ضيف

Klavye kısayolları

Ara
/
Yeni not
n
Önceki / sonraki ayet
[ ]
Okuma modu
f
Graf modu
g
Kur'an evreni
e
Kapat / geri
Esc
Grafiği atla

Kök ağı

Kök ağı: ض-ي-ف4 sîga, 37 mücavir kök, 6 ayet, 5 sure; sîgalar ve mücavir kökler Sîgalar ve Mücavir kökler kartlarında, ayetler Ayetler kartında liste olarak var.خزيجدرضَيْفِيطعمضيففضحطلقضَيْفِهِقضضرشدكرمضَيْفِإبراهيمرود

KökSîga 4Ayet 6Sure 5Mücavir 37

▶ Ağı aç (3B)

ضيف

ض - ي - ف

KÖK
  • 6 geçiş
  • 6 ayet
  • 4 sîga
  • 12 sözlük

Bir topluluğa sığınan kişidir.devamı ›

Notlarım

Sözlükler(12)

★ Akevler SözlüğüTürkçe

Bir topluluğa sığınan kişidir.

Kitâbu'l-'Ayn

Halîl b. Ahmed · 8. yyTR3.889 harf
باب الضاد والفاء و و ا ي ء معهما ض ف و، ف ض و، ف و ض، ف ي ض، ض ي ف، و ف ض مستعملات ضفو: ضَفَا الشَّعْرُ يَضْفُو أي كُثُرُ. وشَعْرٌ ضافٍ، وذَنَب ضافٍ، وأنشد قوله: بضافٍ فُوَيْقَ الأرض ليس بأعزَلِ ودِيمةٌ ضافيةٌ تَضْفُو ضَفْواً أي تُخصِبُ الأرضَ. وفَرَسٌ ضافي العُرْفِ والذَّنَبِ. وفلان ضافي العَطِيّة أي كثيرة، قال: فجُدْ علينا من جَداكَ الضافي والضَّفْوُ: السَّعَةُ والخيرُ والكَثْرة، وأنشدَ: اذا
Tamamını oku

es-Sıhâh

Cevherî · 10. yyTR1.502 harf
الضَيْفُ يكون واحداً وجمعاً، وقد يجمع على الأضياف والضيوف والضيفان. والمرأة ضيف وضيفة. وأضيفت الرجل إذا أنزلته بك ضَيْفاً وقرَيْتَه. وضِفْتُ الرجلَ ضيافَةً، إذا نزلتَ عليه ضَيْفاً، وكذلك تَضَيَّفْتُهُ. ومنه قول الفرزدق: يرجو فَضْلَهُ المُتَضَيِّفُ وتَضَيَّفَتِ الشمسُ، إذا مالت للغروب، وكذلك ضافَتْ وضَيَّفَتْ. ويقال: ضافَ السهمُ عن الهدَف مثل صافَ، أي عَدَل. وأضَفْتُ الشيء إلى الشيء، أي
Tamamını oku

Tehzîbu'l-Luğa

Ezherî · 10. yyTR11.997 harf
ض ف ( و ا ي ء ) ضفا ، ضيف ، فضا ، فيض ، فوض ، وفض ، وضف ، فضأ . ضفا : قال اللّيث : يقال : ضَفَا الشَّعَرُ يَضْفُو : إذا كَثُر . وشَعرٌ ضَافٍ ، وذَنَبٌ ضافٍ ، وأَنشد قوله : يضافٍ فوَيقَ الأرض ليسَ بأَعزَل ودِيمَةٌ ضافِية ، وهي تَضفو ضَفواً : إذا أَخْصبت الأرضُ منها . والضَّفْوُ : السَّعةُ والخَيْر والكَثْرة ، وأَنشدَ : إذا الهَدَفُ المعْزالُ صَوّبَ رأسَه وأَعجَبَه ضَفْوٌ من الثَّلةِ الخُطْلِ وقال
Maddenin bağlantısı

ض ف ( و ا ي ء ) ضفا ، ضيف ، فضا ، فيض ، فوض ، وفض ، وضف ، فضأ . ضفا : قال اللّيث : يقال : ضَفَا الشَّعَرُ يَضْفُو : إذا كَثُر . وشَعرٌ ضَافٍ ، وذَنَبٌ ضافٍ ، وأَنشد قوله : يضافٍ فوَيقَ الأرض ليسَ بأَعزَل ودِيمَةٌ ضافِية ، وهي تَضفو ضَفواً : إذا أَخْصبت الأرضُ منها . والضَّفْوُ : السَّعةُ والخَيْر والكَثْرة ، وأَنشدَ : إذا الهَدَفُ المعْزالُ صَوّبَ رأسَه وأَعجَبَه ضَفْوٌ من الثَّلةِ الخُطْلِ وقال الأصمعيّ : ضَفَا مالُه يَضْفو ضَفْواً وضُفُوّاً : إذا كَثُر . وضَفَا الحَوْضُ يَضْفُو : إذا فاضَ من امتلائه وأَنشَد : يَضْفُو ويُبْدي تارةً عن قَعْرِه يقول : يمتلىء فتَشْربُ الإبل ماءَه حتى يَظهَر قَعرُه . والضّفُّ : جانب الشيء ، وهما ضفواه ، أي : جانباه . ضيف : في حديث النبي ( صلى الله عليه وسلم ) ( أنه نَهَى عن الصّلاة إذا تَضيّفَتِ الشمسُ للغُروب ) . قال أبو عُبَيد : قال أبو عُبَيدة : قولُه : ( تضيَّفَتْ ) : مالَتْ للغُروب ، يقال منه : قد ضافَتْ فهي تَضِيف : إذا مالَت . وقال أبو عُبيد : ومنه سُمِّي الضَّيْف ضَيْفاً ، يقال منه : ضِفْت فلاناً : إذا مِلْتَ إليه ونزلتَ عليه ، وأضفتُه : إذا أمَلْتَه إليك ، وأنزَلْتَه عليك ، ولذلك قيل : هو مُضافُ إلى كذا وكذا ، أي : مُحَالٌ إليه ، وقال امرؤ القيس : فلمّا دخلناهُ أضفْنا ظهورَنا إلى كلّ حَارِيَ جَديدٍ مُشطبِ أي : أسندْنا ظهورَنا إليه وأمَلْناها ، ومنه قيل للدَّعِيّ : مُضافٌ ، لأنّه مُسنَد إلى قوم ليس منهم . ويقال : ضافَ السهمُ يَضِيف : إذا عَدَل عن الهدف ، وهو من هذا ، وفيه لغةٌ أخرى ليست في الحديث : صَافَ السهمُ بمعنى ضافَ ، والذي جاء في الحديث بالضاد . أبو عُبَيد عن الأصمعي : أضافَ الرجلُ من الأمر : إذا أشفَق ، وأنشد قولَ الهُذَليّ : وكنتُ إذا جارِي دَعَا لمَضُوفَةٍ أُشَمِّر حتى يَنصُفَ الساقَ مِئزَرِي يعني الأمر : يشفق منه الرجل . أراد بالمَضُوفة : الأمر يُشْفَق منه . ويقال : أضاف فلانٌ فلاناً إلى كذا فهو يُضيفه إضافةً : إذا ألجأَه إلى ذلك . والمضافُ : الملجأُ المُحرَج المثقَلُ بالشر . وقال الشاعر : فما إنْ وَجْدُ مُعْوِلَةٍ ثَكول بواحدِها إذا يَغْزُو تُضِيفُ أي : تُشْفِقُ عليه وتخاف أن يُصَاب فتَشْكَلُهُ . ويقال : ضِفتُ الرجل وتضيّفْتُه : إذا نزلت به وصرتَ له ضيفاً . وأَضفْتُه : إذا أنزلْتَه عليك وقرّبْته . والمضاف : المُلْجَأُ والمُلْزَقُ بالقوم . والضِّيفُ : جانب الوادي . وقد تضَايف الوادي : إذا تضَايقَ . وضِيفا الوادي : جانباه . وقال أبو زيد : الضِّيفُ : الجنب . وقال الراجز : يَنْتَبعْنَ عَوْداً يشتكي الأَظَلاَّ إذا تضايَفْن عليه انْسَلاَّ يعني : إذا صِرْنَ منه قريباً إلى جَنْبه . وقال شَمر : سمعت رجاءَ بن سلمةَ الكوفيّ يقول : ضَيّفْتُه : إذا أطعمْتَه . قال : والتَّضيفُ : الإطعام . قال : وأضافه : إذا لم يُطْعِمْهُ . وقال رجاء في قراءة ابن مسعود : ( فَأَبَوْاْ أَن يُضَيِّفُوهُمَا ) ( الكهف : 77 ) ، أي : يطعموهما . وأُخبرت عن أبي الهيثم أنه قال : يقال : أضافه وضيَّفَهُ بمعنًى واحد ؛ كقولك : أكرمه وكَرَّمه . قال : وقول الله : ( فَأَبَوْاْ أَن يُضَيِّفُوهُمَا ( ، معناه : أن يجعلوهما ضَيْفَيْنِ لهم . وروَى سلمةَ عن الفرّاء في قوله : ( فَأَبَوْاْ أَن يُضَيِّفُوهُمَا ( سألاهم الإضافة فلم يفعلوا ، ولو قُرِئتْ ( أن يُضيفوهما ) كان صواباً . قال : وتضيّفْتُه : سألته أن يُضيفني . قال : وتضيّفْتُه : آتيته ضيفاً . وقال الأعشى : تضيّفْتُه يوماً فأكرمَ مقعدي وأَصْفَدني عَلَى الزَّمانة قائدا يقول : أعطاني خادماً يقودُني . وزمانَتُه : ذهابُ بَصَرِه . وقال الفرزدق : ومنَّا خطيبٌ لا يُعَابُ وقائلٌ ومَنْ هو يَرْجو فضلَهُ المتضيِّفُ أي : ومنا مَن يرجو المتضيّفُ الذي ينزل به ضيفاً فضله . أبو عُبَيد عن الكسائي : امرأة ضيْفه بالهاء ، وأنشد قول البَعيث : لَقًى حَمَلَتْه أمُّه وهي ضَيْفَةٌ فجاءت بيَتْنٍ للضيافة أَرْشمَا وقال أبو الهيثم : معنى قوله : وهي ضيْفَةٌ ، أي : ضافت يوماً فحبِلتْ به في غير دار أهلها فجاءت بولد شَرِه . وقال أبو الهيثم : ويقال : ضافت المرأة : حاضتْ ؛ لأنها مالت من الطُّهر إلى الْحَيْضِ ، فأراد أنها حملتْه وهي حائض . وقيل : معنى قوله : وهي ضيفة ، أي : ضافت قوماً فحبلت به في غير دار أهلها . فضا : قال الليث : الفضَاءُ : المكان الواسع . والفعلُ فَضَا يَفْضُو فُضُوّاً فهو فاضٍ . وقال رؤبة : أَفرَخَ قَيْضُ بيضها المُنْقَاضِ عنكم كِراماً بالمقام الفاضي ويقال : أفضى فلانٌ إلى فلان : إذا وَصل إليه ؛ وأَصله أنه صار في فُرْجته وفضَائه . أبو العباس عن ابن الأعرابي : أفضى الرجلُ : دخل على أهله . قال : وأفضى أيضاً : إذا جامعها . قال : والإفضاء في الحقيقة : الانتهاء ؛ ومنه قولُ الله جلّ وعزّ : ( وَكَيْفَ تَأْخُذُونَهُ وَقَدْ أَفْضَى بَعْضُكُمْ إِلَى بَعْضٍ ) ( النساء : 21 ) ، أي : انتهى وَأَوَى . وقال : وأفضى : إذا افْتَقَرَ . ويقال : أفضى الرجلُ جاريته : جامعهَا فصَيَّرَ مسلَكيْهَا مَسْلَكاً واحداً ، وهي المفضاة من النساء . وقال الفرّاء : العرب تقول : لا يُفضِ اللَّهُ فاك ؛ من أفْضَيْت . قال : والأفضاء : أن تسقط ثناياه من تحت ومن فوق وكلُّ أضراسه ؛ حكاه شَمِر للفرّاء . قلتُ : ومن هذا إفضاء المرأة : إذا انْقطع الحِتار الّذي بين مسلَكَيْهَا . وقال شَمِر : الفضاء : ما استوى من الأرض واتسع . قال : والصحراءُ فضاءٌ . قال : ومكانٌ فاضٍ ومُفْضٍ ، أي : واسع . وأرضٌ فضاءٌ وبَرَازٌ . والفاضي : البارز . وقال أبو النّجم يصف فرسَه : أما إذا أمْسَى فَمُفْضٍ مَنْزِلُهْ نجعلُه فِي مَرْبَطٍ ونجعلُه مفضٍ : واسعٌ . والمُفْضَى : المتّسع . وقال رُؤبة : خَوْقَاءُ مُفْضَاها إلى مُنْخاق أي : مُتّسعها . وقال أيضاً : جاوَزْته بالقَوْم حتى أَفضَى بهمْ وأمضَى سَفَرٌ ما أمْضى قال : أفضى بهم : بلغ بهم مكاناً واسعاً أَفضى بهم إليه حتى انقطع ذلك الطريق إلى شيء يعرفونه . وقال ابن شُميل : الفضَاءُ ما استوى من الأرض . وقد أَفضيْنَا إلى الفضاء ، وجمعه أَفضِيَة . وقال أبو زيد : يقال : تركتُ الأمر فضاً ، أي : تركتُه غير مُحْكم . وقال أبو مالك : يقال : ما بقيَ في كِنانته إلاّ سَهْمٌ فضاً ، أي : واحدٌ . ويقال : بقيتُ من أقراني فَضَا ، أي : بقيتُ وَحْدي ؛ ولذلك قيل للأمر الضعيف غير المُحكَم : فَضاً ، مقصورٌ . ويقال : متاعُهم بينَهم فَوْضى فَضاً ، أي : مختلطٌ مشترك . وقال اللِّحياني أمرُهم فوْضَى بينهم ، وفضاً بينهم ، أي : سواء بينهم ، وأنشد : طعامُهُم فَوْضَى فَضاً في رِحالِهمْ ولا يُحْسِنون الشرَّ إلاّ تَنادِيا ويقال : هذا تمرٌ فَضاً في العَيْبَة مع الزَّبيب ، أي : مختلِط ، وأنشد : فقلتُ لها يا خالتي لَكِ ناقتي وتمْرٌ فَضاً في عَيْبَتي وزَبيبٌ أي : منثور . ويقال : الناس فَوْضَى : إذا كانوا لا أميرَ عليهم ولا مَن يَجْمَعهم . فيض فوض : قال الأصمعيّ : فاضت عينُه تفيض فَيْضاً : إذا سالت . اللحياني : فاض الماءُ يفيض فيضاً وفُيوضاً وفيضاناً . وفَاضَ الحديثُ : إذا انْتَشَرَ . ويقال : أفاضت العينُ الدمعَ تُفيضه إفاضةً . وأفاضَ فلانٌ دَمعَه ، وأفاض إناءَه إفاضَةً : إذا أَتْأَقَهُ . وقال الله جلّ وعزّ : ( فَإِذَآ أَفَضْتُم مِّنْ عَرَفَاتٍ ) ( البقرة : 198 ) . قال أبو إسحاق : دلّ بهذا اللفظ أنّ الوقوف بها واجبٌ ، لأن الإفاضة لا تكون إلاّ بعد وقوف . ومعنى : ( أفَضْتُمْ ؛ دفَعْتم بكثرة . يقال : أفاض القومُ في الحديث : إذا اندَفَعوا فيه وأَكثروا . وأفاضَ البعيرُ بجَرَّته : إذا رَمَى بها مفرَّقةً كثيرة . وقال الراعي : وأَفَضْنَ بعدَ كظومِهنّ بجرّةٍ من ذي الأباطِح إذْ رَعَيْنَ حَقيلا وأفاضَ الرجُل بالقِداح إفاضةً : إذا ضَرَب بها ؛ لأنها تقع مُنْبَثَّةً متفرقة ويجوز : أفاضَ على القِداح . وقال أبو ذؤيب الهذليّ يصفُ الْحُمُر : وكأنهنّ رِبابةٌ وكأنَّه يَسَرٌ يُفيضُ على القِداح ويَصْدَعُ قال : وكلُّ ما في اللغة من باب الإفاضة فليس يكونُ إلاّ عن تفرُّق أو كثرة . وقال الأصمعيّ : أرض ذاتُ فُيوض : إذا كان فيها ما يفيض حتى يعلو . ويقال : أعطى فلانٌ فلاناً غَيْضاً من فَيْض ، أي : أعطاه قليلاً من كثير ونهر البصرة يسمى الغيض . وقال اللحياني : يقال : شارك فلان فلاناً شركة مفاوضة ، وهو أن يكون مالهما جميعاً من كل شيء يَمْلِكانِه بينهما . ويقال : أمرُهم فَيْضُوضَى بينهم ، وفَيْضِيضى وفَوْضُوضى بينهم . قال : وهذه الأحرف الثلاثة يجوز فيها المد والقصر . وقال أبو زيد : القومُ فَيْضوضَى أمرُهم ، وفَيْضُوضَى فيما بينهم : إذا كانوا مختلطين ، يلبَس هذا ثوبَ هذا ، ويأكل هذا طعامَ هذا ، لا يؤامِرُ واحدٌ منهم صاحبَه فيما يفعَل في أمره . وقال الليث : تقول : فوّضتُ الأمرَ إليه ، أي : جعلتُه إليه . قال الله جلَّ وعزَّ : لَكُمْ وَأُفَوِّضُ أَمْرِى ( صلى الله عليه وسلم ) 1764 إِلَى } ( غافر : 44 ) ، أي ، أَتَّكل عليه وصار الناس فَوْضَى ، أي : متفرِّقين ، وهو جماعة الفائض ، ولا يُفرد كما لا يُفرد الواحد من المتفرِّقين . ويقال : الوحْشُ فَوْضى ، أي : متفرِّقة تتردّد . والناسُ فَوْضَى : لا سَراةَ لهم تجمعهم . وفاضَ الماءُ والمطرُ والخيرُ : إذا كثر ، يَفيض فَيْضاً . وفاضَ صدرُ فلانٍ بسِرّه : إذا امتلأ . والحوضُ فائضٌ ، أي : ممتلىءٌ يسيل الماءُ من أعلاه . قال الليث : وحديثٌ مُسْتفاض : مأخوذٌ فيه ، قد استفاضوه ، أي : أخذوا فيه . قال : ومَن قال مستفيض فإنه يقول : ذائع في الناس ؛ مثلُ الماء المستفيض . قلت : قال الفرّاء والأصمعيّ وابنُ السّكيت وعامّةُ أهل اللغة : لا يقال : حديثٌ مستفاض قالوا : وهو لَحْنٌ ليس من كلام العرب ، إنما هو مولّد من كلام الحاضرة . والصواب : حديثٌ مستفيض ، أي : منتشرٌ شائع في الناس ، وقد جاء في شعر بعض المُحَدثين : في حديثٍ من أمره مُستفاض وليس بالفصيح من كلامهم . أبو عُبَيد : امرأة مُفاضَة : إذا كانت ضَخمَة البَطن ، مسترخيَةَ اللَّحْم ، وهو عيبٌ في النّساء . واستفاض المكانُ : إذا اتَّسع فهو مُستفيضُ ؛ وقال ذو الرّمة : بحَيْثُ استفاض القِنْعُ غَرْبيَّ وَاسِطِ وفَيَّاض : من أسماء الرجال . وفيّاض : اسمُ فَرَسٍ من سَوابق خَيل العَرب ، وفرسٌ فَيْضٌ وسَكْبٌ : كثيرُ الجَرْي . وفي حديثٍ جاء في ذكر الرِّجال : ( ثم يكون على أثر ذلك الفَيْضُ ) . قال شَمِر : سألتُ البكراويّ عنه فقال : الفَيْضُ : الموتُ ههنا ، ولم أسمعْه من غيره إلاّ أنه قال : فاضتْ نفسُه ، أي : نزعه عند خروج روحه . وقال أبو تراب : قال ابن الأعرابي : فاض الرجل وفاظ : إذا مات . وكذلك فاظت نفسه . وقال أبو الحسن اللحياني : فاضت نفسه الفِعْلُ للنَّفْس . وفاض الرجلُ يَفيضُ ، وفاظَ يَفيظُ فَيْظاً وفُيُوضاً . وقال أبو ربيعة : قال الأصمعي : لا يقال : فاضَتْ نفسُه ولا فاظَتْ ؛ وإنما هو فاضَ الرجلُ وفاظَ . وقال الأصمعي : سمعتُ أبا عمرو يقول : لا يقال : فاظتْ نفسُه ، ولكن يقال : فاظَ : إذا مات بالظاء ولا يقال : فاض بالضاد بتّةً ؛ وقال رُؤبة : والأَزْدُ أَمْسَى شِلْوُهمْ لُفاظا لا يَدْفِنون منهمُ من فاظا وقال ابن السكيت : فاظ الميت يَفيظ فَيْظاً ، ويَفُوظُ فوضاً . قال : وزعم أبو عُبَيدة : فاضت نفسُه لغةٌ لبعض بني تميم ، وأنشد : تجَمَّع الناس وقالوا عُرْسٌ فقُقِئَتْ عينٌ وفاضت نَفْسٌ فأنشده الأصمعي فقال : إنَّما هو : وَطَنَّ الضِّرْسُ وقال أبو الحسن اللِّحياني . قال الأصمعي : حان فَوْظَه ، أي : موتُه . وقال الفرّاء : يقال : فاضَتْ نفسه تفيض فَيْضَاءً فُيوضاً ، وهي في تميم وكلْب ، وأفصح منها وآثر : فاظتْ نفسه فُيوظاً . وقال أبو الحسن : قال بعضهم : فاظَ فلانٌ نفسه ، أي : قاءها . وضرَبْتُه حتى أفظتْ نفسه . وقال شمر : قال الكسائيّ : إذا تَفَيّظوا أنفسهم ، أي : تَقَيَّئُوها . أبو عُبيد عن الكسائي : هو يَفيظُ نفسَه ، وفاظت نفسُه ، وفاظ هو نفسُه وأفاظَه الله نفسَه ، وأنشد غيره : فهتكتُ مهجةَ نفسِه فأفْضتُها وثأَرْته بمُعَمّم الحِلْمِ وقال شمر : قال خالد بن جَنْبة : الإفاضةُ : سُرْعة الرّكْض . وأفاضَ الراكب : إذا دفع بعيرَه شدّاً بين الجَهْد دون ذلك . قال : وذاك نصفُ عَدْوِ الإبل عليها الرُّكْبان ، ولا تكون الإفاضةُ إلا وعليها الرُّكْبان . وفض : في حديث النبي ( صلى الله عليه وسلم ) ( أنه أَمَر بصدقةٍ أن توضَع في الأوْفاض ) . قال أبو عبيد : قال أبو عمرو : الأوْفاض : هم الفِرَق من الناس والأخلاط . قال : وقال الفراء : هم الذين مع كل منهم وَفْضَة ، وهي مِثل الكِنانة يُلقِي فيها طعامَه . قال أبو عبيد : وبلغني عن شريك أنه قال في الأوفاض : هم أصلُ الصُّفّة . قال أبو عبيد : وهذا كلّه عندنا واحد ، لأنَّ أهلَ الصُّفّة إنما كانوا أخلاطاً من قبائلَ شتَّى ، وأمكن أن كان يكون مع كل رجل منهم وفْضَةٌ كما قال الفراء . وقال ابن شميل : الجَعْبةُ المستديرةُ الواسعةُ التي على فَمها طَبَق من فوقها ، والوفْضة أصغرُ منها ، وأعلاها وأسفلُها مُستَوٍ ، وأنشد غيره بيتَ الطِّرماح : قد تجاوزْتُها بَهضَّاء كالجِنَّة يَخْفون بعضَ قَرْع الوِفاض الهضّاء : الجماعةُ شبّههم بالْجِنّة لمرادتهم . سلمة عن الفراء في قول الله جلّ وعزّ : ( سِرَاعاً كَأَنَّهُمْ إِلَى نُصُبٍ ) ( المعارج : 43 ) . قال : الإيفاضُ : الإسراع . وقال الراجز : لأنْعَتَنْ نعامةً مِيْفاضَاً خرجاءَ ظلَّت تَطْلُب الإضاضَا وقال الليث : الإبلُ تَفِضُ وَفْضاً ، وتَسْتَوْفِض ، أوفَضَها راكبُها . وقال ذو الرمَّة يصف ثوراً وحشيّاً : طاوِي الحشا قَصَرتْ عنه مُحرَّجةٌ مُسْتَوفَضٌ من بَنَاتِ القَفْر مَشْهُومُ قال الأصمعي : مستوفَض ، أي : أفْزَع فاستَوْفَض ، وأوْفَض : إذا أسْرع . وقال أبو زيد : يقال : مالي أراكَ مستوفضاً ، أي مَذْعُوراً . وقال أبو مالك : استُوْفِض ، أي : استُعْجل . وأنشد : تَعوِي البُرَى مُسْتَوْفِضاتٍ وفْضاً ثعلب عن ابن الأعرابي : يقال للمكان الّذي يُمسِك الماء الوفاضُ والمَسَكُ والمسَاك ، فإذا لم يُمْسِك الماء فهو مُسْهِب . وضف : قال أبو تراب : سمعتُ خليفة الحُصَينيّ يقول : أوْضَفَتْ الناقةُ وأوْضَعَتْ : إذا خَبَّتْ . وأوضَعتُها فوَضَعَتْ وأوضفتُها فوضفت ، أي : أخبيْتُها فَخَبَّتْ . فضأ : أبو عبيد عن الأصمعي في باب الهمز : أفضأْتُ الرجلَ : أطعمْتُه . قلت : هكذا رواه شمر لأبي عبيد بالفاء ، وأنكَرَهُ شمر وحَقَّ له أن يُنْكِرَه ، لأنّه مصحَّف ، والصواب : أقْضأْتُه بالقاف : إذا أطعَمْتَه ، كذلك قال ابن السكيت . وقد مَرَّ في باب القاف ، والله أعلم .

Mekâyîsü'l-Luğa

İbn Fâris · 11. yyTR5.928 harf
(باب الضاد والياء وما يثلثهما) (ضيل) الضاد والياء واللام أصلٌ واحدٌ يدلُّ على نَباتٍ معروف. من ذلك الضَّالُ: السِّدْرُ البَرّيّ.الواحدة ضالة. قال الفرَّاء: أَضَالَت الأرض، وأضْيَلَت، إِذا صارَ فيها الضَّالُ. ويقال إنَّ الضَّالَةَ: بُرَة النّاقة. قال ابنُ ميّادة: قطعتُ بمِصلالِ الخِشاشِ يردُّها *** على الكَرْهِ منها ضالةٌ وجديلُ([1])(ضيح) الضاد والياء والحاء أُصَيلٌ صحيح، وهو اللَّبن الممزوج،
Tamamını oku

Müfredât

Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR628 harf
- أصل الضيف الميل. يقال: ضفت إلى كذا، وأضفت كذا إلى كذا، وضافت الشمس للغروب وتضيفت، وضاف السهم عن الهدف، وتضيف، والضيف: من مال إليك نازلا بك، وصارت الضيافة متعارفة في القرى، وأصل الضيف مصدر؛ ولذلك استوى فيه الواحد والجمع في عامة كلامهم، وقد يجمع فيقال: أضياف، وضيوف، وضيفان. قال تعالى: ﴿ضيف إبراهيم﴾ [الحجر/51]، ﴿ولا تخزون في ضيفي﴾ [هود/78]، ﴿إن هؤلاء ضيفي﴾ [الحجر/68]، ويقال: استضفت فلانا فأضافني،
Tamamını oku

Esâsü'l-Belâğa

Zemahşerî · 12. yyTR1.073 harf
ض ي ف ضاف إليه‏:‏ مال إلهي وضاف عنه‏:‏ مال عنه‏.‏ وضاف السهم عن الهدف‏.‏ وضافت الشمس وضيفت وتضيفت‏:‏ مالت إلى الغروب‏.‏ وقال بشر‏:‏ طاو برملة أو رال تضيفه إلى الكناس عشيٌّ بارد صرد أي أماله إليه‏.‏ والناقة تضيف إلى الفحل‏.‏ والجارية تضيف إلى الرجل‏:‏ تستأنس إلى صوته وتريد أن تأتيه‏.‏ وأضف ظهرك إلى الحائط‏:‏ أمله وأسنده‏.‏ قال امرؤ القيس‏:‏ ونزلوا بضيف الوادي‏:‏ بناحيته وتضايفوا الوادي‏:‏
Tamamını oku

Lisânü'l-Arab

İbn Manzûr · 13. yyTR8.300 harf
ضِفْتُ الرجل ضَيْفاً وضِيافةً وتَضَيَّفْتُه: نزلتُ به ضَيْفاً ومِلْتُ إليه، وقيل: نزلت به وصِرْت له ضَيفاً. وضِفْتُه وتَضَيَّفْتُه: طلبت منه الضِّيافةَ؛ ومنه قول الفرزدق: وجَدْت الثَّرى فينا إذا التُمِسَ الثَّرى، ومَنْ هو يَرْجُو فَضْلَه المُتَضَيِّفُ قال ابن بري: وشاهِد ضِفْتُ الرجل قولُ القطامي: تَحَيَّزُ عَني خَشْيَةً أَن أَضِيفَها، كما انْحازَتِ الأَفْعى مَخافةَ ضارِب وقد فسر في ترجمة حيز.
Tamamını oku

Kâmûsü'l-Muhît

Fîrûzâbâdî · 15. yyTR567 harf
* ض ي ف * * الضَّيْفُ * واحد وجمع وقد يجمع على * الأَضْيافِ * و * الضُّيُوفِ * و * الضِّيفَانِ * والمرأة * ضَيْفٌ * و * ضَيْفَةٌ * و * أَضَافَ * الرجل و * ضَيَّفَهُ تَضْيِيفا * أنزله به * ضَيْفاً * و * ضَافَهُ ضِيَافَةً * إذا نزل عليه ضيفا وكذا * تَضَيَّفهُ * و * تَضَيَّفَتِ * الشمس مالت إلى الغروب و * أضَافَ * الشيء إلى الشيء أماله و * المُضافُ * الملزق بالقوم و * الضَّيْفَنُ * الذي يجيء مع
Tamamını oku

Tâcü'l-Arûs

Zebîdî · 18. yyTR7.340 harf
الضيف يكون للواحد والجميع كعدل وخصم، قال الله تعالى: إن هؤلاء ضيفي فلا تفضحون هكذا ذكروه على أن ضيفا قد يجوز أن يكون ههنا جمع ضائف الذي هو النازل، فيكون من باب زور وصوم، فافهم وقد يجمع على أضياف، وضيوف، وضيفان قال رؤبة: فإن تضئ نارك للعوافي لا يغشها جاري ولا أضيافي هذا التغاني عنك والتكافي وقال آخر: جفؤك ذا قدرك للضيفان جفأ على الرغفان في الجفان وهي ضيف، وضيفة
Tamamını oku

Lane's Lexicon

Edward W. Lane · 19. yyTR14.271 harf
ضَافَ 1 ضَافَ ذ , (M, K,) [aor. يَضِيفُ,] inf. n. ضَيْفٌ; (TK;) and ↓ اضاف, (M,) and ↓ تضيّف, and ↓ ضيّف; (K;) He, or it, inclined, (M, K,) and approached, or drew near; اـِلَيْهِ [to him, or it]. (M.) ― -b2- And ضافت الشَّمْسُ, (S, M, Mgh,) or ضافت الشمس لِلْغُرُوبِ, (O,) aor. تَضِيفُ, inf. n. ضَيْفٌ; (M;) and ↓ تضيّفت, (S, M, Mgh,) or تضيّفت للغروب; (O;) and ↓ ضيّفت, (S, M, Mgh,) ضيّفت للغروب;
Tamamını oku

Salmone

H. Anthony Salmone · 19. yyTR2.013 harf
ضَافَ ضَافَ ( y ) I ( n. ac. ضَيْف 1 , ضِيَاْفَة 23t ), a. Alighted at the house of, became the guest of. b. [ Ila ], Inclined, leant towards. c. [ 'An ], Swerved, turned aside from. d. Was low ( sun ). e. Menstruated. ضَيَّفَ ضَيَّفَ II a. [ acc. & Ila ], Made to lean, incline to; bent towards b. Caused to alight; welcomed. c. Was received hospitably, was entertained. d. see
Tamamını oku

Sîgalar(4)

Mücavir kökler37 mücavir (54 toplam)

Sıralama: iki kökün aynı ayette birlikte geçmesinin tesadüfe göre ne kadar güçlü olduğu (Dunning G²). Her satırda ortak ayet sayısı yazar. Edatlar varsayılan olarak gizli.
  1. فضح

    1 ortak ayet · Beni utandırırmayın

  2. قضض

    1 ortak ayet · Yıkılır

  3. هرع

    1 ortak ayet · (Her’) Rüzgarın döktüğü yapraktır

  4. إبراهيم

    2 ortak ayet · İbrahim

  5. جدر

    1 ortak ayet · Cidar duvar demektir

  6. طمس

    1 ortak ayet · Hemen sildik

  7. رود

    2 ortak ayet · “Raid”, bir şeyi çevirmek için kullanılan koldur

  8. أبي

    1 ortak ayet · İbiye sütten kesilen kadın manasındadır

  9. رشد

    1 ortak ayet · “Rasad” gözetleyici demektir

  10. طلق

    1 ortak ayet · “Dalk” sansar demektir

  11. خزي

    1 ortak ayet · Hizy (hı, ze) : Dikenli çalı demektir

  12. طهر

    1 ortak ayet · Akar temiz sudur

Geçtiği ayetler(6)

  1. وَنَبِّئْهُمْ عَنْ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ

    MisafirHem onlara İbrahim’in konuklarından haber ver.

  2. هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ

    MisafirSana, İbrahim’in şerefli misafirlerinin haberi geldi mi?

Sîga sayfası: يُضَيِّفُوهُمَا

Kök analizi

Kök tanımı ve çekirdek özet

AlanDeğer
Kökضيف
YapıÜçlü
Özel DurumEcvef
Bağlamsal Yakın Köklerنزل, قرى, لجا
Zıt Kökطرد
Çekirdek Özet 1Bir şeyin başka bir şeye meyletmesi, eğilmesi, yanaşması ve dayanması
Çekirdek Özet 2Bir mekâna, haneye veya kişiye sığınarak/yanaşarak himaye ve ikram talebinde bulunan konuk
Çekirdek Özet 3Bir varlığın tek başına bağımsız kalmayıp başka bir unsura iltihak etmesi, bağıntı ve himaye ilişkisi
Kritik Hata RiskiKökün yalnızca modern anlamdaki geçici çay-kahve misafirliği olarak daraltılması, himaye ve iltica boyutunun yitirilmesi

Biliteral analiz

Biliteral ÇekirdekTemel AnlamEklenen UnsurOluşan Anlam Farkı
ضيSıkışma, daralma, bir tarafa meyil ve kenara yanaşma (ضيق, ضيع, ضير, ضيز)فKenara meyledip dayanma eylemini, bir nesnenin veya şahsın sınırına, kıyısına (fe harfinin temsil ettiği ağız/kenar hattına) varıp sığınması ve ilişiklenmesi şeklinde özelleştirmiştir

Piktografik analiz

BirimPiktografik İmge / HareketAnlam Açıklaması
ضBitki / Sıkışma ve yan yatmaYan tarafa eğilme, kenara kayma, baskı veya ihtiyaç sebebiyle bir yöne meyil gösterme hareketidir (ikiz harf olan ص türetmesi)
يEl ve kolBir şeye doğru uzanma, ilişki kurma, tutunma ve dayanma hareketidir
فAğız / Kenar ve açıklıkBir sınırın, eşiğin, açıklığın veya kıyının kenarına varıp orada durma hareketidir
ضيفBir tarafa meylederek el uzatıp kenara/eşiğe sığınmaBir varlığın kendi ekseninden eğilip başka bir varlığın kapısına, kenarına veya himaye sınırına yanaşarak tutunması ve eklemlenmesidir

Tarihsel ve erken kullanım

AlanVeri
İlk fiziksel anlamBir cismin bir tarafa eğilmesi, güneşin batışa doğru meyletmesi (ضافت الشمس) ve vadinin yan kıyısı veya kenarı (ضيف الوادي)
Cahiliye şiiri kullanımıİmruü’l-Kays beytinde sırtın bir desteğe yaslanıp dayandırılması anlamında geçer: فلمّا دخلناه أضفنا ظهورنا / إلى كل حاري جديد مشطب
Erken Arapça kullanımOkun hedeften yana sapması (ضاف السهم عن الهدف), bir kimsenin sıkışıp tehlike anında kabileye sığınması (المضاف: الملجأ) ve kış soğuğunda barınak arayan kurdun doyurulması anlatımlarında yer alır

Kaynak Lisān al-ʿArab, Maqāyīs al-Lugha, Kitābü’l-ʿAyn, Asās al-Balāgha.

Sami etimolojik katman

Kök Sami dilleri havzasında yönelme, eğilme, yanaşma ve kenara eklenme çekirdeği etrafında şekillenmiştir. İbranice ve Aramice gibi Kuzeybatı Sami dillerinde doğrudan ضيف şeklinde konukluk anlamı baskın bir kök olarak gelişmek yerine, yan tarafa meyil, katılma ve eklenme işlevi gösteren morfolojik veya edatsal yapılara (لوى veya צוה gibi katılma köklerine) yakın dururken; Arapçada kök hem fiziksel meyil (güneşin batıya eğilmesi, okun sapması, dağın/vadinin yamacı) hem de bu eğilmenin insani bir ilişkiye dönüşmesi (birinin evine, çadırına yanaşıp konuk olması ve himaye görmesi) şeklinde tam bir semantik olgunluğa erişmiştir. Ge'ez (Eski Etiyopya) dilinde de kenara çekilme veya misafirlik ilişkileriyle semantik temas kuran formlar tartışılmıştır. Arapça, kökün ilksel somut çekirdeği olan bir nesneye sırtını dayamak veya meyletmek anlamını gramer alanındaki isim tamlamasına (izafet) ve sosyolojik alandaki sığınma/konukluk (ziyafet) kurumuna taşıyarak genişletmiştir.

Güven Güçlü

Kaynak Brown-Driver-Briggs, HALOT, Lane’s Lexicon, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).

Etimolojik analiz

KatmanVeriAçıklamaGüven
İç Arapça etimolojik yönضيفBir şeye eğilmek, meyletmek, vadinin kenarı ve hedeften sapmak gibi fiziksel hareketlerden konuğun ev sahibine yanaşmasına ve nahivdeki izafet terimine evrilmiştirKesin
Sami dilleriyle etimolojik ilişkiGüney ve Batı Sami semantik paralellikleriKenara meyil, katılma ve sığınma anlam matrisinde paralel köklerle örtüşür; misafirlik kurumu Arapçada bu kökle özel bir terimleşme kazanmıştırGüçlü
Daha geniş dilsel ilişkiAfro-Asyatik kenar/yanaşma unsurlarıVeri bulunamadıVeri bulunamadı

Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab, Lane’s Lexicon.

Kardeş kökler

KombinasyonDurumTemel AnlamAnlam DetayıNot
ضيفAnlamlıMeyletmek, yanaşmak, konuk olmakBir şeye sırtını vermek, yanına eğilmek, konuk veya sığınmacı olmakHedef kök; Kur'an'da geçer
ضفيAnlamlıBol olmak, taşmak, örtmekElbisenin veya saçın uzun olup yere kadar sarkması, bedeni bütünüyle sarmasıKur'an'da geçmez; kenarın sarkıp örtmesi ilişkisi
يضفKök olarak oluşmayanVeri bulunamadıVeri bulunamadıArap dilinde mühmeldir
يفضAnlamlıYükselmek, tepeye çıkmakYüksek bir yere tırmanmak veya aceleyle yönelmek (وفض / أفض ile ses değişimi)Kur'an'da geçmez
فضيAnlamlıGenişlemek, boşalmakAlanın veya kabın genişleyip ferahlaması, açıklık meydana gelmesiKur'an'da geçer (فضو / فضي)
فيضAnlamlıTaşmak, dolup dökülmekSuyun, gözyaşının veya kabın dolup kenarlarından dışarı akmasıKur'an'da geçer; kenardan aşma ortaklığı

Komşu kökler ve zıt kök

Kökİlişki TürüAnlam AlanıKarşılaştırmalı NüansAnlam Detayı
ضيفMerkezMeyledip sığınma ve konuklukBir kimsenin sınırına, himayesine ve sofrasına yanaşarak ilişiklenmesiHem tekil hem çoğul kullanılabilen mastar kökenli konukluk ve himaye
نزلKomşuİnmek, konaklamakBir yere yukarıdan veya yoldan inip yerleşme eylemini vurgularMekânsal iniş ve konaklama esastır; meyil ve eklemlenme şart değildir
قرىKomşuİkram etmek, ağırlamakMisafire yemek ve azık sunarak ihtiyacını fiilen giderme eylemidirKonuğun gelişinden ziyade ev sahibinin sunduğu ziyafeti ve cömertliği hedefler
لجاKomşuSığınmak, iltica etmekTehlike veya korku sebebiyle bir korunağa kaçıp sığınma durumudurHukuki ve fiili can güvenliği arayışı ön plandadır; ikram boyutu ikincildir
طردZıtKovmak, uzaklaştırmakYanaşmak isteyen birini itmek, kapıdan sürmek ve himayeden mahrum bırakmakضيف kökünün meyledip yanaşma hareketinin tam tersi olan uzaklaştırma hareketidir

Başka dillerde anlam karşılıkları

DilKelime / KelimelerKısa AnlamDetayGüven
ArapçaضيفMeyledip sığınan konukKapıya yanaşan, himaye ve ikram talep eden kişi; izafet bağı kuranKesin
LatinceHospes, advenaMisafir, konuk, yanaşan yabancıHospes hem misafiri hem ev sahibini kapsayan karşılıklı himaye bağıdır; advena yanaşan kişiyi anlatırGüçlü
İngilizceGuest, dependent, clientMisafir, bağımlı, eklemlenenGuest ikram boyutunu karşılar; client ve dependent sığınma ve bir büyüğe dayanma boyutunu verirGüçlü
AlmancaGast, SchutzbefohlenerKonuk, himaye altındaki kimseGast sosyal konukluğu; Schutzbefohlener himayeye muhtaç sığınmacı boyutunu karşılarGüçlü
FransızcaHôte, dépendantKonuk, sığınan bağıntılı kişiHôte çift yönlü konukluk ilişkisini anlatırken tamlamadaki bağ kurma işlevini dışarıda bırakırGüçlü

Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Lane’s Lexicon.

Vücûh ve nezâir

Form / KullanımAnlam YüzüAyet Tipi / Bağlam
ضَيْفِ / ضَيْفِيMelek elçilerin beşer kılığına girerek oluşturduğu himaye ve ikram arayan heyetİbrahim'e müjde, Lût'a ise kavminden himaye isteme bağlamında gelen ilahi elçiler (Hicr 15:51, Hûd 11:78, Hicr 15:68, Zâriyât 51:24)
ضَيْفِهِTecavüz ve saldırı kastıyla yönelinen sığınmacı/konukLût kavminin peygamberin himayesindeki konukların dokunulmazlığını çiğneme girişimi (Kamer 54:37)
يُضَيِّفُوهُمَاAç ve yolcu kalmış iki kişiyi haneye alıp doyurmayı reddetmekMûsâ ile Hızır'ın vardıkları kasaba halkından konukluk ve sofra talep edip geri çevrilmeleri (Kehf 18:77)

Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı

DisiplinKullanım AlanıTartışma NoktasıAnlam Yoğunlaşması
Kelamİlahi elçilerin mahiyetiMeleklerin beşer sûretine girip yiyip içmemeleri ve İbrahim'in bu durumu fark edişiMeleklerin cismanî sıfatlardan tenzihi ve peygamberin gaybı bilme sınırı
FıkıhZiyafet hakkı ve sığınma hukukuYolcuyu bir gün ve bir gece ağırlamanın vacip mi müstehap mı olduğuMisafirin hak sahibi, ev sahibinin ise yükümlü olduğu hukuki himaye ve ikram bağı
TefsirLût ve İbrahim kıssalarıMisafirin şerefi (ضيف إبراهيم المكرمين) ve misafire yapılacak kötülüğün ev sahibine yapılmış sayılmasıMisafirin dokunulmazlığı ve ev sahibinin şerefini temsil eden ilhak ilişkisi
HadisÂdâb-ı muâşeret ve iman alâmetiAllah'a ve ahiret gününe inananın misafirine ikram etmesi emriMisafirperverliğin imanın pratik ve ahlaki göstergesi haline gelmesi

Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi

SistemBağlamKarşılıkİşlevAçıklamaGüven
DiniAllah adına sığınan kula hürmetEmanet ve dokunulmazlıkDikey himayenin yatay düzlemde tecellisiMisafire ikram ve koruma, ilahi rızayı kazanmanın ve emaneti korumanın göstergesidirKesin
İlmiNahiv ve mantık disipliniİzafet (bağıntı) ve izafi kavramlarİki terimi birbirine dayandırarak anlam üretmeBir ismin diğerine meyledip anlamını daraltması veya baba-oğul gibi biri olmadan diğeri düşünülemeyen bağıntıKesin
SiyasiHukuki himaye ve ilticaDokunulmazlık hakkı (diplomatik eman)Zayıf olanın güçlü otoriteye dayanarak korunmasıBir kabileye veya eve meyledip sığınan kişinin dokunulmazlığının ev sahibi tarafından üstlenilmesiGüçlü
İktisadiZiyafet ve kaynak paylaşımıKarşılıksız lojistik destek ve ikramDolaşımda olan sermayenin yolcuya aktarılmasıYolculuk ve gurbet sebebiyle darda kalan ferdin hanelerin fazlasından beslenmesiGüçlü

Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm

Alanİzomorfik KarşılıkAçıklamaGüven
Sayısal bilimlerÇekim alanı veya bağıl koordinat sistemiBağımsız bir parçacığın daha büyük bir kütlenin potansiyel kuyusuna meylederek onun alanına girmesi ve konumunun ona göre tanımlanmasıGüçlü
Beşeri bilimlerİltica hukuku ve hamilik kurumuKendi kurumsal gücü yetersiz olan bireyin daha üst bir kuruma veya otoriteye sığınarak onun himaye zırhına bürünmesiKesin

Yanlış daraltma ve kritik hata riski

AlanAçıklama
Modern daraltma riskiKökün yalnızca çağdaş nezaket kuralları çerçevesinde kahve içmeye gelen, önceden randevulu misafir düzeyine indirgenmesi
Kur'an içi daha geniş anlamKökün can güvenliği, yabancılık, himaye arayışı, açlık ve bir kapıya iltica ederek o hanenin dokunulmazlığına sığınma anlamlarını içeren kapsamlı varoluşsal boyut
Yanlış anlamanın doğuracağı hataLût'un kavmine karşı "Misafirlerimin önünde beni rezil etmeyin" feryadındaki ve Kehf suresindeki "onları konuk etmeyi reddettiler" ifadesindeki ağır hukuki, ahlaki ve insani krizin anlaşılamaması

Kur'an'ı anlama odaklı sonuç

SoruCevap
Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir?Kur'an'da bireyin tek başına savunmasız kaldığı anlarda tesis edilen himaye, eman ve cömertlik ahlakını gösterir; ayrıca peygamberlerin tebliğ ortamlarındaki sosyal teamülleri aydınlatır
Hangi ayet gruplarında belirleyicidir?İbrahim kıssasında ikram ve cömertlik ahlakını bildiren ayetlerde (Hicr 15:51, Zâriyât 51:24), Lût kıssasında sığınmacı dokunulmazlığını anlatan ayetlerde (Hûd 11:78, Hicr 15:68, Kamer 54:37) ve Mûsâ-Hızır yolculuğundaki temel ahlaki kırılmada (Kehf 18:77) belirleyicidir
Hangi yanlış anlamaları düzeltir?Misafirliğin keyfi bir ağırlama değil, yabancının canını ve karnını korumayı üstlenen hukuki bir iltica kurumu olduğunu ortaya koyarak kıssalardaki kavimlerin işlediği suçun vahametini netleştirir

Nihai sentez ve LaTeX modeli

  • Somut anlamBir cismin bir tarafa doğru eğilmesi, bir şeyin sınırına veya kenarına yanaşarak sırtını oraya dayaması.
  • Soyut anlamBir kimsenin kendi yetersizliği veya yolculuğu sebebiyle bir otoritenin/hanenin himaye çemberine girip oraya eklemlenmesi ve izafet bağı kurması.
  • Sistematik karşılıkSosyopolitik alanda iltica ve eman hakkı; dilbilimsel ve mantıksal alanda ise bağımsız olmayan bir terimin bir başkasına bağlanarak varlık kazanması (izafet/mütazâyifât).
  • LaTeX modeliA→ θ B  ⟹  R(A∣B)∪H(B→A)
  • LaTeX açıklamasıFormülde A kendi ekseninden eğilen veya yolda olan zayıf/yalnız özneyi, B ise sığınılan güçlü merkezi (hane veya otorite) temsil eder. θ meyil ve yanaşma açısını; R(A∣B) A'nın varlık ve konumunun B'ye nispetle tanımlandığı izafet ilişkisini; H(B→A) ise B'den A'ya doğru akan himaye, eman ve ikram fonksiyonunu sembolize eder. İki kümenin birleşimi tam bir konukluk/sığınma (ziyafet) durumunu oluşturur.
Metin sürümü (yapay zekâ araçları için)Harfe göre kök dizini: ض