دين
د - ي - ن
جذر- الورود: ١١٨
- الآيات: ١٠٤
- الصيغ: ٢٩
- المعاجم: ١٣
Dane, inek yavrusuna denir. Anasına meme emmek için yaklaşması haline “dane” denir. Yaklaşmak demektir veya borçlanmak demektir. Deyn kelimesi din kelimesi ile aynı köktendir. Atomlarda da oksijen hidrojene elektron borçlanır borçlu ve alacaklı birbirlerinden ayrılmadıklarından su molekülü oluştururlar. Din de, kişilerin birbirleriyle ayrılamaz şekilde borçlandıkları düzendir. Aynı zamanda borç ve alacak muhasebeye dayandığı için din hesap, muhasebe demektir. Dinar kelimesi de dinden gelir. Burada din düzen demektir. Allah’ın dinine girmek kişi olarak onun şeriatini kabul etmek demektir. Bunun hesabı ahirette görülecektir. Dinin dünyevi manası İslam düzeninde olan bir devletin vatandaşlığını kabul etmek demektir.المزيد ›
ملاحظاتي
المعاجم(١٣)
★ معجم آق إيفلر (بالتركية)التركية
Dane, inek yavrusuna denir. Anasına meme emmek için yaklaşması haline “dane” denir. Yaklaşmak demektir veya borçlanmak demektir. Deyn kelimesi din kelimesi ile aynı köktendir. Atomlarda da oksijen hidrojene elektron borçlanır borçlu ve alacaklı birbirlerinden ayrılmadıklarından su molekülü oluştururlar. Din de, kişilerin birbirleriyle ayrılamaz şekilde borçlandıkları düzendir. Aynı zamanda borç ve alacak muhasebeye dayandığı için din hesap, muhasebe demektir. Dinar kelimesi de dinden gelir. Burada din düzen demektir. Allah’ın dinine girmek kişi olarak onun şeriatini kabul etmek demektir. Bunun hesabı ahirette görülecektir. Dinin dünyevi manası İslam düzeninde olan bir devletin vatandaşlığını kabul etmek demektir.
كتاب العين
الخليل بن أحمد · القرن ٨مترجمالحروف: ٥٬١٧٤باب الدال والنون و و ء ي معهما
د و ن، د ي ن، و د ن، د ن أ، د ن و، ن د و، ن د ي، ن أ د، ن د أ مستعملات
دون:
تقول في الإِغراء: دونَكَ هذا الشيءَ وهذا الأمْرَ أي عليكَ.
ودونك زيدٌ في المنزلة والقُرْبِ والبعد، وزَيْدٌ دونَكَ أي هو أحسَنُ منك في الحَسَب.
وكذلك الدُّون يكون صفةً ويكون نَعْتاً على هذا المعنى، ولا يُشتقُّ منه فِعل، وتقول: هذا دون ذاكَ في التّقريب والتحقير، فالتقريبُ منصوبٌ لأنه صفة،
الصحاح
الجوهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ١٬٩٧٤أبو عبيد: الدَيْنُ: واحد الديونِ. تقول: دِنْتُ الرجل أقرضته، فهو مدينٌ ومَدْيونٌ. ودانَ فلان يَدينُ دَيْناً: استقرض وصار عليه دَيْنٌ، فهو دائِنٌ. وأنشد الأحمر:
نَدينُ ويَقْضي الله عنا وقد نَرى مصارع قومٍ لا يَدينونَ ضُيَّعِ
ورجلٌ مَدْيونٌ: كثُر ما عليه من الدَيْنِ. وقال:
مُسْتَأْرِبٍ عَضَّهُ السلطانُ مَدْيون
ومِدْيانٌ، إذا كان عادتُه أن يأخذ بالديْنِ ويستقرض. وأَدانَ فلان إدانَةً، إذا باعَ
تهذيب اللغة
الأزهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ١٩٬١٧٠د ن ( وايء )
دين ، دنأ ، دنا ، ودن ، نود ، نأد ، ندا ، ندأ ، دون : ( مستعملة ) .
دون : شمر قال ابن الأعرابيّ : يقال : أدنُ دونَك أي اقتربْ ، قال لَبِيد :
مِثْلُ الذي بالغِيلِ يَغْزُو مُخْمَدَا
يَزْداد قُرباً دونَه أنْ يُوعَدا
مُخْمَدٌ : ساكنٌ قد وطّن نفسه على الأمر ، يقول : لا يَرُده الوَعِيدُ فهو يَتَقَدَّمُ أمامَهُ يَغْشَى الزَّجْرَ ، وقال زُهَير بن خَبَّابٍ :
وإنْ عِفْتَ هذا فادنُ دونَك إنّني
مقاييس اللغة
ابن فارس · القرن ١١مترجمالحروف: ٨٬٩٤٩(باب من الرباعي آخر)
ومن هذا الباب ما يجيءُ على الرّباعي وهو من الثلاثي على ما ذكرناه، لكنّهم يزيدون فيه حرفاً لمعنىً يريدونه مِنْ مبالغةٍ، كما يفعلون ذلك في زُرْقُمٍ([1]) وَخَلْبَنٍ([2]). لكن هذه الزيادَة تقع أوّلاً وغيرَ أوّلٍ.
وَمن ذلك (البَحْظَلَة) قالوا: أَنْ يَقْفِزَ الرَّجُل قَفَزَانَ اليَربوع. فالباءُ زائدةٌ([3]) قال الخليل: الحاظل الذي يمشي في شِقِّه. يقال مَرَّ بنا يَحْظَلُ ظالِعاً.
ومن
(باب من الرباعي آخر) ومن هذا الباب ما يجيءُ على الرّباعي وهو من الثلاثي على ما ذكرناه، لكنّهم يزيدون فيه حرفاً لمعنىً يريدونه مِنْ مبالغةٍ، كما يفعلون ذلك في زُرْقُمٍ([1]) وَخَلْبَنٍ([2]). لكن هذه الزيادَة تقع أوّلاً وغيرَ أوّلٍ. وَمن ذلك (البَحْظَلَة) قالوا: أَنْ يَقْفِزَ الرَّجُل قَفَزَانَ اليَربوع. فالباءُ زائدةٌ([3]) قال الخليل: الحاظل الذي يمشي في شِقِّه. يقال مَرَّ بنا يَحْظَلُ ظالِعاً. ومن ذلك (البِرْشاع) الذي لا فُؤاد لـه. فالرّاء زائدة، وإنما هو من الباء والشين والعين، وقد فُسِّرَ. ومن ذلك (البَرْغَثَة)([4]) فالراءُ فيه زائدة وإنما الأصل الباء والغين والثاء. والأبغث من طير الماء كلون الرَّماد. فالبَرْغَثَةُ لونٌ شبيهٌ بالطُّحْلة ومنه البُرْغُوث. ومن ذلك (البَرْجَمَةُ) غِلَظُ الكلام: فالراء زائدةٌ، وإنَّما الأصل البَجْم. قال ابنُ دريد: بَجَم الرّجُل يَبْجَم بُجُوماً، إذا سكَتَ من عِيٍّ أو هيْبَةٍ، فهو باجِمٌ. (فأما النّبَهْرَجُ) فليست عربيّةٌ صحيحة، فلذلك لم يُطْلَبْ لها قياس. والبَهْرَج الرَّدِيّ. ويقال أرضٌ بَهْرَجٌ، إذا لم يكن لها مَن يحميها. وبَهْرَجَ الشّيءَ إذا أخَذَ به على غير الطريق. وإن كان فيه شاهدُ شعر([5]) فهو كما يقولون "السّمَرَّج"([6]). وليس بشَيْء. ومما فيه حرف زائد (البَرْزَخ) الحائل بين الشيئين، كأنّ بينهما بَرَازاً * أي متَّسَعاً من الأرض، ثم صار كلُّ حائلٍ بَرْزَحاً. فالخاء زائدة لما قد ذكرنا. ومن هذا الباب (البِرْدِس([7])) الرّجُل الخبيث. والباءُ زائدة، وإنما هو من الرَّدْسِ، وذاك أن تقتحم الأمور، مثل المِرْداس، وهي الصخرة. وقد فُسِّر في بابه. ومن ذلك (بلذَمَ([8])) إذا فَرِقَ فسَكَتَ. والباءُ زائدة، وإنّما هو من لَذِمَ، إذا لَزِمَ بمكانه فَرَِقاً لا يتحرَّك. ومن ذلك (بِرْقِعُ) اسم سَمَاءِ([9]) الدّنيا. فالباءُ زائدة والأصل الرّاء والقاف والعين؛ لأنَّ كلَّ سماءٍ رقيعٌ، والسّماواتُ أرقِعَةٌ. ومن ذلك (بَرْعَمَ) النَّبْتُ إذا استدارَتْ رُؤوسُه. الأصل بَرَع إذا طال. ومن ذلك (البَرْكَلَةُ([10])) وهو مشْيُ الإنسان في الماء والطين، فالباءُ زائدةٌ، وإنما هو من تَرَكَّلَ إذا ضَرَبَ بإحدى رجليه فأدخلها في الأرض عند الحفْر. قال الأخطل: ربَتْ وَرَبَا في حَجْرِها ابن مَدِينةٍ *** يَظَلُّ على مِسحاتِهِ يترَكَّلُ([11])ومن ذلك قولهم (بَلْسَمَ) الرّجُل كَرَّه وجهَه. فالميم فيه زائدة، وإنما هو من المُبْلِس، وهو الكئيب الحزين المتندِّم. قال * وفي الوُجوهِ صُفْرَةٌ وإبْلاَسْ([12]) * ومن ذلك الناقة (البَلْعَكُ) وهي المسترخيَة اللَّحم. واللام زائدةٌ، وهو البَعْك وهو التجمُّع. وقد ذُكِر. ومن ذلك (البَلْقَع) الذي لا شيءَ به. فاللام زائدة، وهو من باب الباء والقاف والعين. ومن ذلك (تَبَعثرَتْ نَفْسِي([13])) فالعين ([14]) زائدة، وإنما هو في الباء والثّاء والراء. وقد مرّ تفسيره. --------------ـــــ ([1]) الزرقم، بضم الزاي والقاف: الشديد الزرقة، كما في مادة (زرق) من المعاجم. ([2]) الخلبن، بفتح الخاء والباء: الخرقاء، كما في مادة (خلب) من المعاجم. يقال خلباء وخلبن بمعنى. ([3]) جعلت المعاجم الباء أصلية، فذكرت الكلمة في (بحظل) ولم تذكرها في (حظل). وكذلك سائر ما سيذكره جعلت المعاجم حروفه أصولاً. ([4]) في الأصل: "البرغث"، تحريف. ([5]) من شواهده قول العجاج في ديوانه 10 واللسان (بهرج): * وكان ما اهتض الجحاف بهرجا * ([6]) يريد أن الشاهد لا يدل على أن الكلمة أصل في العربية، بل هي معربة، كما أن "السمرج" معربة، ومعناها استخراج الخراج في ثلاث مرات. وقد جاء فيها قول العجاج في ديوانه 8 واللسان (سمرج): * يوم خراج يخرج السمرجا * ([7]) يقال بردس، كزبرج، وبرديس بزيادة ياء. ([8]) يقال بالدال والذال جميعاً، كما في المجمل. ([9]) في الأصل: "أسماء"، وللصواب الذي أثبت في المجمل. ([10]) لم تذكر في اللسان والقاموس، وذكرها ابن دريد في الجمهرة (3: 309) ومعها "الكربلة" بمعناها. وهذه الأخيرة وردت في اللسان والقاموس. ([11]) البيت في ديوانه 5 واللسان (دين، مدن، ركل)، وفي الأصل: "على مسحابة"، صوابه في (دين) والمراجع السابقة. ([12]) قبله، كما في اللسان (بلس): * وحضرت يوم خميس الأخماس * ([13]) يقال بالعين وبالغين أيضاً. ([14]) في الأصل: "فالباء"، وسائر الكلام يقتضي ما أثبت. وفي المجمل: "وتبغثرت نفسي غثت".
ـ (الباب الثالث من الرباعي الذي وضع وضعاً) (البَُهْصَُلَة): المرأة القصيرة، وحمار بُهْصُلٌ([1]) قصير. والبُخْنُق: البُرْقُع القصير، وقال الفرّاء: البُخْنُق([2]) خِرْقَةٌ تَلْبَسُها المرأة تَقِي بها الخِمارَ الدُّهْنَ. البَلْعَثُ: السَّيِّئ الخُلُق([3]). البَهْكَثَة([4]): السُّرعة. البَحْزَج: وَلَدُ البَقَرة. وكذلك البَُرْغَُز. بَرْذَنَ الرّجُل: ثَقُل. البرازِق: الجماعات. البُرْزُلُ([5]): الضخم. ناقة بِرْعِس([6]): غزيرة. بَرْشَط اللّحْمَ: شَرْشَرَهُ([7]). بَرْشَمَ([8]) الرّجُلُ إذا وَجَمَ وأظهْرَ الحُزْن. وبَرْهَمَ، إذا أدامَ النظرَ. قال: * ونَظَراً هَوْنَ الهُوَيْنَى بَرْهَما([9]) * البَرْقَطَةُ: خَطْوٌ متقارب. والله أعلَمُ بالصّواب. (تمّ كتاب الباء) --------------ـــ ([1]) هذه بضم الياء والصاد، والتي لحقتها الهاء تقال بضمهما وفتحهما. ([2]) بوزن جندب وعصفر. ([3]) لم يرد لها رسم في اللسان. وفي القاموس: "البلعثة الرخاوة في غلظ جسم وسمن، والغليظة المسترخية، وهي بلعث". ([4]) في الأصل: "البهكنة" بالنون في آخرها، والصواب بالثاء. ([5]) في الأصل: "البرزك" صوابه باللام، كما في اللسان والقاموس والجمهرة (3: 305). قال ابن دريد: "وليس بثبت"، وكذا في اللسان. ([6]) بكسر الباء والعين، ويقال برعيس، بزيادة ياء. ([7]) لم تذكر في اللسان، وذكرت في القاموس. والشرشرة: التقطيع. وفي الأصل: "شرشر". ([8]) في الأصل: "برسم"، صوابه بالشين المعجمة. ([9]) البيت للعجاج في اللسان (14: 314) وليس في أرجوزته التي على هذا الروي. ويروى: "دون الهوينا".
كتاب التاء: ـ
(باب الدال والياء وما يثلثهما) (ديث) الدال والياء والثاء يدل على التَّذليل، يقال ديَّثْتُه، إذا أذلَلتَه، من قولهم طريقٌ مديَّثٌ: مُذَلَّل. (ديص) الدال والياء والصاد أصلٌ واحد يدلّ على رَوَغانٍ وتفَلّت. يقال داصَ يديص دَيْصاً([1])، إذا راغَ. والاندياص: انسلال الشَّيء من اليَد. ويقال انداصَ علينا فلانٌ بشرِّه، وذلك إذا تفلّتَ علينا؛ وإنّه لمُنْدَاصٌ بالشّرّ. ويقال الدَّيَّاص: السَّمين؛ والدَّيَّاصة: السمينة. فإن كان صحيحاً فلأنه إذا قُبِضَ عليه اندلَصَ من اليد؛ لكثرة لحمه. (دير) الدال والياء والراء أظُنه منقلباً عن الواو، من الدَّار والدوْر. ومن الباب الدَّيْر. وما بها دَيُّورٌ ودَيَّارٌ، أي أحدٌ. ومن الباب الذي ذكرْناه قال ابنُ الأعرابيّ: يقال للرجل إذا كان رأسَ أصحابه: هو رأس الدَّيْر. (ديف) الدال والياء والفاء ليس بشيء. يقولون: الدِّيَافِيُّ منسوبٌ إلى أرضٍ بالجزيرة. قال: * إذا سَافَهُ العَوْدُ الدِّيَافِيُّ جَرْجَرَا([2]) * (ديل) الدال والياء واللام ليس ينقاس. يقولون: الدِّيلُ قبيلةٌ، والنسبة دِيلي. فأمّا الدُّئِل، على فُعِلٍ، فهي دُويْبَّة. ويضعُف الأمرُ فيها من جهة الوزْن، فأمّا الاشتقاق فليس ببعيد، وقد ذكرناه في الدال والهمزة مع الذي يَجيء بعدهما. (ديك) الدال والياء والكاف ليس أصلاً يتفرّع منه، إنَّما هو الدِّيك. ويقولون: هو عُظَيمٌ ناتئٌ في جَبْهة الفرس([3]). وليس هذا بشيء. (دين) الدال والياء والنون أصلٌ واحد إليه يرجع فروعُه كلُّها. وهو جنسٌ من الانقياد والذُّل. فالدِّين: الطاعة، يقال دان لـه يَدِين دِيناً، إذا أصْحَبَ وانقاد وطَاعَ. وقومٌ دِينٌ، أي مُطِيعون منقادون. قال الشاعر: * وكانَ النّاس إلاّ نحنُ دِينا([4]) * والمَدِينة كأنّها مَفْعلة، سمّيت بذلك لأنّها تقام فيها طاعةُ ذَوِي الأمر. والمدينة: الأَمَة. والعَبْدُ مَدِينٌ، كأنّهما أذلّهما العمل. وقال: رَبَتْ وَرَبَا في حِجْرِها ابنُ مدينةٍ *** يظل على مِسحاتِهِ يَترَكَّلُ([5]) فأمَّا قول القائل: * يا دِينَ قَلْبُكَ مِن سَلْمَى وقد دِينَا([6]) * فمعناه: يا هذا دِينَ قلبُك، أي أُذِلَّ. فأمّا قولهم إِنّ العادة يقال لها دينٌ، فإن كان صحيحاً فلأنَّ النفسَ إذا اعتادت شيئاً مرَّتْ معه وانقادت له. وينشدون في هذا: كدِينِكَ مِن أمِّ الحُويرثِ قَبْلَهَا *** وجارتِها أُمِّ الرَّباب بمَأْسَلِ([7]) والرواية "كَدَأبك"، والمعنى قريبٌ. فأمَّا قوله جلّ ثناؤُه: ﴿ما كَانَ لِيَأْخُذَ أَخَاهُ فِي دِينِ المَلِكِ﴾ [يوسف 76]، فيقال: في طاعته، ويقال في حكمه. ومنه: ﴿مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ﴾ [الفاتحة 4]، أي يوم الحكم. وقال قومٌ: الحساب والجزاء. وأيُّ ذلك كان فهو أمرٌ يُنقاد له. وقال أبو زَيد: دِينَ الرّجُل يُدان، إذا حُمِل عليه ما يَكره. ومن هذا الباب الدَّيْن. يقال دايَنْتُ فلاناً، إذا عاملتَه دَيْناً، إِمّا أخْذاً وإمّا إعطاء*. قال: دايَنت أَرْوَى والدُّيُونُ تُقْضى *** فمطَلَتْ بعضاً وأدَّتْ بعضَا([8]) ويقال: دِنْتُ وادَّنْتُ، إذا أَخَذْتَ بدَينٍ. وأدَنْتُ أقْرَضْت وأعطيت دَيْناً. قال: أدَانَ وَأنْبَأَهُ الأوَّلُون *** بأنَّ المُدانَ مَلِيٌّ وَفِيُّ([9]) والدَّيْن من قياس الباب المطّرد، لأنّ فيه كلَّ الذُّلّ والذِّل([10]). ولذلك يقولون "الدَّين ذُلٌّ بالنّهار، وغَمٌّ بالليل". فأمّا قول القائل: يا دارَ سَلْمَى خَلاءً لا أُكَلِّفُهَا *** إلاّ المَرَانة حَتَّى تعرِفَ الدِّينَا([11]) فإنّ الأصمعيّ قال: المَرَانة اسمُ ناقَتِه، وكانت تَعرِفُ ذلك الطريقَ، فلذلك قال: لا أكلِّفُها إلاّ المَرانة. حَتَّى تعرف الدِّين: أي الحالَ والأمر الذي تَعهده. فأراد لا أكلف بلوغَ هذه الدار إِلاّ ناقتي. والله أعلم. ------------------------------------------ـ ([1]) ويقال "ديصانا" أيضاً، وقد اقتصر على الأخيرة في المجمل. ([2]) لامرئ القيس في ديوانه 101 واللسان (سوف). وصدره: * على لاحب لا يهتدى بمناره * ([3]) الذي في المعاجم المتداولة أنه العظم الشاخص خلف أذنه. وفي المجمل نص غريب، وهو أنه العظم الناتئ في طرف لسان الفرس. ([4]) أنشد هذا الجزء في اللسان (دين 78 س4). ([5]) البيت للأخطل في ديوانه 5 واللسان (دين، مدن، ركل). وسبق إنشاده في (1: 334). ([6]) أنشد هذا الصدر في اللسان (دين 28، 29). ([7]) لامرئ القيس في معلقته. ([8]) لرؤبة بن العجاج في ديوانه 79 واللسان (دين). وهو مطلع أرجوزة له. ([9]) البيت لأبي ذؤيب الهذلي في ديوانه 65 واللسان (دين). ([10]) كذا وردت الكلمتان في الأصل بهذا الضبط. والذل، بالكسر: ضد الصعوبة. ([11]) البيت لابن مقبل، كما في اللسان (مرن). وأنشد له ياقوت في رسم (مرانة) برواية: "يا دار ليلى". وانظر ما سيأتي في (مرن). ـ
المفردات في غريب القرآن
الراغب الأصفهاني · القرن ١١مترجمالحروف: ١٬٧٩٣- يقال: دنت الرجل: أخذت منه دينا، وأدنته: جعلته دائنا، وذلك بأن تعطيه دينا. قال (أبو عبيد) (في الغريب المصنف ورقة 330 من النسخة التركية، وتهذيب اللغة 14/182 نقلا عن أبي عبيد) : دنته: أقرضته، ورجل مدين، ومديون، ودنته: استقرضت منه (انظر: المجمل 2/342)، قال الشاعر:
*ندين ويقضي الله عنا وقد نرى ** مصارع قوم لا يدينون*
ضيعا (البيت للعجير السلولي، وهو في المجمل 2/342؛ واللسان (دين) ؛ والغريب المصنف
أساس البلاغة
الزمخشري · القرن ١٢مترجمالحروف: ٨٩٠د ي ن
دان فلان بدين الخرمية.
ورجل دين ومتدين.
وديّنته: وكلته إلى دينه.
وتقول: أبعت بدين أم بعيـن وهـي النقـد.
ودنـت وادّنـت وتديّنـت واستدنـت: استقرضـت.
ودنتـه وأدنتـه وديّنتـه: أقرضتـه.
وداينـت فلانـاً: عاملتـه بالديـن.
وتداينـوا.
وفلـان دائـن ومديون.
ودنته بما صنع: جزيته.
" كما تدين تدان ".
ومنه يوم الدين.
والله الديان وقيل: هو القهار من
لسان العرب
ابن منظور · القرن ١٣مترجمالحروف: ١٢٬٥٤٥الدَّيّانُ : من أَسماء الله عز وجل معناه الحكَم القاضي . وسئل بعض السلف عن علي بن أَبي طالب عليه السلام فقال : كان دَيّانَ هذه الأُمة بعد نبيها أَي قاضيها وحاكمها . و الدَّيَّانُ : القَهَّار ومنه قول ذي الإِصبع العدواني : لاهِ ابنُ عَمِّك لا أَفضَلْتَ في حَسَب فينا ولا أَنتَ دَيَّاني فتَخْزُوني أَي لست بقاهر لي فتَسوس أَمري . و الدَّيّانُ : الله عز وجل . و الدَّيَّانُ : القَهَّارُ وقيل : الحاكم
القاموس المحيط
الفيروزآبادي · القرن ١٥مترجمالحروف: ١٬٣٣٨* د ي ن * * الدَّيْنُ * واحد * الدُّيُونِ * وقد * دَانَهُ * أقرضه فهو * مَدِينٌ * و * مَدْيُونٌ * و * دَانَ * هو أي استقرض فهو * دَائِنٌ * أي عليه دين وبابهما باع قلت فصار دان مشتركا بين الإقراض والاستقراض وكذا الدائن ورجل * مَدْيُونٌ * كثر ما عليه من الدين و * مِدْيانٌ * أي عادته أن يأخذ بالدين ويستقرض و * أدَانَ * فلان باع إلى أجل تقول منه * أَدِنِّي * عشرة دراهم و * ادَّانَ * بالتشديد استقرض
تاج العروس
الزبيدي · القرن ١٨مترجمالحروف: ٦٣٢] | ( *!الدَّيْنُ : ما لَهُ أَجَلٌ [ *!كالدِّينةِ ، بالكسر ] ) ويَنْقَسِمُ إِلى الصَّحِيحِ وغيرِ الصَّحِيِحِ ، فالصَّحِيحُ : الذي لا يَسْقُطُ إِلّا بأَداءٍ أو إِبْراءٍ ، وغيرُ الصَّحِيحِ : ما يَسْقُطُ بدُونِهما كنُجُومِ الكِتابَةِ ، قاله المُناوِيُّ رحمه اللهُ تَعالَى . ( وما لَا أَجَلَ له فَقَرْضٌ )
التَّدَهْقُنُ : التَّكَيُّسُ .
ودَهْقَنَ الطعامَ : أَلاَنَهُ ؛ عن أَبي عُبَيْدٍ .
وقالَ
معجم لين
إدوارد لين · القرن ١٩بلا ترجمةالحروف: ٢٤٬٦٦٠دَانَ
1 دَانَ دان داني , (IAar, S, K, TA,) aor. يَدِينُ, (IAar, M, K, TA,) [inf. n. دِينٌ, (which see below,) in this and most of the other senses, or the inf. n. is دَيْنٌ, and دِينٌ is a simple subst.,] He was, or became, obedient; he obeyed: (IAar, S, M, K, TA:) this is the primary signification: or, as some say, the primary signification is the following; namely, he was, or became, abased and
قاموس سالمون
هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩مترجمالحروف: ١٬٥٣٩دَانَ
دَانَ ( y ) I ( n. ac. دَيْن 1 ),
a. Was in debt, borrowed, bought on credit.
b. ( n. ac. دِيْن 2 , دِيَاْنَة 23t ), Was religious, professed a religion.
c. [ La ], Submitted to, obeyed.
d. ( n. ac. دِيْن 2 ), Abased, enslaved, subdued, had or gained authority over.
e. Recompensed, requited.
f. Judged.
g. see IV (a) .
دَيَّنَ
دَيَّنَ II ,
a. Allowed to practise his
كتاب الله
مستخلص من الاستعمال القرآنيبلا ترجمةالحروف: ٤١٬٦٢٩دين
MـTEADDİ
دَانَ - يَدِينُ (المتعدي) - دَيْن - تَدايَنَ - يَتَدايَنُ
دَانَ - يَدِينُ (المتعدي) + كائن + كائناً + بـِ شيء: باعه بالدَّيْن: باعه بضاعة على أن يؤدي ثمنها بعد أجل مسمى
دَيْن: على وزن " فـَعـْل" اسم فعل بمعنى مفعول من " دَانَ - يَدِينُ " المتعدي: عملية الدَّيْن: البيع الآجل: عملية الشراء بالأجل وليس نقداً: يبيع آخر بضاعة أو متاع
الجذور المجاورةالمجاورة: ١٧٢ (الإجمالي: ٤١٤)
- خلص
الآيات المشتركة: ١٢ · Hales : Çekirdek içidir
- حنف
الآيات المشتركة: ٥ · Hanif eğildiği zaman kırılmayan yaş çalıdır
- قتل
الآيات المشتركة: ١٢ · “Kıtl”, çatışmada ilk karşılaştırılan kişilerden birine…
- أله
الآيات المشتركة: ٥٥ · Lah bir şeyi kapatmak için üstüne örtülen örtü demektir
- يوم
الآيات المشتركة: ٢٢ · “Yemm” durgun akan su demektir
- شرك
الآيات المشتركة: ١١ · Tasma kayış demektir
- نهي
الآيات المشتركة: ٧ · Nihayet, son demektir
- خمص
الآيات المشتركة: ٢ · Hames yumuşak toprağa ayak basılınca toprakta meydana gelen…
- طعن
الآيات المشتركة: ٢ · Ve dil uzatmak
- ملل
الآيات المشتركة: ٤ · İnanç
- كره
الآيات المشتركة: ٥ · Hoşlanmadı
- غرر
الآيات المشتركة: ٤ · Ğerer, “Ğerer” çuval demektir
الآيات التي ورد فيها(١٠٤)
مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ
Düzen
لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ …
Düzen
… وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَرَاعِنَا لَيًّا بِأَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِي الدِّينِ وَلَوْ أَنَّهُمْ قَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ …
Düzen
… وَلَايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ حَتَّى يُهَاجِرُوا وَإِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ …
Düzen
فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَنُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
Düzen
هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ
Düzen
… نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ
Düzen
وَإِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ
Düzen
… حَقَّ جِهَادِهِ هُوَ اجْتَبَاكُمْ وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْرَاهِيمَ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ …
Düzen
وَالَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ
Düzen
تحليل الجذر
تعريف الجذر والخلاصة
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | دين |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | İlletli (ecvef yaî) |
| Bağlamsal Yakın Kökler | ملل, حكم, قضى, طوع |
| Zıt Kök | عصي |
| Çekirdek Özet 1 | İki taraf arasında vadeli hak, borç, boyun eğme ve karşılıklı bağlayıcılık oluşturan taahhüt |
| Çekirdek Özet 2 | İnsanın yaratıcısına veya kurulan nizama karşı sorumluluk, hesap, itaat ve karşılık düzeni |
| Çekirdek Özet 3 | Bireysel ve toplumsal hayatı borç-alacak dengesi, yargı ve hesaplaşma ilkeleriyle bağlayan nizam |
| Kritik Hata Riski | Kökün yalnızca soyut bir inanç veya ritüeller bütününe indirgenip hukuki, iktisadi ve yargısal hesap boyutunun yok sayılması |
التحليل الثنائي
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| دن | Alçalma, yaklaşma, bir şeye doğru eğilme ve sınırına girme hareketini ifade eder; nitekim دنو kökünde fiziki ve mekânsal yaklaşma, دنا kökünde aşağı çekilme görülür. | ي | Anlamdaki yaklaşma ve alçalma hareketine esneklik, süreklilik ve iki taraf arasında uzanan akdi ve hukuki bağ boyutu katarak kavramı borçlanma, boyun eğme ve hesaplaşma nizamına dönüştürmüştür. |
التحليل التصويري للحروف
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| د | kapı; giriş, geçiş, hareket | Bir alana girme, eşikten geçerek belirli bir otoritenin veya alanın sınırlarına dâhil olma hareketi |
| ي | el ve kol; iş, yapma, uzanma | Yükümlülük altına girme, taahhüt verme, hakkı teslim etme veya alma yönünde uzanma eylemi |
| ن | filiz, yılan, balık; süreklilik, çoğalma, canlılık | Başlayan ilişkinin, zimmetin ve karşılığın zaman içinde devam etmesi, vadesi gelinceye dek sürmesi |
| دين | Kapıdan girilip el uzatılarak zimmet altına girilen ve sonucu zamana yayılan bağlayıcı nizam | Bireyin kendi iradesiyle veya varoluşsal konumuyla bir eşikten geçerek hak ve sorumluluk üstlenmesi, bu bağın süreklilik içinde hesap ve ceza ile tamamlanması hareketini gösterir. |
الاستعمال التاريخي والمبكر
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Bir kimseye peşin olmayan mal verip onu borçlandırmak, vadesi ertelenmiş hak ve zimmet altına girmek; kişinin bir otoriteye teslim olup boyun bükmesidir. |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Zü’l-Isba‘ el-Advânî şiirinde amcasının oğluna seslenirken kökü boyun eğdiren, hükmeden ve yöneten anlamında kullanır: لاهِ ابنُ عَمِّك لا أَفضَلْتَ في حَسَب فينا ولا أَنتَ دَيَّاني فتَخْزُوني |
| Erken Arapça kullanım | Erken dönem Arap atasözünde karşılıklılık ve amelin karşılığını tam bulması anlamında yer almıştır: كما تَدينُ تدان / Nâbiğa ez-Zubyânî ise karşılık verme ve hesaba çekme anlamında şöyle der: بهن أدين من يأتي أَذاتي / مُداينةَ المدُايِنِ فلْيُدِنِّـي |
المصدر Kitābü’l-ʿAyn, Lisān al-ʿArab, Asās al-Balāgha.
الطبقة الاشتقاقية السامية
Sami dil ailesinde دين kökü, merkezi ve köklü bir yargı, hüküm, borç ve hukuk terminolojisini temsil eder. Erken Batı ve Doğu Sami dillerinde kök, soyut bir inanç sisteminden ziyade doğrudan mahkeme, adli yargılama, dava gütme, egemenlik ve borç münasebetlerini ifade etmek için kullanılmıştır. Akatçada dānu / dînu biçimi dava, hüküm, adli karar ve mahkeme sürecini gösterir; yargıca dayyānu denir. İbranicede dîn (דין) kökü hükmetmek, dava görmek, yargılamak ve hak aramak anlamına gelir; dayyān terimi yargıçtır. Süryanicede dīnā (ܕܝܢܐ) yargı, hüküm, hesap günü, kanun ve mahkeme manalarını eksiksiz taşır. Arapçada kök bu ortak Sami mirasındaki yargı, nizam, hüküm ve ceza anlamlarını bütünüyle korumuş, buna ilave olarak iktisadi düzlemde veresiye borçlanma (deyn), itaat (dâne lehû) ve insanın varoluşsal nizamı (dîn) açılımlarını kazanarak semantik alanını genişletmiştir.
درجة الثقة Kesin
المصدر Brown-Driver-Briggs Hebrew and English Lexicon; Payne Smith Syriac Dictionary; The Assyrian Dictionary of the Oriental Institute of the University of Chicago (CAD).
التحليل الاشتقاقي
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | دين / دنو geçişkenliği | Yaklaşma ve boyun eğme tabanından vadeli borçlanmaya, oradan da hesaba, cezaya ve şeriate uzanan düzenli bir soyutlama mevcuttur. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice dîn, Süryanice dīnā, Akatça dînu / dānu | Sami dillerinin tamamında ortak çekirdek yargı, hüküm, mahkeme, hak arama ve hesaplaşmadır. | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Eski Farsça daena | Eski İranca daena (içsel algı, vicdan, din) ile fonetik benzerlik bulunsa da Sami kökü mahkeme ve borç temelli bağımsız bir gelişim hattına sahiptir; kavramsal etkileşim muhtemeldir. | Muhtemel |
المصدر David Cohen, Dictionnaire des racines sémitiques; Arthur Jeffery, The Foreign Vocabulary of the Qur'an.
الجذور الشقيقة (التقاليب)
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| دين | Anlamlı | Borç, itaat, ceza, nizam | Bir otoriteye boyun eğme, zimmet altına girme ve amelin karşılığını alma | Hedef köktür; Kur'an'da geçer. |
| دني | Anlamlı | Yaklaşmak, aşağıda olmak | Mekân, zaman veya değer bakımından alçakta ve yakında bulunma | Kur'an'da دنو üzerinden geçer; hedef kökle zayıflık ve yaklaşma bağı taşır. |
| يدن | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Sözlüklerde bu dizilim altında müstakil bir kök maddesi teşekkül etmemiştir. | Kur'an'da geçmez. |
| يند | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Arap fonotaktiğinde bu harf dizilimi kullanılmamıştır. | Kur'an'da geçmez. |
| ندي | Anlamlı | Islaklık, cömertlik, meclis | Çiy düşmesi, seslenmek, insanların toplandığı meclis veya yardım eli | Kur'an'da meclis ve seslenme anlamlarıyla geçer; Kur'an'da doğrudan türevi vardır. |
| نيد | Anlamlı | Zaaf, eğrilik | Bedenen zayıf düşmek veya bir tarafa meyletmek anlamında nadir bedevi kullanımı | Kur'an'da geçmez; sözlüklerde nadir kayıttır. |
الجذور المجاورة والجذر المضاد
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| دين | Merkez | Borç, itaat, yargı ve nizam | Bireyi hem hukuki borçla hem varoluşsal hesapla bağlayan çift taraflı nizam | İtaat, ceza, yargı ve toplumsal düzenin tamamını zimmet kavramıyla birleştirir. |
| ملل | Komşu | Yol, şeriat, toplumsal inanç topluluğu | ملل kökü daha çok tebliğ edilen, yazdırılan ve topluca takip edilen inanç yolunu bildirirken دين hesap ve itaat bağını vurgular. | Kur'an'da İbrahim'in milleti terkibinde olduğu gibi izlenen yolu ve toplumsal kimliği ifade eder. |
| حكم | Komşu | Hüküm, engelleme, adalet | حكم fesadı önlemek üzere kesin karar vermeyi ve otoriteyi bildirir; دين ise bu hükmün doğurduğu hesap ve itaat nizamıdır. | Bozulmayı ve taşkınlığı gemleme eksenlidir. |
| قضى | Komşu | İnfaz, kesin bitiriş, kaza | قضى bir işi kesinleştirip sonuca bağlamayı ifade eder; دين ise devam eden süreci ve hesabı kapsar. | Hükmün tamamlanması ve nihai icrası yönünü öne çıkarır. |
| طوع | Komşu | Gönüllü itaat, boyun eğiş | طوع zorlama olmaksızın içten gelen itaati bildirirken دين hem gönüllü hem yaptırımlı nizamı kapsar. | Zorlama ve yükümlülük içermeyen teslimiyet nüansı taşır. |
| عصي | Zıt | Başkaldırı, itaatsizlik, düzeni kırma | Nizama ve borca riayet etmeyip otoritenin ve sözleşmenin dışına çıkma | Kendisine tanınan sınıra ve taahhüde isyan ederek boyun eğmeyi reddetmektir. |
مقابلات المعنى في لغات أخرى
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | دين | Borç, itaat, nizam, ceza | Hem iktisadi yükümlülüğü hem ahlaki-hukuki düzeni hem de nihai yargıyı karşılar. | Kesin |
| Latince | Debitum, Iudicium, Religio | Borç, yargı, bağlayıcı inanç nizamı | Debitum maddi ve manevi borcu, Iudicium mahkeme ve yargıyı karşılar; Religio ise insanı tanrıya bağlayan yükümlülük yönünü verir. | Güçlü |
| İngilizce | Debt, Judgment, Religion, Order | Borç, hüküm, din, nizam | Debt kelimesi deyn yönünü, judgment ceza ve hesap gününü karşılar; religion sözcüğü kökün borç ve şehir nizamı boyutunu dışarıda bırakır. | Güçlü |
| Almanca | Schuld, Gericht, Ordnung | Borç, mahkeme/hesap, düzen | Schuld hem maddi borcu hem ahlaki mesuliyeti karşılar; Gericht ilahi hesap gününe tam tekabül eder. | Güçlü |
| Fransızca | Dette, Jugement, Culte/Ordre | Borç, yargılama, ibadet/düzen | Dette yükümlülüğü, jugement mahkeme boyutunu karşılar; tek bir Fransızca sözcük kökün bütüncül anlamını taşıyamaz. | Güçlü |
المصدر Oxford Latin Dictionary; Grimm Deutsches Wörterbuch; Lewis & Short Latin Dictionary.
الوجوه والنظائر
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| Din günü (الدِّينِ) | Ceza, hesaplaşma, nihai yargı | Ahiret sahneleri, amellerin tartılması ve ilahi mahkemenin kurulması bağlamı (Fâtiha 1:4, Hicr 15:35, İnfitâr 82:9). |
| Hak din, Allah'ın dini (دِينِ اللَّهِ / الدِّينُ الْحَقُّ) | Varlık nizamı, şeriat, teslimiyet düzeni | Tevhid çağrısı, fıtrat ve peygamberlerin getirdiği evrensel nizam bağlamı (Âl-i İmrân 3:19, Âl-i İmrân 3:83, Rûm 30:30). |
| Melikin dini (دِينِ الْمَلِكِ) | Beşerî hukuk, krallık kanunu ve yargı nizamı | Yusuf peygamberin Mısır kralının yürürlükteki ceza ve idare kanunlarına atıf yaptığı bağlam (Yûsuf 12:76). |
| Karşılıklı borçlanma (تَدَايَنتُم بِدَيْنٍ) | İktisadi vadeli borç, zimmet sözleşmesi | Müminler arası ticari işlemlerin yazılması ve şahit tutulması bağlamı (Bakara 2:282). |
| Şehir, merkez (الْمَدِينَةِ) | Hukukun, yargının ve otoritenin geçerli olduğu yerleşik düzen | Medeni hayat, toplumsal örgütlenme ve peygamberlerin tebliğ yaptığı kentsel merkezler bağlamı (A'râf 7:123, Kasas 28:18, Münâfikûn 63:8). |
| Şirkin nizamı (دِينُكُمْ) | Müşriklerin batıl inanç ve yaşam düzeni | Tevhid ile şirkin ilkelerinin uzlaşmazlığı bağlamı (Kâfirûn 109:6, Mâide 5:77). |
سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | İman, amel ve din tanımı | Dinin sadece kalbî tasdikten mi ibaret olduğu yoksa şeriat hükümleri ve itaati de zorunlu kılıp kılmadığı | İnanç esası, teslimiyet ve ilahi hesaplaşma ekseninde yoğunlaşmıştır. |
| Fıkıh | Borçlar hukuku ve zimmet | Deyn kavramının ayn (fiziki mal) karşısındaki durumu, zimmet borcunun ifası, vadenin bağlayıcılığı | İktisadi ve hukuki zimmet, taahhüt ve eda yükümlülüğüne daralmıştır. |
| Tefsir | Din günü ve fıtrat dini | Fâtiha suresindeki yevmi'd-dîn terkibinin mahiyeti ile Rûm suresindeki fıtrat dini kavramının açılımı | İlahi adalet, amellerin karşılığı ve yaratılış nizamına teslimiyet olarak ele alınır. |
| Hadis | Cibril hadisi ve ameller | Dinin İslam, iman ve ihsan mertebeleri üzerinden tanımlanması; amellerin karşılığı prensibi | Yaşanan bir hayat tarzı, ahlaki sorumluluk ve karşılıklı borçluluk hali. |
تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Yaratıcı-kul ilişkisi | Varoluşsal borç ve kulluk | İnsanın varlığını borçlu olduğu yaratıcısına mutlak itaati | Kulun Allah'a karşı fıtri ve ontolojik zimmetini ikrar edip teslim olmasıdır. | Kesin |
| İlmi | Hakikat ve nedensellik bağı | Bilgi nizamı ve mantıki tutarlılık | Doğru hüküm verme ve sebep-sonuç ilişkisinin takibi | Bilginin insan zihninde bağlayıcı bir ilke ve hesaplanabilir kural üretmesidir. | Güçlü |
| Siyasi | Hukuk düzeni ve meşruiyet | Anayasa, kamu otoritesi, yargı | Toplumu adalet ve kanun dairesinde sevk ve idare etme | Devletin bireyler üzerindeki egemenliği ve bireylerin kamusal nizama itaati. | Kesin |
| İktisadi | Ticaret ve borçlanma | Kredi, zimmet ve sözleşme hukuku | Kaynakların vadeli transferini hukuki güvenceye bağlama | Servetin dolaşımında hak ve borç dengesini kurarak ekonomik hayatı kayıt altına alma. | Kesin |
التماثل في العلوم العددية والإنسانية
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Korunum yasaları ve bilanço dengesi () | Fizikte enerjinin ve yükün korunumu gibi sistemde hiçbir girdinin kaybolmayıp mutlaka bir çıktıyla dengelenmesi prensibi | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Toplumsal sözleşme ve hukuki zimmet teorisi | Bireylerin bir araya gelerek hak ve yükümlülük devri yoluyla kurdukları karşılıklı bağlayıcı düzen | Kesin |
التضييق الخاطئ وخطر الخطأ
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kökün Batı dillerindeki modern religion kavramı gibi sadece vicdani, tecrübi, şahsi bir inanç ve mabet ritüeline hapsedilmesidir. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kur'an'da din; bireyin iktisadi borcundan (Bakara 2:282), kralın ceza kanununa (Yûsuf 12:76), şehir nizamından (medine) ahiretteki mutlak mahkemeye (yevmi'd-dîn) kadar uzanan hayatın bütüncül nizamıdır. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Din ile siyaset, ekonomi, adalet ve hukuk alanlarının birbirinden kopuk olduğu zannedilir; böylece dinin hayatı tanzim eden bağlayıcı gücü iptal edilir. |
خلاصة موجَّهة لفهم القرآن
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın omurgasını oluşturan varoluş, adalet, hesap ve şeriat kavramlarının tek bir kökte nasıl birleştiğini gösterir; var olmanın yaratıcıya karşı bir borçluluk hali olduğunu temellendirir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Ahiret hesaplaşmasını anlatan surelerde (Fâtiha, İnfitâr, Mâûn), borçlar hukukunu düzenleyen müdâyene ayetinde (Bakara 2:282) ve dinin ikmal edildiğini bildiren teşri ayetlerinde (Mâide 5:3). |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Dinin sadece uhrevi bir vaat veya metafizik bir duygu olduğu zannını yıkarak onun hem bu dünyada yürürlükte olan bir nizam hem de ahirette mutlak bir hesaplaşma olduğunu ispat eder. |
التركيب النهائي والنموذج الرياضي
- Somut anlamVadeli borç verme, borç altına girme, boyun büküp itaat etme ve amelin karşılığını tam olarak alma eylemidir.
- Soyut anlamBir otoriteye teslimiyet gösterilerek girilen, hak ve sorumlulukları zamana yayılan ve sonunda adli bir hesapla karşılık bulan nizamdır.
- Sistematik karşılıkİnsanın Allah’a, topluma ve kâinata karşı fıtri ve hukuki zimmetini tanzim eden adalet, yargı ve hesap modelidir.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde din ve nizam sistemini temsil eder. Sistem dört temel bileşenden oluşur: ameller ve taahhütler, düzeni belirleyen kurallar ve şeriat, vadenin işlediği zaman aralığı , ise yargı ve hesap fonksiyonudur. Bu fonksiyon, belirlenen süre boyunca biriken amelleri kural matrisi üzerinden değerlendirerek nihai karşılığa () dönüştürür. Böylece borçlanma, süre, kural ve hesaplaşma tek bir dinamik modelde bütünleşir.