حلي
ح - ل - ي
جذر- الورود: ٩
- الآيات: ٩
- الصيغ: ٦
- المعاجم: ٨
Hilye takı demektir.المزيد ›
تشمل هذه الصفحة أيضًا الكتابات: حلى
ملاحظاتي
المعاجم(٨)
★ معجم آق إيفلر (بالتركية)التركية
Hilye takı demektir.
كتاب العين
الخليل بن أحمد · القرن ٨مترجمالحروف: ٦٬٢٦٤باب الحاء واللام و وايء معهما
ح ل و، ح ل أ، ح ل ي، ل ح و، ل ح ي، ح و ل، ل و ح، و ح ل، و ل ح مستعملات
حلو:
الحُلْوُ: كلّ ما في طَعْمِهِ حَلاوة، والحُلْوُ، والحُلْوَةُ من الرّجال والنّساء: من تَسْتَحليهِ العين، وقوم حُلْوون. والحَلْواءُ: اسم لما يؤكل من الطّعام مُعالجاً بحلاوة. ويُقالُ للفاكهة: حَلْواءُ. ويقال: حلا يَحْلُو حَلْواً وحُلْواناً، وقد احلَوْلَى.
وحلَّيْتُ السَّوِيق، ومن العرب من
باب الحاء واللام و وايء معهما ح ل و، ح ل أ، ح ل ي، ل ح و، ل ح ي، ح و ل، ل و ح، و ح ل، و ل ح مستعملات حلو: الحُلْوُ: كلّ ما في طَعْمِهِ حَلاوة، والحُلْوُ، والحُلْوَةُ من الرّجال والنّساء: من تَسْتَحليهِ العين، وقوم حُلْوون. والحَلْواءُ: اسم لما يؤكل من الطّعام مُعالجاً بحلاوة. ويُقالُ للفاكهة: حَلْواءُ. ويقال: حلا يَحْلُو حَلْواً وحُلْواناً، وقد احلَوْلَى. وحلَّيْتُ السَّوِيق، ومن العرب من هَمَزَهُ فقال: حلأّتُ السَّويقَ، وهذا غلط. وحلا في عيني يَحْلو حَلْواً، وحَلِيَ بصدري يَحْلَى حُلواناً. ومن الحُلْوان وهو ما يُعطاه الكاهن ويجعل له على كهانته: حلا يَحْلو حُلْوانا، وهو أن تعطيه شيئاً على كهانته، وعلى أن يُزوّجه ذات محرم كالرِشوْةِ. والحَلاوَى: ضَرْبٌ من النّبات يكون بالبادية، الواحدة: حلاوِيَةٌ بوزن رَباعِيَةٍ. وحَلاَوةُ القفا: حاقُّ وَسَطِه. والحِلْوُ: حَفٌّ صغيرٌ يُنْسَجُ به، وشبّه الشّماخ لسان الحمار به فقال: قُوَيْرحُ أعـوامٍ كـأنّ لـسـانَـه إذا صاح حِلْوٌ زلّ عن ظَهْر مِنْسَجِ وحُلوان: كورة. وحُلوانُ المرأة: مَهْرُها. ويقال: بل كانت تُعطَى على متعتها بمكّة. حلي: والحَلْيُ: كلّ حِلْيةٍ حلَّيْتَ بهى امرأة أو سيفاً أو نحوه، والجميع: حُلِيّ. وحَلِيَتِ المرأة- لغة- أي: لَبِسَتْهُ. والحَلْيُ للمرأ وما سواها، فلا يقال إلاّ حِلْيَةٌ للسيف ونحوه. والحِلْيةُ: تَحْلِيَتُك وجه الرّجل إذا وصفته. ويقال: حَلِيَ منه بخير يَحْلَى حَلًى- مقصور- إذا أصاب خيراً. والحَلِيُّ: يبيس النَّصِيّ وكلّ نباتٍ يُشْبِهُ نَباتَ الزَّرْعِ. قال: نَحْنُ مَنَعْنا مَنْبِتَ النَّصِـيَّ ومَنْبِتَ الضَّمْرانِ والحَلِيِّ ويُقال: ما أَحْلَى فلانٌ ولا أَمَرَّ، أي: ما تَكلَّم بحُلو ولا مُرٍّ. وامرأة حاليةٌ ومتحلّية. حلأ: الحُلاءة بوزن فُعالة: حُكاكةُ حَجَرين يُحَكُّ أحدهما بالآخر، تكحل بها العين. حَلَأْته حَلْءاً- مجزوم مهموز- إذا كحلته بها. وحلأتُ الإِبلَ: حبستها عن الوِرْدِ. وحلأتُ الأديمَ: قَشَرْتُ عنه التَّحْلِيَء، والتَّحليءُ: القشر الذي على وجه الأديم مما يلي منبِتَ الشَّعر. لحى: اللَّحيان: العظمان اللذان فيهما منابت الأسنان من كلّ ذي لَحْيٍ، والجميع: أَلْحٍ واللِّحا- مقصور- واللِّحاُء- ممدود: ما على العصا من قشرها. والْتَحَيْتُ اللِّحاء، ولَحَيْتُهُ الْتِحاءً ولَحْياً إذا أخذت قشره. واللُّحَى- مقصور، جمعُ اللِّحية وفي لغة: اللِّحَى. وتلحّيتُ العمامةَ: جعلتُها تحَت الحَنَكِ. ورجلٌ لِحيِانيّ: طويلُ اللِّحيةِ. وبنو لحيان: حيٌّ من هَذَيل. واللِّحاء والمُلاحاةُ: الملامة، كالسَّباب بينهم. واللِّحاء: اللّعنُ والعَذل، واللَّواحي: العواذل. حول: والحَوْل: سَنةٌ بأَسْرِها. تقول: حال الحَوْلُ، وهو يَحُول حَوْلاً وحؤولاً، وأحال الشّيءُ إذا أتى عليه حول كامل. ودارٌ مُحِيلةٌ: غاب عنها أهلُها منذ حول، وكذلك إذا أتت عليها أحوال، ولغة أخرى: أَحْوَلَت الدّار. وأَحْوَلَ الصّبِيُّ إذا تمَّ له حَوْل، فهو مُحْوِل. والحَوْل: الحِيلة. تقول: ما أَحْوَلَ فلاناً، وإنّه لذو حِيلةٍ، والمُحَالةُ: الحِيلة نفسها. ويقولون في موضع لا بدَّ: لا مَحَالَةَ، وقد يُنوَّن في الشِّعر اضطراراً. والاحتيالُ والمُحاوَلةُ: مطاليتك الأمر بالحِيَل، وكلّ من رامَ أمراً فقد حاول. قال: ألا تَسألانِ المرءَ مـاذا يُحـاولُ أَنْحَبٌ فيُقْضَى أم ضَلالٌ وباطِلٌ ورجُلٌ حُوَّل: ذو حِيَل. قال: وما غرّهم لا بارَكَ الله فيهـم به وهو فيه حُوَّلُ الرَّأيِ قُلَّبُ وامرأة حُوَّلَة وقُلَّبَة. ورجلٌ مِحْوالٌ: كثير مُحالِ الكلام، والمحال من الكلام: ما حُوّل عن وجهه. وكلامٌ مُسْتَحيلٌ: محالٌ. وأرضٌ مُسْتَحالةٌ: تُرِكَتْ حَوْلاً أو أَحْوالاً عن الزّراعة. وقوس مُسْتَحالَةٌ: في سِيئَتِها اعوجاجٌ. ورِجْلٌ مُسْتَحالَةٌ: إذا كان طَرَفا السّاقين منها مُعْوَجَّين. وكلّ شيءٍ استحال عن الاستواء إلى العِوَجِ، يقال له: مُستحيل. والحَوْلُ اسم يجمع الحَوَالَيْ، تقول: حوالَيِ الدّار كأنها في الأصل: حوالَيْنِ، كقولك جانِبَيْن، فأُسْقطتِ النّونُ، وأُضيفَتْ، كقولك: ذو مالٍ، وأولو مالٍ. والحِوالُ المُحاوَلةُ. حاولتُه حِوالاً ومُحاوَلةً. والحِوالُ: كلّ شيءٍ حال بين اثنين، يقال: هذا حِوَالُ بَيْنِهِما، أي: حائل بينهما. فالحاجز والحجاز والحِوَل يجري مَجْرَى التّحويل. وحال الشيءُ يحول حؤولاً في معنيين، يكون تغييراً، ويكونُ تحويلاً. والحائل: المُتَغَيِرّ اللَّوْن. رمادٌ حائِلٌ، ونباتٌ حائِلٌ. وحوّلتُ كسائي إذا جعلت فيه شيئاً ثم حملته على ظهري، والاسم: الحالُ. والحائلُ: كلّ شيء يتحركُ من مكانِه، أو يتحوّل من مَوْضعٍ إلى مَوْضِعٍ، ومن حالٍ إلى حالٍ. قال: رمقتُ بعيَنْي كلَّ شَبْحٍ وحائلٍ لأنَظُرَ قبلَ اللَّيْلِ كيفَ يحولُ وناقةٌ حائل: التي لم تحمل سنةً أو أكثر، حالت تحول حِيالاً وحُؤُولاً، والجميع: الحِيالُ والحُولُ، وقالوا للجميع: حولَك. قال: وراداً وحُوّاً كلَوْن البُـرود طوال الحدود فحُولا وحُولا والحِيلانُ: الحدائد بخُشُبِها يُداسُ بها الكُدْسُ. والحَوَالَةُ: إحالتك غريماً، وتحوّل ماءٍ من نَهْرٍ إلى نَهْر. والحَوَلُ: إقبالُ الحَدَقَةِ على الأنف. حَوِلَتْ تَحْوَل. وإذا كان الحول يَحْدُث ويَذْهَبُ قيل: آحْوَلَّتْ عينه احوِلالاً، وآحْوالَّت احويلالاً. ولغةُ تميمٍ: حالَتْ عينُه تَحالُ حَوَلاً. والحال تؤنث فيقال: حال حسنة. وحالات الدّهر وأحواله: صروفه. والحال: الوقت الذي أنت فيه. والحال: التُّراب اللّيّنُ الذي يُقالُ له: السَّهْلة. والحُوِلَاءُ من النّاقة كالمَشِيمِة من المرأة. قال: على حُوَلاء يَطْفو السُّخْدُ فيها فَراها الشَّيُذمانُ عنِ الجنين ويروى: الشَّيمذان. وآحْتَوَلَه القومُ: احتوشوا حَوَالَيْه. والمَحَالَةُ: مَنْجَنُونٌ يُستَقَى عليه. والجميع مَحاوِلُ. والمَحَالَةُ والمَحَالُ: واسط الظَّهْر. يُقال: هو مَفْعَلٌ، ويُقال: مَفالٌ، والميم أصليّة. لوح: لوح الّلوْحُ: كلّ صحيفةٍ من صفائح الخشب والكَتِفِ إذا كتب عليها سُميّ لوح. وألواحُ الجَسَد: عِظامُه ما خلا قَصَبَ اليدَيْنِ والرِجْلَيْن. ويقال: بل الألواحُ من الجَسَدِ كلّ عظْمٍ فيه عِرَضٌ. ولاحَهُ العطشُ ولوّحه، إذا غيَّره، ولاحَهُ البَرْدُ، ولاحَهُ السُّقْمُ والحُزْنُ. والمِلْواحُ: الضّامر. قال العجاج: من كلِّ شَقَّاءِ النَّسا مِلْواحِ والمِلْواح: العظيم البطن. قال: يتبعنَ إثرَ بازلٍ مِلْواحِ والمِلْواحُ: العطشانُ. واللُّوْحُ: النّظرةُ كاللَّمْحةِ. لُحتُه ببصري لَوْحَةً، إذا رأيته ثُمَّ خَفِيَ عليك. وأَلاَحَ البَرْقُ فهو مُليحٌ. قال: رأيتُ وأَهْلي بوادي الرَّجي عِ من نحوِ قَيْلَةَ برقاً مُليحا يُليحُهُمْ: يدعوهم إلى مَطَره. وكلّ من لَمَعَ بشيء فقد ألاحَ ولَوَّح به. والمِلْواحُ: أن تَعْمِد إلى بومةٍ فَتَخيِطَ عينها، وتَشُدَّ في رِجْلها صوفةً سوداء، وتجعل له مَرْبأة، ويَرْتَبِىءُ الصّائد في القُتْرة ويطيّرها ساعة بعد ساعة، فإذا رآها الصّقر أو البازي سقط عليها فأَخَذَهُ الصّيّاد، فالبومةُ وما يليها يسمّى: ملواحاً. ويقال للشيء إذا تلألأ: لاح يلوح لَوْحاً ولُوُوحاً. والّلِياحُ: الثَّوْرُ الوحشيُّ لبياضِه، والصُّبْح يُقال له: لِياحٌ. واللُّوحُ: الهواءُ. قال: يَنْصَبُّ في اللُّوحِ فما يفوتُ وحل: الوَحَلُ: طينٌ يرتَطِم فيه الدّوابّ وَحِلَ فيه يَوْحَلُ وَحَلاً فهو وَحِلٌ إذا وقع في الوحل، والجميع: الأَوْحال والوُحُولُ. واستوحل المكانُ. ولح: الوَليحةُ: الجُوالِقُ الضَّخْمُ الواسع. والجميع: الوَليح.
تهذيب اللغة
الأزهري · القرن ١٠بلا ترجمةالحروف: ٢٥٬٤٥١المدخل: حلىباب الحاء واللام
حلا ، حلى ، حال ، لحي ، لاح ، وحل ، ولح ، حلاء : ( مستعملة ) .
حلا : : قال الليث : الحُلْوُ كل ما في طَعْمِه حلاَوَةٌ ، والحُلْوُ والحُلْوَةُ من الرجال والنساء من تستحْليه العين . وقوم حُلْوُون . والحَلْوَاءُ : اسم لما يُؤْكلُ من الطَّعام إذا كان معالَجاً بحلاوَةٍ . وقال بعضهم : يقال للفاكهة : حَلْوَاءُ . وتقول : حَلاَ يَحْلَ حَلْواً وحُلْوَاناً . وقد احلَوْلى وهو يَحْلَوْلى .
المفردات في غريب القرآن
الراغب الأصفهاني · القرن ١١مترجمالحروف: ٤٠٣المدخل: حلى- الحلي جمع الحلي، نحو: ثدي وثدي، وقال تعالى: ﴿من حليهم عجلا جسدا له خوار﴾ [الأعراف/148]، يقال: حلي يحلى (قال صاحب كتاب الأفعال 1/376؛ وحلي الشيء في عيني وصدري حلي وحلاوة: حسن، وحليت المرأة حليا: لبست الحلي)، قال الله تعالى: ﴿يحلون فيها من أساور من ذهب﴾ [الكهف/31]، وقال تعالى: ﴿وحلوا أساور من فضة﴾ [الإنسان/21]، وقيل: الحلية والجمع حلي (بكسر الحاء وضمها)، قال تعالى: ﴿أو من ينشأ في الحلية﴾
تاج العروس
الزبيدي · القرن ١٨مترجمالحروف: ٦٬٣٤٣: ( ي ( *!الحَلْيُ ، بالفَتحِ : ما يُزَيَّنُ به مِن مَصُوغِ المَعْدنِيَّاتِ أَو الحِجارَةِ ؛ ) قالَ :
كأنّها من حُسُنٍ وشارهْ *!والحَلْيِ *!حَلْيِ التِّبْر والحِجارَهْ مَدْفَعُ مَيْثاءَ إلى قَرارَهْ ( ج *!حُلِيٌّ ، كدُليَ ) في جَمْعِ دَلْوٍ .
ونظره الجَوهرِيّ بثَدْيٍ وثُدِيَ ، قالَ : وهو فُعُولٌ ، وقد تُكْسَرُ الحاءُ لمَكانِ الياءِ مثْلُ عِصيَ ، وقُرِىءَ قَوْلُه تعالى : { من *!حُلِيِّهِم
معجم لين
إدوارد لين · القرن ١٩مترجمالحروف: ٥٬٧٨٦المدخل: حلىحَلَيْتُ المَرْأَةَ
1 حَلَيْتُ المَرْأَةَ ذ , aor. حَلِىَ , inf. n. حَلْىٌ, I assigned, or gave, to the woman حُلِىّ [or ornaments]; and so حَلَوْتُهَا. (S.) [See also 2.] -A2- حَلِيَتْ, (S, Msb, K,) aor. حَلِىَ , (K,) inf. n. as above, (Msb, K,) She (a woman) acquired an ornament, or orna ments: (K:) or she wore on ornament, or orna ments; as also ↓ تحلّت: (Msb, K:) or the former signifies she
قاموس سالمون
هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩مترجمالحروف: ٤١١حَلَى
حَلَى I ( n. ac. حَلْي 1 ),
a. Adorned, ornamented.
حَلِيَ
حَلِيَ A ( n. ac. حَلْي 1 ),
a. Was adorned, ornamented.
حَلَّيَ
حَلَّيَ II ,
a. Adorned with jewels.
b. Described, depicted.
تَحَلَّيَ
تَحَلَّيَ V ,
a. Was adorned, decked out, decorated.
حَلْي
حَلْي 1 , ( pl. حُلِيّ ),
a. Ornament, adornment.
حِلْيَة
حِلْيَة 2t , ( pl. حُِلًى ),
a. see 1 .
b. Outward appearance;
كتاب الله
مستخلص من الاستعمال القرآنيمترجمالحروف: ٣٠٬٢٧٨حلي
حَلِيَ - يَحْلَى - حِلْيَة - حُلِيّ - حّلَّى - يُحَلِّي ، حُلَّيَ - يُحَلَّى
حَلِيَ - يَحْلَى + الكائن: يكون حسناً جميلاً وسيماً يُعْجَب ويُسَرُّ به أكثر من العادة
حَلِيَ - يَحْلَى + الكائن + في عيني كائن: يبدو للناظر حسناً جميلاً وسيماً فيعجبه ويسر به أكثر من العادة
حِلْيَة: على وزن " فـِعلـَة" اسم فعل بمعنى مفعول للمرة من " حَلِيَ -
الجذور المجاورةالمجاورة: ٨١ (الإجمالي: ١٠٣)
- لبس
الآيات المشتركة: ٥ · “Lebas” kurulup gerilmiş ser yay, eğilmiş sert ağaç…
- سور
الآيات المشتركة: ٤ · “Sare” inişli çıkışlı dağ silsilesidir
- طري
الآيات المشتركة: ٢ · Taze
- مخر
الآيات المشتركة: ٢ · Suyu yaranlar
- ذهب
الآيات المشتركة: ٤ · Zihbe, ara ara yağan yağmur, gidip gelen yağış demektir
- سندس
الآيات المشتركة: ٢ · İpek kumaş
- لؤلؤ
الآيات المشتركة: ٢ · İnci
- خضر
الآيات المشتركة: ٢ · Hudr : Sebzedir
- برق
الآيات المشتركة: ٢ · Berg parlak taş demektir
- حرر
الآيات المشتركة: ٢ · Harir, ipek demektir
- عدن
الآيات المشتركة: ٢ · “Firdevs“ özel mülkiyetli bahçedir, “aden“ ise yaz ve kış…
- لحم
الآيات المشتركة: ٢ · Et
الآيات التي ورد فيها(٩)
أُولَئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًا …
Süslenilirler
إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَلُؤْلُؤًا وَلِبَاسُهُمْ فِيهَا حَرِيرٌ
Süslenilirler
جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَلُؤْلُؤًا وَلِبَاسُهُمْ فِيهَا حَرِيرٌ
Süslenilirler
تحليل الجذر
تعريف الجذر والخلاصة
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | حلي |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Nâkıs (son harfi illetli) |
| Bağlamsal Yakın Kökler | زين, زخرف, بهرج |
| Zıt Kök | عطل |
| Çekirdek Özet 1 | Bir varlığın dış yüzeyine eklenerek ona güzellik, değer ve belirginlik katan madeni takı veya biçimsel nitelik |
| Çekirdek Özet 2 | İnsanın hem dünyada hem cennette fıtri olarak arzuladığı, madenlerden ve denizden çıkarılan somut veya manevi donanım |
| Çekirdek Özet 3 | Asli yapının üzerine eklenen değer artırıcı estetik ve hukuki statü göstergesi |
| Kritik Hata Riski | Kavramı yalnızca kadınlara özgü geçici dünyevi makyaj veya lüks tüketim sayıp cennet mükafatı ve yaratılış değeri boyutunu gözden kaçırmak |
التحليل الثنائي
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| حل | Bir bağın çözülmesi, nesnenin serbest kalarak açığa çıkması ve bir yere inip yerleşmesi; حلل, حلف, حلق, حلم köklerinde görüldüğü üzere serbest kalma, çevreleme veya yerleşik hale gelme | ي | Çözülüp açığa çıkan unsuru bir gövdenin, kılıcın veya bedenin dış yüzeyine yerleştirip görünür kılma, takı ve görsel nitelik halinde sabitleştirme |
التحليل التصويري للحروف
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ح | çit, duvar; çevirme, koruma, ayırma | Bedeni veya nesneyi çevreleyen sınır, koruyucu ve belirleyici dış çerçeve |
| ل | çoban değneği, üvendire; yöneltme, öğretme, bağlama | Nesneyi hedefe yönlendirme, dış yüzeye tutturma ve birleştirme hareketi |
| ي | el ve kol; iş, yapma, uzanma | İnsan elinin işçiliği, maharetle biçimlendirme ve dokunarak takma eylemi |
| حلي | Çevrelenen bir sınır üzerine el işçiliğiyle değer ve biçim katılarak bağlanan süs | El emeği ve maharetle işlenen madenin, bedenin veya kılıcın çevresine takılarak ona ayırt edici bir dış değer kazandırması |
الاستعمال التاريخي والمبكر
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Kadının boynuna, bileğine taktığı altın ve gümüş gibi madeni ziynet eşyası; kılıcın kınına veya kabzasına takılan gümüş işlemeli parça ve bir kimsenin yüz hatlarının ayırt edici görsel niteliği |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Erken dönem bedevi şiirinde otlakların kurumuş taze bitkisi ve kılıç kabzalarının gümüş kaplaması anlamında geçer. Sözlükte aktarılan kadim beyitte şu şekilde yer alır: نَحْنُ مَنَعْنا مَنْبِتَ النَّصِـيَّ / وَمَنْبِتَ الضَّمْرانِ والحَلِيِّ |
| Erken Arapça kullanım | Bir kimsenin fiziksel görünüşünü, boyunu, endamını ve yüz özelliklerini tasvir etme anlamında kullanılmıştır; Peygamber’in dış görünüşünü anlatan metinlere bu kökten türeyen hilye adı verilmiştir |
المصدر Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha ve Lisān al-ʿArab.
الطبقة الاشتقاقية السامية
Sami dil ailesinde حلي ve fonetik varyantları, tatlılık, hoşluk, süslenme ve madeni nesnelerle bezenme alanlarında ortak bir anlamsal matris sergiler. İbranicede ḥālāh ve ḥelgah kökleri pürüzsüzlük, yumuşaklık ve süs eşyasıyla örtüşürken, ḥălī biçimi doğrudan gerdanlık, kolye ve süs takısı anlamına gelir. Süryanicede ḥlay kökü tatlı olmak, hoş ve sevimli görünmek anlamını taşır; bu da Arapçadaki tatlılık ifade eden حلو ile takı ifade eden حلي köklerinin ilksel bir ses ve anlam ortaklığına dayandığını gösterir. Arapçada kök, hem göze hoş gelen biçimsel takıyı hem de dilde ve ruhta tat bırakan letafeti ayrıştırarak cismani süs eşyası üzerinde yoğunlaşmıştır.
درجة الثقة Güçlü
المصدر Brown-Driver-Briggs Hebrew and English Lexicon, Payne Smith Syriac Dictionary ve David Cohen Dictionnaire des racines sémitiques.
التحليل الاشتقاقي
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | حلي ve حلو kökleri arasındaki geçişkenlik | Duyu organlarına tat ve lezzet veren şey ile göze hoş gelen madeni süs aynı semantik çekirdekten türemiştir | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice ḥălī ve Süryanice ḥlay | Gerdanlık, ziynet eşyası ve tatlı/hoş olma anlamında ortak Afro-Asyatik miras | Güçlü |
| Daha geniş dilsel ilişki | Veri bulunamadı | Sami dilleri ötesinde doğrulanmış bir soydaş biçim tespit edilmedi | Veri bulunamadı |
المصدر Gesenius Hebrew Lexicon ve Maqāyīs al-Lugha.
الجذور الشقيقة (التقاليب)
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| حلي | Anlamlı | Süslemek, takı takmak, biçim vermek | Hedef köktür; madeni ziynet ve görsel vasıf | Kur'an'da geçer |
| حيل | Anlamlı | Dönüşmek, değişmek, güç yetirmek | Bir halden başka hale geçiş, perde olma ve kudret | Kur'an'da geçmez |
| لحي | Anlamlı | Kınamak, kabuk soymak, çene kemiği | Çene, sakal ve bir şeyin dışını sıyırma | Kur'an'da geçer |
| ليح | Anlamlı | Parıldamak, uzaktan belirmek | Parlama ve beyazlığın dışarıdan görünmesi | Kur'an'da geçmez |
| يحل | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Arap dilinde kullanılmayan terkip | Kur'an'da geçmez |
| يلح | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Arap dilinde kullanılmayan terkip | Kur'an'da geçmez |
الجذور المجاورة والجذر المضاد
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| حلي | Merkez | Ziynet, takı, somut süs | Asli yapıya iliştirilen, maden veya inciden mamul bağımsız süs | Değer ve güzellik katan ek donanım |
| زين | Komşu | Genel güzellik ve çekicilik | Her türlü iç ve dış donanımı, ahlakı ve düzeni kapsayan genel süs | Kapsamı en geniş güzelleştirme kavramı |
| زخرف | Komşu | Yaldızlı ve aldatıcı süs | Dış boyama ve yaldızlama ile yapay bir çekicilik kazandırma | Göz boyayıcı, kof veya aldatıcı estetik |
| بهرج | Komşu | Sahte parlaklık | Gerçek değeri olmayan, geçersiz ve gösterişli süs | Asılsız ve kof çekicilik |
| عطل | Zıt | Süssüzlük, takısızlıktan boş kalma | Bir boynun veya kılıcın ziynetsiz kalması, işlevsiz bırakılma | Takıdan ve değer katan unsurdan soyutlanma hali |
مقابلات المعنى في لغات أخرى
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | حلي | Takı, ziynet, görsel nitelik | Bedene veya eşyaya takılan madeni süs ve ayırt edici görünüş | Kesin |
| Latince | ornamentum, monile | Süs, donanım, boyun takısı | Hem süslemeyi hem de şeref ve rütbe işaretini karşılar | Güçlü |
| İngilizce | jewelry, adornment, ornament | Ziynet, takı, süs | Değerli madenlerden yapılan takıyı ve genel bezenmeyi verir | Kesin |
| Almanca | Schmuck, Geschmeide | Takı, mücevherat, süs | Dövme madenden yapılan değerli takıyı ve süslenmeyi kapsar | Kesin |
| Fransızca | parure, bijou | Mücevher, takım ziynet | Hem bireysel takıyı hem de bütüncül süs donanımını ifade eder | Kesin |
المصدر Oxford Latin Dictionary ve Duden Deutsches Universalwörterbuch.
الوجوه والنظائر
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| حِلْيَةً | Madenlerden veya denizden elde edilen ziynet | Suyun veya madenlerin arıtılması sonucu üretilen takılar; Ra'd 13:17, Nahl 16:14, Fâtır 35:12 |
| يُحَلَّوْنَ / حُلُّوا | Cennet ehlinin altın ve incilerle donatılması | Uhrevi mükafat ve şeref giysisi olarak takılan takılar; Kehf 18:31, Hac 22:23, Fâtır 35:33, İnsân 76:21 |
| الْحِلْيَةِ | İnsanın narinlik ve süs içinde yetiştirilmesi | Toplumsal cinsiyet rolleri ve süse düşkünlük bağlamı; Zuhruf 43:18 |
| حُلِيِّهِمْ | Put yapımında kullanılan dünyevi ziynet eşyası | Sâmirî'nin İsrailoğullarından topladığı takılardan buzağı heykeli yapması; A'râf 7:148 |
سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Cennet tasvirlerinin mahiyeti | Cennetteki süslenmenin cismani bir hakikat mi yoksa manevi bir tecelli ve rütbe mi olduğu tartışması | Ruhani haz ile cismani nimetin birleştiği nihai onur tacı |
| Fıkıh | Zekat ve ziynet eşyası hukuku | Kadının kullandığı mubah altın ve gümüş süs eşyalarının zekata tabi olup olmadığı meselesi | Ticari sermaye ile şahsi kullanım eşyası arasındaki ayrım |
| Tefsir | Süsün fıtri ve ontolojik yeri | Denizlerin ve yer altı madenlerinin insanın estetik ihtiyacına amade kılınışının tefsiri | Nimetin kemal boyutu ve şükür gerektiren lütuf |
| Hadis | Şemail ve hilye edebiyatı | Peygamber'in fiziki suretini ve ahlaki vasıflarını kelimelerle resmeden metinler | Bir şahsın yüz çizgileri, heybeti ve manevi güzelliğinin tespiti |
تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Cennet mükellefiyeti ve mükafat | Şeref nişanesi | Kulluk imtihanını kazanan varlığın ilahi huzurda taçlandırılması | Dışsal takı, kazanılmış içsel faziletin ilahi tescili haline gelir | Kesin |
| İlmi | Tasnif ve şemail ilmi | Ayırt edici vasıf | Bir varlığı diğerinden ayıran görsel ve karakteristik nitelik | Hilye, tanım ve betimleme aracı olarak bilginin tespiti işlevini görür | Güçlü |
| Siyasi | Hükümranlık ve statü sembolü | Rütbe ve protokol alameti | Toplumsal hiyerarşide iktidar ve yetkiyi temsil etme | Tarihsel olarak takı ve süsler otoriteyi ve meşruiyeti temsil eder | Güçlü |
| İktisadi | Değer saklama ve estetik tüketim | Artı değer ve servet birikimi | Madenlerin ziynete dönüştürülerek piyasada likit ve estetik değer kazanması | Denizden ve madenden çıkarılan cevherlerin katma değerli iktisadi metaya dönüşmesi | Kesin |
التماثل في العلوم العددية والإنسانية
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Yüzey kaplaması ve kristalleşme geometrisi | Bir çekirdeğin etrafında oluşan ve ona mukavemet ile optik parlaklık katan dış atomik dizilim | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Sembolik sermaye ve statü göstergesi | Bireyin ait olduğu toplumsal tabakayı ve saygınlığı görünür kılan görsel ve kültürel işaretler | Kesin |
التضييق الخاطئ وخطر الخطأ
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kavramı yalnızca gösterişe dayalı lüks tüketim veya kadının basit makyajı ile sınırlamak |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Doğal kaynakların işlenmesi, insanın fıtri estetik ihtiyacı ve cennet ehline bahşedilen ilahi itibar nişanesi olması |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Estetiği ve ziyneti dindarlığa aykırı gereksiz bir fazlalık saymak veya cennet tasvirlerini anlamsız lüks olarak yorumlamak |
خلاصة موجَّهة لفهم القرآن
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın maddeye, estetiğe ve insanın güzellik arayışına yaklaşımını somutlaştırır; ziyneti hem yerin ve denizin bir bereketi hem de cennetin bir mükafatı kılarak meşruiyet dairesini belirler |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Yaratılış nimetlerinin sayıldığı kozmolojik ayetlerde (Nahl, Fâtır, Ra'd), cennet tasvirlerinde (Kehf, Hac, İnsân) ve putperestliğin kınandığı kıssalarda (A'râf) |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Dünyevi maddelerin güzellik için işlenmesini haram veya günah sayan aşırı zahitlik yanılgısını ve süsü sadece kadınsı bir zafiyet olarak gören eksik bakışı düzeltir |
التركيب النهائي والنموذج الرياضي
- Somut anlamMaden ve inci gibi değerli maddelerin işlenerek bedene veya nesneye takılan ziynet eşyası.
- Soyut anlamBir varlığın asli özüne eklenerek onu görünür, sevimli, itibarlı ve ayırt edici kılan estetik nitelik.
- Sistematik karşılıkAsli cevherin üzerine eklenen değer artırıcı dış katman; ontolojik kıymetin görsel ve sembolik düzlemde teyidi.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıModelde süslenen nesnenin veya şahsın asli yalın varlığını, el emeği veya maden işçiliğiyle ona sonradan eklenen ziynet ve ayırt edici hilye katmanını, ise süslenerek estetik ve fonksiyonel bütünlüğe ulaşmış, değer kazanmış nihai varlık durumunu temsil eder.