منن
م - ن - ن
KÖK- 27 geçiş
- 25 ayet
- 15 sîga
- 13 sözlük
“Mülle” içi dolu kapatılmış torba, “imla” içine koymak demektir. “İmlal” tamamen doldurup çuvalın ağzını dikmek demektir. İmla yazdırmak, imlal imzalamak demektir. Burada “lam” “nun”’a dönüşmüş olabilir. Dolu vermek anlamında memnun etmek; verdiğinin ağzını dikip kullandırmamak ise minnet demektir. “Meni” ince ama sağlam olan iptir.devamı ›
Bu sayfa şu yazımları da kapsar: من
Notlarım
Sözlükler(13)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
“Mülle” içi dolu kapatılmış torba, “imla” içine koymak demektir. “İmlal” tamamen doldurup çuvalın ağzını dikmek demektir. İmla yazdırmak, imlal imzalamak demektir. Burada “lam” “nun”’a dönüşmüş olabilir. Dolu vermek anlamında memnun etmek; verdiğinin ağzını dikip kullandırmamak ise minnet demektir. “Meni” ince ama sağlam olan iptir.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR1.382 harfباب النون والميم
ن م، م ن مستعملان
نم:
النَّميمةُ والنّميم: هما الاسم، والنّعت: نمّام، والفِعْل: نَمَّ ينِمُّ نَمّاً ونميماً ونَميمةً... ونَمَّى تَنميةً.
والنّميمة: صوت الكتابة، ويقال: همس الكلام، كما قال أبو ذؤيب:
ونميمةً من قانصٍ مُتَلَـبِّـبٍ في كَفِّه جَشْءٌ أَجَشُّ وأَقْطُعُ
يريد: أنّ الحُمُرَ سمعت حِسّاً من نميمةِ القانِص.
والنَّمْنَمة: خطوط متقاربة قصار شبه ما تُنَمنِمُ الرُيحُ دُقاقَ
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR872 harfالمُنَّةُ بالضم: القوَّة. يقال: هو ضعيف المُنَّة. ومَنَّهُ السيرُ: أضعفَه وأعياه. ومَنَنْتُ الناقةَ: حسَرتها. ورجلٌ منينٌ، أي ضعيفٌ كأنَّ الدهرَ منَّه، أي ذهب بمُنَّتِهِ، أي بقوَّته. والمَنينُ: الحبل الضعيف. والمَنينُ: الغبار الضعيف. والمَنُّ: القَطْعُ، ويقال: النقص. ومنه قوله تعالى: "لهم أجرٌ غيرُ مَمْنونٍ". ومَنَّ علينا منًّا: أنعمَ. والمنَّانُ، من أسماء الله تعالى. والمِنِّينى منه كالخِصِّيصى.
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR5.827 harfMadde başı: منباب النون والميم
نم ، من : مستعملان .
نم : قال الليث : النَّمِيمة ، والنَّمِيم ، هما الاسم .
والنَّعْت : نمّام .
والفِعل : نَمَّ يَنِمّ نَمًّا ونَمِيماً ونَمِيمةً .
قال : والنَّمِيمة : صوتُ الكِتابة .
ويُقال : هو وَسْواس هَمْس الكَلام ؛ ومنه قولُه :
ونَمِيمة من قانِصٍ مُتلبِّب
في كفّه جَشْءٌ أَجْشّ وأَقْطَعُ
وقال الأصمعي : إنه سمع ما نَمّ على القانِص .
وقال غيره : النَّميمة : الصوتُ الخفِيّ مِن
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR10.809 harfMadde başı: من(باب الميم وما بعدها في المضاعف والمطابق)
(من) الميم والنون أصلان. أحدهما يدلُّ على قطع وانقطاع، والآخر على اصطناع خير.
الأوّل [المنّ]: القطع، ومنه يقال: مَنَنْتُ الحبلَ: قطعته. قال الله تعالى: ﴿فلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ﴾ [التين 6]. والمَنُون: المنيّة، لأنها تنقص العدد وتقطع المدَد. والمنُّ: الإعياء، وذلك أنَّ المُعْيِيَ ينقطع عن السَّير. قال:
* قلائصاً لا يشتَكين المَنَّا *
والأصل الآخر
(باب الميم وما بعدها في المضاعف والمطابق) (من) الميم والنون أصلان. أحدهما يدلُّ على قطع وانقطاع، والآخر على اصطناع خير. الأوّل [المنّ]: القطع، ومنه يقال: مَنَنْتُ الحبلَ: قطعته. قال الله تعالى: ﴿فلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ﴾ [التين 6]. والمَنُون: المنيّة، لأنها تنقص العدد وتقطع المدَد. والمنُّ: الإعياء، وذلك أنَّ المُعْيِيَ ينقطع عن السَّير. قال: * قلائصاً لا يشتَكين المَنَّا * والأصل الآخر المَنُّ، تقول([1]): مَنّ يمنّ منَّاً، إذا صنع صُنعاً جميلاً. ومن الباب المُنّة، وهي القُوَّة التي بها قِوام الإنسان، وربما قالوا: مَنَّ بيدٍ أسداها، إذا قَرَّع بها. وهذا يدلُّ على أنّه قطع الإحسان، فهو من الأوّل. (مه) الميم والهاء كلمتان تدلُّ إحداهما على زَجْر، والأخرى على مَنْظَرٍ ولَذَّةٍ. فالأولَى قولهم: مَهْ([2]). ومهمه به: زَجره بقوله له ذلك. والمَهْمَه: الخَرق الأملس الواسع. والأخرى قولهم: ليس له مَهَهٌ، إذا لم يكن جميلاً. ويقولون: "كل شيء مَهَهٌ ومَهَاهٌ إلاَّ النِّساء وذكرَهُنّ([3])". والمَهاهُ: اللّذَّة. أنشدنا القَطّان عن ثعلب: وليس لعيشنا هذا مَهَاهٌ *** وليست دارنا الدُّنيا بدارِ([4])(مت) الميم والتاء أصيل يدلُّ على مدٍّ ونَزْع في الشيءُ. يقال مَتَتُّ ومدَدْتُ. ومنه قولهم يَمُتّ بكذا، إذا توصَّل بقرابةٍ وما أشبهها. ومنه المَتُّ: النَّزْع من البِئر على غير بَكَرة. (مث) الميم والثاء كلمتان. يقولون: مثَّ يدَه: مسحها ومَثَّ الشَّيء، إذا كان يرشَح دَسَماً. وقال ابن دريد([5]): مثَّ شارِبُه، إذا أكل دَسَماً فبقي عليه. (مج) الميم والجيم كلمتانِ إحداهما تخليطٌ في شيء، والثانية رَمْيٌ للشيء بسرعة. فالأولى المجمجة: تخليطٌ فيما يُكتَب. ومَجمَجَ في أخباره: لم يَشْفِ ولم يُفصِح. والأخرى مَجَّ الشرابَ من فيه: رمى به. والشَّراب مُجَاج العِنَب. والمَطَر مُجَاج المُزْن. والعسل مُجاج النَّحْل. وهو هرِم ماجٌّ: يمجُّ ريقَه ولا يستطيع أن يَحبسه من كِبره. ومن باب السرعة أمَجَّ في البلاد إمجاجاً: ذهب. وأمَجَّ الرّجُل: أسرَعَ في عَدْوِه. (مح) الميم والحاء ثلاثُ كلماتٍ لا تنقاس على أصلٍ واحد: الأولى مَحَّ الشَّيء وأَمَحَّ، إذا دَرَسَ وَبلِيَ. والمَحُّ: الثَّوْبُ البالي. والثانية: الرَّجل* المَحَّاح: الكذّاب الذي يُرِي بكلامه ما لا يفعله. والثالثة المُحُّ: صُفْرة البَيض. ويقال: المَاحُ بياضها([6]). (مخ) الميم والخاء كلمةٌ تدلُّ على خالصِ كلِّ شيء. منه مُخُّ العظم، معروف. وأمَخَّتِ الشَّاة: كثُر مخُّها. وربما سمَّوا الدماغ مُخَّاً. قال: ولا يأكلُ الكلبُ السَّرُوقُ نِعالنا *** ولا يُنتقَى المُخُّ الذي في الجماجمِ([7])وخالصُ كلِّ شيءٍ مُخُّه. (مد) الميم والدال أصلٌ واحدٌ يدلُّ على جَرِّ شيءٍ في طول، واتّصال شيء بشيء في استطالة. تقول: مدَدْت الشيءَ أمدُّه مَدَّاً. ومَدَّ النهرُ، ومَدَّهُ نهرٌ آخر، أي زاد فيه ووَاصله فأطال مدّته. وأمْدَدْتُ الجيشَ بمدَدٍ. ومنه أمَدَّ الجُرْح: صارت فيه مِدَّةٌ، وهي ما يخرج. ومنه مددت الإبل مدّاً: أسقيتها الماء بالدَّقيق أو بشيءٍ تمدّه به([8]). والاسم المَدِيد. ومدُّ النهارِ: ارتفاعُه إذا امتدَّ. والمِداد: ما يكتب به، لأنَّهُ يُمَدُّ بالماء. ومددت الدّواةَ وأمددتها. والمَدَّة: استمدادك من الدَّواة مدَّةً بقلمك. ومن الباب المُدُّ من المكاييل، لأنَّه يمدّ المكيل بالمكيل مثله. ومما شذّ عن الباب ماءٌ إمِدَّانٌ: شديد المُلوحة. (مر) الميم والراء أصلانِ صحيحان، يدلُّ أحدهما على مضيِّ شيءٍ، والآخر على خلاف الحلاوة والطِّيب. فالأوّل مرّ الشيء يمُرّ، إذا مضَى. ومَرُّ السَّحابِ: انسحابُه ومضيُّه. ولقيته مرّةً ومرتين إنّما هو عبارة عن زمانٍ قد مرّ. ويقولون: لقيته مرّة من المرّ، يجمعون المرّة على المَرّ. والأصل الآخر أمَرَّ الشَّيءُ يُمِرّ ومَرّ، إذا صار مرّاً. ولقيت منه الأمرَّينِ، أي شدائد غير طيِّبَة. والأمرّان: الهمّ والمرَض([9]). والأمرّ: المصارين يجتمع فيها الفَرث. قال: ولا تُهْدِي الأمَرَّ وما يليهِ *** ولا تُهدِنَّ معروقَ العِظامِ([10])وسمِّي الأمرَّ لأنّه غير طيّب. ثم سمِّيت بعد ذلك كلُّ شدّةٍ وشديدة بهذا البناء. يقولون: أمررت الحبلَ: فتَلتُه، وهو مُمَرّ. والمرّ: شِدّة الفَتْل. والمرير: الحبل المفتول. وكذلك المريرة: القُوّة منه. والمَرِيرة: عِزّة النَّفس. وكلُّ هذا قياسُه واحد. والمُرَار: شجرٌ مُرّ. أمَّا المَرمر فضربٌ من الحجارة أبيض صافٍ. والمَرْمَرَة أيضاً: نَعمة الجِسم وتَرجرُجُه. وامرأة مَرْمارة، إذا كانت تترجرج من نَعمتها. (مز) الميم والزاء أصلانِ: أحدهما طعمٌ من الطعوم، والآخر [يدلُّ] على مزيّةٍ وفضل. فالأول: المُزُّ: الشّيءُ بين الحامض والحُلْو. ويقولون: سمِّيت الخمر مُزَّاءً([11]) من هذا، وقيل بل هو من القياس الآخر. والأصل الآخر الفضل. وله عليه مِزٌّ([12])، أي فَضْل. والمُزَّاء منه؛ يقولون: هذا الشراب أمزُّ من هذا، أي أفضل. قالوا: والمُزّاء اسم، ولو كان نعتاً لقيل مَزَّاءُ. والتمزُّز: تمصُّص الشَّرابِ قليلاً قليلاً. ويمكن أن يكون هذا من الأوَّل. (مس) الميم والسين أصلٌ صحيح واحدٌ يدلُّ على جَسِّ الشّيء باليد. ومَسِسْتُهُ أَمَسُّهُ. وربما قالوا: مَسَسْتُ أَمُسُّ. والممسُوسُ: الذي به مَسٌّ، كأنَّ الجِنّ مسَّتْه. والمَسُوس من الماء: ما نالته الأيدي. قال: لو كنت ماءً كنت لا *** عذبَ المذاقِ ولا مَسُوسا([13])(مش) الميم والشين أصلٌ صحيح يدلُّ على لِينٍ في الشَّيء وسهولةٍ ولُطف. منه المُشَاش، وهي العظام اللَّيِّنة، يقال مششتها أمُشُّها. قال: لَحَا اللهُ صُعلوكَاً إذا جَنّ ليلُهُ *** مضى في المُشاشِ آلفاً كلَّ مَجزِرِ([14])والمشاش: الطِّينة اللَّيِّنة تُغرس فيها النخلة. قال: * راسِي العُروقِ في المُشاشِ البجباجْ([15]) * وهو طيِّب المُشاش، إذا كان بَرَّاً طيّباً. ويقولون: فلانٌ يمُشُّ مالَ فلانٍ، إذا أخَذَ منه الشَّيءَ بعد الشَّيء. ومنه مَشُّ اليد، إذا مُسِحت بمنديلٍ، لا يكون ذلك إلاّ بسهولة ولين. والمَشُوش، هو المِنديل. ومَشَشت النّاقَة: حلَبتُها وتركتُ في الضَّرعِ بعضَ اللَّبن. ومَشَّ الشَّيءَ: دافه في ماءٍ حتَّى يلينَ ويذوب. ويقال: مات ابنٌ لأمِّ الهَيثَم([16]) فسألناها فقالت: "ما زلت أَمُشُّ له الأشْفِيَة([17]) ألدُّه تارةً وأُوجِره* أخرى، فأبى قضاءُ الله تعالى". ومن الباب المَشَش: كلُّ ما شخَص من عظمٍ وكان له حَجْم، ويكون ذلك من عيبٍ يُصِيب العَظْم. (مص) الميم والصاد أصلٌ صحيح يدلُّ على شِبه التذوُّق للشّيء، وأخْذِ خالِصِه. من ذلك مَصِصْتُ الشيء أمَصُّه، وامتصصته أمتصُّه. والمصمصة: خلاف المَضمضة، لأنّ المصمصة بالصاد يكون بطرف اللِّسان. ومنه مُصاص الشيء: خالصه، وهو مقيسٌ من امتصصت الشيء، فهو الخالص الذي يُمتصّ. وفرس مُصامِصٌ: خالص العربية. (مض) الميم والضاد أصلٌ صحيح يدلُّ على ضَغْط الشَّيء للشيء. منه مضَّنِي الشَّيءُ وأمضَّني: بلغ منِّي المشقّة، كأنّه قد ضغطك. والمضمضة: تحريك الماء في الفَم وضغطه. والكحلُ يمضُّ العين، إذا كانت لـه حُرْقة. ومَضِيضُه: حُرقَته. ويقولون: مِضِّ([18])، وهي حكايةٌ لشيءٍ يفعله الإنسان بشفته إذا أطمَعَ في الشيء([19]). يقولون للرّجُلِ إذا أقرَّ بحقٍّ عليه: مِضِّ. ومثلٌ من أمثالهم: "إنَّ في مِضِّ لطَمَعاً"، قالوا: وذلك إذا سُئِل حاجةً فكسر شفَتَيه. (مط) الميم والطاء أصلٌ صحيحٌ يدلُّ على مدِّ الشيء. ومَطُّه: مَدُّه. والقياس فيه وفي المُطَيطاء واحدٌ، وهو المشيُ بتبختُر، لأنَّه إذا فعل مَطّ أطرافَه. قال الله تعالى: ﴿ثُمَّ ذَهَبَ إلى أَهْلِهِ يَتَمَطَّى﴾ [القيامة 33]، قالوا: أصله يتمطَّط، فجعلت الطاء الثالثة ياءً للتخفيف، ومطَّ حاجِبَيه: تكبَّر، وهو منه. ومنه المَطِيطة: الماء المختلِط بالطِّين؛ وهذا يكون إذا مدّ الماءَ مياهُ سيلٍ كدرة. (مظ) الميم والظاء كلمةٌ تدلُّ على مشارَّة ومنازعة. وماظَظْتُه مماظّة ومِظاظا: شارَرتُه ونازعته. وفي الحديث: "لا تُمَاظَّ جارك فإنّه يبقى ويذهب النّاس". ومن غير هذا المَظُّ: رمَّان البَرِّ. (مع) الميم والعين كلمةٌ تدلُّ على اختلاطٍ وجلبةٍ وما أشبه ذلك. منه المَعْمعة: صوت الحريق وصوت الشُّجعان في الحرب. والمَعمعان: شدّة الحرّ. قال ذو الرمة: حَتَّى إذا معمعانُ الصيف هَبَّ لهُ *** بأجَّةٍ نَشَّ عنها الماءُ والرُّطُبُ([20])ومما ليس من هذا الباب "مَعَ"، وهي كلمةُ مصاحبةٍ، يقال: هذا مع ذاك. ويقولون في صفة النساء([21]): "منهنَّ معْمَع، لها شَيْئها أجْمَع"، وهي التي لا تعطي أحداً شيئاً يكون معها أبداً. (مغ) الميم والغين يدلُّ على شِبه ما مضى ذكره. يقولون: المغمغة: الاختلاط. قال رؤبة: * الخُلُقِ المُمَغْمَغِ([22]) * ويقولون: مغمغ طعامَه، إذا روَّاه دسماً. (مق) الميم والقاف أصلٌ يدلُّ على طولٍ وتجاوُزِ حدّ. والطَّويل البائن أمَقُّ بيَّن المَقَق. والمُقَامِق من الرِّجال: الذي يتكلَّم بأقصى حَلْقه ويتشدَّق. ويقولون: مَققْت الطَّلعةَ: شقَقْتُها. (مك) الميم والكاف أصلٌ صحيح يدلُّ على انتقاء العَظْم، ثم يقاس على ذلك. يقولون: تمكَّكت العظم: أخرجت مُخَّه. وامتَكَّ الفصيلُ ما في ضَرع أمِّه: شربه. والتمكّك: الاستقصاء. وفي الحديث: "لا تُمككُوا على غرمائكم([23])". ويقال: سمِّيت مكّة لقلّة الماء بها، كأنَّ ماءها قد امتُكَّ. وقيل سمِّيت لأنها تمُكُّ مَن ظَلَمَ فيها، أي تُهلِكه وتَقْصِمُه كما يمكُّ العظم. وينشدون: * يا مَكَّةُ الفَاجِرَ مُكِّي مَكَّا([24]) * (مل) الميم واللام أصلانِ صحيحان، يدلُّ أحدهما على تقليب شيء، والآخر على غَرَضٍ([25]) من الشَّيء. فالأوَّل مَلَلْتُ الخُبزة في النّار أمُلُّها مَلاًّ، وذلك تقليبك إيَّاها فيها. والمَلَّة: الرَّماد أو التُّرابُ الحارّ. ويقال: أطعمنا خبزَ ملّةٍ وخبزةً مليلاً. والمُلْمُول: المِيل: لأنَّه يقلّب في العين عند الكَحْل. ومن الباب طريقٌ مُمَلٌّ: سُلِك حتَّى صار مَعْلماً. قال: رفعناها ذَمِيلاً في *** مُمَلّ مُعْمَلٍ لَحْبِ([26])والمَلِيلة: حُمَّى في العِظام: كأنَّها تقلِّب. وباتَ يتملمَلُ على فِراشه، أي يَقْلَق ويتضَوَّر عليه، حتَّى كأنَّه على مَلَّة؛ والأصل يتملّل. ومن الباب امتلَّ يَعدُو، وذلك إذا أسرَعَ* بعضَ الإسراع. والباب الآخَر مَللِته أَمَلُّه مَلَلاً ومَلاَلةً: سئِمْتُه. وأملَلْتُ القومَ: شَقَقْتَ عليهم حَتَّى مَلُّوا؛ وكذا أملَلْتُ عليهم. فأمَّا إملالُ الكتاب وتفسير المَلَّة فقد ذُكِرَتا في الميم واللام والحرف المعتلّ. --------------ـــ ([1]) في الأصل: "المن من يقول". ([2]) في الأصل: "مكه" تحريف. وبعدها كلام مقحم وهو "إذا زجروه ومهمه به زجروره". ([3]) أي يغار الرجل ويغضب عند ذكر حرمه، والأصوب أن المهه هنا بمعنى اليسير الهين. ([4]) البيت لعمران بن حطان، كما في اللسان (مهه). والأصمعي يرويه: "مهاة". ([5]) الجمهرة (1: 48). ([6]) أي بياض البيضة. والماح بتخفيف الحاء. وكذا وردت في هذه المادة من المجمل واللسان، والصواب أن تذكر في مادة (ميح)، كما في القاموس. ([7]) البيت للنجاشي الشاعر يهجو هند بنت عاصم. البيان (3: 109) (والخزانة 4: 147). وأنشده في اللسان (مخخ، نقا) بدون نسبة. ([8]) في اللسان: "أن تسقيها الماء بالبزر أو الدقيق أو السمسم". ([9]) في المجمل: "الهرم والمرض"، وفي أساس البلاغة "المرض والهرم" وفي اللسان: "الشر والأمر العظيم"، وفي القاموس: "الفقر والهرم، أو الصبر والثفاء"، وهما نبتان. وفي جنى الجنتين: "العري والجوع". ([10]) قبله في اللسان (مرر): إذا ما كنت مهدية فأهدي *** من المأنات أو فدر السنام ([11]) في المجمل: "والمزة: الخمر اللذيذة الطعم. والمزاء اسم لها". ([12]) المز، هذا بكسر الميم. ([13]) لذي الإصبع العدواني، كما في اللسان (مسس). ([14]) البيت لعروة بن الورد، في ديوانه 93. ([15]) في الأصل: "البجاج"، صوابه في المجمل. ([16]) في الأصول: "الهشم"، صوابه في المجمل واللسان، وانظر بعض أحاديث أم الهيثم في أمالي القالي (3: 96) والمزهر (2: 539، 546). ([17]) وكذا في المجمل، وهو جمع شفاء، وفي اللسان "الشفاء دواء معروف، وهو ما يبرئ من السقم، والجمع أشفية وأشاف". وبدله في اللسان: "الأدوية". ([18]) مض، بكسر الميم والضاد المشددة. ([19]) هي أن يقول الإنسان بطرف لسانه شبه لا، وهي مع ذلك كلمة مطمعة في الإجابة. ([20]) ديوان ذي الرمة 11 واللسان (رطب، نشش). وصدره في (أجج). وقد سبق في (أج). ([21]) هو في حديث أوفى بن دلهم، كما في اللسان (معع). ([22]) وكذا اقتصر على هذا القدر في المجمل. وفي اللسان: * ما منك خلط الخلق الممغمغ * وفي الديوان 97: * ما منك خلط الكذب الممغمغ * ([23]) في الأصل: "لا تمكو"، صوابه من المجمل واللسان. وفي اللسان: "يقول: لا تلحوا عليهم إلحاحاً يضر بمعايشهم، ولا تأخذوهم على عسرة، وارفقوا بهم في الاقتضاء والأخذ". وفي المجمل: "على غير مائكم". ([24]) بعده في اللسان: * ولا تمكي مذحجاً وعكا * ([25]) الغرض، بالتحريك، الضجر والملال. ([26]) لأبي دواد الإيادي، كما في المجمل واللسان (ملل).
ـ
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR1.746 harf- المن: ما يوزن به، يقال: من، ومنان، وأمنان، وربما أبدل من إحدى النونين ألف فقيل: منا وأمناء، ويقال لما يقدر: ممنون كما يقال: موزون، والمنة: النعمة الثقيلة، ويقال ذلك على وجهين: أحدهما: أن يكون ذلك بالفعل، فيقال: من فلان على فلان: إذا أثقله بالنعمة، وعلى ذلك قوله: ﴿لقد من الله على المؤمنين﴾ [آل عمران/164]، ﴿كذلك كنتم من قبل فمن الله عليكم﴾ [النساء/94]، ﴿ولقد مننا على موسى وهارون﴾ [الصافات/114]،
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR749 harfم ن ن
منّ الله تعالى على عباده وهو المنّان وله عليّ منّةٌ ومننٌ ومنّ عليّ بما صنع وامتنّ وإنه لمنونةٌ وامتننت منك بما فعلت منّةً جسيمةً أي احتملت منّة.
وهو ضعيف المنّة وليس لقلبه منّةٌ أي قوّة وهم ضعاف المنن ومنّة السفر: أضعفه وذهب بمنّته.
قال ابن ميّادة: مننّاهنّ بالإدلاج حتى كأن متونهنّ عصيّ ضال يا ريّها إن سلمت يميني وسلم الساقي الذي يليني ولم تخنّي عقدة المنين وقال: قد جعلت
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR yok21.465 harfمَنَّهُ يَمُنُّه مَنّاً: قطعه. والمَنِينُ: الحبل الضعيف. وحَبل مَنينٌ: مقطوع، وفي التهذيب: حبل مَنينٌ إذا أخْلَقَ وتقطع، والجمع أَمِنَّةٌ ومُنُنٌ. وكل حبل نُزِحَ به أَو مُتِحَ مَنِينٌ، ولا يقال للرِّشاءِ من الجلد مَنِينٌ. والمَنِينُ الغبار، وقيل: الغبار الضعيف المنقطع، ويقال للثوب الخَلَقِ. والمَنُّ: الإعْياء والفَتْرَةُ. ومََنَنْتُ الناقة: حَسَرْتُها. ومَنَّ الناقة يَمُنُّها مَنّاً ومَنَّنَها
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR753 harf* م ن ن * * المُنَّةُ * بالضم القوة يقال هو ضعيف المُنَّةِ و * المَنُّ * القطع وقيل النقص ومنه قوله تعالى ﴿فلهم أجرهم غير ممنون﴾ و * مَنَّ * عليه أنعم وبابهما رد و * المَنَّانُ * من أسماء الله تعالى و * مَنَّ * عليه أي * امْتَنَّ * عليه وبابه رد و * مِنَّةً * أيضا يقال المِنَّة تهدم الصنيعة ورجل * مَنُوْنَةٌ * كثير * الامْتِنَان * و * المَنُونُ * الدهر والمنون أيضا المنية لأنها تقطع المدد وتنقص
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR19.455 harfMadde başı: منقُرَى نَهْرِ الملك ، منهم : أَبو عبدِ اللَّهِ حمادُ بنُ سعيدٍ الضَّريرُ المُقْرِىءُ ، قَدِمَ بَغْدادَ وقَرَأَ القُرْآنَ ، عن ياقوت ، رحِمَه اللَّهُ تعالى ؛ والعلاَّمَةُ ناصِحُ الإسْلامِ أَبو الفتْحِ نَصْرُ بنُ فتيان بنِ المَنِّي ، بفتحٍ فتشديدٍ مَكْسورَةٍ شيخُ الحَنابِلَةِ في حُدودِ السَّبْعِين وخَمْسُمائَةٍ ؛ وابنُ أَخِيهِ محمدُ بنُ مُقْبِل بنِ فتيان بنِ المَنِّي عن شهْدَةٍ ضَبَطَه الحافِظُ ،
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR12.186 harfMadde başı: منن: ( *!مَنَّ عليه ) *!يَمُنُّ ( *!مَنًّا *!ومِنِّينَى ، كخلِّيفَى : أَنْعَمَ ) وأَحْسَنَ ؛ *!فالمَنُّ الإنْعامُ مُطْلقاً عنْدَه ؛ وقيلَ : هو الإحْسانُ إلى مَنْ لا يَسْتَثِيبُه ولا يَطْلبُ الجَزاءَ عليه ؛ وأَنْشَدَ ابنُ بَرِّي للقُطاميِّ :
وما دَهْري *!بمِنِّينَى ولكنْجَزَتْكم يا بَني جُشَمَ الجَوَازي ( و ) مَنَّ عليه : ( اصْطَنَعَ عندَهُ صَنيعَةً .
( و ) مَنَّ عليه ( *!مِنَّةً ) مِثْل (
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR4.793 harfMadde başı: منمَنَّ عَلَيْهِ
1 مَنَّ عَلَيْهِ ذ , (S, M, Msb, K,) aor. مَنُ٣َ , (Msb,) inf. n. مَنٌّ (S, M, Msb, K) and مِنِّينَى; (K;) and ↓ امتنّ; (Msb;) He conferred, or bestowed, upon him, a favour, or benefit. (S, M, Msb, K.) You say, مَنَّ عَلَيْهِ شَيْأً, and بِشَىْءٍ, which latter is more common, and عليه بِهِ ↓ امتنّ He conferred, or bestowed, a thing upon him as a favour. (Msb.) ― -b2- مَنَّ
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR1.973 harfمَنَّ
مَنَّ U ( n. ac. مَنّ 1 , مِنِّيْنَى 30ya )
a. [ 'Ala ], Was gracious, kind to.
b. [ 'Ala & Bi ], Granted to, bestowed upon ( favour ).
c. ( n. ac. مَنّ 1 , مِنَّة 2t ) [ 'Ala ], Reproached, upbraided.
d. ( n. ac. مَنّ 1 ), Fatigued, exhausted.
e. Cut ( rope ).
f. Lessened, reduced ( number ).
مَنَّنَ
مَنَّنَ II
a. [ coll. ], see I (c) .
مَاْنَنَ
مَاْنَنَ III ,
a. Helped,
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR82.611 harfمنن
LAZIM
مَنَّ - يَمُنُّ (اللازم)- مَنٌّ - المَنُّ
مَنَّ - يَمُنُّ (لازم) + الكائن: يتفطر: ينمو نمواً فطرياً: بتشكل في الأرض أو على سوق النبات بشكل نمو فطري فيتشكل منه الكمأة أو الفطور أو الدرنات على جذور البقوليات
المَنُّ: اصطلاحاً اسم نبات أو ما شابه، وهو الذي أنزله الله على بني إسرائيل: وقد يكون الكَمْأَةُ، فهي من المَنِّ وماؤها شفاء
Sîgalar(15)
- مَمْنُونٍBaşa kakılan(مَفْعُولٍ)×4
- مَنَّMemnun etti(فَعَلَ)×4
- الْمَنَّMenne(الْفَعْلَ)×3
- فَمَنَّHemen memnun etti+1 anlam(فَفَعَلَ)×2
- مَنًّاBaşa kakmak+1 anlam(فَعَلًا)×2
- مَنَنَّاMemnun ettik(فَعَلْنَا)×2
- يَمُنُّMemnun eder(يَفْعُلُ)×2
- الْمَنُونِBaşa kakan(الْفَعُولِ)×1
- بِالْمَنِّBaşa kakmakla(بِالْفَعْلِ)×1
- تَمُنُّهَاOnu başa kakarsın(تَفْعُلُهَا)×1
Mücavir kökler48 mücavir (170 toplam)
- سلي
3 ortak ayet · Ve bıldırcın
- أجر
6 ortak ayet · (EaCR) “Acur” tuğla demektir
- غير
5 ortak ayet · Ğayr, Ğayr dışında demektir
- غمم
2 ortak ayet · Yol, işaret bulunmayan yer
- ضرب
3 ortak ayet · Örnek verdi
- أذي
2 ortak ayet · Başta saçlar arasında kepeklenmeyi yapan hastalığın adıdır
- ظلل
2 ortak ayet · Gölge demektir
- أمن
8 ortak ayet · Mena kapıları karşı karşıya olan evlerin ara yeridir
- عمل
5 ortak ayet · Amele iş yapmaya alıştırılmış deve veya öküz demektir
- رزق
3 ortak ayet · Üzüm demektir
- طيب
2 ortak ayet · İyi
- سري
2 ortak ayet · Akan deredir
Geçtiği ayetler(25)
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ
Başa kakılanMuhakkak ki iman edip salih amel işleyenlere; işte onlara, kesintisiz bir mükafat vardır.
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ
Başa kakılanDoğrusu senin için tükenmeyen bir mükafat vardır.
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ
Başa kakılanAncak iman edip salih amel işleyenler müstesna. Onlara bitip tükenmeyen bir ecir vardır.
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ
Başa kakılanYalnız iman edip salih amel işleyenler müstesna. Onlara kesintisiz mükafat vardır.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | منن |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Mükerrer |
| Bağlamsal Yakın Kökler | نعم, فضل, عطو |
| Zıt Kök | كفر |
| Çekirdek Özet 1 | Bir şeyi kesmek, eksiltmek, takatini tüketmek; tartarak pay ayırmak ve ağırlık ölçüsüyle tartmak |
| Çekirdek Özet 2 | Karşılıksız, ağır ve hayati bir ihsanda bulunmak yahut bu iyiliği dille sayıp dökerek muhatabı ezmek ve ecri kesmek |
| Çekirdek Özet 3 | Varlığın ve hidayetin mutlak borçlandırılamaz bir ilahi lütuf oluşu; beşerî ilişkilerde ise lütfun başa kakılmayarak korunması |
| Kritik Hata Riski | Kökü yalnızca dille yapılan «başa kakma» veya salt duygusal «memnuniyet» sanıp varoluşsal lütuf, ölçü ve kesilmezlik boyutunu ıskalamak |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| من | Pay ayırma, takdir etme, ölçme, sınırlandırma ve bir şeyden parça eksiltme | ن | İlk iki harfin taşıdığı ölçme ve pay çıkarma anlamına süreklilik, ağırlık ve kesme-bağlama gerilimi eklenerek hem tartıyla verilen lütuf hem de kuvveti tüketen ağırlık ve kesinti manası pekişmiştir; nitekim aynı çekirdek مني kökünde takdir ve miktarı tayin etme, مناة kökünde pay ve kader, منع kökünde ise sınırı koruyup başkasının pay almasını engelleme anlamını üretir. |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| م | Su | Akış, bolluk, kuşatıcı kaynak, besleyici ve hayat veren asıl madde |
| ن | Balık, filiz, yılan | Canlılık, süreklilik, kıvrılarak ilerleyen hareket ve varlığın devamı |
| ن | Balık, filiz, yılan | İkinci nun harfiyle canlılığın, bağın ve hareketin katmerlenmesi, kesilme veya bağlanma noktasında yoğunlaşma |
| منن | Kaynaktan akıp gelen hayatı ölçülü bir bağla sunma yahut bu bağı kökünden kesip tüketme | Su imgesinin temsil ettiği lütuf ve ihsan, iki nun harfinin getirdiği süreklilik ve bağ ile birleştiğinde hem varlığı ayakta tutan kesintisiz ilahi akışı hem de o bağı zayıflatıp kesen nihai sınırı ifade eder. |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Bir ipin sürtünerek zayıflaması, lif lif ayrılarak kopma noktasına gelmesi veya kesilmesi (حبل منين); devenin uzun yolculukla takatinin tükenip zayıflaması; tahıl ve ağırlık tartan ölçek (المن). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Ebû Kebîr el-Hüzelî’nin Teabbata Şerran ile birlikte çıktığı seferde meşakkatin ve açlığın bedenleri tüketmesini anlatan rivayetinde ve İbn Meyyâde’nin kuyudan su çeken yıpranmış, düğümlü ipi tasvir ettiği beyitte geçer: قد جعلت وعكتهن تنجلي / عني وعن منينها الموصل |
| Erken Arapça kullanım | İnsanın gücünü ve kalbinin metanetini ifade eden el-münne (المنة) kullanımı; zamanın insanı yıpratıp ölüme götürmesini anlatan el-menûn (المنون) kelimesi; efendinin kölesini karşılıksız serbest bırakması yahut yapılan bağışın dile dökülerek değerinin eksiltilmesi. |
Kaynak Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab, el-Müfredât.
Sami etimolojik katman
Sami dil ailesi genelinde kök, bir şeyi saymak, ölçmek, hesaplamak, pay etmek ve tayin etmek temel ekseninde yer alır. İbranicede mānāh (מָנָה) fiili «saymak, paylaştırmak, tayin etmek», mōneh (מוֹנֶה) «sayı, miktar», māneh (מָנֶה) ise Akadca manû(m) kelimesinden aktarılan ve ağırlık ölçüsü olan «mina» (Arapçadaki menn) birimidir. Süryanicede menā (ܡܢܳܐ) «saymak, hesaplamak, pay ayırmak» anlamına gelir. Akadcada manû «saymak, hesap etmek, tartmak» demektir. Erken Sami katmanında pay ayırma ve ölçme eylemi, somut kütlenin bölünmesini ve bir kısmının eksiltilmesini gerektirdiğinden, Arapçada kök çift kutuplu bir anlam genişlemesi yaşamıştır: Bir taraftan ölçülerek, sayılarak verilen büyük lütuf (ihsan, kudret helvası), diğer taraftan bir şeyin gücünü eksiltme, parça kesme, zayıflatma ve nihayetinde hayatı kesen ecel (menûn) manası bu ortak semantik çekirdekten türemiştir.
Güven Kesin
Kaynak Brown-Driver-Briggs, HALOT, Payne Smith, David Cohen.
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | منن | «Kesmek, eksiltmek» ile «tartarak, ölçerek büyük ihsanda bulunmak» zıtlığı; dilsel minnetin ihsanı eksiltmesi ve ecelin ömrü kesmesi iç semantik türemelerdir. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice mānāh, Süryanice menā, Akadca manû | «Saymak, tartmak, paylaştırmak, miktar belirlemek» ortak Sami çekirdeğidir; mina/menn ağırlık ölçüsü ortak mirastır. | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Antik Yunanca mnâ (μνᾶ), Latince mina | Doğu Akdeniz ticaret havzasında Akadca ve Fenikece üzerinden Grek ve Latin dünyasına geçen ağırlık ve para birimi adıdır. | Güçlü |
Kaynak David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques), Chantraine, Frisk.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| منن | Anlamlı | Kesmek, tartmak, lütfetmek, başa kakmak | Hedef köktür; lütuf, eksiltme, zayıflatma ve tükenme ekseninde gelişir. | Kur'an'da geçer |
| نمن | Anlamlı | Nakışlamak, ince çizgiler çizmek, fısıldamak | Karıncaların veya rüzgârın kumda bıraktığı ince izler (nemneme), yazının ince hareketi. | Kur'an'da geçmez |
| ننم | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş için müstakil bir kök anlamı kaydedilmemiştir. | Kur'an'da geçmez |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| منن | Merkez | Lütuf, ölçülü ihsan, kesinti | Karşılıksız, temelden ve hayatî olanı tartıp bağışlamak; sözle yapıldığında ise o iyiliği yaralayıp kesmek. | Fiilî minnet yüceltilirken kavlî minnet yerilmiştir. |
| نعم | Komşu | İyilik, refah, genişlik | Varlığın hayatını kolaylaştıran, ona yumuşaklık ve konfor sağlayan ihsandır; kesme veya ağırlık nüansı taşımaz. | Yaşam konforu ve iyilik eksenindedir. |
| فضل | Komşu | Fazlalık, artık lütuf | Zorunlu ve temel payın ötesinde, hak edilenden fazla olarak verilen ikramdır. | Hak edilen sınırın üstündeki ihsandır. |
| عطو | Komşu | Verme, hibe etme | Bir nesneyi bir elden diğerine uzatma ve teslim etme fiilidir; lütfun ağırlığına değil aktarımına bakar. | Somut verme eylemidir. |
| كفر | Zıt | Örtme, nankörlük, inkâr | Yapılan lütfun üzerini örtüp yok saymak, şükürsüzlükle ilahi ihsan bağını koparmak. | Verilen lütfu tanımama ve örtme tutumudur. |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | منن | İhsan etmek, kesmek, başa kakmak | Fiili ihsan yüceltici, kavli minnet ise eksiltici ve tüketici çift kutuplu anlam taşır. | Kesin |
| Latince | largiri, exprobrare, deficere | Karşılıksız bağışlamak, başa kakmak, eksilmek | Largiri fiili cömertçe bahşetmeyi, exprobrare iyiliği yüze vurarak ayıplamayı karşılar; ancak tek kelimede birleşmez. | Güçlü |
| İngilizce | to bestow favor, to reproach, to deplete | Lütfetmek, başa kakmak, tükenmek | Bestow ilahi ihsanı, reproach/upbraid başa kakmayı ifade eder; Arapçadaki kesme ve tartı kök anlamını dışarıda bırakır. | Güçlü |
| Almanca | erweisen, vorhalten, ermatten | Lütuf göstermek, başa kakıp hatırlatmak, bitkin düşürmek | Gnade erweisen nimeti, Vorhaltung minneti karşılar; kökün içindeki içsel ip yıpranması nüansı bulunmaz. | Güçlü |
| Fransızca | gratifier, reprocher, épuiser | İyilik bahşetmek, yüzüne vurmak, tüketmek | Gratifier karşılıksız lütfu, reprocher başa kakmayı anlatır; her iki kullanım iki ayrı semantik sahaya bölünmüştür. | Güçlü |
Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Littré.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| مَنَّ / نَمُنَّ | Karşılıksız büyük ilahi ihsanda bulunmak | Allah'ın peygamber göndermesi, zayıfları önder kılması ve hidayet bahşetmesi (Âl-i İmrân 3:164, Kasas 28:5). |
| مَنًّا / بِالْمَنِّ | Başa kakmak, iyiliği dille sayarak ezmek | Sadakaları başa kakma ve eziyetle heba etmeme bağlamı (Bakara 2:262, Bakara 2:264, İnsân 76:9). |
| غَيْرُ مَمْنُونٍ | Kesintisiz, eksiltilmez, son bulmaz | Ahirette müminlere verilecek tükenmeyen ve ardı arkası kesilmeyen mükâfat (Fussilet 41:8, İnşikâk 84:25, Tîn 95:6). |
| الْمَنَّ | Çölde gökten indirilen kudret helvası | İsrailoğullarına Tîh sahrasında karşılıksız ve emeksiz sunulan rızık (Bakara 2:57, Tâhâ 20:80). |
| الْمَنُونِ | Ölüm, ecel, zamanın yok edici hadiseleri | Müşriklerin Hz. Peygamber hakkında bekledikleri helak ve ölüm nöbeti (Tûr 52:30). |
| فَإِمَّا مَنًّا | Karşılıksız salıverme, serbest bırakma | Savaş esirlerinin fidye almaksızın lütufkâr bir afla serbest bırakılması (Muhammed 47:4). |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Allah’ın el-Mennân ismi ve hidayet fiili | İmanın ve hidayetin kulun kendi kesbiyle hak ettiği bir karşılık mı yoksa Allah’ın sırf lütfu (minneti) mu olduğu tartışması; Mu'tezile ile Ehl-i Sünnet ayrışması. | Lütfun mutlaklığı ve ilahi borçlandırılamazlık. |
| Fıkıh | Sadaka, esir hukuku ve hibe | Sadakanın minnetle iptal olması (ibtalü's-sadaka bi'l-menn) ve savaş esirlerinin karşılıksız salıverilmesi (el-menn ale'l-esîr). | İyiliğin hukuki geçerliliğini yitirmesi ve tek taraflı af yetkisi. |
| Tefsir | Gayru memnûn ve nimet-minnet ayrımı | Âyetlerde geçen «gayru memnûn» ifadesinin «kesintisiz» mi yoksa «başa kakılmayan» mı olduğu ve Allah’ın minneti ile kulun minneti arasındaki ahlaki fark. | İhsanın devamlılığı ve dille lekelenmemesi. |
| Hadis | Başa kakanların uhrevi durumu | Kıyamet günü Allah'ın yüzlerine bakmayacağı üç sınıftan birinin «yaptığı iyiliği başa kakan» (el-mennân) olduğu uyarısı. | Ameli yok eden ahlaki kibir ve eziyet. |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Varlık-yaratıcı münasebeti | Mutlak lütuf (Hidayet) | İnsanın varoluşunu borç bilmesi | İnsanın kulluğunu bir hak ediş değil, kesintisiz ilahi ihsanın şükrü olarak kurması. | Kesin |
| İlmi | Bilgi ve hakikat aktarımı | Karşılıksız öğretim | Bilginin tahakküm aracına dönüşmesini engelleme | Âlimin ilmi bir üstünlük ve başa kakma vesilesi kılmayarak talebeye emanet olarak aktarması. | Güçlü |
| Siyasi | Egemenlik ve tebaa ilişkisi | Adil himaye ve lütufkâr af | Otoritenin despotik borçlandırma üretmesini önleme | Yöneticinin kamuya sunduğu hizmetleri minnet vesilesi yapmaması, esir veya suçluyu kamu yararıyla bağışlaması. | Güçlü |
| İktisadi | Servet dolaşımı ve infak | Borçlandırmayan transfer | Sosyal hiyerarşi ve ezilmenin önüne geçme | Sadaka ve yardımların alanın onurunu zedeleyecek psikolojik baskıdan (minnetten) arındırılması. | Kesin |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Sürekli akış fonksiyonu ve kesinti sınırı (Süreklilik / Kesiklilik analizi) | Matematiksel bir serinin kesintiye uğramadan () akması yahut bir fiziksel ipin çekme gerilimi altında kopma sınırına gelerek enerjisini yitirmesi kökün zayıflama-kesilme dinamiğiyle birebir örtüşür. | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Asimetrik borçlandırma ve sembolik şiddet teorisi (Bourdieu) | Armağan veya yardımın, alıcı üzerinde ezici bir ahlaki borçluluk ve tahakküm doğurması; lütfun başa kakılarak sembolik tahakküm aracına dönüştürülmesi olgusu. | Kesin |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökü yalnızca bir iyilik karşısında hissedilen psikolojik «memnuniyet» veya ahlaki bir kabalık olan «minnet etme/başa kakma» seviyesine indirgemek. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kökün temelinde varlığı ve rızkı tartarak, biçerek, yokluktan varlığa çıkaran kurucu lütuf ile bu bağı koparan ölüm (menûn) ve kesinti olgusu bir bütündür. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | İnsanın dine girişini veya ibadetlerini Allah’a karşı bir lütuf (minnet) gibi görmesi; sadakanın ahlaki değerini yok eden psikolojik tahakkümün kavranamaması. |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın ontolojik borçlanma ve ahlaki hürriyet dengesini kurar: Bütün varlık ve hidayet yalnızca Allah'ın minnetidir; kullar arası ilişkide ise minnet yasaklanarak insan onuru korunur. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | İnfak ve sadaka ahlakını belirleyen âyetlerde (Bakara 2:262-264), peygamberlik ve hidayet bağışında (Âl-i İmrân 3:164, Hucurât 49:17) ve cennet mükâfatının vasfında (Fussilet 41:8). |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | İnsanın kendi çabasıyla mutlak hak sahibi olduğu zannını yıkar; ibadetin bir lütuf değil, lütfa karşı bir şükür borcu olduğunu gösterir; yardımlaşmayı efendi-köle ilişkisinden arındırır. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamİpin sürtünerek zayıflaması, lif lif ayrılarak kopması; devenin yorulup gücünün tükenmesi; ağırlık ölçüsüyle tartılarak verilen rızık payı.
- Soyut anlamKarşılıksız, hayatî ve ağır bir ihsanda bulunarak var kılmak; yahut yapılan iyiliği dille hatırlatıp karşıdakini ezerek ameli kesintiye uğratmak.
- Sistematik karşılıkVaroluşun ve kurtuluşun kaynağı olarak mutlak ilahi lütuf; toplumsal planda ise yardımın tahakküm üretmesini engelleyen arınmış infak modeli.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıModelde varlığa ve insana kaynaktan aktarılan kesintisiz lütuf akışını, bu akışın toplam büyüklüğünü temsil eder. ise bu ihsana eşlik eden beşerî başa kakma (minnet) fonksiyonudur. Başa kakmanın sıfır olması durumunda (), amelin ve mükâfatın enerjisindeki zamana bağlı eksilme ve kesilme sıfıra eşitlenir (), yani mükâfat kesintisiz (gayru memnûn) kalır. Şayet minnet faktörü devreye girerse ihsanın değeri tükenir ve kesintiye uğrar.