبة في ديوانه 143 واللسان (18: 48). وقبله: *ما الناس إلا كالثمام الثم * ([13]) يقال "أُمي" و"أَمي" بضم الهمزة وفتحها، كما في أمالي ثعلب 643. ([14]) لعل أقدم من استعمل هذا المثل في شعره أنس بن مدركة الخثعمي، قال: عزمت على إقامة ذي صباح *** لأمر ما يسود من يسود انظر الحيوان (3: 81) وسيبويه (1: 116) والخزانة (1: 476). وأمثال الميداني (2: 130). ([15]) نقل في اللسان كلام ابن بري على "نهى" فروى العبارة: "نهو عن المنكر" وقال: كان قياسه أن يقال نهيّ، لأن الواو والياء إذا اجتمعتا وسبق الأول بالسكون قلبت الواو ياء. ([16]) المعروف في هذا المعنى صيغة التشديد فقط. ([17]) يقال أَمَر وأَمُر وأَمِر، بفتح الهمزة وتثليث الميم. ([18]) زدتها مطاوعة للسياق. ([19]) البيت لامرئ القيس في ديوانه 156 واللسان (أمر 92): والرثية: الضعف، والحمق. وفي الأصل واللسان: "ريثة" صواب روايته من الديوان وأمالي ثعلب 45 واللسان (2: 9). ([20]) انظر أمالي ثعلب ص558. ([21]) بالفاء، والتي قبلها بالقاف من القلة. وفي اللسان (14: 46) بالفاء في الموضعين، محرف. ([22]) في الأصل: "أمارة" صوابه من القاموس، يقال: أمر أمراً وأمرة. ([23]) البيت في ديوان لبيد ص19 طبع فينا 1880. وقد أنشده في اللسان (هبط 300) برواية: "يوماً فهم للفناء". وفي (أمر 88): "يوماً يصيروا للهلك والنكد". وهذه الأخيرة هي رواية الديوان. ([24]) انظر: أمالي ثعلب ص609. ([25]) في الأصل: "الحجاج"، تحريف. انظر ديوان العجاج ص6 واللسان (5: 93). ([26]) في الأصل: "مدى"، محرف. وقبل البيت: * إذ ردها بكيده فارتدت * ([27]) رواية اللسان (5: 93): "إذا طلعت شمس النهار". ([28]) في اللسان: "كأن أمارة منها. ([29]) لم يذكرها في اللسان. وبدلها في القاموس: "التؤمور" قال: "التآمير الأعلام في المفاوز، الواحد تؤمور". ([30]) هو زهير، في معلقته. ([31]) البيت وتفسيره في اللسان (قطم) بدون نسبه. ([32]) سكن ميم "الأمل" للشعر. ([33]) البيت في اللسان (أمل). -
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR3.649 harf- الأمر: الشأن، وجمعه أمور، ومصدر أمرته: إذا كلفته أن يفعل شيئا، وهو لفظ عام للأفعال والأقوال كلها، وعلى ذلك قوله تعالى: ﴿إليه يرجع الأمر كله﴾ [هود/123]، وقال: ﴿قل: إن الأمر كله لله يخفون في أنفسهم مالا يبدون لك، يقولون: لو كان لنا من الأمر شيء﴾ [آل عمران/154]، ﴿أمره إلى الله﴾ [البقرة/275] ويقال للإبداع: أمر، نحو: ﴿ألا له الخلق والأمر﴾ [الأعراف/54]، ويختص ذلك بالله تعالى دون الخلائق وقد حمل على
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR1.562 harfأ م ر
إنه لأمور بالمعروف نهو عن المنكر.
وأمرت فلاناً أمره أي أمرته بما ينبغي له من الخير.
قال بشر بن سلوة: ولقد أمـرت أخـاك عمـراً أمـره فعصى وضيعه بذات العجـرم وقال دريد: أمرتهمـو أرمي بمنعرج اللوى وأتمرت ما أمرتني به: امتثلت.
وفلان مؤتمر: مستبد.
يقال: فلان لا يأتمر رشداً أي لا يأتي برشد من ذات نفسه.
قال: ويعدو على المرء ما يأتمر وتقول أمرته فأتمر.
وأبـى أن يأمـر
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR21.182 harfالأَمْرُ: معروف، نقيض النَّهْيِ. أَمَرَه به وأَمَرَهُ؛ الأَخيرة عن كراع؛ وأَمره إِياه، على حذف الحرف، يَأْمُرُه أَمْراً وإِماراً فأْتَمَرَ أَي قَبِلَ أَمْرَه؛ وقوله:
ورَبْرَبٍ خِماصِ
يَأْمُرْنَ باقْتِناصِ
إِنما أَراد أَنهنَّ يشوّقن من رآهن إِلى تصيدها واقتناصها، وإِلا فليس لهنَّ أَمر. وقوله عز وجل: وأُمِرْنا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ العالمين؛ العرب تقول: أَمَرْتُك أَن تفْعَل ولِتَفْعَلَ وبأَن تفْعَل،
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR1.310 harf* أ م ر * يقال أمر فلان مستقيم و * أمورُهُ * مستقيمة و * أمَرَهُ * بكذا والجمع * الأوامِرُ * و * أَمَرَهُ * أيضا كثره وبابهما نصر ومنه الحديث ﴿خير المال مهرة * مَأمورةٌ * أو سكة مأبورة﴾ أي مهرة كثيرة النتاج والنسل } * وآمَرَهُ * أيضا بالمد أي كثره و * أَمِرَ * هو كثر وبابه طرب فصار نظير علم وأعلمته قال يعقوب ولم يقل أحد غير أبي عبيدة * أمَرَهُ * من الثلاثي بمعنى كثره بل من الرباعي حتى قال
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR21.981 harfالأمر معروف، وهو ضد النهي، كالإمار والإيمار، بكسرهما الأول في اللسان، والثاني حكاه أهل الغريب، وقد أنكرهما شيخنا واستغرب الأخير، وقد وجدته عن أبي الحسن الأخفش، قال: وأمر بالكسر مال بني فلان إيمارا: كثرت أموالهم، ففي كلام المصنف نظر وتأمل.
والآمرة، وهو أحد المصادر التي جاءت على فاعلة كالعافية، والعاقبة والخاتمة.
أمره وأمره به، الأخيرة عن كراع، وأمره إياه على حذف الحرف يأمره أمرا وإمارا.
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR yok32.438 harfMadde başı: امرأَمَرَهُ
1 أَمَرَهُ ذ , (T, S, M, &c.,) aor. اَمُرَ , (M, &c.,) inf. n. أَمْرٌ (T, S, M, Msb, K) and اِمَارٌ, (M, L, K,) which latter, however, is disapproved by MF, (TA,) and اِيمَارٌ is syn. therewith, (K,) but this also is disapproved by MF, and deemed by him strange, [being by rule the inf. n. of ↓ آمَرَهُ, respecting which see what follows,] (TA,) and آمِرَةٌ, (M, K,) which is one of the
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR2.539 harfMadde başı: ءمرأَمَرَ
أَمَرَ U ( n. ac. أَمْر 1 , آمِرَة 15t , اِمَاْر 23 )
a. [ acc. & Bi ], Commanded, ordered, enjoined, bade to.
b. Ruled, governed, held sway.
أَمِرَ
أَمِرَ A ( n. ac. أَمْر 1 ) أَمُرَ U ( n. ac. اِمْرَة 2t , اِمَاْرَة 23t )
a. Became an emīr, prince.
b. [ 'Ala ], Ruled, held sway over.
c. Was plentiful.
أَمَّرَ
أَمَّرَ II ,
a. Made, appointed commander, governor, ruler,
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR112.805 harfMadde başı: ءمرءمر
1.BAB
أَمَرَ - يَأْمُرُ
أَمَرَ - يَأْمُرُ - أَمْر - أُمْوْر - أَمَّار - أَمَّارة
إِئْتَمَر - يَأْتَمِرُ
أَمَرَ - يَأْمُرُ + كائن + كائناً +بـِ شيء أوأمر: يصدر الأمر: إصدار برنامج من التعليمات التي تحدد مسبقاً ليسير وفقها فعل ما للوصول إلى غايته
﴿ولا يأمركم أن تتخذوا الملائكة والنبيين أربابا أيأمركم بالكفر بعد إذ أنتم مسلمون﴾
{إن الله يأمر
Mücavir kökler277 mücavir (594 toplam)
- قضي
24 ortak ayet · “Kadb” kesici alet; “ba” “va”va dönüşmüş “kadeve” ve…
- نكر
13 ortak ayet · Tanınmayan
- أله
112 ortak ayet · Lah bir şeyi kapatmak için üstüne örtülen örtü demektir
- عرف
14 ortak ayet · Tanınan ile
- نهي
12 ortak ayet · Nihayet, son demektir
- فعل
16 ortak ayet · Fa’l “Fa’l” “yapmak” demektir
- عزم
5 ortak ayet · Kesin karar
- عصي
8 ortak ayet · İsyan eder
- وبل
4 ortak ayet · Odun demeti demektir
- قطع
8 ortak ayet · Kesinlikle keseceğim
- نزع
6 ortak ayet · Gerilmiş yay demektir
- روح
9 ortak ayet · Reyhan kokulu çiçeğin adıdır
Geçtiği ayetler(226)
بَدِيعُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
EmirGöklerin ve yerin yaratanıdır. Bir şeyin olmasını isteyince ona sadece «ol», der, o da oluverir.
قَالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قَالَ كَذَلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
EmirMeryem dedi ki: Rabbım; bana bir beşer dokunmamışken, benim nasıl çocuğum olabilir? Melekler de: Allah, dilediğini öylece yaratır ve bir şeyin olmasını dilerse, ona; ol, der de oluverir, dediler.
… وَلَوْ تَوَاعَدْتُمْ لَاخْتَلَفْتُمْ فِي الْمِيعَادِ وَلَكِنْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولًا لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَيَحْيَى …
EmirHani siz, o vakit vadinin yakın kenarında idiniz, onlar da öte yamacında idiler. Kervan ise sizden daha aşağıda idi. Eğer bir yerde buluşmak üzere sözleşseydiniz; muhakkak ki vaktini ta’yinde ihtilafa düşerdiniz. Fakat Allah, işlenmesi gerekli olan emri yerine getirmek için yaptı. Ta ki helak olan; apaçık bir delilden dolayı helak olsun, yaşayan da apaçık bir delilden dolayı yaşasın. Ve muhakkak ki Allah; Semi’dir, Alim’dir.
وَإِذْ يُرِيكُمُوهُمْ إِذِ الْتَقَيْتُمْ فِي أَعْيُنِكُمْ قَلِيلًا وَيُقَلِّلُكُمْ فِي أَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولًا وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ
EmirHani, karşılaştığınız zaman; Allah, yapılmış bir emri yerine getireceğinden onları gözlerinizde az gösteriyor, sizi de onların gözünde azaltıyordu. Ve işler Allah’a döndürülür.
وَجَاءُوا عَلَى قَمِيصِهِ بِدَمٍ كَذِبٍ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ
EmirOnlar sahte bir kan ile gömleğini getirdiler. Dedi ki: Hayır, nefisleriniz sizi aldatıp bir işe sürüklemiş. Artık bana güzelce bir sabır gerekir. Sizin şu anlattıklarınıza karşı yardımına sığınılacak, Allah’tır.
قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِيلٌ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَنِي بِهِمْ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ
EmirYa’kub dedi ki: Hayır, nefisleriniz sizi aldatıp bir işe sürüklemiş. Artık bana sabır gerekir. Umulur ki Allah, onların hepsini birden bana getirecektir. Muhakkak ki Alim, Hakim O’dur O.
قَالَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَلَا أَعْصِي لَكَ أَمْرًا
EmirO da: İnşallah sabrettiğimi göreceksin, sana hiç bir işte karşı gelmeyeceğim, dedi.
قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَقْضِيًّا
EmirBu böyledir, zira Rabbın; bu, Bana kolaydır, onu insanlar için bir ayet ve katımızdan bir rahmet kılacağız, buyuruyor, dedi. Ve iş, olup bitti.
مَا كَانَ لِلَّهِ أَنْ يَتَّخِذَ مِنْ وَلَدٍ سُبْحَانَهُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
EmirOğul edinmek Allah’a asla yakışmaz. O münezzehtir. Bir işin olmasını istedi mi, ona sadece; ol, der, o da oluverir.
قَالَتْ يَاأَيُّهَا الْمَلَأُ أَفْتُونِي فِي أَمْرِي مَا كُنْتُ قَاطِعَةً أَمْرًا حَتَّى تَشْهَدُونِ
EmirDedi ki: Ey ileri gelenler, vereceğim emir hakkında bana görüşünüzü söyleyin. Siz, benim yanımda bulunmadıkça bir iş hakkında kesin bir hüküm veremem.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | أمر |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Hemzeli |
| Bağlamsal Yakın Kökler | حكم, قضى, وصى |
| Zıt Kök | نهى |
| Çekirdek Özet 1 | Bir işi belirginleştirmek, öne çıkarmak, yön gösteren işaret koymak ve çoğalma |
| Çekirdek Özet 2 | İlahi iradenin varlık ve şeriat alanındaki yönlendirici, var edici ve bağlayıcı tasarrufu |
| Çekirdek Özet 3 | Yetki, buyruk ve varoluşsal işleyişin meşruiyet zeminini tek bir merkezde birleştiren ilke |
| Kritik Hata Riski | Kökün yalnızca baskıcı bir «buyruk» veya salt «siyasi talimat» sanılarak ontolojik ve şer‘i boyutunun gözden kaçırılması |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| أم | Bir yöne yönelme, başlangıç noktası, asıl ve ana kaynak olma; nitekim أمم yönelmek ve önder olmak, أمن güvende ve sabit kalmak, أمد nihai hedefe uzanmak, أمل beklentiyle bir hedefe yönelmek anlamındadır | ر | İnsan başı ve zirve çağrışımı yapan harfin eklenmesiyle yönelme ve kaynaklık eylemi; yetkili bir baştan sadır olan, öne çıkarılan yönlendirici işaret, buyruk ve somut iş hâline dönüşmüştür |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ا | Öküz başı; güç, öncülük, başlangıç | Eylemi başlatan ilk iradeyi, yönlendirici gücü ve otoritenin kaynağını temsil eder |
| م | Su; akış, çokluk, derinlik | Gücün yayılmasını, varlık alanına akışını, bereketi ve kuşatıcı etkisini ifade eder |
| ر | İnsan başı; baş, ilk, üst | Eylemin bir hiyerarşi, akıl ve öncülük merkezinden yönlendirildiğini gösterir |
| أمر | Gücün baştan akarak yönlendirmesi | Yetki sahibi bir kaynaktan (baş) çıkarak varlık ve eylem sahasına yön veren, düzen kuran ve işleri belirleyen iradi akış |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Çölde yol bulmak için dikilen belirgin işaret taşı veya tepe (el-emere / el-emâr); ayrıca sürünün veya nesnenin çoğalıp büyümesi, bereketlenmesi |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Bişr b. Ebî Hâzim (veya Bişr b. Selve): ولقد أمرت أخاك عمراً أمره / فعصى وضيعه بذات العجرم (Amr'a hayrına olacak doğru yolu ve işi açıkça gösterdim; fakat o Zâtü'l-Acrem'de buna karşı gelip işi zayi etti) |
| Erken Arapça kullanım | Yön gösterici işaret dikme, birinin hayrına olan işi ona bildirme, danışma ve ortak karar alma bağlamında istîmâr (istişare) |
Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab, Asās al-Balāgha.
Sami etimolojik katman
Sami dil ailesinde bu kök konuşma, bildirme ve görme/denetleme ekseninde köklü bir geçmişe sahiptir. Doğu Sami kolunda yer alan Akadcada amāru eylemi «görmek, denetlemek, gözlemlemek, bulmak» manasındadır ve teftiş yoluyla düzen kurmayı çağrıştırır. Batı ve Kuzeybatı Sami dillerinde ise kök sesli bildirim ve söze evrilmiştir: Ugaritçede ảmr «söylemek, buyurmak», İbranicede 'āmar (אָמַר) «söylemek, beyan etmek, emretmek», Ârâmîce ve Süryanicede 'emar (ܐܡܰܪ) «söylemek, konuşmak» anlamındadır. Arapçada ise kök salt bir söz söyleme eyleminin ötesine geçerek; yaptırım gücü olan söz (buyruk), varlığı şekillendiren ilahi irade (tekvînî emir) ve somutlaşmış durum veya iş (el-emr / el-umûr) katmanlarını bir araya getirmiştir. Excel notundaki kökün acı ağaç veya yumuşak taştan geldiği yönündeki türetmeler klasik Sami ses denklikleriyle örtüşmemekte olup, klasik filolojide kökün asıl omurgası «işaret koyma, bereket/çoğalma ve bağlayıcı irade beyanı» olarak kabul edilir.
Güven Kesin
Kaynak Brown-Driver-Briggs, HALOT, Payne Smith, The Assyrian Dictionary of the Oriental Institute of the University of Chicago (CAD).
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Çöl işaret taşı (el-emere), çoğalma (el-emer) ve bağlayıcı söz (el-emr) | Somut kılavuzluktan soyut yönetim ve buyruğa doğru anlam genişlemesi gerçekleşmiştir | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | Akadca amāru, İbranice 'āmar, Süryanice 'emar | Diğer Sami dillerinde «görmek» ve «söylemek» iken Arapçada «yetkiyle yönlendirmek ve iş» anlamında merkezileşmiştir | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik ortak söz/denetim kökleri | Temel kökün sözel bildirim ve görünür kılma matrisinden türediği kabul edilir | Muhtemel |
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Gesenius, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| أمر | Anlamlı | Emretmek, iş, çoğalmak, işaret | Hedef köktür; bağlayıcı buyruk ve her türlü durum veya mesele | Kur'an'da geçer |
| أرم | Anlamlı | Yok etmek, işaret taşları dikmek, kökünden kesmek | İrem kavmi ve çöl işaret taşları (ârâm) ile ilişkilidir | Kur'an'da geçer |
| مأر | Anlamlı | Düşmanlık etmek, arasını bozmak | İki taraf arasına fitne ve nifak sokmak anlamındadır | Kur'an'da geçmez |
| مرأ | Anlamlı | Kolay yutulmak, boğazdan rahat geçmek, erkek/insan | Sindirimi kolay, afiyet veren gıda ve kişilik olgunluğu (mürüvvet) | Kur'an'da geçer |
| رأم | Anlamlı | Şefkat göstermek, yavrusunu benimsemek | Dişi devenin yavrusunu koklayıp bağrına basması ve alışması | Kur'an'da geçmez |
| رمأ | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bağımsız anlamlı bir kök olarak kaydedilmemiştir | Kur'an'da geçmez |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| أمر | Merkez | Yönlendirme ve yetki | Bir fiilin yapılmasını kesin olarak istemek veya varlığı yöneten durum/iş | Hem sözlü buyruğu hem de ontolojik tasarrufu ve işi kapsar |
| حكم | Komşu | Yargı ve engelleme | Fesadı engellemek üzere adaleti tesis eden bağlayıcı karar | أمر talebe, حكم ise çekişmeyi bitirmeye ve dengeye odaklanır |
| قضى | Komşu | Hükmü bitirme ve infaz | Bir işi kesin sonuca ulaştırmak, tamamlamak ve hükme bağlamak | أمر yönlendirici başlangıcı, قضى nihai sonucu bildirir |
| وصى | Komşu | Nasihat ve bağlama | Şefkat ve sorumluluk devri içeren devamlı talimat | أمر mutlak itaati talep ederken وصى öğüt ve emanet ağırlıklıdır |
| نهى | Zıt | Vazgeçirme ve alıkoyma | Bir fiilin yapılmamasını istemek ve akılla sınırlamak | أمر var etmeye ve yapmaya, نهى durdurmaya ve terk etmeye yöneliktir |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | أمر | Buyruk, iş, tasarruf | Sözlü talimat, varoluşsal iş ve durum bütünlüğü | Kesin |
| Latince | Imperium, mandatum, res | Yetki, buyruk, mesele/şey | Imperium otoriteyi, res ise أمر kelimesinin «iş/şey» (umûr) yönünü karşılar | Güçlü |
| İngilizce | Command, decree, affair, matter | Emir, ferman, mesele, olgu | Tekil bir kelime kökün hem buyruk hem de genel iş anlamını aynı anda kuşatamaz | Güçlü |
| Almanca | Befehl, Gebot, Angelegenheit | Buyruk, yasa/emir, mesele | Gebot ahlaki/dini emri, Angelegenheit iş ve durumu ifade eder | Güçlü |
| Fransızca | Ordre, commandement, affaire | Düzen/emir, buyruk, iş | Ordre hem buyruk hem düzen boyutuyla kökün ontolojik yönüne yaklaşır | Güçlü |
Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| el-Emr (tekvînî) | Yaratma, ilahi iradenin anlık icrası | Varlıkların «Ol» (Kün) sözüyle icat edilmesi bağlamı; örnek: A‘râf 7:54, Yâsîn 36:82 |
| el-Emr (teşrîî) | Şeriat, dini yükümlülük ve hüküm | Helal, haram ve amelî mükellefiyet bildiren ayetler; örnek: Bakara 2:222, Nahl 16:90 |
| el-Emr (kaza/ceza) | Helak, azap ve kıyamet kararı | Geçmiş kavimlerin helaki ve hesap vakti; örnek: Hûd 11:40, Nahl 16:1 |
| el-Emr / el-Umûr (şân) | Durum, hadise, iş ve gidişat | İnsanların veya toplumların hali ve akıbeti; örnek: Âl-i İmrân 3:154, Hac 22:41 |
| el-Emr (danışma/istişare) | Ortak yönetim ve karar alma | Siyasi ve toplumsal yönetim mekanizması; örnek: Âl-i İmrân 3:159, Şûrâ 42:38 |
| İmr (sıfat olarak) | Korkunç, şaşırtıcı ve haddi aşan iş | Hz. Mûsâ ve Hızır kıssasındaki dehşet verici durum; örnek: Kehf 18:71 |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Âlem-i emir ve kelam sıfatı | Emrin yaratılmış olup olmadığı ve ilahi irade ile emir arasındaki ayrım | Tekvînî iradenin şer'î iradeden farkı ve ilahi kelamın mahiyeti |
| Fıkıh | Teklifî hükümlerin kaynağı | Emir kipinin (sîga) mutlak anlamda vücup (farzlık) ifade edip etmediği | Yükümlülük, bağlayıcılık ve talep derecesi |
| Tefsir | Halk ve emir ayrımı | Varlık düzeni ile yönetim ve vahiy düzeninin sınırları | Evrenin maddesi (halk) ile yasası ve ruhu (emir) arasındaki tefrik |
| Hadis | Sünnete ittiba ve yönetim | Ülü'l-emre itaat şartları ve maruf dışındaki emre itaatsizlik | Meşruiyetini vahiyden alan otorite ve itaat sınırları |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Varlık ve şeriat düzeni | İlahî irade beyanı | Yaratma ve mükellef kılma | Dinin kurucu ilkesidir; varlık O'nun emriyle durur, amel O'nun emriyle meşru olur | Kesin |
| İlmi | Bilgi hiyerarşisi ve sebep-sonuç | Kozmik yasa ve ölçü | Süreçleri yöneten nizam | Tabiat kanunları ve ontolojik yönelim ilahi emrin fiili tecellileridir | Güçlü |
| Siyasi | Kamu yönetimi ve otorite | Karar mekanizması (şûrâ ve ülü'l-emr) | Toplumsal düzen ve adalet | Otorite keyfi baskı değil, marufa uygun ve istişareye dayalı yönlendirmedir | Kesin |
| İktisadi | Mülkiyet ve tasarruf | Kaynak yönetimi ve harcama ölçüsü | İktisadi denge | İsraf veya cimrilikten uzak, ilahi ölçü dahilinde servet tasarrufu | Muhtemel |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Yürütme komutu (algoritmik talimat) | Bir sistemde girdiyi çıktıya dönüştüren ve duruma yön veren bağlayıcı işletim kuralı | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Normatif yetki ve meşru norm | Toplumsal eylemi koordine eden, meşruiyetini ortak ilkeden alan kurallar bütünü | Güçlü |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökü yalnızca ceberut bir amirin astına verdiği askeri/bürokratik «emir-komuta» zincirine indirgemek |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kökün hem kâinatın varoluş ve işleyiş yasasını (tekvîn), hem ahlaki-hukuki rehberliği (teşrî), hem de somut tarihsel durumu (iş/olgu) kuşatan genişliği |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | İslam'daki emir kavramını körü körüne bir zorbalık olarak görmek; şûrâ ve adalet eksenini göz ardı ederek meşruiyeti güçte aramak |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'da yaratılış (halk) ile yönetim ve yasa koyma (emir) arasındaki irtibatı kurarak tevhidin hem ontolojik hem de hukuki boyutunu temellendirir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Yaratılış ve tekvîn ayetlerinde, ülü'l-emr ve şûrâ gibi toplumsal yönetim ayetlerinde ve helak tehdidi içeren kaza ve ceza bağlamlarında belirleyicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Otoriteyi insanın keyfi tahakkümü sanma yanılgısını düzeltir; emrin ancak marufa dayandığında ve vahye uygun olduğunda itaat üreteceğini gösterir. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamÇölde yolu ve yönü gösteren belirgin işaret taşı dikmek, belirmek ve çoğalıp bereketlenmek.
- Soyut anlamYetki sahibi üst iradeden kaynaklanarak varlığa veya muhataba yön veren, düzen kuran ve sonucu belirleyen ilke.
- Sistematik karşılıkVarlık (ontoloji), kural (şeriat) ve süreç (tarih/iş) katmanlarını birbirine bağlayan normatif ve kurucu vektör.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıModelde meşru kaynağı veya otorite merkezini, yönlendirici iradeyi temsil eder. Bu iki bileşenin fonksiyonu olan emir (), hedef durum üzerinde yönlendirici bir değişim () meydana getirir. Buradaki değişim varlığın yaratılması (ontolojik), mükellefin eylemi (normatif) veya toplumsal hadisenin neticelenmesi (tarihsel) biçiminde gerçekleşir.