عصب
ع - ص - ب
KÖK- 5 geçiş
- 5 ayet
- 3 sîga
- 12 sözlük
Kur'an'daki karşılığı: Birbirini destekleyen grup
Notlarım
Sözlükler(12)
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR4.217 harfباب العين والصاد والباء معهما
ع ص ب، ص ع ب، ب ع ص، ص ب ع، ب ص ع، مستعملات ع ب ص مهملة عصب: العَصَبُ: أطناب المفاصل الّذي يلائم بينها، وليس بالعقب.
ولحم عِصبٌ: صُلْب كثيرُ العَصَب.
والعَصَب: الطّيّ الشديد.
ورجل معصوصب الخلق كأنّما لوي لّياً. قال:
ذروا التخاجؤ وامشوا مِشْيِةً سُجُحاً إنّ الرجال ذوو عَصْب وتشمير
التَّخاجؤ: مشية فيها نفج. وسَجُحاً: مستوية. وروى عرّام: سُرُحاً.
والمعصوب: الجائع، في
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR1.601 harfالعَصَبة: واحد العصب والأعصاب، وهي أطناب المفاصل. تقول: عَصِبَ اللحمُ بالكسر، أي كثُر عصبه. وانعصَب، اشتدّ. والمعصوب: الشديد اكتناز اللحم. والعصْب: الطَيُّ الشديد. ورجل مَعصوب الخلق. وجارية معصوبةٌ حسَنَة العَصْب، أي مجدولة الخلق. والمعصوب في لغة هُذيل: الجائع. والمُعَصَّب: الذي يعْصِب وسطه من الجوع. وقال أبو عبيد: هو الذي عصَّبته السِنونَ، أي أكلت ماله. وتقول أيضاً: عصَّبَ رأسَه بالعِصابة
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR10.794 harfباب العين والصاد مع الباء
عصب ، صبع ، صعب ، بصع ، بعص : مستعملة .
عصب : قال الله جل وعز : ( هَاذَا يَوْمٌ عَصِيبٌ ) ( هُود : 77 ) أخبرني المنذريّ عن أبي العباس عن سَلَمة عن الفرّاء قال : يوم عَصِيب ، ويوم عَصَبصَب أي شديد . قال : وعَصَب فوه يَعْصِب عَصْباً إذا ذَبّ ويبِس رِيقه ، وفوه عاصب .
وأخبرني الحَرّانيّ عن ابن السكيتِ يقال : عصَب الريقُ بفيه يعصِب عَصْبَاً إذا يبِس . وقال : عَصَب فاه الريق
باب العين والصاد مع الباء عصب ، صبع ، صعب ، بصع ، بعص : مستعملة . عصب : قال الله جل وعز : ( هَاذَا يَوْمٌ عَصِيبٌ ) ( هُود : 77 ) أخبرني المنذريّ عن أبي العباس عن سَلَمة عن الفرّاء قال : يوم عَصِيب ، ويوم عَصَبصَب أي شديد . قال : وعَصَب فوه يَعْصِب عَصْباً إذا ذَبّ ويبِس رِيقه ، وفوه عاصب . وأخبرني الحَرّانيّ عن ابن السكيتِ يقال : عصَب الريقُ بفيه يعصِب عَصْبَاً إذا يبِس . وقال : عَصَب فاه الريق . وقال ابن أحمر : . . . حتى يعصِب الريقُ بالفم وقال الراجز : يعصب فاه الرِيقُ أي عَصْب عَصْب الجُبَاب بشفاه الوطْب الجُبَاب : شِبْه الزُبْد في ألبان الإبل . وروى بعض المحدِّثين ( أن جبريل جاء يوم بدر على فرس أنثى وقد عصم بثنّيتيه الغبارُ ) ، فإن لم يكن غلطاً من المحدِّث فهي لغة في عَصَب ، والباء والميم يتعاقبان في حروف كثيرة ، لقرب مخرجيهما ، يقال ضَرْبَةُ لازبٍ ولازم ، وسبّد رأسه وسمَّده . وأخبرني المنذريّ عن أبي العباس عن ابن الأعرابي قال : رجل معصَّب أي فقير قد عصَّبه الجهد ، وهو من قوله جل وعز : ( يَوْمٌ عَصِيبٌ ) ( هُود : 77 ) . وقال بعضهم : يوم عصيب أي شديد مأخوذ من قولك : عَصَبَ القومَ أمرٌ يعصِبهم عَصْباً إذا ضمَّهم واشتد عليهم . وقال ابن أحمر : يا قومِ ما قومي على نأيهم إذ عَصَب الناس شَمَال وقرّ وقوله : ما قومي على نأيهم تعجّب من كرمهم ، وقال : نِعم القوم هم في المجاعة إذ عصب الناس شَمال أي أطاف بهم وشملِهم بَرْدَها . ويقال للرجل الجائع يشتدّ عليه سَخْفة الجُوع فيعصِّب بطنه بحجر : مُعَصَّب . ومنه قوله : ففي هذا فنحن لُيُوث حرب وفي هذا غيوث مُعَصَّبينَا وقال الأصمعيّ : العَصْب : غَيْم أحمر يكون في الأفُق الغربيّ يظهر في سِنِي الجَدْب . وقال الفرزدق : إذا العَصْب أمسى في السماء كأنه سَدَى أُرْجوان واستقلَّت عَبُورها أبو عُبيد عن أبي عُبَيدة : المعصَّب : الذي عصَّبته السِنُون أي أكلت ماله . وقال الله جل وعز : ( وَنَحْنُ عُصْبَةٌ إِنَّ أَبَانَا لَفِى ضَلَالٍ مُّبِينٍ ) ( يوسف : 8 ) . قال أبو عبيد : قال أبو زيد : العُصْبة من العَشَرة إلى الأربعين . وقال الأخفش : العُصْبة والعِصابة : جماعة ليس لها واحد . وذكر ابن المظفّر في كتابه حديثاً : إنه يكون في آخر الزمان رجل يقال له : أمير العُصَب ، فوجدت تصديقه في حديث حدّثنا به محمد بن إسحاق عن الرماديّ عن عبد الرزاق عن معمر عن أيوب عن ابن سيرين عن عُقْبة بن أوس عن عبد الله بن عمرو بن العاص أنه قال : وجدت في بعض الكتب يوم اليرموك : أبو بكر الصديق أصبتم اسمه . عمر الفاروق قَرْن من حديد أصبتم اسمه . عثمان ذو النورين كِفيْلَن من الرحمة لأنه يُقتل مظلوماً ، أصبتم اسمه . قال : ثم يكون مَلِك الأرض المقدَّسة وابنه . قال عُقبة : قلت لعبد الله سمّهما . قال : معاوية وابنه . ثم يكون سفَّاح ، ثم يكون منصور ، ثم يكون جابر ، ثم مهديّ ، ثم يكون الأمين ، ثم يكون سين وسلام يعني صلاحاً وعافية ، ثم يكون أمير العُصَب ، ستة منهم من ولد كعب بن لؤيّ ورجل من قحطان كلهم صالح لا يُرَى مثله . قال أيوب : فكان ابن سيرين إذا حَدَّث بهذا الحديث قال : يكون على الناس ملوك بأعمالهم . قلت : وهذا حديث عجيب وإسناده صحيح والله أعلم بالغيوب . والعَصْب من برود اليمن ، معروف . وقال الليث : سمّي عَصْباً لأن غَزْله يُعصَب ، ثم يُصبغ ثم يحاك ، وليس من برود الرقْم . ولا يجمع ، يقال : بُرْد عَصْب وبرود عَصْب لأنه مضاف إلى الفعل . وربما اكتفَوا بأن يقال : عليه العَصْب لأن البُرْد عُرِف بذلك الاسم . أبو عبيد عن أبي عمرو : العصَّاب : الغزّال . وقال رؤبة : طيّ القَسَاميّ بُرودَ العَصَّاب قال : والقَسَاميّ : الذي يَطْوي الثياب في أول طَيّها حتى تُكسّر على طيّها . قلت : وقول أبي عمرو يحقّق ما قاله الليث من عَصْب الغَزْل وصَبْغه . وروي عن الحجّاج بن يوسف أنه خطب الناس بالكوفة فقال : لأَعْصِبَنَّكم عَصْب السَّلَمة . قلت : والسَّلَمة شجرة من الغَضَى ذات شوك ، وورقها القَرَظ الذي يُدبغ به الأَدَم ، ويعسُر خَرْط ورقها لكثرة شوكها . ويَعْصِب الخابط أغصانها بحَبْل ثم يَهْصِرها إليه ويخبِطها بعصاه فيتناثر ورقها للماشية ولمن أراد جمعه . وعَصْبُها : جمع أغصانها بحبل تُمدّ به وتُشَدّ شدّاً شديداً . وأصل العَصْب اللَيّ ، ومنه عَصْب التَيْس وهو أن يُشدّ خُصْياه شدّاً شديداً حتى تَنْدُرَا من غير أن تنتزعا نزعاً ، أو تُسَلاّ سلاًّ . يقال : عَصبْتُ التيس أعصِبه فهو معصوب . قال ذلك أبو زيد فيما رَوى عنه أبو عبيد . ومن أمثال العرب : فلان لا تُعْصَب سَلَماته يضرب مثلاً للرجل العزيز الشديد الذي لا يُقهر ولا يُستذَلّ . ومنه قول الشاعر : ولا سَلَماتي في بَجِيلة تُعْصَبُ أبو عبيد عن الأصمعيّ : العَصُوب : التي لا تَدِرّ حتى يُعْصَب فخذاها بحبل ، وذلك الحبل يقال له : العِصَاب . وقد عصبها الحالب عَصْباً وعِصَاباً . وقال الشاعر : فإن صَعُبَتْ عليكم فاعصِبوها عِصَاباً تَستدرّ به شديدا وقال أبو زيد : العَصُوب : الناقة التي لا تَدِرّ حتى يُعْصَب أداني مَنْخِرَيها بخَيط ثم تُثَوَّر ولا تُحلّ حتى تُحلب . وأما عَصَبة الرجل فهم أولياؤه الذُكور من ورثته ، سُمُّوا عَصَبة لأنهم عَصَبوا بنسبه أي استكَفُّوا به ، فالأب طَرَف والابن طَرَف والعَمّ جانب والأخ جانب ، والعرب تسمّي قرابات الرجل أطرافه ، ولمّا أحاطت به هذه القرابات وعَصَبتْ بنسبه سُمّوا عَصَبة . وكل شيء استدار بشيء فقد عَصَب به . والعمائم يقال لها : العصائب ، واحدتها عِصَابة ، من هذا . وأمَّا العَصَبة فلم أسمع لهم بواحد . والقياس أن يكون عاصباً ؛ مثل طالب وطَلَبة وظالم وظلَمة . ويقال أيضاً : عَصَبت الإبلُ بِعَطَنها إذا استكفَّت به ؛ قال أبو النجم : إذ عَصَبت بالعَطَن المغربَل يعني المدقَّق ترابُه . ويقال : عَصَب الرجلُ بيتَه أي أقام في بيته لا يبرحه ، لازماً له . ويقال : عَصَب القَيْن صَدْع الزجاجة بضبَّة من فضَّة إذا لأمها بها محيطة به . والضبَّة عِصَابة للصَّدْع . والعَصَبيَّة : أن يدعو الرجل إلى نُصْرة عَصَبته والتألُّب معهم على من يناوئهم ، ظالمين كانوا أو مظلومين . وقد تعصَّبوا عليهم إذا تجمّعوا . واعصوصب القومُ إذا اجتمعوا . فإذا تجمّعوا على فريق آخرين قيل : تعصَّبوا . وقرأت بخطّ شمر أن الزبير بن العوّام لمّا أقبل نحو البصرة سئل عن وجهه فقال : عَلِقتهم إني خلِقتُ عُصْبَهْ قَتَادةً تعلَّقت بنُشبَهْ قال شمر : وبلغني أن بعض العرب قال : غلبتهم إني خُلِقتُ نُشْبَهْ قتادة ملوِيَّة بعُصْبَهْ قال : والعُصْبة نبات يتلوّى على الشجر ، وهو اللَّبْلاب . والنُشْبة من الرجال : الذي إذا عبِث بشيء لم يكد يفارقه . وأنشد لكثيّر : باديَ الربع والمعارف منها غير رَبْع كعُصْبة الأغيال وروى غيره عن ابن الأعرابي عن أبي الجرّاح أنه قال : العُصْبة : هَنَة تُلَفّ على القَتَادة لا تُنزع عنها إلاّ بعد جَهد ، وأنشد : تلبَّس حُبُّها بدمي ولحمي تلبُّسَ عُصْبة بفروع ضَالِ ويقال للرجل إذا كان شديد أسْرِ الخَلْق غير مسترخِي اللحم : إنه لمعصوب ما حُفْضِج . وقال ابن السكيت : العَصَب عَصَب الإنسان والدابَّة ، قال : وحكى لي الكلابيّ : ذاك رجل من عَصَب القوم أي من خيارهم ، ونحوَ ذلك قال ابن الأعرابي . وقال أبو العباس عنه : العَصُوب المرأة الرسحاء ، وروى أبو نصر عن الأصمعي والأثرمُ عن أبي عبيدة أنهما قالا : هي العَصُوب والرسحاء والمَسْحاء والرصعاء والمصواء والمزلاق والمزلاج والمِنْداص . وقال الليث : العَصَب : أطناب المفاصل التي تلائم بينها وتشدُّها وليس بالعَقَب . ولحم عَصِب : صُلْب شديد . ويقال للرجل الذي سوّده قومه : قد عصَّبوه فهو معصَّب ؛ وقد تعصّب . ومنه قول المخبَّل في الزبْرِقان : رأيتك هربَّتِ العِمَامة بعدما أراك زماناً حاسراً لما تُعَصَّبِ وهذا مأخوذ من العِصَابة وهي العِمَامة وكانت التيجان للملوك ، والعمائم الحمر للسادة من العرب . ورجل معصَّب ومعمَّم : أي مسوَّد . وقال عمرو بن كُلْثوم : وسيد معشر قد عصَّبوه بتاج المُلْك يَحْمى المُحْجَرينا فجعل الملِك معصَّباً أيضاً لأن التاج أحاط برأسه كالعِصابة التي عَصَبت برأس لابسها . والعِصابة تقع على الجماعة من الناس والطير والخيل . ومنه قول النابغة : عصائب طير تهتدي بعصائب ويقال : اعتصب التاجُ على رأسه إذا استكَفَّ به . ومنه قول قيس ذي الرُّقيات : يعتصب التاجُ فوق مَفْرِقه على جبين كأنه الذهب وكلّ ما عُصِب به كَسْر أو قرح من خرقة أو خَبِيبة فهو عِصاب له . ويقال لأمعاء الشاء إذا طُوِيت وجمعت ثم جُعلت في حَوِيَّة من حوايا بطنها : عُصُب واحِدُها عَصِيب . والعصائب : الرياح التي تعصب الشجر فتدرج فيه ؛ قال الأخطل : مطاعيم تعذُو بالعَبِيط جِفانُهم إذا القُرّ ألوت بالعِصَاه عصائبُهُ وعَصِبت الفِصالُ الإبلَ : تقدَّمتها . والمعصوب : الكتاب المطويّ . وقال : أتاني عن أبي هَرِم وعيد ومعصوبٌ تخُبّ به الرِّكابُ صعب : يقال : عَقَبة صَعْبة إذا كانت شاقَّة . وجَمَل مُصْعَب إذا لم يكن منوَّقاً وكان محرَّم الظهر ، وجمال مصاعب ومصاعيب . ويقال : أصعَبْتُ الأمر إذا ألفيته صَعْباً . ومنه قول الشاعر : لا يُصْعِب الأمر إلا رَيْث يَرْكبه ولا تَعَرّبُ إلاّ حوله العَرَبُ ويقال : صَعُب الأمر يَصْعُب صُعُوبة فهو صَعْب . ويقال : أخذ فلان بَكْراً من الإبل ليقتضبه فاستصعب عليه استصعاباً . وقد استصعبته أنا إذا وجدته صَعْباً . وقال ابن السكيت : المصعَب : الفَحْل الذي يودَّع من الركوب والعمل ، للفِحْلة . قال : والمصعَب : الذي لم يمسسه حَبْل ولم يُركب . قال : والقَرْم : الفحل الذي يُقْرم أي يودَّع ويُعفى من الركوب ، وهو المُقْرَم والقريع والفَنِيق . وصَعْب من أسماء الرجال . وجمع الصَّعْب صِعَاب . صبع : أبو عبيد عن أبي عبيدة : صَبَعت بالرجل وصبعت عليه أصْبَع صَبْعاً إذا اغتبْتَه . وصبعت فلاناً على فلان : دللته . وصبعت الإناء إذا كان فيه شراب فقابلتَ بين إصبعيك ثم أرسلت ما فيه في شيء آخر . قلت : وصَبْع الإناء أن يُرسل الشراب الذي فيه من طَرَفي الإبهامين أو السبَّابتين لئلا ينتشر فيندفق . قلت : وهذا كله مأخوذ من الإصبع ؛ لأن الإنسان إذا اغتاب إنساناً أشار إليه بالإصبع . وروى أبو العباس عن ابن الأعرابي : رجل مصبوع إذا كان متكبّراً . قال : والصَبْع : الكِبْر التامّ . والإصبع : واحدة الأصابع . وفيها ثلاث لغات حكاها أبو عبيد عن الكسائيّ قال : هي الإصْبَع وَالإصْبِع واللأُصْبُع . وروي عن النبي ( صلى الله عليه وسلم ) أنه دمِيتْ إصبعُه في حفر الخندق فقال : هل أنت إلا إصبِع دَمِيتِ وفي سبيل الله ما لقِيتِ وإن ذكَّر مذكِّر الإصبع جاز له ؛ لأنه ليس فيها علامة التأنيث . والإصبع : الأثر الحسَن . يقال : فلان من الله عليه إصبع حَسَنة . وإنما قيل للأثَر الحسن : إصبع لإشارة الناس إليه بالإصبع . وأخبرني المنذريّ عن ثعلب عن ابن الأعرابيّ أنه قال : إنه لحسن الإصبع في ماله ، وحَسَن المَسّ في مالِه أي حسن الأثر . وأنشد : أوردها راع مَرِيء الإصبع لم تنتشر عنه ولم تَصَدّعِ وفلان مُغِلّ الإصبع إذا كان خائناً . وقال الشاعر : حدّثتَ نفسك بالوفاء ولم تكن للغدر خائنةً مُغِلّ الإصبع وقيل : إصبع : اسم جبل بعينه . بعص : أبو العباس عن ابن الأعرابيّ : البَعْص : نحافة البدن ودِقَّته . قال : أصله دُودة يقال لها : البُعْصُوصة . قال : وسَبٌّ للجواري : يا بُعْصُوصة كُفّي ، ويا وجه الكُبَع : سمك بحري وَحِشُ المَرآة . وقال الليث : البُعصوصة : دوَيْبَّة صغيرة لها بريق من بياضها . ويقال للصبيَّة يا بُعصوصة لصغر جُثَّتها وضعفها . أبو عبيد عن الأصمعيّ يقال للحيَّة إذا ضُرِبت فلوَتْ ذَنَبها : هي تَبعْصَصُ أي تتلوَّى . وقال ابن الأعرابي أيضاً : يقال للجُويرية الضاويَّة : البُعصوصة والعِنْفِص والبطيّطة الحطِّيطة . بصع : أبو العباس عن ابن الأعرابي : البَصْع : الجَمْع . ومنه قولهم في التأكيد : جاء القوم أجمعون أكتعون أبصعون إنما هو شيء يَجمع الأجزاء . قال : وقال الفرّاء : يقولون : أجمعون أكتعون أبصعون ، ولا يقولون : أبصعون حتى يتقدّمه أكتعون . وسمعت المنذريّ يقول : سمعت أبا الهيثم يقول : الكلمة توَكَّد بثلاثة تواكيد . يقولون : جاء القوم أكتعون أبثعون أبصعون بالصاد ؛ كما قال ابن الأعرابي والفرّاء . وقال : أبثعون بالثاء والصواب : أبتعون بالتاء ، وظننت أن المنذريّ لم يضبِطه عن أبي الهيثم ضبطاً حسناً . وقال ابن هانىء وغيره من النحويين : أخذته أجمع أبتع وأجمع أبصع بالتاء والصاد . وقال الليث : البَصْع : الخَرْق الضيِّق الذي لا يكاد يَنفُذ فيه الماء . تقول : بَصُع يبصُع بَصَاعة . قال : ويقال : تبصّع العَرَق من الجَسَد إذا نبع من أصول الشَّعَر قليلاً قليلاً . قلت : ورَوَى ابن دريد بيت أبي ذؤيب : إلاّ الحَمِيم فإنه يتبصّع بالصاد أي يسيل قليلاً قليلاً . قلت : ورَوَى الثقات هذا الحرف : يتبضّع الشيء بالضاد إذا سال ، هكذا أقرأنيه الإياديّ عن شمر لأبي عُبيد ، وهكذا رواه الرواة في شعر أبي ذؤيب ، وابن دُريد أخذ هذا من ( كتاب ابن المظفّر ) فمرّ على التصحيف الذي صحَّفه .
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR20.649 harf(باب العين والصاد وما يثلثهما)
(عصف) العين والصاد والفاء أصلٌ واحد صحيح يدلُّ على خِفّةٍ وسرعة. فالأوَّل من ذلك العَصْف: ما على الحبِّ من قُشور التّبن. والعَصْف: ما على ساق الزَّرع من الوَرَق الذي يَبس فتفتَّت، كل ذلك من العَصْف. قال الله سبحانه:﴿فَجَعَلَهُم كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ﴾ [الفيل 5]، قال بعضُ المفسِّرين: العصف: كلُّ زرعٍ أُكِل حَبُّه وبقي تبنُه. وكان ابنُ الأعرابي يقول: العَصْف: ورقُ كلِّ
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR926 harf- العصب: أطناب المفاصل، ولحم عصب: كثير العصب، والمعصوب: المشدود بالعصب المنزوع من الحيوان، ثم يقال لكل شد: عصب، نحو قولهم: لأعصبنكم عصب السلمة (هذه العبارة من خطبة الحجاج بن يوسف الثقي لما دخل البصرة، والخطبة كاملة في عيون الأخبار 2/244؛ والعقد الفريد 4/181)، وفلان شديد العصب، ومعصوب الخلق. أي: مدمج الخلقة، و ﴿يوم عصيب﴾ [هود/77]، شديد، يصح أن يكون بمعنى فاعل، وأن يكون بمعنى مفعول. أي: يوم مجموع
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR1.391 harfع ص ب
" فلان لا تعصب سلماته " أي لا يقهر.
قال الكميت: ولا سمراتي يبتغيهن عاضد ولا سلماتي في بجيلة تعصب وفلان معصوب الخلق: مطويّه مكتنز اللحم.
ومثلي لا يدر بالعصاب أي لا يعطي بالقهر والغلبة: من الناقة العصوب وهي التي لا تدر حتى تعصب فخذاها.
وفلان خوانه منصوب وجاره معصوب أي جائع قد عصب بطنه ويقال له: عاصب.
وورد عليّ من فلان معصوب أي كتاب لأنه يعصب بخيط.
أنشد ابن
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR3.433 harfالعَصَبُ: عَصَبُ الإِنسانِ والدابةِ. والأَعْصابُ: أَطنابُ الـمَفاصل التي تُلائمُ بينَها وتَشُدُّها، وليس بالعَقَب. يكون ذلك للإِنسان، وغيره كالإِبل، والبقر، والغنم، والنعَم، والظِّباءِ، والشاءِ؛ حكاه أَبو حنيفة، الواحدة عَصَبة. وسيأْتي ذكر الفرق بين العَصَب والعَقَب. وفي الحديث أَنه قال لثَوْبانَ: اشْتَرِ لفاطمةَ قِلادةً من عَصْبٍ، وسِوارَيْنِ من عاج؛ قال الخَطَّابيُّ في الـمَعالم: إِن لم تكن
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR388 harf* ع ص ب * * عَصَّبَ * رأسه * بالعِصَابَة تَعْصِيبا * وباب الثلاثي منه ضرب و * عَصَبةُ * الرجل بنوه وقرابته لأبيه سُمُوا بذلك لأنهم * عَصَبُوا * به بالتخفيف أي أحاطوا به والأب طرف والابن والعم جانب والأخ جانب و * العُصْبَةُ * من الرجال ما بين العَشَرة إلى الأربعين و * العِصَابَةُ * بالكسر الجماعة من الناس والخيل والطير ويوم * عَصِيبٌ * و * عَصَبْصَبٌ * أي شديد تقول * اعْصَوْصَبَ * اليوم
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR15.228 harfالعصب محركة عصب الإنسان والدابة. والأعصاب: أطناب المفاصل التي تلائم بينها وتشدها، وليس بالعقب، يكون ذلك للإنسان وغيره، كالبقر والغنم والنعم والظباء والشاء، حكاه أبو حنيفة، الواحدة عصبة، وسيأتي ذكر الفرق بين العصب والعقب. العصب: شجر يلتوي على الشجر، وله ورق ضعيف. وقال شمر: هو نبات يتلوى على الشجر، وهو اللبلاب، كالعصب بفتح فسكون، عن أبي عمرو، ويضم، والواحدة العصبة والعصبة محركة والعصبة، بالضم،
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR yok30.138 harfعَصَبَ
1 عَصَبَ ذ , aor. عَصِبَ , (K,) inf. n. عَصْبٌ, (S, A, Mgh, O, K,) He twisted [a thing], or wound [it] round: (A, K, TA:) this is the primary signification: (TA:) and he folded [it]; (A, K;) or he folded [it] tightly: (S, O, TA:) and he bound [it], or tied [it]: (A, Mgh, K, TA:) عَصْبٌ denotes the binding, or tying, a thing with another thing, lengthwise, or [more commonly] around. (O.)
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR2.748 harfعَصَبَ
عَصَبَ I , ( n. ac. عَصْب 1 )
a. [ Bi ], Surrounded, crowded round.
b. [ Bi ], Sided with.
c. Bound, tied together; bandaged; strapped up.
d. [ acc. or Bi ], Dried in ( the month : saliva ).
e. ( n. ac. عَصْب 1 , عِصَاْب 23 ) [ 'Ala ], Seized, clutched, got possession of.
f. ( n. ac. عَصْب 1 , عُصُوْب 27 ), Was dirty, unclean.
g. Was red ( sky ).
عَصِبَ
عَصِبَ A ( n. ac.
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR33.686 harfعصب
عَصَبَ - يَعْصِبُ - عَصِيْب - عُصْبَة
عَصَبَ - يَعْصِبُ + كائن + شيئاً: ربط وشد وحزم شيئاً رخواً ليناً إلى شيء صلب قوي، بقوة وشدة ليمسكه ويقويه
عَصِيْب: على وزن " فـَعيل" اسم فاعل مبالغة صفة مشبهة من " عَصَبَ - يَعْصِبُ ": صفة الشيء حين يكون مُقَيِّداً شيئاً آخر، ويمنعه من الحركة: يشبه بالعرف الشائع معنى : مُلًبَّك، ويجعله مربطة أياديه لا
Mücavir kökler40 mücavir (59 toplam)
- نوأ
1 ortak ayet · Taşıması zor olur
- ذأب
1 ortak ayet · Kurt demektir
- حبب
2 ortak ayet · Habbe حَبَّ tane demektir (Tahıl tanesi)
- ذرع
1 ortak ayet · Zira’ (zal) : Kol demektir
- قارون
1 ortak ayet · Kârûn
- كنز
1 ortak ayet · Servet
- ضيق
1 ortak ayet · Dar geçit, boğaz demektir
- قول
4 ortak ayet · Birlikte bir iş yapan kimselere, belli bir sesle kumanda…
- فرح
1 ortak ayet · Ferh (ha) “Felah” çatlak toprak demektir, sonra toprağı…
- جيأ
2 ortak ayet · Ceyee yağmur sularının toplanıp biriktiği yerdir
- يوسف
1 ortak ayet · Çorak yer anlamına gelen “esef”ten türemiştir
- لوط
1 ortak ayet · “Liyat” sıva harcı demektir
Geçtiği ayetler(5)
إِذْ قَالُوا لَيُوسُفُ وَأَخُوهُ أَحَبُّ إِلَى أَبِينَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ إِنَّ أَبَانَا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ
Birbirini destekleyen grupHani demişlerdi ki: Biz, güçlü bir topluluk olduğumuz halde Yusuf ve kardeşi, babamızın yanında daha sevgilidirler. Doğrusu babamız apaçık bir sapıklık içindedir.
قَالُوا لَئِنْ أَكَلَهُ الذِّئْبُ وَنَحْنُ عُصْبَةٌ إِنَّا إِذًا لَخَاسِرُونَ
Birbirini destekleyen grupDediler ki: Biz bir toplulukken onu kurt yerse; bu takdirde biz, muhakkak hüsrana uğrayanlardan oluruz.
إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ …
Birbirini destekleyen grupDoğrusu uydurulmuş bir yalanla gelenler, içinizden bir zümredir. Bunu kendiniz için kötü sanmayın. O, sizin için hayırlı olmuştur. O kimselerden her birine kazandığı günaha karşılık ceza vardır. En büyük azab da içlerinden elebaşılık yapanındır.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | عصب |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | حزب, عقد, جمع |
| Zıt Kök | فرد |
| Çekirdek Özet 1 | Bir şeyi diğeriyle veya kendi üzerine kuvvetle bağlamak, sarmak, eklemleri birbirine kenetleyen lifli bağ dokusu |
| Çekirdek Özet 2 | Birbirine organik bağlarla ve dayanışmayla kenetlenmiş, ortak amaç ve savunma etrafında bütünleşen güçlü grup yapısı |
| Çekirdek Özet 3 | Parçaların iç gerilim ve kenetlenme yoluyla birleşik bir irade veya baskı gücü oluşturması; asabiyet ve kolektif direnç dinamiği |
| Kritik Hata Riski | Kökün yalnızca kan bağı veya soy taassubu (modern dar kabilecilik) olarak algılanıp yapısal dayanışma, işlevsel kenetlenme ve zorlu kuşatıcı durum anlamlarının göz ardı edilmesi |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| عص | Sıkma, baskı altına alma, tutma ve sertleşme hareketini ifade eden ikili çekirdek; عصر (sıkarak suyunu çıkarma), عصف (şiddetle savurarak kırıp bükme), عصم (sıkıca tutunup korunma), عصو ve عصي (sertleşme, eğilmeme, direnme) köklerinde bu sıkılık ve direnç ortaktır | ب | İçeride tutma, sararak bağlama ve düğümleme anlamı katan harfin eklenmesiyle çekirdekteki genel sıkıştırma ve direnç hareketi, nesneleri veya unsurları birbirine kenetleyen dairesel/lifli bir bağlama, sarma ve kolektif bütünleşme boyutuna dönüşmüştür |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ع | Göz; görme, kaynak, dışa açılma | Bir odağa yönelme, kaynağı gözetme, durumu teftiş edip ortak dikkat oluşturma |
| ص | Olta, bitki sapı; yakalama, peşine düşme, sıkıştırma | Unsurları kıstırma, çekip kavrama, kenetlenme ve ayrışmaya izin vermeyecek şekilde sıkma |
| ب | Ev, çadır; iç, barınma, içinde olma | Bir iç alan kurma, sığınak ve çeper meydana getirme, içeride tutarak sınırlandırma |
| عصب | Gözün tespit ettiği odağa doğru birleşip unsurları sıkıştırarak korunaklı bir iç bütünlük meydana getirme | Dış etkilere karşı direnç gösteren, birbirini lif gibi saran ve ortak bir çeper içinde kenetlenen ayrılmaz bir yapı kurma |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Eklemleri ve kemikleri birbirine sımsıkı bağlayan adalî lifler, bağ dokusu; bir nesneyi dairesel veya uzunlamasına bükerek, dolayarak sımsıkı bağlamak ve sarmak |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Cahiliye ve erken dönem şiirinde bedenin diri, etli ve kaslı yapısını anlatmak üzere kullanılmıştır; Hassân b. Sâbit'e nispet edilen beyitte geçer: ذروا التخاجؤ وامشوا مشية سجحا / إن الرجال ذوو عصب وتذكير |
| Erken Arapça kullanım | Haccâc b. Yûsuf'un meşhur Basra hutbesinde otoriteyi kurmak için selem ağacının lifleriyle sarılması gibi tebaayı sımsıkı bağlayacağını belirttiği لأعصبنكم عصب السلمة ifadesinde ve açlıktan karnına kemer/taş bağlayan kimse için kullanılan معصوب nitelemesinde görülür |
Kaynak Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, el-Mufradāt, Lisān al-ʿArab.
Sami etimolojik katman
Sami dil ailesinde عصب kökü, öncelikle lifli dokuları, tendonları, bağlamayı ve fiziki olarak bir şeyi kuşatıp sıkıştırmayı ifade eden istikrarlı bir çekirdeğe sahiptir. İbranicede yer alan ve bağlamak, birleştirmek, bazen de zorlanma ve gerilme bildiren ‘-ṣ-b (ע-צ-ב) kök varyantları ve Süryanicedeki bağ dokusu ve düğümleme bildiren türevler, Arapçadaki anatomik ve fiziksel «sinir, eklem lifi, kuvvetli bağ» anlamıyla tam bir morfo-semantik paralellik gösterir. Kökün ilksel somut anlamı, hayvanın eklemlerini tutan sert ve elastik lif dokusunun adlandırılması ve bu liflerle bir şeyin sımsıkı sarılmasıdır. Arapça içinde bu somut bağ, zamanla hem «başa sarılan bez/sarık» (عِصَابَة), hem «baskılayan, kuşatan ve çözülmeyen çetin gün» (عَصِيب), hem de bireyleri ortak savunma ve yardımlaşma yükümlülüğüyle birbirine kenetleyen «dayanışma grubu» (عُصْبَة) kavramlarına genişlemiştir.
Güven Güçlü
Kaynak Brown-Driver-Briggs, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques), Lane's Lexicon.
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Eklemleri bağlayan liften (عَصَب) sarığa, açlıktan karın sarmaya ve oradan kenetlenmiş topluluğa (عُصْبَة) geçiş | Somut adale/eklem bağı, soyut alanda birbirini koruyan, sırt sırta veren bireylerin kurduğu çözülmez dayanışma ağına dönüşmüştür | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice ve Süryanice ‘-ṣ-b biçimleri | Ortak Sami katmanında gerilim, bağ dokusu, sarma ve şekil vererek bağlama çekirdeği mevcuttur | Güçlü |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik bağlamda bağlama ve bükme kökleri | Bazı Doğu Çad dillerinde lif/ip ile sarma paralellikleri önerilmişse de güvenilir doğrudan akrabalık sınırlıdır | Muhtemel |
Kaynak Maqāyīs al-Lugha, HALOT, Cohen.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| عصب | Anlamlı | Bağlamak, sarmak, kenetlenmek | Eklemleri tutan lif, sarık bağlamak, dayanışma grubu | Hedef kök; Kur'an'da geçer |
| عبص | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş terk edilmiş (mühmel) olarak kaydedilir | Kur'an'da geçmez |
| صعب | Anlamlı | Çetin olmak, boyun eğmemek | İtaat etmeyen, binilmesi zor binek ve kolay olmayan iş | عصب kökündeki gerilim ve direnç ile anlamsal akrabalık taşır; Kur'an'da geçmez |
| صبع | Anlamlı | İşaret etmek, parmak | Parmağın yöneltilmesi veya bedenin uç uzvu | Kök Kur'an'da çoğul formuyla geçer |
| بعص | Anlamlı | Küçük kurtçuk, kıpırdanma | Suda veya çamurda kaynaşan minik canlılar | Kur'an'da geçmez |
| بصع | Anlamlı | Suyun sızması, sızdırmak | Taşlar arasından suyun damla damla çıkması veya terleme | Kur'an'da geçmez |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| عصب | Merkez | Organik dayanışma ve kenetlenme | Unsurların birbirini adale lifi gibi sarması ve iç bütünlükle hareket etmesi | Bireylerin ortak kader ve savunma etrafında doğal ve kuvvetli kenetlenişi |
| حزب | Komşu | Fikir ve menfaat birliği | Zihni, siyasi veya ideolojik bir gaye için toplanmış klik | Dışsal bir ajanda veya taraf olma esasına dayanır |
| عقد | Komşu | Hukuki ve iradi bağ | Açık bir irade beyanı ve ahitleşme ile bağ kurma | Hukuki ve akdi bir yapıyı ifade eder, organik bağ şart değildir |
| جمع | Komşu | Fiziksel veya sayısal bir aradalık | Ayrı unsurların bir araya gelmesi | Kenetlenme, dayanışma ve savunma gücü içermesi zorunlu değildir |
| فرد | Zıt | Tekillik ve yalıtılmışlık | Bir yapının veya kişinin bağlarından koparak tek kalması | Yardımlaşma ve kenetlenme bağlarının tamamen yokluğu |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | عصب | Sarmak, kenetlemek, dayanışma grubu | Maddi bağdan sosyal ve psikolojik kenetlenmeye uzanan bütüncül yapı | Kesin |
| Latince | Ligare / Fascia / Coetus | Bağlamak, şerit halinde sarmak, sıkı birlik | Ligare bağlama fiilini, fascia lifli demeti, coetus ise kenetlenmiş topluluğu karşılar | Güçlü |
| İngilizce | Band, clan, solidary group, strenuous | Birbirine bağlı grup, lif/bağ, çetin | Band ve clan kolektif dayanışmayı, nerve/ligament somut dokuyu, strenuous ise çetin durumu verir | Güçlü |
| Almanca | Sippe, Bund, Sehne, bedrängend | Akraba topluluğu, sıkı birlik, kiriş/lif, boğucu | Bund ve Sippe organik aidiyeti, Sehne anatomik lif bağını, bedrängend zorlu vakti karşılar | Güçlü |
| Fransızca | Faisceau, ligue, bande solidaire | Demet, kenetlenmiş zümre, dayanışma kümesi | Birden fazla unsurun sarılarak kırılmaz bir bütün oluşturmasını ifade eder | Güçlü |
Kaynak Gaffiot (Dictionnaire Latin-Français), Oxford English Dictionary, Kluge (Etymologisches Wörterbuch).
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| عُصْبَةٌ | Birbirine arka çıkan, güç ve nüfuz sahibi kenetlenmiş topluluk | Hz. Yûsuf'un kardeşlerinin kendi güçlerini ve dayanışmalarını öne sürdükleri bağlam (Yûsuf 12:8, 12:14) |
| عُصْبَةٌ | Kötülük ve iftira üretmek üzere organize olmuş hizip, iç dayanışmalı şebeke | İfk hadisesinde organize hareket eden iftiracı zümreyi niteleyen bağlam (Nûr 24:11) |
| بِالْعُصْبَةِ | Birlikte hareket ettiğinde ağır yükleri kaldırabilecek kudrette, adale gücü yüksek cemaat | Kârûn'un hazinelerinin anahtarlarını taşımakta zorlanan kuvvetli erkek topluluğu bağlamı (Kasas 28:76) |
| عَصِيبٌ | Kuşatıcı, boğucu, her yönden sarıp çaresiz bırakan şiddetli ve çetin gün | Hz. Lût'un meleklerin gelişiyle kavminin azgınlığı arasında sıkışıp hissettiği dehşet ve baskı hali (Hûd 11:77) |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Toplumsal taassup, haksız dayanışma ve hakikat arayışı | Hakkın ölçüsünün grup gücü veya kabile üstünlüğü (asabiyet) değil, ilahi vahiy ve adalet olduğu meselesi | Hakikate karşı bir körleşme ve güç odağı haline gelen cemaatleşme eleştirisi |
| Fıkıh | Miras hukuku ve diyet (akile) sistemi | Asabe (kız çocukları, anne vb. pay sahiplerinden arta kalan terekeyi alan veya mirası tek başına alan baba tarafından erkek akrabalar) ve cinayet diyetini üstlenen dayanışma ağı | Hukuki ve mali sorumluluğu paylaşan, kan bağına dayalı koruyucu ve yüklenici erkek zümre |
| Tefsir | عصبة ve عصيب lafızlarının tahlili | Yûsuf kıssasında kardeşlerin gururlandığı kuvvet; İfk hadisesindeki organize iftira şebekesi; Lût kıssasında vaktin çetinliği | Bireyin tek başına yapamayacağı fiilleri kolektif cüretle yapan grup psikolojisi |
| Hadis | Asabiyet yasağı ve toplumsal dayanışma | Kişinin kavmine haksızlık üzere yardım etmesi şeklindeki asabiyetin yerilmesi ve İslam kardeşliğinin bu bağın yerine konulması | Kan veya çıkar bağına dayalı adaletsiz dayanışmanın feshedilmesi |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Vahiy ve kabile ahlakı çatışması | Asabiyetin aşılması | Bağlayıcı ölçü olarak kabilenin yerine ilahi adaleti koyma | Din, insanın biyolojik veya zümresel bağlarını meşru görür ancak adaletin önüne geçmesini kesinlikle yasaklar | Kesin |
| İlmi | Sosyolojik tahlil (İbn Haldun çizgisi) | Sosyal yapıştırıcı harç (asabiyet) | Toplumları ayakta tutan ve devlet kurduran kolektif şuur | Bireyleri ortak savunma ve hedefe yönlendiren organik bağ dokusunun analizi | Kesin |
| Siyasi | İktidar ve cemaat güç dengesi | Baskı grubu veya hâkim blok | Siyasi karar alma süreçlerini zorlayan veya koruyan kenetlenmiş güç | Yûsuf'un kardeşlerinde veya İfk hadisesinde olduğu gibi, karar vericiyi abluka altına alan lobi gücü | Güçlü |
| İktisadi | Üretim, taşıma ve mali sorumluluk | Kolektif mali güvence ve iş gücü | Ağır iktisadi risklerin ve fiziki yüklerin bölüşülmesi | Kârûn'un hazinelerini taşıyan kuvvet ve fıkıhtaki diyetin asabe tarafından üstlenilmesi | Güçlü |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Malzeme biliminde çekme gerilimi (tensile strength) ve lifli kompozit yapı; nörobiyolojide sinir ağları | Birbirine paralel veya sarılmış liflerin tek tek taşıyamayacağı gerilimi birlikte absorbe etmesi; sinir liflerinin bilgiyi iletmek üzere bir demet halinde organize olması | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Sosyolojide mekanik dayanışma ve iç-grup kenetlenmesi (in-group cohesion) | Bireylerin grup kimliği içinde eriyerek dış tehditlere karşı yekvücut olması ve ortak normlar etrafında çözülmez bir sadakat üretmesi | Kesin |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökün sadece İbn Haldun'un «asabiyet» terimine veya fıkıhtaki «mirasçı akrabalar» (asabe) kavramına indirgenerek, salt kan bağı odaklı kabilecilik olarak anlaşılması |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kur'an'da kök, hem organize bir iftira şebekesini (Nûr 24:11), hem fiziksel güç birliğini (Kasas 28:76), hem çaresiz bırakan boğucu bir krizi (Hûd 11:77) kapsayan çok yönlü bir kenetlenme ve kuşatma halini bildirir |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | İfk hadisesini sadece birkaç münferit kişinin dedikodusu zannetmek veya Hz. Yûsuf'un kardeşlerinin tavrını sıradan bir kıskançlık sanmak; metindeki kolektif güç sarhoşluğunu ve organize kuşatmayı gözden kaçırmak |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | İnsanın tek başına işlemeye cesaret edemeyeceği cürümleri, bir «usbe» (kenetlenmiş grup) arkasına sığındığında nasıl pervasızca işleyebildiğini ve kolektif dayanışmanın hakikat karşısında nasıl bir körleştirici kalkana dönüştüğünü gösterir |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Yûsuf suresindeki kardeşlerin karar mekanizmasında (12:8, 12:14), Nûr suresindeki İfk hadisesi analizinde (24:11), Kârûn kıssasındaki kudret tasvirinde (28:76) ve kavminin ahlaksız kuşatması altındaki Hz. Lût'un psikolojisini bildiren ayette (11:77) |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Gücün ve haklılığın sayısal çoklukta, organik dayanışmada veya zümre asabiyetinde olduğu zannını yıkar; kenetlenmiş toplulukların (usbe) kolektif günah üretebileceğini ve bu bağın ilahi hesap karşısında koruyucu olamayacağını ortaya koyar |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamEklemleri bir arada tutan sert adalî lif, bir şeyi sarmak, dolamak ve kuşatmak suretiyle sımsıkı bağlamak.
- Soyut anlamBireylerin ortak çıkar, soy veya cürüm etrafında dışa kapalı, içte son derece kuvvetli bir dayanışma ve savunma ağı kurarak yekvücut haline gelmesi; bu kenetlenmenin oluşturduğu çetin kuşatma.
- Sistematik karşılıkSosyal dokuyu bir arada tutan doğal bağların ifrat derecesinde bir taassuba veya organize bir cürüm şebekesine dönüşme dinamiği; hukuki sorumluluğun ve korumanın kolektif taşıyıcısı.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde sisteme dahil olan tekil bireyleri veya unsurları, bu unsurlar arasındaki lifsi kenetlenme, dayanışma ve etkileşim katsayısını temsil eder. Bu unsurların toplamından doğan kolektif yapı (usbe/asabe), aralarındaki iç gerilim ve kenetlenme sayesinde tekil fertlerin güçlerinin aritmetik toplamından çok daha büyük bir bileşke kuvvet () meydana getirir. Bu büyüklük hem içeride çözülmez bir adale bağı hem de dışa doğru aşılması zor bir baskı ve kuşatma alanı () oluşturur.