لوم
ل - و - م
KÖK- 14 geçiş
- 12 ayet
- 11 sîga
- 13 sözlük
Dilin arka tarafı, dil kemiği demektir. Başkasını yermek anlamında yutkunarak konuşmadır. Kınamak anlamındadır. Bu kök ifal babınan gelince başındaki hemze tadiye için değil sayruret içindir. Yani kınayan kimsenin kınanan durumuna düşmesidir.devamı ›
Notlarım
Sözlükler(13)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Dilin arka tarafı, dil kemiği demektir. Başkasını yermek anlamında yutkunarak konuşmadır. Kınamak anlamındadır. Bu kök ifal babınan gelince başındaki hemze tadiye için değil sayruret içindir. Yani kınayan kimsenin kınanan durumuna düşmesidir.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR3.714 harfباب الّلام والميم و و ا ي ء معهما
ل و م، م ل و، م و ل، و ل م، ل م ي، م ل ي، م ي ل، ل م أ، ل أ م، م ل أ، أ ل م، أ م ل مستعملات
لوم:
اللَّوْم: المَلامةُ، والفعْلُ: لامَ يَلومُ. ورَجُلٌ مَلُومٌ ومَليم: قد استحقّ اللَّوْم. واللَّوْماءُ: المَلامةُ، قال:
ألا يا جارتي غُضِّي عن اللَّوْماءِ والعَذْلِ
واللَّوْمةُ: الشَّهْدةُ.
واللاّمة، بلا همزٍ، واللاّم: الهَوْلُ، قال:
ويَكادُ من لامٍ يَطـيرُ
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR879 harfاللَوْمُ: العَذْلُ. تقول: لامَهُ على كذا لَوْماً ولَوْمَةً، فهو مَلومٌ. ولَوَّمَهُ شدِّد للمبالغة. واللُوَّمُ: جمع لائِم. واللائِمَةُ: المَلامَةُ، وكذلك اللومى على فُعْلى. يقال: ما زلت أتجرّع فيك اللَوائِمَ. والمَلاوِمُ: جمع المَلامَةِ. واللامَةُ: الأمر يُلامُ عليه. وألامَ الرجلُ، إذا أتى بما يُلامُ عليه. يقال لامَ فلانٌ غيرَ مُليمٍ. وفي المثل: "رُبَّ لائِمٍ مُليم". قال الشاعر:
ومن يَخْذَلْ أخاه
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR13.705 harfل م ( وايء )
مال ، أمل ، ألم ، لأم ، لوم ، ملا ، أملى ، لما ، ولم .
أمل : الليث : الأَمَل : الرَّجاء .
ويقال : أَمَلْته آمُله ، وأَمَله يأْمُله .
والتّأمُّل : التَّثبُّت .
والأَمِيل : حَبل من الرَّمْل مُعْتَزل عن مُعْظَمه ؛ على تقدير مِيل ؛ وأَنْشد :
كالبَرْق يَجْتَاز أَمِيلاً أَعْرَفَا
وجمعه : أُمُل .
أبو عُبيد ، عن الأصمعي : الأَمِيل : حَبْل من الرَّمْل يكون عَرْضه نحواً من مِيل .
قلت : وليس
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR6.533 harf(باب اللام والواو وما يثلثهما)
(لوي) اللام والواو والياء أصلٌ صحيح، يدلُّ على إمالةٍ للشيء. يقال: لوَى يدَه يَلويها. ولوَى برأسِه: أمَالَه. واللَّوِيُّ: ما ذَبَل من البَقْل، وسمِّي لَوِيَّاً لأنَّه إذا ذَبَل التوَى ومال. واللِّواء معروفٌ، وسمِّي لأنَّه يُلوَى على رُمْحه. واللَّوِيَّة: ما ذُخِرَ من طعامٍ لغيرِ الحاضِرين، كأنَّه أُميل عنهم إلى غيرهم. وأَلْوَى بالشَّيء، إذا أشار به كاليد ونحوه.
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR1.059 harf- اللوم: عذل الإنسان بنسبته إلى ما فيه لوم. يقال: لمته فهو ملوم. قال تعالى: ﴿فلا تلوموني ولوموا أنفسكم﴾ [إبراهيم/22]، ﴿فذلكن الذي لمتنني فيه﴾ [يوسف/32]، ﴿ولا يخافون لومة لائم﴾ [المائدة/54]، ﴿فإنهم غير ملومين﴾ [المؤمنون/6]، فإنه ذكر اللوم تنبيها على أنه إذا لم يلاموا لم يفعل بهم ما فوق اللوم. وألام: استخق اللوم. قال تعالى: ﴿فنبذناهم في اليم وهو مليم﴾ [الذاريات/40] والتلاوم: أن يلوم بعضهم بعضا. قال
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR413 harfل و م
رجل لوّام ولوّامة ولومة ولامه على فعله.
وأنت ألوم من فلان: أحق بأن تلام وهو ملوم وملوّم ومليم ومستليم وقد ليم ولوّم: أكثر لومه وألام واستلام: استحق اللوم.
واستلام إلى ضيفه إذا لم يحسن إليه.
قال القطاميّ: ومن يكن استلام إلى ثويّ فقد أكرمت يا زفر المتاعا أي الزاد وما يمتذع به الضيف.
وتلوّم نفسه: استزادها.
وأنحى عليه باللائمة وباللوائم فوقفت فيها ناقتي وكأنها فدن
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR22.392 harfاللَّومُ واللّوْماءُ واللَّوْمَى واللائمة: العَدْلُ. لامَه على كذا يَلومُه لَوْماً ومَلاماً وملامةً ولوْمةً، فهو مَلُوم ومَلِيمٌ: استحقَّ اللَّوْمَ؛ حكاها سيبويه، قال: وإنما عدلوا إلى الياء والكسرة استثقالاً للواو مع الضَّمَّة. وألامَه ولَوَّمه وألَمْتُه: بمعنى لُمْتُه؛ قال مَعْقِل بن خُوَيلد الهذليّ:
حَمِدْتُ اللهَ أن أَمسَى رَبِيعٌ،
بدارِ الهُونِ، مَلْحِيّاً مُلامَا
قال أبو عبيدة: لُمْتُ الرجلَ
اللَّومُ واللّوْماءُ واللَّوْمَى واللائمة: العَدْلُ. لامَه على كذا يَلومُه لَوْماً ومَلاماً وملامةً ولوْمةً، فهو مَلُوم ومَلِيمٌ: استحقَّ اللَّوْمَ؛ حكاها سيبويه، قال: وإنما عدلوا إلى الياء والكسرة استثقالاً للواو مع الضَّمَّة. وألامَه ولَوَّمه وألَمْتُه: بمعنى لُمْتُه؛ قال مَعْقِل بن خُوَيلد الهذليّ: حَمِدْتُ اللهَ أن أَمسَى رَبِيعٌ، بدارِ الهُونِ، مَلْحِيّاً مُلامَا قال أبو عبيدة: لُمْتُ الرجلَ وأَلَمْتُه بمعنى واحد، وأنشد بيت مَعْقِل أيضاً؛ وقال عنترة: ربِذٍ يَداه بالقِداح إذا شَتَا، هتّاكِ غاياتِ التِّجارِ مُلَوِّمِ أي يُكْرَم كَرَماً يُلامُ من أَجله، ولَوّمَه شدّد للمبالغة. واللُّوَّمُ: جمع اللائم مثل راكِعٍ ورُكَّعٍ. وقوم لُوّامٌ ولُوّمٌ ولُيَّمٌ: غُيِّرت الواوُ لقربها من الطرف. وأَلامَ الرجلُ: أَتى ما يُلامُ عليه. قال سيبويه: ألامَ صارَ ذا لائمة. ولامه: أخبر بأمره. واسْتلامَ الرجلُ إلى الناس أي استَذَمَّ. واستَلامَ إليهم: أَتى إليهم ما يَلُومُونه عليه؛ قال القطامي: فمنْ يكن اسْتلامَ إلى نَوِيٍّ، فقد أَكْرَمْتَ، يا زُفَر، المتاعا التهذيب: أَلامَ الرجلُ، فهو مُليم إذا أَتى ذَنْباً يُلامُ عليه، قال الله تعالى: فالْتَقَمه الحوتُ وهو مُليمٌ. وفي النوادر: لامَني فلانٌ فالْتَمْتُ، ومَعّضَني فامْتَعَضْت، وعَذَلَني فاعْتَذَلْتُ، وحَضَّني فاحْتَضَضت، وأَمَرني فأْتَمَرْت إذا قَبِلَ قولَه منه. ورجل لُومة: يَلُومُه الناس. ولُوَمَة: يَلُومُ الناس مثل هُزْأَة وهُزَأَة. ورجل لُوَمَة: لَوّام، يطرّد عليه بابٌ (* هكذا بياض بالأصل) . . . ولاوَمْتُه: لُمْته ولامَني. وتَلاوَمَ الرجُلان: لامَ كلُّ واحد منهما صاحبَه. وجاءَ بلَوْمَةٍ أي ما يُلامُ عليه. والمُلاوَمة: أن تَلُوم رجلاً ويَلُومَك. وتَلاوَمُوا: لام بعضهم بعضاً؛ وفي الحديث: فتَلاوَموا بينهم أي لامكَ بعضُهم بعضاً، وهي مُفاعلة من لامَه يَلومه لَوماً إذا عذَلَه وعنَّفَه. وفي حديث ابن عباس: فتَلاوَمْنا. وتَلَوَّمَ في الأمر: تمكَّث وانتظر. ولي فيه لُومةٌ أَي تَلَوُّم، ابن بزرج: التَّلَوُّمُ التَّنَظُّر للأمر تُريده. والتَّلَوُّم: الانتظار والتلبُّثُ. وفي حديث عمرو بن سَلَمة الجَرْميّ: وكانت العرب تَلَوّمُ بإسلامهم الفتح أي تنتظر، وأراد تَتَلَوّم فحذف إحدى التاءين تخفيفاً، وهو كثير في كلامهم. وفي حديث علي، عليه السلام: إذا أجْنَبَ في السفَر تَلَوََّم ما بينه وبين آخر الوقت أي انتظر وتَلَوَّمَ على الأمر يُريده. وتَلَوّم على لُوامَته أي حاجته. ويقال: قضى القومُ لُواماتٍ لهم وهي الحاجات، واحدتها لُوَامة. وفي الحديث: بِئسَ، لَعَمْرُ اللهِ، عَمَلُ الشيخ المتوسِّم والشبِّ المُتلومِّم أي المتعرِّض للأَئمةِ في الفعل السيّء، ويجوز أن يكون من اللُّومة وهي الحاجة أي المنتظر لقضائها.ولِيمَ بالرجل: قُطع. واللَّوْمةُ: الشَّهْدة. واللامةُ واللامُ، بغير همز، واللَّوْمُ: الهَوْلُ؛ وأنشد للمتلمس: ويكادُ من لامٍ يَطيرُ فُؤادُها واللامُ: الشديد من كل شيء؛ قال ابن سيده: وأُراه قد تقدم في الهمز، قال أبو الدقيش: اللامُ القُرْبُ، وقال أَبو خيرة: اللامُ من قول القائل لامٍ، كما يقول الصائتُ أيا أيا إذا سمعت الناقة ذلك طارت من حِدّة قلبها؛ قال: وقول أبي الدقيش أَوفقُ لمعنى المتنكّس في البيت لأنه قال: ويكادُ من لامٍ يطيرُ فؤادُها، إذ مَرّ مُكّاءُ الضُّحى المُتَنَكِّسُ قال أبو منصور: وحكى ابن الأعرابي أنه قال اللامُ الشخص في بيت المتلمس. يقال: رأَيت لامَه أي شخصه. ابن الأعرابي: اللَّوَمُ كثرة اللَّوْم. قال الفراء: ومن العرب من يقول المَلِيم بمعنى المَلوم؛ قال أبو منصور: من قال مَلِيم بناه على لِيمَ. واللائِمةُ: المَلامة، وكذلك اللَّوْمى، على فَعْلى. يقال: ما زلت أَتَجَرّعُ منك اللَّوائِمَ. والمَلاوِم: جمع المَلامة. واللاّمةُ: الأمر يُلام عليه. يقال: لامَ فلانٌ غيرَ مُليم. وفي المثل: رُبَّ لائم مُليم؛ قالته أُم عُمَير بن سلمى الحنفي تخاطب ولدها عُمَيراً، وكان أسلم أخاه لرجل كلابيٍّ له عليه دَمٌ فقتله، فعاتبته أُمُّه في ذلك وقالت: تَعُدُّ مَعاذِراً لا عُذْرَ فيها، ومن يَخْذُلْ أَخاه فقد أَلاما قال ابن بري: وعُذْره الذي اعتذر به أن الكلابيّ التجأَ إلى قبر سلمى أَبي عمير، فقال لها عمير: قَتَلْنا أَخانا للوَفاءَِ بِجارِنا، وكان أَبونا قد تُجِيرُ مَقابِرُهْ وقال لبيد: سَفَهاً عَذَلْتَ، ولُمْتَ غيرَ مُليم، وهَداك قبلَ اليومِ غيرُ حَكيم ولامُ الإنسان: شخصُه، غير مهموز؛ قال الراجز: مَهْرِيّة تَخظُر في زِمامِها، لم يُبْقِ منها السَّيْرُ غيرَ لامِها وقوله في حديث ابن أُم مكتوم: ولي قائد لا يُلاوِمُني؛ قال ابن الأثير: كذا جاء في رواية بالواو، وأَصله الهمز من المُلاءمة وهي المُوافقة؛ يقال: هو يُلائمُني بالهمز ثم يُخَفَّف فيصير ياء، قال: وأما الواو فلا وجه لها إلا أن تكون يُفاعِلني من اللَّوْم ولا معنى له في هذا الحديث. وقول عمر في حديثه: لوْما أَبقَيْتَ أي هلاَّ أَبقيت، وهي حرف من حروف المعاني معناها التحضيض كقوله تعالى: لوما تأْتينا بالملائكة. واللام: حرف هجاء وهو حرف مجهور، يكون أَصلاً وبدلاً وزائداً؛ قال ابن سيده: وإنما قضيت على أن عينها منقلبة عن واو لما تقدم في أخواتها مما عينه أَلف؛ قال الأزهري: قال النحويون لَوّمْت لاماً أي كتبته كما يقال كَوَّفْت كافاً. قال الأزهري في باب لَفيف حرف اللام قال: نبدأ بالحروف التي جاءت لمعانٍ من باب اللام لحاجة الناس إلى معرفتها، فمنها اللام التي توصل بها الأسماء والأفعال، ولها فيها معانٍ كثيرة: فمنها لامُ المِلْك كقولك: هذا المالُ لزيد، وهذا الفرس لمحَمد، ومن النحويين من يسمِّيها لامَ الإضافة، سمّيت لامَ المِلْك لأنك إذا قلت إن هذا لِزيد عُلِمَ أنه مِلْكُه، فإذا اتصلت هذه اللام بالمَكْنيِّ عنه نُصِبَت كقولك: هذا المالُ له ولنا ولَك ولها ولهما ولهم، وإنما فتحت مع الكنايات لأن هذه اللامَ في الأصل مفتوحة، وإنما كسرت مع الأسماء ليُفْصَل بين لام القسم وبين لام الإضافة، ألا ترى أنك لو قلت إنّ هذا المالَ لِزيدٍ عُلِم أنه مِلكه؟ ولو قلت إن هذا لَزيدٌ عُلم أن المشار إليه هو زيد فكُسِرت ليُفرق بينهما، وإذا قلت: المالُ لَك، فتحت لأن اللبس قد زال، قال: وهذا قول الخليل ويونس والبصريين. (لام كي): كقولك جئتُ لِتقومَ يا هذا، سمّيت لامَ كَيْ لأن معناها جئتُ لكي تقوم، ومعناه معنى لام الإضافة أيضاً، وكذلك كُسِرت لأن المعنى جئتُ لقيامك. وقال الفراء في قوله عز وجل: رَبَّنا لِيَضِلُّلوا عن سبيلك؛ هي لام كَيْ، المعنى يا ربّ أَعْطيْتهم ما أَعطَيتَهم لِيضِلُّلوا عن سبيلك؛ وقال أبو العباس أحمد بن يحيى: الاختيار أن تكون هذه اللام وما أَشبهها بتأْويل الخفض، المعنى آتيتَهم ما آتيتَهم لضلالهم، وكذلك قوله: فالتَقَطَه آلُ فهرْعون ليكونَ لهم؛ معناه لكونه لأنه قد آلت الحال إلى ذلك، قال: والعرب تقول لامُ كي في معنى لام الخفض، ولام الخفض في معنى لام كَي لِتقارُب المعنى؛ قال الله تعالى: يَحْلِفون لكم لِترضَوْا عنهم؛ المعنى لإعْراضِكم (* قوله «يحلفون لكم لترضوا عنهم؛ المعنى لاعراصكم إلخ» هكذا في الأصل). عنهم وهم لم يَحْلِفوا لكي تُعْرِضوا، وإنما حلفوا لإعراضِهم عنهم؛ وأنشد: سَمَوْتَ، ولم تَ
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR529 harf* ل و م * * اللَّوْمُ * العَذْلُ تقول * لاَمَهُ * على كذا من باب قال و * لَوْمَةً * أيضا فهو * مَلُومٌ * و * لَوَّمَهُ * أيضا مُشدد للمُبالغة و * اللَّوَّمُ * جمع * لائِمٍ * كراكع ورُكَّع و * اللائِمةُ * الملامة يُقال ما زلت أتجرع فيك * اللَّوَائِمَ * و * المَلاَوِمُ * جمع * مَلاَمةٍ * و * ألاَمَ * الرجل أتى ما يُلام عليه وفي المثل رُبَّ لائِمٍ * مُلِيمٌ * أبو عبيدة * ألاَمَهُ * بمعنى لامه و *
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR24.701 harf| | ( *!اللَّوْمُ *!واللَّوْمَاءُ ) بِالمَدِّ كَمَا في | التَّهْذِيبِ . | | ( *!واللَّوْمَى ) ، بِالقَصْرِ كَمَا في | الصِّحاحِ ، وضَبَطَه بَعْضٌ : بِالضَّمِّ ، وهَكَذَا | هو في بَعْضِ نُسَخِ الصِّحاحِ . | | ( *!واللاَّئِمَةُ ) ، كَالنَّافلَةِ ، والعَافِيَةِ : | | ( العَذْلُ ) . | | ( و ) تَقولُ : ( *!لاَمَ ) عَلَيَّ كَذَا ( *!لَوْمًا | *!ومَلامًا *!ومَلامَةً ) *!ولَوْمَةً ، وجَمْع *!اللاَّئِمَةِ
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR403 harfلَامَ
1 لَامَ ذ , inf. n. لَوْمٌ, He blamed, censured, or reprehended, syn. عَذَلَ, (S, M, Msb, K,) a person, (S, Msb,) عَلَى كَذَا [for such a thing]. (S.)
أَلَامَ
4 أَلَامَ ذ He did a thing for which he should be blamed. (S in art. جنف, and L and TA in art. ريب.)
تَلَوَّمَ
5 تَلَوَّمَ ذ i. q. تَكَلَّفَ اللَّوْمَ. (Ham, p. 356.)
لَائِمَةٌ
لَائِمَةٌ ذ A thing for which the doer is blamed.
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR2.208 harfلَامَ
لَامَ ( w ) U ( n. ac. لَوْم 1 , لَوْمَة 1t , مَلَام [ 17A ] ,
مَلَامَة
مَلَامَة [ 17tA ] )
a. [ acc. & 'Ala or Fī ], Blamed, rebuked, reprehended, reproached, censured, scolded for; improbated, reprobated; expostulated with.
لَوَّمَ
لَوَّمَ II ,
a. see I .
لَاْوَمَ
لَاْوَمَ III ,
a. Reproached.
أَلْوَمَ
أَلْوَمَ IV ,
a. see I .
b. Deserved blame; did wrong.
تَلَوَّمَ
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR34.977 harfلوم
لَامَ - يَلُوْمُ - لائِم - لََوَّام - لََوَّامة - لَوْمَة - مَلُوْم - مَلُوْمِيْن - أَلامَ - يُلِيْمُ - مُلِيْم - تَلاوَمَ - يَتَلاوَمُ
لامَ - يَلُوْمُ + كائن + كائناً + في شيء: يحمله مسؤولية ذنب أو خطأ أو تقصير: يقع من كائن فعل يتصف بالنقص أو الخطأ أو التقصير، ويحاول الكائن أو غيره أن يجد العامل أو السبب لذلك، ثم يقرر أن هذا الكائن أو
Sîgalar(11)
- مَلُومًاKınanan(مَفْعُولًا)×2
- مَلُومِينَKınananlar(مَفْعُولِينَ)×2
- مُلِيمٌKınarken kınanan(مُفْعِلٌ)×2
- اللَّوَّامَةِKınayan(الْفَعَّالَةِ)×1
- بِمَلُومٍKınanan ile(بِمَفْعُولٍ)×1
- تَلُومُونِيBeni kınamayın(تَفْعُلُونِي)×1
- لَائِمٍKınayan(فَاعِلٍ)×1
- لَوْمَةَKınamak(فَعْلَةَ)×1
- لُمْتُنَّنِيBeni kınadınız(فَعَلْتُنَّنِي)×1
- وَلُومُواVe kınayın(وَافْعُلُوا)×1
Mücavir kökler61 mücavir (90 toplam)
- لقم
1 ortak ayet · Hemen onu lokmaladı
- دحر
1 ortak ayet · Dhl hayvanı avlamak için kazıyarak yapılmış tuzak demektir
- صرخ
1 ortak ayet · “Sarh (sad,ha)” kente hakim yüksek tepe demektir
- يمن
2 ortak ayet · Sağ yandır
- حوت
1 ortak ayet · Balık demektir
- زوج
2 ortak ayet · İlik ve düğme çiftinin her biridir
- عنق
1 ortak ayet · Onların boyunları
- نفس
3 ortak ayet · Dibağlamada kullanılan palamut, meşenin bir meyvesidir
- يمم
1 ortak ayet · Büyük akarsu
- حسر
1 ortak ayet · Hasir(ha,sin) : Susuz kalmış, çorak yer demektir
- سجن
1 ortak ayet · Dibi çepeçevre kazılmış hurma ağacı demektir
- عصم
1 ortak ayet · Kulp, bağ demektir
Geçtiği ayetler(12)
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَحْسُورًا
KınananVe elini boynuna bağlı kılma, onu büsbütün de açıp durma. Yoksa kaybedenlerden ve kınananlardan olursun.
ذَلِكَ مِمَّا أَوْحَى إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ فَتُلْقَى فِي جَهَنَّمَ مَلُومًا مَدْحُورًا
KınananBunlar, Rabbının sana vahyettiği hikmettendir. Allah ile beraber bir başka ilah edinme. Yoksa kınanmış ve kovulmuş olarak cehenneme atılırsın.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | لوم |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Ecvef (orta harfi illetli / vâvî) |
| Bağlamsal Yakın Kökler | عذل, عتب, ذمم |
| Zıt Kök | حمد |
| Çekirdek Özet 1 | Bir kusur, eksiklik veya gecikme sebebiyle muhataba dönüp onu duraksatarak yüzüne karşı kusurunu sayıp dökmek, yermek |
| Çekirdek Özet 2 | İnsanın kendi kusuruyla yüzleşmesi, sorumluluğu başkasına atma çabasının boşa çıkması ve hak edilmiş kınanmaya maruz kalış |
| Çekirdek Özet 3 | Vicdani ve ahlaki otodenetim mekanizması; dış kınamadan iç muhasebeye (نفس لوامة) evrilen sorumluluk bilinci |
| Kritik Hata Riski | Kökü yalnızca sıradan bir sözlü azarlama veya dedikodu düzeyinde kınama sayıp, failin kendi eylemiyle kınanmayı hak ediş (sayrûret) boyutunu ve içsel vicdani hesaplaşmayı gözden kaçırmak |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| لو | Bir yöne eğilme, kıvrılma, dönme, duraksama ve geri çevrilme; bu çekirdek لوي kökünde bükme ve sarma, لوذ kökünde bir yere sığınarak dönme, لوح kökünde bir görünüp çekilerek yönelme, لون kökünde bir halden diğerine dönüşme anlamlarında belirgindir | م | Toplama, tutma ve ağzı kapama imgesi taşıyan harfin eklenmesiyle soyut dönme ve duraksama hareketi; bir kimsenin eksikliğini toplayıp yüzüne vurma, faili kendi kusuru üzerinde durdurup içsel olarak sıkıştırma ve kınama (لوم) anlamına daralmıştır |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ل | Çoban değneği, üvendire | Yöneltme, sevk etme, sınır çizme ve muhatabı bir hedefe doğru dürtme |
| و | Çengel, çadır kazığı | İki durumu birbirine bağlama, sabitleme, fail ile yaptığı iş arasında irtibat kurma |
| م | Su | Toplanma, içe çekilme, kuşatma ve birikme |
| لوم | Çoban değneğinin sevk ediciliğiyle çengelin sabitleyiciliğinin birleşip içe toplanması | Muhatabın işlediği fiilin çengelle kendisine bağlanarak üvendire gibi yüzüne vurulması, failin kendi kusuru karşısında duraksatılarak iç muhasebeye ve kınanmaya sevk edilmesi |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Bir işi ağırdan alma, duraksama, bekleme (تلوم); kişinin bir kusur veya eksiklik sebebiyle durdurulup sözle geri çevrilmesi ve yutkunarak, duraksayarak kusurunun yüzüne sayılması |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Şair Antere bir beytinde cömertliği sebebiyle aşırı harcama yapıp kınanmaya maruz kalan kimseyi tasvir ederken bu kökün tef'îl babındaki türevini kullanır: رَبِذٍ يَدَاهُ بِالقِدَاحِ إِذَا شَتَا / هَتَّاكِ غَايَاتِ التِّجَارِ مُلَوَّمِ |
| Erken Arapça kullanım | Erken dönem şairlerinden Ma'kıl b. Huveylid el-Hüzelî kınanmayı hak etme durumunu ifade ederken şöyle der: حَمِدْتُ اللهَ أَنْ أَمْسَى رَبِيعٌ / بِدَارِ الهُونِ مَلْحِيّاً مُلَامَا |
Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Kitābü’l-ʿAyn, Lisān al-ʿArab, Asās al-Balāgha.
Sami etimolojik katman
Arapça لوم kökü, merkezi Sami dil grubunda doğrudan ahlaki veya sözel kınama, gecikme ve kusur isnat etme alanı ile temsil edilir. Batı Sami dillerinde ve İbranicede doğrudan l-w-m kökünün kınama anlamında yaygın kullanımı sınırlı olup, kökün arkaik katmanında yer alan duraksama, homurdanma veya dille ses çıkarma hareketinin Arapçada عتب ve عذل gibi anlamları karşılayacak şekilde geliştiği görülür. İbranicede bu anlam alanı daha çok l-w-n (homurdanma, sızlanma, şikâyet etme) köküyle karşılanırken, Arapça l-w-m kökü hem nesnel bir duraksamayı ve gecikmeyi (تلوم) hem de bu duraksamaya yol açan ahlaki eksikliğin sözel olarak muhataba yöneltilmesini (لوم) içine alacak biçimde semantik bir genişleme göstermiştir. Kökün Afro-Asyatik kökenindeki ses taklidi (mırıldanma, homurdanma, içe doğru konuşma) çekirdeği, klasik Arapçada failin yaptığı yanlış sebebiyle kendi içine dönmesi veya toplum tarafından ayıplanması biçiminde soyutlaşmıştır.
Güven Güçlü
Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Brown-Driver-Briggs, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | تلوم ve لوم | Duraksama, bir yerde oyalanma fiziksel hareketinden; kusurlu davranışı durdurup kişinin yüzüne kusurunu vurma ve azarlama anlamına semantik geçiş | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice l-w-n (şikâyet, homurdanma) ile semantik yakınlık | Dudak ve ağız içi homurdanma hareketinin Arapçada vâv-mîm çatısıyla ahlaki kınamaya ve ayıplamaya dönüşmesi | Güçlü |
| Daha geniş dilsel ilişki | Veri bulunamadı | Sami ailesi dışında güvenilir ve doğrulanabilir doğrudan bir kök akrabalığı tespit edilmemiştir | Veri bulunamadı |
Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab, HALOT.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| لوم | Anlamlı | Kınamak, duraksatmak | Bir kusurundan ötürü muhatabı yermek, azarlamak; bir yerde bekleyip oyalanmak | Hedef kök; Kur'an'da geçer |
| لمو | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş bağımsız bir üçlü kök olarak işlenmemiştir | Kur'an'da geçmez; mühmel |
| ولم | Anlamlı | Bir araya toplamak, düğün yemeği vermek | Dağınık unsurları bağlayıp bir araya getirmek; evlilik ziyafeti (velime) vermek | Hedef kökle zıt veya doğrudan anlam bağı zayıftır; Kur'an'da geçmez |
| ومل | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Arap dilinde kullanılmayan terkip | Kur'an'da geçmez; mühmel |
| ملو | Anlamlı | Zaman sürmek, mühlet vermek | Bir süre boyunca yaşamak, genişlik ve mühlet içinde olmak; günün uzaması | Hedef kökün duraksama anlamıyla zaman/mühlet bağlamında örtüşür; Kur'an'da geçmez |
| مول | Anlamlı | Mal sahibi olmak, zenginleşmek | İnsanın sahip olduğu, biriktirdiği ve tasarruf ettiği iktisadi değer (mal) | Toplama ve elde tutma yönüyle لوم kökündeki tutma unsuruyla uzak akrabadır; Kur'an'da geçer |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| لوم | Merkez | Kınama ve yerme | Yapılan bir hatanın sorumluluğunu doğrudan failin yüzüne vurarak onu duraksatma ve utandırma | Kusur isnadıyla birlikte failin kendi vicdanında kınanacak hale gelmesi durumunu da içerir |
| عذل | Komşu | Nasihat yollu kınama | لوم köküne göre daha çok öğüt, vazgeçirme ve şefkat tonu barındıran kınama | Muhatabın iyiliği için yapılan, azarlamadan ziyade ıslah gayesi güden sitem |
| عتب | Komşu | Sitem ve kırgınlık bildirme | Dostlar arasındaki sevgiye dayalı kırgınlığı ve beklentiyi dile getirme | Sevginin devamını arzulayan, hoşnutsuzluğu giderip rızaya dönmeyi amaçlayan nazik kınama |
| ذمم | Komşu | Zemmetme, aşağılama | Ahlaki veya toplumsal planda bir kusuru sebebiyle birini alçaltma ve yerme | لوم failin duraksayıp hesap vermesine odaklanırken ذمم kalıcı bir lekeleme ve değersizleştirmeyi hedefler |
| حمد | Zıt | Övgü ve şükürle anma | İyilik ve güzelliği isteyerek yapan faili kemal sıfatlarıyla yüceltme ve övme | Kınamanın tam karşıtı olarak kusurun değil yetkinliğin ilan edilmesidir |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | لوم | Kusuru yüzüne vurarak yerme | Failin fiilinden ötürü hesaba çekilmesi, kınanmayı hak etmesi ve iç muhasebeye yönelmesi | Kesin |
| Latince | Blasphemare, increpare, reprehendere | Azarlamak, geri çevirmek, kınamak | Reprehendere fiili kökteki tutma ve geri çekme hareketini tam karşılarken, içsel vicdani sızlama boyutunu eksik bırakır | Güçlü |
| İngilizce | Blame, reproach, censure | Suçlamak, kınamak, sitem etmek | Blame sorumluluk yüklemeyi, reproach ise duygusal sitemi karşılar; kökteki nefsin kendi kendini sorgulaması anlamını tek başına veremez | Kesin |
| Almanca | Tadeln, vorwerfen | Kınamak, kusurunu önüne koymak | Vorwerfen eylemin muhatabın önüne atılmasını tam yansıtır; ahlaki duraksama ve sayrûret boyutunu tam kapsamaz | Güçlü |
| Fransızca | Blâmer, reprocher | Ayıplamak, kınamak | Kamusal veya ahlaki yergiyi karşılar; Kur'an'daki kendini sürekli kınayan nefis derinliğini dışarıda bırakır | Güçlü |
Kaynak Oxford Latin Dictionary, Lewis & Short, Grimm Wörterbuch.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| مَلُوم / مَلُومِينَ | Doğrudan kınanan, ayıplanan kişi | Haddi aşma, cimrilik veya israf sonucu toplum ve Allah nezdinde ayıplanma bağlamı; İsrâ 17:29, Mü'minûn 23:6 |
| مُلِيم | Kınanmayı bizzat hak etmiş olan (sayrûret) | Kişinin kendi tercihiyle kınanacak duruma düşmesi, kınanacak iş yapması bağlamı; Sâffât 37:142, Zâriyât 51:40 |
| اللَّوَّامَة | Kendi kusurlarını sürekli sorgulayan ve kınayan iç ses | Kıyamet günü öncesinde insanın vicdani otodenetim ve ahlaki uyanış mekanizması; Kıyâme 75:2 |
| لَائِم / لَوْمَة | Dışarıdan yönelen baskıcı toplumsal ayıplama | Hak yolda yürüyen müminlerin kınayıcıların dedikodusundan ve baskısından çekinmemesi bağlamı; Mâide 5:54 |
| تَلُومُونِي / التَّلَاوُم | Karşılıklı suçlama ve sorumluluğu üzerinden atma çabası | Şeytanın ahirette insanları yüzüstü bırakması ve bahçe sahiplerinin dünyadaki pişmanlığı bağlamı; İbrâhîm 14:22, Kalem 68:30 |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Kesb, irade ve ceza sorumluluğu | Şeytanın ve günahkârların ahirette birbirini kınaması bağlamında kulun fiillerindeki ahlaki ve ontolojik sorumluluğu | Kınamanın ancak iradi fiillere taalluk edeceği, cebir altında kınamanın anlamsız olacağı vurgusu |
| Fıkıh | Hukuki ve ahlaki meşruiyet sınırları | Meşru kılınan ilişkilerde kişilerin kınanmaktan berî olması (غَيْرُ مَلُومِينَ) ve ta'zir cezalarının kınama derecesi | Hukukun izin verdiği alanın ayıplamadan muaf tutulması ve ayıplamanın tazir basamağı sayılması |
| Tefsir | Nefis mertebeleri ve içsel tekamül | النَّفْسُ اللَّوَّامَةُ terkibinde nefsin emmâre ile mutmainne arasındaki sorgulayıcı, günaha pişman olan uyanık mertebesi | Kınamanın yıkıcı bir azarlama değil, arınmaya ve tekamüle götüren yapıcı bir iç muhasebe olarak ele alınması |
| Hadis | Hakta sebat ve riyadan uzak durma | Allah yolunda kınayıcının kınamasından korkmama ilkesi ve emr-i bi'l-ma'rûf ifasında toplumsal baskıya direnç | Toplumsal yerginin müminin istikametini bozamayacağı ahlaki cesaret boyutu |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Bireysel ahlak ve takva | Vicdani muhasebe mekanizması | İnsanı günahtan vazgeçirip tevbeye yöneltme | Nefsin kendini kınaması ilahi huzurda aklanmanın ön koşulu olan ahlaki bir uyarıcıdır | Kesin |
| İlmi | Metodoloji ve tenkit faaliyeti | Bilimsel özeleştiri ve hakem denetimi | Hatalı hipotez ve çıkarımları ayıklama | Bilimsel süreçte üretilen bilginin yöntem ve veri açısından kusurlarının ortaya konması | Güçlü |
| Siyasi | Kamuoyu baskısı ve hesap verebilirlik | Sivil denetim ve muhalefet eleştirisi | İktidarın keyfiliğini toplumsal kınama ile sınırlama | Yöneticilerin meşruiyet sınırını aşması halinde kınanma (ملوم) korkusuyla dengelenmesi | Güçlü |
| İktisadi | Kaynak kullanımı ve harcama dengesi | Tüketim dengesizliğinin yaptırımı | İsraf ve cimriliği önleyerek orta yolu koruma | İsrâ 29'da belirtildiği gibi eli büsbütün açmanın veya sıkmanın insanı kınanmış (ملوم) duruma düşürmesi | Kesin |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Negatif geri besleme ve hata düzeltme döngüsü | Kontrol sistemlerinde çıktının hedeften sapması durumunda sistemin kendini durdurup parametreleri yeniden ayarlaması gibi, kınama da ahlaki sapmayı düzelten bir iç geri besleme sinyalidir | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Ahlaki otodenetim ve sosyal yaptırım teorisi | Bireyin içselleştirdiği normlar üzerinden kendi benliğini yargılaması (süper-ego muhasebesi) ve toplumun sapma gösteren davranışa uyguladığı formel olmayan ahlaki yaptırım | Kesin |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökün anlamını yalnızca başkaları hakkında arkadan konuşma, boş dedikodu veya psikolojik olarak yıpratıcı haksız bir suçlama hissine indirgemek |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kök; dışarıdan gelen haksız dedikoduya aldırmamayı (لَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ), failin bizzat kendi fiiliyle kınanmayı hak etmesini (مُلِيم), insanın başkasını suçlamayı bırakıp kendini kınamasını ve nihayet içsel tekamülün basamağı olan uyanık vicdanı (النَّفْسُ اللَّوَّامَةُ) kapsar |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Kök daraltıldığında, Kur'an'ın ahlak teorisindeki en hayati kavramlardan biri olan nefsin kendi kendini sorgulaması ve sorumluluk bilinci zedelenir; kınama yalnızca başkalarının yaptığı bir düşmanlık gibi algılanarak bireysel özeleştiri mekanizması devre dışı kalır |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | İnsanın ahlaki ve hukuki sorumluluğunun sınırlarını çizer; suçun ve günahın faturasını dış etkenlere veya şeytana kesme kolaycılığını yıkarak faili doğrudan kendi iradesiyle yüzleştirir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Ahiret hesaplaşması ve şeytanın itirafı sahnelerinde (İbrâhîm 14:22), iktisadi ahlak ve ifrat-tefrit dengesi ayetlerinde (İsrâ 17:29), nefis mertebeleri ve kıyamet bilincinde (Kıyâme 75:2) ve dava ahlakı ile toplumsal baskıya direnç ayetlerinde (Mâide 5:54) belirleyicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Suçu ve günahı sürekli dış güçlere, çevreye veya şeytana yükleyen kaderci kaçışı engeller; şeytanın dahi ahirette 'Beni kınamayın, kendinizi kınayın' diyeceğini ilan ederek sorumluluğun bireyselliğini kesinleştirir. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamBir kusur sebebiyle muhatabın önüne geçip onu duraksatmak, yüzüne kusurlarını dökerek yermek ve yutkunarak konuşmak.
- Soyut anlamFailin işlediği kusurlu fiil sebebiyle ahlaki kınanmayı bizzat hak etmesi, dışsal kınamalardan arınarak kendi içine dönük vicdani otodenetim ve tevbe sürecini başlatması.
- Sistematik karşılıkAhlaki ve hukuki sistemde dışsal sosyal yaptırım ile içsel vicdani denetim arasındaki köprü; hatayı düzelten geri besleme mekanizması.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde failin gerçekleştirdiği fiili, olması gereken ahlaki veya hukuki ideal ölçüyü temsil eder. ideal ölçüden meydana gelen sapma miktarını gösterir. fiilin failin kendi iradesiyle gerçekleştiğini gösteren katsayıdır; irade yoksa kınama doğmaz. Sapma ile iradenin çarpımı kınama potansiyelini doğurur. Bu potansiyel sistemi iki yönde tetikler: dışsal toplumsal kınama () ve insanın kendi nefsini hesaba çektiği içsel vicdani geri besleme döngüsü (). Böylece kökün hem nesnel sorumluluğu hem de nefsin kendini kınaması dinamiği sembolik olarak ifade edilmiş olur.