أدم
أ - د - م
جذر- الورود: ٢٥
- الآيات: ٢٥
- الصيغ: ٥
- المعاجم: ١٣
Edim dibalı deri demektir. Edm, siyah deri demektir.المزيد ›
تشمل هذه الصفحة أيضًا الكتابات: ءدم · آدم · ادم
ملاحظاتي
المعاجم(١٣)
★ معجم آق إيفلر (بالتركية)التركية
Edim dibalı deri demektir. Edm, siyah deri demektir.
كتاب العين
الخليل بن أحمد · القرن ٨مترجمالحروف: ٣٬٤٢٦باب الدال والميم و و ء ي معهما
د و م، د ي م، أ د م، م د ي، أ م د، م ي د، د م ي، و م د، م أ د، د أ م مستعملات
دوم، ديم:
ماء دائم: ساكن.
والدَّوْمُ مصدر دامَ يدوم. ودامَ الماءُ يدومُ دَوْماً وأَدَمْتُه إِدامةً إذا سَكَّنتُه، وكُلُّ شيءٍ سَكَّنْتَه فقد أدَمْتَه.
والدِّيمةُ: المطر الذي يدوم دوماً يوماً وليلةً أو أكثر.
وفي حديث عائشة: أنّها سُئِلَت هل كان رسول اللهِ -صَلّى الله عليه وسَلَّم
الصحاح
الجوهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ١٬٠٥٧الأَدَمُ: جمع الأَديمِ، وقد يجمع على آدِمَةٍ وربما سُمِّي وجهُ الأرض أديماً. قال الأعشى:
يوماً تراها كشِبْهِ أَرْدِيةِ العَصْب ويوماً أَديمُها نَغِلا
وفلانٌ مُؤْدَمٌ مُبْشَرٌ، أي قد جمع لِينَ الأَدَمَةِ وخُشونة البشرة. ويقال أيضاً: جعلتُ فلاناً أَدَمَةَ أهلي، أي إسْوَتَهُمْ. والأُدْمَةُ بالضم: السُمرة. والأُدْمَةُ أيضاً: الوسيلة إلى الشيء. والآدَمُ من الناس: الأسمر، والجمع أُدْمانٌ. وآدَمُ
تهذيب اللغة
الأزهري · القرن ١٠بلا ترجمةالحروف: ١٦٬٧٠٣د م ( وايء )
أدم ، دوم ، ديم ، دمى ، أمد ، ومد ، مأد ، دأم .
دوم ديم : قال الليث : دَامَ الشيءُ يَدُوم دَوْماً ، والدِّيمةُ مَطَرٌ يَدُوم يوماً وليلةً أو أكثر .
وفي حديث عائشة : أنها سُئِلتْ هل كان رسول الله ( صلى الله عليه وسلم ) يُفَضِّلُ بعض الأيام على بعض فقالت : كان عَمَلهُ دِيمَةً .
قال أبو عبيد : قال الأصمعيّ وغيره : أصل الدِّيمَةِ المطرُ الدَّائمُ مع سكون .
قال أبو عبيدُ : فَشَبَّهَتْ
مقاييس اللغة
ابن فارس · القرن ١١مترجمالحروف: ٥٬٣٥٩(باب الهمزة والدال وما معهما في الثلاثي)
(أدر) الهمزة والدال والراء كلمةٌ واحدة، فهي الأَدْرَةُ والأَدَرَةُ، يقال أَدِرَ يَأْدَرُ، وهو آدَرُ. قال:
نُبِّئتُ عتْبةَ خَضّافَاً تَوَعَّدَنِي *** يا رُبَّ آدَرَ من مَيْثاءَ مَأْفُونِ
(أدل) الهمزة والدال واللام أصلٌ واحدٌ يتفرّع منه كلمتان متقاربتان في المعنى، متباعدتان في الظَّاهر. فالإدْلُ اللّبَنُ الحامض. والعرب تقول: جاء بِإدْلَةٍ ما تُطاقُ [حَمَضاً
المفردات في غريب القرآن
الراغب الأصفهاني · القرن ١١مترجمالحروف: ٩٧٨المدخل: آدم- أبو البشر، قيل: سمي بذلك لكون جسده من أديم الأرض، وقيل: لسمرة في لونه. يقال: رجل آدم نحو أسمر، وقيل: سمي بذلك لكونه من عناصر مختلفة وقوى متفرقة، كما قال تعالى: ﴿من نطفة أمشاج نبتليه﴾ [الإنسان/2].
يقال: جعلت فلانا أدمة أهلي، أي: خلطته بهم (قال ابن فارس: وجعلت فلانا أدمة أهلي، أي: أسوتهم، وقال الفراء: الأدمة أيضا: الوسيلة. وقال الزمخشري: وهو أدمة قومه: لسيدهم ومقدمهم. انظر: المجمل 1/90، وأساس
أساس البلاغة
الزمخشري · القرن ١٢مترجمالحروف: ٦٦٠أ د م
ومن المجاز: فلان مؤدم مبشر للين في خشونة.
وليس تحت أديم السماء أكرم منه وأتيته شد الضحى ورأد الضحى وأديم الضحى بمعنىً.
وظل أديم النهار صائمـاً وأديـم الليـل قائمـاً أي كله.
قال بشر يصف إبلا: فباتت ليلة وأديم يوم على المتهى يجز لها الثغام وقال معقل بن عوف بن سبيع: فباتوا حلونا حرساً وباتت أديم الليل لا يعذفن عوداً وفلـان إدام قومـه وأدم بني أبيه: لثمالهم وقوامهم ومن يصلح
لسان العرب
ابن منظور · القرن ١٣مترجمالحروف: ١٤٬٠٥٣الأُدْمةُ: القَرابةُ والوَسيلةُ إِلى الشيء. يقال: فلان أُدْمَتي إِليك أَي وَسيلَتي. ويقال: بينهما أُدْمةٌ ومُلْحة أَي خُلْطةٌ، وقيل: الأُدْمة الخُلْطة، وقيل: المُوافَقةُ. والأُدْمُ: الأُلْفَةُ والاتِّفاق؛ وأَدَمَ الله بينهم يَأْدِمُ أَدْماً. ويقال: آدَم بينهما يُؤْدِمُ إِيداماً أَيضاً، فَعَل وأَفْعَل بمعنى؛ وأَنشد:
والبِيضُ لا يُؤْدِمْنَ إِلاَّ مُؤْدَما
أَي لا يُحْبِبْنَ إِلاَّ مُحَبَّباً موضِعاً
القاموس المحيط
الفيروزآبادي · القرن ١٥مترجمالحروف: ٦٩٥* أ د م * * الأدَمُ * بفتحتين جمع * أدِيمٍ * وقد يجمع على * آدِمَةٍ * كرغيف وأرغفة وربما سمي وجه الأرض * أدِيماً * و * الأَدَمَةُ * باطن الجلد الذي يلي اللحم والبشرة ظاهرها و * الأدْمةُ * السمرة و * الآدَمُ * من الناس الأسمر والجمع * أُدْمَان * و * الآدَمُ * من الإبل الشديد البياض وقيل هو الأبيض الأسود المقلتين يقال بعير * آدَمُ * وناقة * أدْماءُ * والجمع * أُدْم * و * آدَمُ * أبو البشر و *
تاج العروس
الزبيدي · القرن ١٨مترجمالحروف: ٢١٬١٢٧| | ( * ! الأُدْمَةُ ، بالضَّمّ : القَرابَةُ والوَسِيلَةُ ) | إلى الشَّيْء نقله الجوهريّ عن الفَرّاء ، | يقال : فُلانٌ * ! أُدْمَتِي إِليك ، أي : | وَسِيلَتِي ، ( ويُحَرَّكُ . و ) الأُدْمَةُ أيضًا : | ( الخُلْطَةُ ) ، يقال : بَيْنَهُما * ! أُدْمَةٌ | ولُحْمَة ، أي : خُلْطَة . ( و ) قيل : | ( المُوافَقَة ) والأُلْفَة . | ( * ! وَأَدَمَ ) اللّهُ ( بَيْنَهُم * ! يأْدِمُ ) * ! أَدْمًا : ( لَأَمَ ) |
معجم لين
إدوارد لين · القرن ١٩مترجمالحروف: ١٦٬٧٠١المدخل: ادمأَدَمَ الخُبْزَ
1 أَدَمَ الخُبْزَ ذ , aor. اَدِمَ , (M, Msb, K,) inf. n. أَدْمٌ; (M, Msb;) and ↓ آدمهُ, (Msb, K,) inf. n. اِيدَامٌ; (TK;) He mixed the bread with أُدْم [or seasoning; i. e. he seasoned it]; (M, K;) he made the swallowing of the bread to be good, or agreeable, by means of اِدَام [or seasoning]. (Msb.) You say also, أَدَمَ الخُبْزَ بِاللَّحْمِ, aor. اَدِمَ , [he seasoned the bread,
قاموس سالمون
هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩مترجمالحروف: ٩٥٥المدخل: ءدمأَدَمَ
أَدَمَ I ( n. ac. أَدْم 1 ),
a. Seasoned, flavoured ( bread ).
b. [ Bain ], Reconciled, made peace between.
c. Pared ( hide ).
d. Was a pattern, example.
أَدِمَ
أَدِمَ A ( n. ac. أَدَم 4 ) أَدُمَ U ( n. ac. أُدُوْم 27 )
a. Became brown, tawny, bronzed.
أَدْم
أَدْم 1 ,
a. Agreement, companionship, intercourse.
b. see 23 .
أُدْم
أُدْم 3 ,
a. see 23 (a) .
أُدْمَة
أُدْمَة 3t ,
كتاب الله
مستخلص من الاستعمال القرآنيمترجمالحروف: ٤١٬٣١٧المدخل: ءدمءدم
أَدَمَ - يَأْدِمُ - آدَم - ابْنَي آدم - بَنِي آدم
أدَمَ - يَأدِمُ + كائن + شيئين أو بين شيئين أو أكثر: يخلط بينهم مع تأليف وتنسيق: يخلطهم ببعضهم خلطاً فيه تآلف وتناسق وتجانس وتكامل بحيث يخرج من الخلط شيء جميل حسن طيب
آدَم: على وزن " فـاعـَل" اسم فاعل مبالغة بمعنى مفعول من " أدَمَ - يـَأدِمُ " : الكائن الذي نتج من خلط وتأليف بين عدد من
ءدم أَدَمَ - يَأْدِمُ - آدَم - ابْنَي آدم - بَنِي آدم أدَمَ - يَأدِمُ + كائن + شيئين أو بين شيئين أو أكثر: يخلط بينهم مع تأليف وتنسيق: يخلطهم ببعضهم خلطاً فيه تآلف وتناسق وتجانس وتكامل بحيث يخرج من الخلط شيء جميل حسن طيب آدَم: على وزن " فـاعـَل" اسم فاعل مبالغة بمعنى مفعول من " أدَمَ - يـَأدِمُ " : الكائن الذي نتج من خلط وتأليف بين عدد من المكونات المتضاربة، ولكن نتج منها شيء عظيم مبهر وجميل، وهو اصطلاحاً اسم اسم أول البشر والنبي عليه السلام ابْنَي آدم: الإبنان الذكران لآدم بَنِي آدم: كل من كان من ذرية آدم من البشر واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " وصل الشيء ولحمه بأصله أو بشيء آخر عن طريق الجذب " وهي: لَحَمَ - يَلْحُمُ، غَرَا - يَغْرُوْ، أدَمَ - يَأدِمُ، خَصَفَ - يَخْصِفُ، وَصَلَ - يَصِلُ (متعدي لمفعولين)، ذَقَنَ - يَذْقُنُ
آدم ﴿وعلم آدم الأسماء كلها ثم عرضهم على الملائكة فقال أنبئوني بأسماء هؤلاء إن كنتم صادقين (31)﴾ البقرة ﴿قال ياآدم أنبئهم بأسمائهم فلما أنبأهم بأسمائهم قال ألم أقل لكم إني أعلم غيب السماوات والأرض وأعلم ما تبدون وما كنتم تكتمون(33)﴾ البقرة ﴿وإذ قلنا للملائكة اسجدوا لآدم فسجدوا إلا إبليس أبى واستكبر وكان من الكافرين(34)﴾ البقرة ﴿وإذ قلنا للملائكة اسجدوا لآدم فسجدوا إلا إبليس أبى(116)﴾ طه ﴿وإذ قلنا للملائكة اسجدوا لآدم فسجدوا إلا إبليس قال أأسجد لمن خلقت طينا(61)﴾ الإسراء ﴿وإذ قلنا للملائكة اسجدوا لآدم فسجدوا إلا إبليس كان من الجن ففسق عن أمر ربه أفتتخذونه وذريته أولياء من دوني وهم لكم عدو بئس للظالمين بدلا(50)﴾ الكهف ﴿ولقد خلقناكم ثم صورناكم ثم قلنا للملائكة اسجدوا لآدم فسجدوا إلا إبليس لم يكن من الساجدين(11)﴾ الأعراف ﴿وياآدم اسكن أنت وزوجك الجنة فكلا من حيث شئتما ولا تقربا هذه الشجرة فتكونا من الظالمين(19)﴾الأعراف ﴿وقلنا ياآدم اسكن أنت وزوجك الجنة وكلا منها رغدا حيث شئتما ولا تقربا هذه الشجرة فتكونا من الظالمين(35)﴾ البقرة ﴿فقلنا ياآدم إن هذا عدو لك ولزوجك فلا يخرجنكما من الجنة فتشقى (117)﴾ طه ﴿فوسوس إليه الشيطان قال ياآدم هل أدلك على شجرة الخلد وملك لا يبلى (120)﴾ طه ﴿فأكلا منها فبدت لهما سوآتهما وطفقا يخصفان عليهما من ورق الجنة وعصى آدم ربه فغوى(121)﴾ طه ﴿فتلقى آدم من ربه كلمات فتاب عليه إنه هو التواب الرحيم(37)﴾ البقرة ﴿ولقد عهدنا إلى آدم من قبل فنسي ولم نجد له عزما(115)﴾ طه ﴿إن مثل عيسى عند الله كمثل آدم خلقه من تراب ثم قال له كن فيكون (59)﴾آل عمران ﴿إن الله اصطفى آدم ونوحا وآل إبراهيم وآل عمران على العالمين (33)﴾ آل عمران ﴿أولئك الذين أنعم الله عليهم من النبيين من ذرية آدم وممن حملنا مع نوح ومن ذرية إبراهيم وإسرائيل وممن هدينا واجتبينا إذا تتلى عليهم آيات الرحمان خروا سجدا وبكيا(58)﴾ مريم ابني آدم ﴿واتل عليهم نبأ ابني آدم بالحق إذ قربا قربانا فتقبل من أحدهما ولم يتقبل من الآخر قال لأقتلنك قال إنما يتقبل الله من المتقين(27)﴾ المائدة بَني آدم ﴿ألم أعهد إليكم يابني آدم أن لا تعبدوا الشيطان إنه لكم عدو مبين(60)﴾ يس ﴿يابني آدم لا يفتننكم الشيطان كما أخرج أبويكم من الجنة ينزع عنهما لباسهما ليريهما سوآتهما إنه يراكم هو وقبيله من حيث لا ترونهم إنا جعلنا الشياطين أولياء للذين لا يؤمنون(27)﴾ الأعراف ﴿يابني آدم قد أنزلنا عليكم لباسا يواري سوآتكم وريشا ولباس التقوى ذلك خير ذلك من آيات الله لعلهم يذكرون(26)﴾ الأعراف ﴿يابني آدم لا يفتننكم الشيطان كما أخرج أبويكم من الجنة ينزع عنهما لباسهما ليريهما سوآتهما إنه يراكم هو وقبيله من حيث لا ترونهم إنا جعلنا الشياطين أولياء للذين لا يؤمنون(27)﴾ الأعراف ﴿يابني آدم إما يأتينكم رسل منكم يقصون عليكم آياتي فمن اتقى وأصلح فلا خوف عليهم ولا هم يحزنون (35)﴾ الأعراف ﴿وإذ أخذ ربك من بني آدم من ظهورهم ذريتهم وأشهدهم على أنفسهم ألست بربكم قالوا بلى شهدنا أن تقولوا يوم القيامة إنا كنا عن هذا غافلين(172)﴾ الأعراف ﴿ولقد كرمنا بني آدم وحملناهم في البر والبحر ورزقناهم من الطيبات وفضلناهم على كثير ممن خلقنا تفضيلا(70)﴾ الإسراء ﴿يابني آدم خذوا زينتكم عند كل مسجد وكلوا واشربوا ولا تسرفوا إنه لا يحب المسرفين (31)﴾ الأعراف مختار الصحاح ● [أدم] أ د م: الأدَمُ بفتحتين جمع أدِيمٍ وقد يجمع على آدِمَةٍ كرغيف وأرغفة وربما سمي وجه الأرض أدِيماً و الأَدَمَةُ باطن الجلد الذي يلي اللحم والبشرة ظاهرها و الأدْمةُ السمرة و الآدَمُ من الناس الأسمر والجمع أُدْمَان و الآدَمُ من الإبل الشديد البياض وقيل هو الأبيض الأسود المقلتين يقال بعير آدَمُ وناقة أدْماءُ والجمع أُدْم و آدَمُ أبو البشر و الأُدْمُ و الإدَامُ ما يُؤتَدَمُ به تقول منه أدم الخبز باللحم من باب ضرب و الأَدْمُ الألفة [ ص 11 ] والاتفاق يقال أدَمَ الله بينهما أي أصلح وألف وبابه أيضا ضرب وكذا آدَمَ الله بينهما فعل وأفعل بمعنى وفي الحديث ﴿لو نظرت إليها فإنه أحرى أن يؤدم بينكما﴾ يعني أن تكون بينكما المحبة والاتفاق الراغب آدم - أبو البشر، قيل: سمي بذلك لكون جسده من أديم الأرض، وقيل: لسمرة في لونه. يقال: رجل آدم نحو أسمر، وقيل: سمي بذلك لكونه من عناصر مختلفة وقوى متفرقة، كما قال تعالى: }من نطفة أمشاج نبتليه{ [الإنسان/2]. يقال: جعلت فلانا أدمة أهلي، أي: خلطته بهم (قال ابن فارس: وجعلت فلانا أدمة أهلي، أي: أسوتهم، وقال الفراء: الأدمة أيضا: الوسيلة. وقال الزمخشري: وهو أدمة قومه: لسيدهم ومقدمهم. انظر: المجمل 1/90، وأساس البلاغة ص 4)، وقيل: سمي بذلك لما طيب به من الروح المنفوخ فيه المذكور في قوله تعالى: }ونفخت فيه من روحي﴿[الحجر/29]، وجعل له العقل والفهم والروية التي فضل بها على غيره، كما قال تعالى:﴾وفضلناهم على كثير ممن خلقنا تفضيلا{ [الإسراء/70]، وذلك من قولهم: الإدام، وهو ما يطيب به الطعام (انظر: المجمل 1/90)، وفي الحديث: (لو نظرت إليها فإنه أحرى أن يؤدم بينكما) (الحديث عن المغيرة بن شعبة أنه خطب امرأة فقال النبي صلى الله عليه وسلم: (انظر إليهما فإنه أحرى أن يؤدم بينكما) أخرجه الترمذي وقال: حديث حسن. انظر: عارضة الأحوذي 4/307؛ وأخرجه النسائي في سننه 6/70؛ وابن ماجه 1/599) أي: يؤلف ويطيب. ملخص اللسان: 1. أَدَمَ الله بينهم يَأْدِمُ أَدْماً: الأُدْمةُ: القَرابةُ والوَسيلةُ إِلى الشيء. 2. وأَدَمَ: لأَمَ وأَصْلَح وأَلَّفَّ ووفَّق , 3. ورجل مُؤْدَمٌ أَي مَحبْوب. 4. وأَدَمَهُ بأَهْلهِ أَدْماً: خَلَطه. 5. بينهما أُدْمةٌ ومُلْحة أَي خُلْطةٌ، 6. والإِدامُ: معروف ما يُؤْتَدَمُ به مع الخبز. 7. والأُدْمُ، ما يؤكل بالخبز أَيَّ شيء كان. 8. الأُدْمة: المُوافَقةُ. 9. والأُدْمُ: الأُلْفَةُ والاتِّفاق؛ 10. آدم أَبو البَشَر، على نبينا وعليه الصلاة والسلام. 11. سُمِّيَ آدَم لأَنه خُلِق من أَدَمةِ الأَرض، 12. والأَدِيمُ: الجِلْد ما كان، 13. والأَدَمَةُ: باطنُ الجلْد الذي يَلي اللحم وال
الجذور المجاورةالمجاورة: ٤٠ (الإجمالي: ١٥٥)
- بلس
الآيات المشتركة: ٥ · Belas kıl keçesi demektir
- سجد
الآيات المشتركة: ٧ · Sacid, meyvesinin bolluğundan dolayı dalları veya gövdesi…
- بنو
الآيات المشتركة: ٨ · Oğullar
- ملك
الآيات المشتركة: ٧ · Melekut, tüm kainatı mülk olarak varlığını ifade eder
- جنن
الآيات المشتركة: ٦ · Bahçe demektir
- شجر
الآيات المشتركة: ٣ · Ağaç
- حيث
الآيات المشتركة: ٣ · Hayese sürülmüş tarla demektir
- ذرر
الآيات المشتركة: ٣ · Zerre toz demektir
- أكل
الآيات المشتركة: ٤ · Ekel pas demektir
- أبي
الآيات المشتركة: ٢ · İbiye sütten kesilen kadın manasındadır
- قول
الآيات المشتركة: ١٣ · Birlikte bir iş yapan kimselere, belli bir sesle kumanda…
- لبس
الآيات المشتركة: ٢ · “Lebas” kurulup gerilmiş ser yay, eğilmiş sert ağaç…
الآيات التي ورد فيها(٢٥)
وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ
Adem
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ
Adem
إِنَّ مَثَلَ عِيسَى عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
Adem
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ …
Adem
يَابَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُوَارِي سَوْءَاتِكُمْ وَرِيشًا وَلِبَاسُ التَّقْوَى ذَلِكَ خَيْرٌ ذَلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ
Adem
يَابَنِي آدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطَانُ كَمَا أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ …
Adem
يَابَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ
Adem
يَابَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي فَمَنِ اتَّقَى وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ
Adem
وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ …
Adem
وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا
Adem
تحليل الجذر
تعريف الجذر والخلاصة
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | أدم |
| Yapı | Üçlü kök |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | بشر, أنس, خلق |
| Zıt Kök | نفر |
| Çekirdek Özet 1 | İki şeyin birbirine kaynaması, uyuşması, katık olma ve yeryüzünün dış yüzeyi |
| Çekirdek Özet 2 | Yeryüzü toprağının yüzeyinden yaratılan, zıt unsurları bünyesinde uzlaştıran ilk insan ve insan türü |
| Çekirdek Özet 3 | Farklı tabiatları çatışmadan bir arada tutabilen ontolojik ve toplumsal uyum, hilafet kabiliyeti |
| Kritik Hata Riski | Âdem lafzını yalnızca tarihsel ve biyolojik bir şahıs adına indirgeyerek kökün yeryüzü yüzeyi, unsurların terkibi ve fıtrî uyum anlam katmanlarını göz ardı etmek |
التحليل الثنائي
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| أد | Güç, ağırlık, dayanıklılık ve birbirine bağlama çekirdeği taşıyan bu kök أدد ve أدي örneklerinde olduğu gibi ağır iş, kuvvet ve yerine ulaştırma anlamı verir | م | Kuşatıcılık, akış ve terkip bildiren mim harfinin eklenmesiyle soyut ağırlık ve kuvvet; yeryüzü yüzeyine yayılma, farklı unsurların bir araya gelip tat vermesi, uyuşma ve katık olma yönünde yumuşayıp genişlemiştir |
التحليل التصويري للحروف
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| أ | öküz başı; güç, öncülük, başlangıç | Yaratılışın başlangıcı, öncülük vasfı ve ilahî iradenin ilk taşıyıcısı olma potansiyeli |
| د | kapı; giriş, geçiş, hareket | Halden hale geçiş, potansiyelden fiile açılan eşik ve topraktan hilafete aralanan kapı |
| م | su; akış, çokluk, derinlik | Terkip, akışkanlık, zıt unsurların kaynaşması ve yeryüzü zeminini bütünüyle kuşatan hayat |
| أدم | Öncü ve başlatıcı gücün bir eşikten geçerek akışkan ve birleştirici bir terkiple yeryüzü yüzeyinde somutlaşması; zıt unsurların dengeli bir uyumla birleşmesi |
الاستعمال التاريخي والمبكر
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Bir şeyin yüzü, derinin üst tabakası (edîm), yeryüzünün dış kabuğu (edemetü'l-arz) ve ekmeğin kuru sertliğini giderip ona tat veren katık (idâm) |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Gāyetü'd-Dubeyriyye'ye ait dizede kök, insanlar arasındaki kaynaşma ve uyum sağlayıcı unsur olarak şöyle zikredilir: كانوا لِمَنْ خالَطَهُمْ إِداما / Ayrıca bir diğer beyitte sevgi ve uyuşma anlamında şöyle geçer: والبيضُ لا يُؤْدِمْنَ إلاّ مُؤْدَمَا |
| Erken Arapça kullanım | Hz. Peygamber'in evlenmek isteyen Muğîre b. Şu'be'ye söylediği hadiste iki tarafın uyuşması ve kaynaşması anlamında geçmektedir: لو نظرت إليها فإنه أحرى أن يؤدم بينكما / Ayrıca deriden mamul eşyalar ve yeryüzü yüzeyi için edîm kelimesi erken dönem rivayetlerinde yaygın olarak kullanılmıştır |
المصدر Lisān al-ʿArab, Maqāyīs al-Lugha, Kitābü’l-ʿAyn ve erken hadis mecmuaları.
الطبقة الاشتقاقية السامية
Sami dil ailesinin en temel ve kadim katmanlarından birini temsil eden أدم kökü, merkezi Sami havzasında doğrudan toprak, yeryüzü rengi, insan bedeni ve türün adı ile eşleşir. İbranicede 'ādām (insan, Âdem), 'ădāmāh (işlenebilir toprak, yer kabuğu, zemin) ve 'ādom (kızıl, esmer, kızıla çalan toprak rengi) kelimeleri doğrudan bu kökle birleşir. Fenike ve Ugarit dillerinde ʾdm biçimi insan ve beşeriyet kavramını karşılar. Akadca metinlerde yer alan adamatu (koyu renkli kan, kızıl balçık) ve admu (genç canlı, yavru) sözcükleri kökün hem renk tonu hem de canlı varlığın zeminle ilişkisi bağlamındaki arkaik köklerini teyit eder. Arapçada ise kök iki ana koldan zenginleşmiştir: Birincisi yeryüzünün dış yüzeyi ve esmer/toprak rengi; ikincisi ise iki nesnenin veya kişinin birbirine uyması, ekmeğe katık yapılması, uyum ve sulhtur. Bu semantik süreklilik, insanın yeryüzü toprağının renginden ve yüzeyinden derlenip zıt nitelikleri uzlaştıran bir canlı olarak var kılındığı Sami köken algısını yansıtır.
درجة الثقة Kesin
المصدر Brown-Driver-Briggs, HALOT, Lane’s Lexicon, David Cohen Dictionnaire des racines sémitiques.
التحليل الاشتقاقي
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Yüzey kabuğu, katık ve uyum | Edemetü'l-arz (yer kabuğu), edîm (deri yüzeyi) ve idâm (katık) kelimelerinden hareketle zıtların uzlaşması ve yüzeyde şekillenme anlamı gelişmiştir | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice, Fenikece, Ugaritçe ve Akadca ortaklığı | İbranice 'ādām (insan) ve 'ădāmāh (toprak), Ugaritçe ʾdm (insan) kelimeleriyle tam ses ve anlam denkliği gösterir | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik zemin | Kökün Doğu ve Kuzeybatı Sami dillerindeki yaygınlığı kesin olmakla birlikte Afro-Asyatik ailenin diğer kollarında benzer fonetik yapılar zayıf veya dolaylıdır | Muhtemel |
المصدر Brown-Driver-Briggs, Gesenius Hebrew and Chaldee Lexicon, Lisān al-ʿArab.
الجذور الشقيقة (التقاليب)
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| أدم | Anlamlı | Uyum, katık, yüzey | Yeryüzü kabuğu, iki şeyin uzlaşması ve insan | Hedef kök; Kur'an'da geçer |
| أمد | Anlamlı | Süre, sınır, gaye | Bir şeyin nihai sınırı, zaman dilimi ve ölçüsü | Kur'an'da geçer; hedef kökle sınır ve yüzey bakımından uzaktır |
| دأم | Anlamlı | Yüklenmek, örtmek | Bir şeyin üzerine hücum edip çökmesi veya üstünü örtmesi | Kitâbü'l-Ayn'da müsta'mel; Kur'an'da geçmez |
| دمأ | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bağımsız kök anlamı taşımadığı belirtilmiştir | Kök olarak oluşmayan; Kur'an'da geçmez |
| مأد | Anlamlı | Salınmak, yumuşamak | Taze ağaç dalının rüzgarda esnemesi, yumuşaklık ve tazelik | Kur'an'da geçer; esneklik ve yumuşama yönüyle ilgilidir |
| مدأ | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Bağımsız bir semantik alan oluşturmamıştır | Kök olarak oluşmayan; Kur'an'da geçmez |
الجذور المجاورة والجذر المضاد
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| أدم | Merkez | Varlık yüzeyi, terkip ve hilafet | Yeryüzü toprağının terkibinden süzülen, akıl ve ilahî emanetle donatılmış ontolojik insan | Bütün zıtlıkları tevhit potansiyelinde barındıran insan türü |
| بشر | Komşu | Dış görünüş ve biyolojik beden | Varlığın duyusal yüzeyi, ten yapısı ve biyolojik benzerlik yönünü vurgular | İnsanın ruhanî veya ahlakî değil, yalın fiziki ve beşerî cephesini belirtir |
| أنس | Komşu | Sosyallik ve ünsiyet | Varlığın yalnızlıktan kurtulup yakınlık kurabilme ve idrak edebilme yönünü öne çıkarır | Karşılıklı ilişki kurabilme, alışma ve medeniyet üretme vasfı |
| خلق | Komşu | Biçimlendirme ve takdir | Varlığın yoktan var edilip belirli bir ölçü ve surete kavuşturulması fiilidir | İnsanın ontolojik yaratılış sürecini ve maddî takdirini kapsar |
| نفر | Zıt | Kaçış, uyumsuzluk ve dağılma | Birbiriyle uyuşup kaynaşmanın aksine ürkerek uzaklaşma, uyumsuzluk ve dağılmayı anlatır | Kökün çekirdeğindeki uyuşma, katık olma ve ülfet vasfının tam karşıtıdır |
مقابلات المعنى في لغات أخرى
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | أدم | Uyum, yüzey, toprak türü | İki unsurun kaynaşması, yer kabuğu ve insan türü | Kesin |
| Latince | Homo, humanus, humus | İnsan, topraktan olan | Humus (toprak zemin) kelimesi ile homo (insan) arasındaki etimolojik bağ kökün Arapçadaki toprak-insan ilişkisiyle birebir örtüşür; ancak katık/uyum boyutunu dışarıda bırakır | Güçlü |
| İngilizce | Man, mankind, reconcile, season | İnsan türü, uzlaştırmak, katık yapmak | İnsan cinsini ifade eder; uzlaşma ve tat verme anlamları ancak farklı fiillerle kısmen karşılanır | Güçlü |
| Almanca | Mensch, versöhnen, Erdenmensch | İnsan, uzlaştırmak, topraktan varlık | İnsanın yeryüzü kökenini ve ontolojik uzlaşma kabiliyetini birden çok kavramla aktarır | Güçlü |
| Fransızca | Homme, réconcilier, assaisonner | İnsan, bağdaştırmak, çeşnilendirmek | Varlığın beşerî yönünü ve iki farklı şeyin uyum içinde birleşmesini ifade eder | Güçlü |
المصدر Oxford Latin Dictionary, Ernout-Meillet Dictionnaire étymologique de la langue latine, Kluge Etymologisches Wörterbuch.
الوجوه والنظائر
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| Âdem (özel şahıs) | İlk insan, ilk peygamber ve hilafet emanetini yüklenen muhatap | Meleklerin secdeye çağrıldığı, isimlerin öğretildiği ve cennetten yeryüzüne inişin anlatıldığı bağlamlar (Bakara 2:31, 2:35, Âl-i İmrân 3:33, 3:59) |
| Âdem (imtihan prototipi) | İblis'in düşmanlığına maruz kalan, unutabilen ve tövbe ile arınan beşer prototipi | Yaratılış kıssası ve şeytanın aldatışı eksenindeki uyarı ayetleri (A'râf 7:19, Tâhâ 20:115, 20:120) |
| Benî Âdem | İnsan soyu, medeniyet kurucusu ve ahlakî mükellefiyet sahibi insan türü | İnsanlığa genel hitaplar, ziynet, fıtrat misakı ve takva elbiseleri bağlamındaki evrensel çağrılar (A'râf 7:26, 7:31, 7:172, İsrâ 17:70, Yâsîn 36:60) |
سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Hilafet, ismet ve cebr-ihtiyar meselesi | Hz. Âdem'in günahı (zelle), cennetten indirilmesi, irade özgürlüğü ve insan nev'inin meleklerden üstünlüğü | Bütün isimlerin öğretilmesiyle akıl ve tefekkür sahibi mükellef varlık |
| Fıkıh | Ehliyet, fıtrat ve beşeriyet hukuku | Benî Âdem olmaktan kaynaklanan dokunulmazlıklar (ismet-i âdemiyyet), fıtrî haklar ve mükellefiyet ehliyeti | İnsan olmanın getirdiği tabii haklar ve sorumluluk alanı |
| Tefsir | Kıssa tahlili ve ontolojik hilafet | Yeryüzünün halifesi kılınma (halîfe), toprağın yüzeyinden yaratılma ve isimlerin talimi | İnsanın yeryüzü nizamını kurma ve ıslah etme yetkisi |
| Hadis | Yaratılış keyfiyeti ve insanlar arası eşitlik | Hz. Âdem'in yeryüzünün farklı topraklarından yaratılması, insanların tarağın dişleri gibi eşit olması ve eşler arası ülfet | Kaynaşma, tevazu ve ontolojik eşitlik ekseni |
تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Fıtrat ve tevhit misakı | Halife varlık | Sorumluluk üstlenme ve ilahî iradeyi temsil | Farklı fıtrî temayülleri tevhit ekseninde birleştirme yeteneği | Kesin |
| İlmi | İsimlerin öğretilmesi (ta'lîm-i esmâ) | Kavramsal idrak öznesi | Eşyayı tanıma ve bilgi üretme | Parçalı bilgileri birleştirip sentez yapabilme zihniyeti | Kesin |
| Siyasi | Yeryüzünde nizam kurma (hilafet) | Adaletli yönetici | Bozgunculuğu engelleyip sulhü tesis etme | Zıt toplumsal unsurları bir arada tutan uzlaştırıcı irade | Güçlü |
| İktisadi | Yeryüzü kaynaklarını imar | Emeğin ve tasarrufun faili | Toprağı işleme ve iktisadî değer üretme | Yer kabuğunun imkanlarını toplum yararına katık yapma | Güçlü |
التماثل في العلوم العددية والإنسانية
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Faz geçişi ve yüzey gerilimi (arayüz dinamiği) | Farklı maddelerin sınır yüzeyinde birleşmesi (arayüz/edîm) ve heterojen bileşenlerin homojen bir çözelti veya alaşım oluşturması hareketiyle tam bir yapısal özdeşlik taşır | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Toplumsal entegrasyon ve sözleşme (bütünleşme) | Ayrı çıkarlara, tabiatlara ve sınıflara sahip bireylerin bir arada barış içinde yaşamasını sağlayan ortak hukuk ve normatif çimento işlevi | Kesin |
التضييق الخاطئ وخطر الخطأ
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Âdem lafzını yalnızca biyolojik bir ilk ferde veya sadece sembolik bir mite hapsederek kelimenin temsil ettiği türsel zemin, yer kabuğu ile organik bağ ve uzlaşma kodlarını yok saymak |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Yeryüzü zemininde çatışmayı değil barışı ve imarı kuracak potansiyelde yaratılan, ilahî kelamın doğrudan muhatabı olan kolektif ve ahlakî insanlık makamı |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | İnsanın yeryüzüyle olan fıtrî ve ekolojik sorumluluğunu koparmak; hilafeti kuru bir tahakküme indirgeyerek insanın yaratılışındaki zıtları uzlaştırma ve adaletle yönetme emanetini tahrif etmek |
خلاصة موجَّهة لفهم القرآن
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Varlığın gayesini, insanın melekler ve evren karşısındaki müstesna konumunu, hilafet emanetini ve zıtlıkları tevhitte eritme yeteneğini izah eden temel ontolojik anahtardır |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Yaratılış kıssaları, İblis ile olan çatışma sahneleri, Benî Âdem'e hitap eden fıtrat, adalet, takva ve ahlak ilkelerini bildiren ayet kümelerinde esastır |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | İnsanı salt biyolojik bir rastlantı veya melekî saflıktan büsbütün mahrum bir şer odağı sayan aşırı uçları düzeltir; insanın yeryüzü toprağından gelip meleklerin secde ettiği bir akıl ve irade terkibi olduğunu ortaya koyar |
التركيب النهائي والنموذج الرياضي
- Somut anlamYeryüzü toprağının dış katmanı, derinin yüzeyi ve farklı gıdaları birbirine kaynaştırarak lezzet katan katık.
- Soyut anlamZıt kutupları, farklı mizaçları ve tabiatları bir nizam dahilinde uzlaştırma, toplumsal ve ahlakî ahenk kurma.
- Sistematik karşılıkİlahî isimlerin tecellilerini üzerinde toplayan, yer kabuğunun imkanlarını adalet ve hikmetle imar eden hilafet sistemi.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde yeryüzü sathını ve yer kabuğunu, toprak ve maddî unsurları, ise bu unsurları birleştiren katık ve uyum katsayısını temsil eder; bunların integrali ile hilafet zemini vücut bulur. Denklemin sağ tarafında ise ayrık ve zıt unsurların (), ilahî isimlerin talimi ve hilafet fonksiyonu () aracılığıyla tevhidi ve ahenkli bir ontolojik bütünlüğe () dönüşmesi modellenmiştir.