أمر
أ - م - ر
جذر- الورود: ٢٤٨
- الآيات: ٢٢٦
- الصيغ: ٧٦
- المعاجم: ١٣
Murar acı bir ağacın adıdır. Kabuklarından ip yapılır. Mürre bu ağaçtan yapılan ipin adı olmuştur. İpin bükülmesinden tekrarlanan şeylere merre denmektedir. Gelip geçmek anlamındadadır. Sonra emerre söz geçirdi veya sözünü dnletti anlamında kullanılmaya başlanmış, emir buyurmak anlamındadır. “Merve“ yumuşak taş demektir. “Emerve“ yumuşattı, demektir. Sonra “vav“ düşmüş sülasiye dönüşmüş, sözünü geçirme anlamında “buyurmak“ manası kazanmıstır. Emirde cebir yoktur. Kişi emredene karşı değil, şeriata karşı sorumludur. Amir hatırlatıcıdır, münzirdir.المزيد ›
تشمل هذه الصفحة أيضًا الكتابات: ءمر · امر
ملاحظاتي
المعاجم(١٣)
★ معجم آق إيفلر (بالتركية)التركية
Murar acı bir ağacın adıdır. Kabuklarından ip yapılır. Mürre bu ağaçtan yapılan ipin adı olmuştur. İpin bükülmesinden tekrarlanan şeylere merre denmektedir. Gelip geçmek anlamındadadır. Sonra emerre söz geçirdi veya sözünü dnletti anlamında kullanılmaya başlanmış, emir buyurmak anlamındadır. “Merve“ yumuşak taş demektir. “Emerve“ yumuşattı, demektir. Sonra “vav“ düşmüş sülasiye dönüşmüş, sözünü geçirme anlamında “buyurmak“ manası kazanmıstır. Emirde cebir yoktur. Kişi emredene karşı değil, şeriata karşı sorumludur. Amir hatırlatıcıdır, münzirdir.
كتاب العين
الخليل بن أحمد · القرن ٨مترجمالحروف: ٦٬٩٢٢باب الرّاء والميم و و ا ي ء معهما
ر و م، و ر م، م و ر، ر م ي، ر ي م، م ر ي، م ي ر، ي م ر، ر أ م، أ ر م، م أ ر، أ م ر، م ر أ مستعملات
روم:
الرَّوْمُ: طَلَبُ الشَّيْءِ. والمَرامُ: المَطْلَبُ. رام يروم روماً ومراما: طَلَبَ.
ورم:
الوَرَمُ: مَعروفٌ، وقد وَرِمَ يَرِم وَرَمأ فهو وارمٌ.
ومَوْرِمُ الأضراس: أصول مَنابتها.
مور:
المَوْرُ: المَوْجُ.. والمَوْزُ: مصدر مار يمور، وهو الشّيء يَتَرَدَّدُ في
الصحاح
الجوهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ٢٬١٨٩الأَمْرُ: واحدُ الأُمورِ. يقال: أَمْرُ فلانٍ مستقيمٌ، وأُمورُهُ مستقيمةٌ. وقولهم: لك عَلَيَّ أَمْرَةٌ مُطاعةٌ، معناه لك عليَّ أَمْرَةٌ أُطيعك فيها، وهي المرَّة الواحدة من الأمْرِ. ولا تقل إِمْرَةٌ بالكسر، إنَّما الإمْرَةُ من الولاية. وأَمَرْتُهُ بكذا أَمْراً. والجمع الأَوامِرُ. قال أبو عبيدة: آمَرتُهُ بالمد، وأَمَرْتُهُ، لغتان بمعنى كَثَّرْتُهُ. ومنه الحديث: "خيرُ المالِ مُهْرَةٌ مأمورةٌ، أو
تهذيب اللغة
الأزهري · القرن ١٠بلا ترجمةالحروف: ٣٣٬٠١٤ر م ( وايء )
أمر ، رمى ، رام ، ريم ، مري ، مار ، مور ، مرأ ، أرم ، مرو ، ورم .
رمى : اللَّيث : رَمَى يَرْمِي رَمْياً ، فهو رامٍ ؛ وقال الله تعالى : ( وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَاكِنَّ اللَّهَ رَمَى ) ( الأنفال : 17 ) .
قال أبو إسحاق : ليس هذا نَفْي رَمْي النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) ولكنّ العرب خُوطبت بما تَعْقل .
ويُروى أنّ النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) قال لأبي بكر : ناوِلْني كَفّاً مِن
ر م ( وايء ) أمر ، رمى ، رام ، ريم ، مري ، مار ، مور ، مرأ ، أرم ، مرو ، ورم . رمى : اللَّيث : رَمَى يَرْمِي رَمْياً ، فهو رامٍ ؛ وقال الله تعالى : ( وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَاكِنَّ اللَّهَ رَمَى ) ( الأنفال : 17 ) . قال أبو إسحاق : ليس هذا نَفْي رَمْي النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) ولكنّ العرب خُوطبت بما تَعْقل . ويُروى أنّ النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) قال لأبي بكر : ناوِلْني كَفّاً مِن تُرابِ بَطْحاء مكّة ، فناوله كفّاً فَرمَى به ، فلم يَبق منهم أحدٌ من العَدُوّ إلاّ شُغل بعَيْنيه . فأَعلم الله عزّ وجلّ أن كفّاً من تراب أو حصًى لا يَملأ به عُيُون ذلك الجيش الكثير بَشَرٌ ، وأَنه سُبحانه وتعالَى تولَّى إيصال ذلك إلى أبصارهم ، فقال : ( وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ ) ( الأنفال : 17 ) أي لم يُصب رَمْيك ذلك ويَبْلغ ذلك المَبلغ ، بل إنما الله عز وجل تولّى ذلك . فهذا مجاز قوله : ( وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَاكِنَّ اللَّهَ رَمَى ) ( الأنفال : 17 ) . ورَوى أبو عمرو ، عن أبي العبّاس أنه قال : معناه : وما رَميت الرُّعْب والفَزَع في قُلوبهم إذ رَمَيْت بالحَصَى . وقال المُبرِّد : معناه : ما رميت بقُوّتك إذ رَميت ولكن بقُوّة الله رَمَيْت . ابن الأعرابي : رَمَى الرَّجُلُ ، إذا سافَر . قلت : وسمعت أعرابيّاً يقول لآخر : أين تَرْمي ؟ فقال : أريد بلدَ كذا وكذا . أراد : أيّ جِهة تَنْوي ؟ ابن الأعرابي : رمى فلان فلاناً ، أي قَذفه . ومنه قولُ الله عزّ وجلّ : ( وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ) ( النور : 4 ) معناه : القَذف . ابن الأعرابي : رَمَى فلانٌ يَرْمي ، إذا ظن ظنّاً غيرَ مُصِيب . قلت : هو مثل قوله تعالى : ( رَجْماً بِالْغَيْبِ ) ( الكهف : 22 ) . وقال طُفَيل يَصف الخَيل : إذا قِيل نَهْنِهْهَا وقد جَدَّ جِدُّها ترامَتْ كخذْرُوف الوَليد المُثَقَّفِ رَامت : تَتابعت وازدادت . يقال : ما زال الشَّرُّ يترامَى بينهم ، أي يَتتابَع . وترامى الجُرْح والْحَبنُ إلى فَسادٍ ، أي تَراخَى فصار عَفِناً فاسِداً . ويقال : ترامى فلان إلى الظَّفَر ، أو إلى الخِذْلان ، أي صار إليه . وفي حديث زيد بن حارثة أنه سُبي في الجاهليّة ، فتَرامَى به الأمْرُ إلى أن صار إلى خَديجة ، فَوَهَبَتْه للنبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) فأَعْتقه . ويقال : أَرْمَى الفرسُ براكبه ، إذا ألقاه . ويقال : أرميتُ الحِمْلَ عن ظهر البَعير ، فارْتمى عنه ، أي طاحَ وسَقط إلى الأرض ؛ ومنه قوله : وسَوْقاً بالأَماعِز يَرْتَمِينا أراد : يَطْحِن ويَخْرِرْن . ويقال : ترامى القَوم بالسّهام ، وارْتَموا ، إذا رَمى بعضُهم بعضاً . ابن السِّكيت : يُقَال : خرجت أَتَرَمَّى ، إذا جعلت تَرْمي في الأَغراض وفي أُصُول الشَّجر . وخرجت أَرتمي ، إذا رميت القَنَصَ ؛ وقال الشَّمّاخ : خَلَتْ غيرَ آثار الأَراجِيل تَرْتَمي تَقَعْقَع في الآبَاطِ منها وِفاضُها قال : ترتمي ، أي تَرْمي الصَّيد والأَراجيل : رجالةٌ لُصُوص . ويقال : فلان مُرْتَمًى للقوم ، ومُرْتَبًى ، أي طَلِيعة . الأصمعيّ : المِرْماة : سَهم الأهداف . ورُوي عن النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) لو أنّ أحدهم دُعي إلى مِرْمَاتَيْن لأجاب وهو لا يُجيب إلى الصلاة . قال أبو عُبيد : ويقال : إن المِرْمَاتين : ما بَين ظِلْفَي الشاة . وفي الحديث : لو أنّ رجلاً دعَا الناسَ إلى مِرْماتين أو عَرْق أجابُوه . قال : وفيها لُغة أخرى : مَرْماة . قال : وهذا حرف لا أدري ما وَجْهُه ؟ إلا أنه هكذا يُفَسَّر . والله أعلم . وأخبرني ابن هاجك ، عن ( ابن ) جبلة ، عن ابن الأعرابي : المِرْماة : السهم الذي يُرمى به ، في هذا الحديث . قال ابن شميل : المَرامي : مثل المَسَالّ دَقيقة ، فيها شيء من طول ، لا حُرُوف لها . قال : والقِدْح بالحديدة : مِرْمَاةٌ . والحديدة وَحْدَها : مِرْمَاة . قال : وهي للصَّيد ، لأنها أخفّ وأَدَقّ . قال : والمِرماة : قِدْح عليه ريشٌ وفي أَسْفله نَصْل مثل الإصْبَع . وقال أبو سعيد : المِرْمَاتان ، في الحديث : سَهمان يَرْمِي بهما الرَّجُلُ فيُحْرِز سَبقَه فيقول : سابقَ إلى إحْراز الدُّنيا وسَبَقِها ، ويَدَع سَبَق الآخرة . أبو عُبيد ، عن الأصمعي : الرَّمِيّ ، والسَّقِيّ ، على مثال فعيل : هما سَحابتان عَظيمتا القَطْر شَديدتا الوَقْع . قلت : وجمع غيرُه الرَّمِي من السحاب : أَرْمِية . وجمعه اللَّيث : أَرْماء . وقال : هي قطع من السَّحاب صِغار قَدْر الكفّ وأعظم شيئاً . والقول ما قاله الأصمعيّ . وفي حديث عمر : لا تَبِيعوا الذَّهب بالفِضة إلا يَداً بيدٍ هاء وهاء ، إنّي أخاف عليكم الرماء . قال أبو عُبيد : أراد بالرَّماء : الزِّيادة ، يعني : الرِّبا ، يقال ، هي زيادة على ما يَحلّ . ومنه قيل : أرْمَيتُ على الخمسين ، أي زِدت عليها ، إرْمَاءً . ورواه بعضُهم : إني أخاف عليكم الإرماء ، فجاء بالمَصْدر ؛ وأنشد لحاتم الطائيّ : وأسمر خَطِّيّاً كأنّ كُعُوبه نَوَى القَسْب قد أَرْمَى ذِراعاً على العَشْر أي : زاد . أبو زيد : قد أرْمَيْت على الخمسين ، ورَمَيْت ، أي زِدْت . وقال ابن الأعرابيّ مثلَه . ويقال : كان بين القوم رِمِّيّا ثم حَجزتُ بينهم حِجِّيزَى ، أي كان بين القوم تَرامٍ بالحجارة ثم تَوسَّطهم من حجز بينهم وكفّ بعضهم عن بعض . وفي الحديث الذي جاء في الخوارج : يَمْرُقون من الدِّين كما يَمْرقُ السَّهمُ من الرّمِيّة . قال أبو عُبيد : قال الأصمعيّ وغيره : قوله الرميّة : هي الطَّريدة التي يَرميها الصائد ، وهي كل دابّة مَرميّة ، وأُنِّثت لأنها جُعلت اسماً لا نَعْتاً ، يقال بالهاء للذكر والأُنثى . وقال مُليح الهُذليّ في الرَّميّ بمعنى السحاب : حَنِين اليَماني هاجَه بعد سَلْوةٍ وَمِيضُ رَمِيَ آخرَ اللَّيْل مُعْرِقِ وقال أبو جُنْدب الهُذلي ، وجَمعَه أَرْميةٍ : هنالكَ لو دَعَوْت أتَاك مِنْهم رجالٌ مِثْلُ أَرْميةِ الحَمِيمِ والحَميم : مَطر الصَّيف يكون عظيمَ القَطْر شَديد الوَقْع . أبو عُبيد : من أمثالهم في الأمر يُتقدّم فيه قبل فعْله : قَبل الرِّماء تُمْلأ الكَنَائِن . والرِّماء : المُراماة بالنَّبْل . ابن الأعرابيّ : الرّمِيّ : صوت الحَجر الذي يَرْمي به الصّبيّ . الأصمعيّ : رماه بأَمر قبيح ، ونثَاه ، بمَعناه ؛ وأَنْشد ابن الأعرابيّ : وعَلَّمنا الصَّبْرَ آباؤُنا وخُطّ لنا الرَّمْيُ في الوَافِره قال : والرَّمْي ، أن يُرْمَى بالقوم من بَلد إلى بَلد . والرَّمي : زيادة في العُمر . والتَّرْماء ، مثل الرِّماء ، والمُراماة . ريم : الحرّاني ، عن ابن السِّكيت : الرَّيْم : الفضل ، يقال : لهذا رَيْمٌ على هذا ، أي فَضل ؛ وقال العجّاج : مُجَرِّساتٍ غِرّة الغَرِير بالزَّجْر والرَّيْم على المَزْجُورِ أي مَن زُجر فعليه الفَضْلُ أبداً ، لأنه إنما يُزْجَر عن أَمْر قَصَّر فيه ، وأنشد : فأَقْعِ كما أَقْعَى أَبُوك على اسْته يَرى أن رَيْماً فوقه لا يُعادِلُه والرَّيْم : عَظْم يَبْقَى بعد ما يُقْسم لَحم جَزُور المَيْسر ؛ وقال الشاعر : وكُنتم كَعَظْمِ الرَّيْم لم يَدْرِ جازِر على أيّ بَدْأَي مَقْسِم اللَّحم يُوضَعُ قال : وزَعم ابن الأعرابيّ أنّ الرَّيْم : القَبر ؛ وقال مالك بن الرَّيْب : إذا مِتُّ فاعْتادي القبور وسَلِّمي على الرَّيْم أُسْقِيت الغَمَامَ الغَوادِيَا قال : والر
مقاييس اللغة
ابن فارس · القرن ١١مترجمالحروف: ٩٬٦٠٤(باب الهمزة والميم وما بعدهما في الثلاثي)
(أمن) الهمزة والميم والنون أصلان متقاربان: أحدهما الأمانة التي هي ضدّ الخيانة، ومعناها سُكون القلب، والآخر التصديق. والمعنيان كما قلنا متدانيان. قال الخليل: الأَمَنَةُ مِن الأمْن. والأمان إعطاء الأَمَنَة. والأمانة ضدُّ الخيانة.
يقال أمِنْتُ الرّجُلَ أَمْناً وأَمَنَةً وأَماناً، وآمنني يُؤْمنني إيماناً. والعرب تقول: رجل أُمَّانٌ، إذا كان أميناً. قال
المفردات في غريب القرآن
الراغب الأصفهاني · القرن ١١مترجمالحروف: ٣٬٦٤٩- الأمر: الشأن، وجمعه أمور، ومصدر أمرته: إذا كلفته أن يفعل شيئا، وهو لفظ عام للأفعال والأقوال كلها، وعلى ذلك قوله تعالى: ﴿إليه يرجع الأمر كله﴾ [هود/123]، وقال: ﴿قل: إن الأمر كله لله يخفون في أنفسهم مالا يبدون لك، يقولون: لو كان لنا من الأمر شيء﴾ [آل عمران/154]، ﴿أمره إلى الله﴾ [البقرة/275] ويقال للإبداع: أمر، نحو: ﴿ألا له الخلق والأمر﴾ [الأعراف/54]، ويختص ذلك بالله تعالى دون الخلائق وقد حمل على
أساس البلاغة
الزمخشري · القرن ١٢مترجمالحروف: ١٬٥٦٢أ م ر
إنه لأمور بالمعروف نهو عن المنكر.
وأمرت فلاناً أمره أي أمرته بما ينبغي له من الخير.
قال بشر بن سلوة: ولقد أمـرت أخـاك عمـراً أمـره فعصى وضيعه بذات العجـرم وقال دريد: أمرتهمـو أرمي بمنعرج اللوى وأتمرت ما أمرتني به: امتثلت.
وفلان مؤتمر: مستبد.
يقال: فلان لا يأتمر رشداً أي لا يأتي برشد من ذات نفسه.
قال: ويعدو على المرء ما يأتمر وتقول أمرته فأتمر.
وأبـى أن يأمـر
لسان العرب
ابن منظور · القرن ١٣مترجمالحروف: ٢١٬١٨٢الأَمْرُ: معروف، نقيض النَّهْيِ. أَمَرَه به وأَمَرَهُ؛ الأَخيرة عن كراع؛ وأَمره إِياه، على حذف الحرف، يَأْمُرُه أَمْراً وإِماراً فأْتَمَرَ أَي قَبِلَ أَمْرَه؛ وقوله:
ورَبْرَبٍ خِماصِ
يَأْمُرْنَ باقْتِناصِ
إِنما أَراد أَنهنَّ يشوّقن من رآهن إِلى تصيدها واقتناصها، وإِلا فليس لهنَّ أَمر. وقوله عز وجل: وأُمِرْنا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ العالمين؛ العرب تقول: أَمَرْتُك أَن تفْعَل ولِتَفْعَلَ وبأَن تفْعَل،
القاموس المحيط
الفيروزآبادي · القرن ١٥مترجمالحروف: ١٬٣١٠* أ م ر * يقال أمر فلان مستقيم و * أمورُهُ * مستقيمة و * أمَرَهُ * بكذا والجمع * الأوامِرُ * و * أَمَرَهُ * أيضا كثره وبابهما نصر ومنه الحديث ﴿خير المال مهرة * مَأمورةٌ * أو سكة مأبورة﴾ أي مهرة كثيرة النتاج والنسل } * وآمَرَهُ * أيضا بالمد أي كثره و * أَمِرَ * هو كثر وبابه طرب فصار نظير علم وأعلمته قال يعقوب ولم يقل أحد غير أبي عبيدة * أمَرَهُ * من الثلاثي بمعنى كثره بل من الرباعي حتى قال
تاج العروس
الزبيدي · القرن ١٨مترجمالحروف: ٢١٬٩٨١الأمر معروف، وهو ضد النهي، كالإمار والإيمار، بكسرهما الأول في اللسان، والثاني حكاه أهل الغريب، وقد أنكرهما شيخنا واستغرب الأخير، وقد وجدته عن أبي الحسن الأخفش، قال: وأمر بالكسر مال بني فلان إيمارا: كثرت أموالهم، ففي كلام المصنف نظر وتأمل.
والآمرة، وهو أحد المصادر التي جاءت على فاعلة كالعافية، والعاقبة والخاتمة.
أمره وأمره به، الأخيرة عن كراع، وأمره إياه على حذف الحرف يأمره أمرا وإمارا.
معجم لين
إدوارد لين · القرن ١٩بلا ترجمةالحروف: ٣٢٬٤٣٨المدخل: امرأَمَرَهُ
1 أَمَرَهُ ذ , (T, S, M, &c.,) aor. اَمُرَ , (M, &c.,) inf. n. أَمْرٌ (T, S, M, Msb, K) and اِمَارٌ, (M, L, K,) which latter, however, is disapproved by MF, (TA,) and اِيمَارٌ is syn. therewith, (K,) but this also is disapproved by MF, and deemed by him strange, [being by rule the inf. n. of ↓ آمَرَهُ, respecting which see what follows,] (TA,) and آمِرَةٌ, (M, K,) which is one of the
قاموس سالمون
هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩مترجمالحروف: ٢٬٥٣٩المدخل: ءمرأَمَرَ
أَمَرَ U ( n. ac. أَمْر 1 , آمِرَة 15t , اِمَاْر 23 )
a. [ acc. & Bi ], Commanded, ordered, enjoined, bade to.
b. Ruled, governed, held sway.
أَمِرَ
أَمِرَ A ( n. ac. أَمْر 1 ) أَمُرَ U ( n. ac. اِمْرَة 2t , اِمَاْرَة 23t )
a. Became an emīr, prince.
b. [ 'Ala ], Ruled, held sway over.
c. Was plentiful.
أَمَّرَ
أَمَّرَ II ,
a. Made, appointed commander, governor, ruler,
كتاب الله
مستخلص من الاستعمال القرآنيمترجمالحروف: ١١٢٬٨٠٥المدخل: ءمرءمر
1.BAB
أَمَرَ - يَأْمُرُ
أَمَرَ - يَأْمُرُ - أَمْر - أُمْوْر - أَمَّار - أَمَّارة
إِئْتَمَر - يَأْتَمِرُ
أَمَرَ - يَأْمُرُ + كائن + كائناً +بـِ شيء أوأمر: يصدر الأمر: إصدار برنامج من التعليمات التي تحدد مسبقاً ليسير وفقها فعل ما للوصول إلى غايته
﴿ولا يأمركم أن تتخذوا الملائكة والنبيين أربابا أيأمركم بالكفر بعد إذ أنتم مسلمون﴾
{إن الله يأمر
الجذور المجاورةالمجاورة: ٢٧٧ (الإجمالي: ٥٩٤)
- قضي
الآيات المشتركة: ٢٤ · “Kadb” kesici alet; “ba” “va”va dönüşmüş “kadeve” ve…
- نكر
الآيات المشتركة: ١٣ · Tanınmayan
- أله
الآيات المشتركة: ١١٢ · Lah bir şeyi kapatmak için üstüne örtülen örtü demektir
- عرف
الآيات المشتركة: ١٤ · Tanınan ile
- نهي
الآيات المشتركة: ١٢ · Nihayet, son demektir
- فعل
الآيات المشتركة: ١٦ · Fa’l “Fa’l” “yapmak” demektir
- عزم
الآيات المشتركة: ٥ · Kesin karar
- عصي
الآيات المشتركة: ٨ · İsyan eder
- وبل
الآيات المشتركة: ٤ · Odun demeti demektir
- قطع
الآيات المشتركة: ٨ · Kesinlikle keseceğim
- نزع
الآيات المشتركة: ٦ · Gerilmiş yay demektir
- روح
الآيات المشتركة: ٩ · Reyhan kokulu çiçeğin adıdır
الآيات التي ورد فيها(٢٢٦)
بَدِيعُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
Emir
قَالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قَالَ كَذَلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
Emir
… وَلَوْ تَوَاعَدْتُمْ لَاخْتَلَفْتُمْ فِي الْمِيعَادِ وَلَكِنْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولًا لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَيَحْيَى …
Emir
وَإِذْ يُرِيكُمُوهُمْ إِذِ الْتَقَيْتُمْ فِي أَعْيُنِكُمْ قَلِيلًا وَيُقَلِّلُكُمْ فِي أَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولًا وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ
Emir
وَجَاءُوا عَلَى قَمِيصِهِ بِدَمٍ كَذِبٍ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ
Emir
قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِيلٌ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَنِي بِهِمْ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ
Emir
قَالَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَلَا أَعْصِي لَكَ أَمْرًا
Emir
قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَقْضِيًّا
Emir
مَا كَانَ لِلَّهِ أَنْ يَتَّخِذَ مِنْ وَلَدٍ سُبْحَانَهُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
Emir
قَالَتْ يَاأَيُّهَا الْمَلَأُ أَفْتُونِي فِي أَمْرِي مَا كُنْتُ قَاطِعَةً أَمْرًا حَتَّى تَشْهَدُونِ
Emir
تحليل الجذر
تعريف الجذر والخلاصة
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | أمر |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Hemzeli |
| Bağlamsal Yakın Kökler | حكم, قضى, وصى |
| Zıt Kök | نهى |
| Çekirdek Özet 1 | Bir işi belirginleştirmek, öne çıkarmak, yön gösteren işaret koymak ve çoğalma |
| Çekirdek Özet 2 | İlahi iradenin varlık ve şeriat alanındaki yönlendirici, var edici ve bağlayıcı tasarrufu |
| Çekirdek Özet 3 | Yetki, buyruk ve varoluşsal işleyişin meşruiyet zeminini tek bir merkezde birleştiren ilke |
| Kritik Hata Riski | Kökün yalnızca baskıcı bir «buyruk» veya salt «siyasi talimat» sanılarak ontolojik ve şer‘i boyutunun gözden kaçırılması |
التحليل الثنائي
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| أم | Bir yöne yönelme, başlangıç noktası, asıl ve ana kaynak olma; nitekim أمم yönelmek ve önder olmak, أمن güvende ve sabit kalmak, أمد nihai hedefe uzanmak, أمل beklentiyle bir hedefe yönelmek anlamındadır | ر | İnsan başı ve zirve çağrışımı yapan harfin eklenmesiyle yönelme ve kaynaklık eylemi; yetkili bir baştan sadır olan, öne çıkarılan yönlendirici işaret, buyruk ve somut iş hâline dönüşmüştür |
التحليل التصويري للحروف
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ا | Öküz başı; güç, öncülük, başlangıç | Eylemi başlatan ilk iradeyi, yönlendirici gücü ve otoritenin kaynağını temsil eder |
| م | Su; akış, çokluk, derinlik | Gücün yayılmasını, varlık alanına akışını, bereketi ve kuşatıcı etkisini ifade eder |
| ر | İnsan başı; baş, ilk, üst | Eylemin bir hiyerarşi, akıl ve öncülük merkezinden yönlendirildiğini gösterir |
| أمر | Gücün baştan akarak yönlendirmesi | Yetki sahibi bir kaynaktan (baş) çıkarak varlık ve eylem sahasına yön veren, düzen kuran ve işleri belirleyen iradi akış |
الاستعمال التاريخي والمبكر
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Çölde yol bulmak için dikilen belirgin işaret taşı veya tepe (el-emere / el-emâr); ayrıca sürünün veya nesnenin çoğalıp büyümesi, bereketlenmesi |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Bişr b. Ebî Hâzim (veya Bişr b. Selve): ولقد أمرت أخاك عمراً أمره / فعصى وضيعه بذات العجرم (Amr'a hayrına olacak doğru yolu ve işi açıkça gösterdim; fakat o Zâtü'l-Acrem'de buna karşı gelip işi zayi etti) |
| Erken Arapça kullanım | Yön gösterici işaret dikme, birinin hayrına olan işi ona bildirme, danışma ve ortak karar alma bağlamında istîmâr (istişare) |
المصدر Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab, Asās al-Balāgha.
الطبقة الاشتقاقية السامية
Sami dil ailesinde bu kök konuşma, bildirme ve görme/denetleme ekseninde köklü bir geçmişe sahiptir. Doğu Sami kolunda yer alan Akadcada amāru eylemi «görmek, denetlemek, gözlemlemek, bulmak» manasındadır ve teftiş yoluyla düzen kurmayı çağrıştırır. Batı ve Kuzeybatı Sami dillerinde ise kök sesli bildirim ve söze evrilmiştir: Ugaritçede ảmr «söylemek, buyurmak», İbranicede 'āmar (אָמַר) «söylemek, beyan etmek, emretmek», Ârâmîce ve Süryanicede 'emar (ܐܡܰܪ) «söylemek, konuşmak» anlamındadır. Arapçada ise kök salt bir söz söyleme eyleminin ötesine geçerek; yaptırım gücü olan söz (buyruk), varlığı şekillendiren ilahi irade (tekvînî emir) ve somutlaşmış durum veya iş (el-emr / el-umûr) katmanlarını bir araya getirmiştir. Excel notundaki kökün acı ağaç veya yumuşak taştan geldiği yönündeki türetmeler klasik Sami ses denklikleriyle örtüşmemekte olup, klasik filolojide kökün asıl omurgası «işaret koyma, bereket/çoğalma ve bağlayıcı irade beyanı» olarak kabul edilir.
درجة الثقة Kesin
المصدر Brown-Driver-Briggs, HALOT, Payne Smith, The Assyrian Dictionary of the Oriental Institute of the University of Chicago (CAD).
التحليل الاشتقاقي
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Çöl işaret taşı (el-emere), çoğalma (el-emer) ve bağlayıcı söz (el-emr) | Somut kılavuzluktan soyut yönetim ve buyruğa doğru anlam genişlemesi gerçekleşmiştir | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | Akadca amāru, İbranice 'āmar, Süryanice 'emar | Diğer Sami dillerinde «görmek» ve «söylemek» iken Arapçada «yetkiyle yönlendirmek ve iş» anlamında merkezileşmiştir | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik ortak söz/denetim kökleri | Temel kökün sözel bildirim ve görünür kılma matrisinden türediği kabul edilir | Muhtemel |
المصدر Brown-Driver-Briggs, Gesenius, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).
الجذور الشقيقة (التقاليب)
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| أمر | Anlamlı | Emretmek, iş, çoğalmak, işaret | Hedef köktür; bağlayıcı buyruk ve her türlü durum veya mesele | Kur'an'da geçer |
| أرم | Anlamlı | Yok etmek, işaret taşları dikmek, kökünden kesmek | İrem kavmi ve çöl işaret taşları (ârâm) ile ilişkilidir | Kur'an'da geçer |
| مأر | Anlamlı | Düşmanlık etmek, arasını bozmak | İki taraf arasına fitne ve nifak sokmak anlamındadır | Kur'an'da geçmez |
| مرأ | Anlamlı | Kolay yutulmak, boğazdan rahat geçmek, erkek/insan | Sindirimi kolay, afiyet veren gıda ve kişilik olgunluğu (mürüvvet) | Kur'an'da geçer |
| رأم | Anlamlı | Şefkat göstermek, yavrusunu benimsemek | Dişi devenin yavrusunu koklayıp bağrına basması ve alışması | Kur'an'da geçmez |
| رمأ | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bağımsız anlamlı bir kök olarak kaydedilmemiştir | Kur'an'da geçmez |
الجذور المجاورة والجذر المضاد
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| أمر | Merkez | Yönlendirme ve yetki | Bir fiilin yapılmasını kesin olarak istemek veya varlığı yöneten durum/iş | Hem sözlü buyruğu hem de ontolojik tasarrufu ve işi kapsar |
| حكم | Komşu | Yargı ve engelleme | Fesadı engellemek üzere adaleti tesis eden bağlayıcı karar | أمر talebe, حكم ise çekişmeyi bitirmeye ve dengeye odaklanır |
| قضى | Komşu | Hükmü bitirme ve infaz | Bir işi kesin sonuca ulaştırmak, tamamlamak ve hükme bağlamak | أمر yönlendirici başlangıcı, قضى nihai sonucu bildirir |
| وصى | Komşu | Nasihat ve bağlama | Şefkat ve sorumluluk devri içeren devamlı talimat | أمر mutlak itaati talep ederken وصى öğüt ve emanet ağırlıklıdır |
| نهى | Zıt | Vazgeçirme ve alıkoyma | Bir fiilin yapılmamasını istemek ve akılla sınırlamak | أمر var etmeye ve yapmaya, نهى durdurmaya ve terk etmeye yöneliktir |
مقابلات المعنى في لغات أخرى
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | أمر | Buyruk, iş, tasarruf | Sözlü talimat, varoluşsal iş ve durum bütünlüğü | Kesin |
| Latince | Imperium, mandatum, res | Yetki, buyruk, mesele/şey | Imperium otoriteyi, res ise أمر kelimesinin «iş/şey» (umûr) yönünü karşılar | Güçlü |
| İngilizce | Command, decree, affair, matter | Emir, ferman, mesele, olgu | Tekil bir kelime kökün hem buyruk hem de genel iş anlamını aynı anda kuşatamaz | Güçlü |
| Almanca | Befehl, Gebot, Angelegenheit | Buyruk, yasa/emir, mesele | Gebot ahlaki/dini emri, Angelegenheit iş ve durumu ifade eder | Güçlü |
| Fransızca | Ordre, commandement, affaire | Düzen/emir, buyruk, iş | Ordre hem buyruk hem düzen boyutuyla kökün ontolojik yönüne yaklaşır | Güçlü |
المصدر Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch.
الوجوه والنظائر
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| el-Emr (tekvînî) | Yaratma, ilahi iradenin anlık icrası | Varlıkların «Ol» (Kün) sözüyle icat edilmesi bağlamı; örnek: A‘râf 7:54, Yâsîn 36:82 |
| el-Emr (teşrîî) | Şeriat, dini yükümlülük ve hüküm | Helal, haram ve amelî mükellefiyet bildiren ayetler; örnek: Bakara 2:222, Nahl 16:90 |
| el-Emr (kaza/ceza) | Helak, azap ve kıyamet kararı | Geçmiş kavimlerin helaki ve hesap vakti; örnek: Hûd 11:40, Nahl 16:1 |
| el-Emr / el-Umûr (şân) | Durum, hadise, iş ve gidişat | İnsanların veya toplumların hali ve akıbeti; örnek: Âl-i İmrân 3:154, Hac 22:41 |
| el-Emr (danışma/istişare) | Ortak yönetim ve karar alma | Siyasi ve toplumsal yönetim mekanizması; örnek: Âl-i İmrân 3:159, Şûrâ 42:38 |
| İmr (sıfat olarak) | Korkunç, şaşırtıcı ve haddi aşan iş | Hz. Mûsâ ve Hızır kıssasındaki dehşet verici durum; örnek: Kehf 18:71 |
سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Âlem-i emir ve kelam sıfatı | Emrin yaratılmış olup olmadığı ve ilahi irade ile emir arasındaki ayrım | Tekvînî iradenin şer'î iradeden farkı ve ilahi kelamın mahiyeti |
| Fıkıh | Teklifî hükümlerin kaynağı | Emir kipinin (sîga) mutlak anlamda vücup (farzlık) ifade edip etmediği | Yükümlülük, bağlayıcılık ve talep derecesi |
| Tefsir | Halk ve emir ayrımı | Varlık düzeni ile yönetim ve vahiy düzeninin sınırları | Evrenin maddesi (halk) ile yasası ve ruhu (emir) arasındaki tefrik |
| Hadis | Sünnete ittiba ve yönetim | Ülü'l-emre itaat şartları ve maruf dışındaki emre itaatsizlik | Meşruiyetini vahiyden alan otorite ve itaat sınırları |
تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Varlık ve şeriat düzeni | İlahî irade beyanı | Yaratma ve mükellef kılma | Dinin kurucu ilkesidir; varlık O'nun emriyle durur, amel O'nun emriyle meşru olur | Kesin |
| İlmi | Bilgi hiyerarşisi ve sebep-sonuç | Kozmik yasa ve ölçü | Süreçleri yöneten nizam | Tabiat kanunları ve ontolojik yönelim ilahi emrin fiili tecellileridir | Güçlü |
| Siyasi | Kamu yönetimi ve otorite | Karar mekanizması (şûrâ ve ülü'l-emr) | Toplumsal düzen ve adalet | Otorite keyfi baskı değil, marufa uygun ve istişareye dayalı yönlendirmedir | Kesin |
| İktisadi | Mülkiyet ve tasarruf | Kaynak yönetimi ve harcama ölçüsü | İktisadi denge | İsraf veya cimrilikten uzak, ilahi ölçü dahilinde servet tasarrufu | Muhtemel |
التماثل في العلوم العددية والإنسانية
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Yürütme komutu (algoritmik talimat) | Bir sistemde girdiyi çıktıya dönüştüren ve duruma yön veren bağlayıcı işletim kuralı | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Normatif yetki ve meşru norm | Toplumsal eylemi koordine eden, meşruiyetini ortak ilkeden alan kurallar bütünü | Güçlü |
التضييق الخاطئ وخطر الخطأ
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökü yalnızca ceberut bir amirin astına verdiği askeri/bürokratik «emir-komuta» zincirine indirgemek |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kökün hem kâinatın varoluş ve işleyiş yasasını (tekvîn), hem ahlaki-hukuki rehberliği (teşrî), hem de somut tarihsel durumu (iş/olgu) kuşatan genişliği |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | İslam'daki emir kavramını körü körüne bir zorbalık olarak görmek; şûrâ ve adalet eksenini göz ardı ederek meşruiyeti güçte aramak |
خلاصة موجَّهة لفهم القرآن
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'da yaratılış (halk) ile yönetim ve yasa koyma (emir) arasındaki irtibatı kurarak tevhidin hem ontolojik hem de hukuki boyutunu temellendirir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Yaratılış ve tekvîn ayetlerinde, ülü'l-emr ve şûrâ gibi toplumsal yönetim ayetlerinde ve helak tehdidi içeren kaza ve ceza bağlamlarında belirleyicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Otoriteyi insanın keyfi tahakkümü sanma yanılgısını düzeltir; emrin ancak marufa dayandığında ve vahye uygun olduğunda itaat üreteceğini gösterir. |
التركيب النهائي والنموذج الرياضي
- Somut anlamÇölde yolu ve yönü gösteren belirgin işaret taşı dikmek, belirmek ve çoğalıp bereketlenmek.
- Soyut anlamYetki sahibi üst iradeden kaynaklanarak varlığa veya muhataba yön veren, düzen kuran ve sonucu belirleyen ilke.
- Sistematik karşılıkVarlık (ontoloji), kural (şeriat) ve süreç (tarih/iş) katmanlarını birbirine bağlayan normatif ve kurucu vektör.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıModelde meşru kaynağı veya otorite merkezini, yönlendirici iradeyi temsil eder. Bu iki bileşenin fonksiyonu olan emir (), hedef durum üzerinde yönlendirici bir değişim () meydana getirir. Buradaki değişim varlığın yaratılması (ontolojik), mükellefin eylemi (normatif) veya toplumsal hadisenin neticelenmesi (tarihsel) biçiminde gerçekleşir.