خلق
خ - ل - ق
KÖK- 261 geçiş
- 218 ayet
- 76 sîga
- 13 sözlük
Halk: Halk, deri veya bez parçası demektir. Mastar olarak elbise biçmek veya çamurdan bir şey yapmak demektir. ”Rabvet”te tedrici oluşum vardır. “Hilkat”te ise birden oluş vardır. Allah hem haliktir hem de rabdır. Kaderde her şeyi planlamış ve ona göre zaman içinde gelişmeye bırakmıştır. Buna da kaza denir. İlk yarattığı canlıda kıyamete kadar gelecek bütün canlıların bütün özellikleri ilk canlının geninde vardı. Bu kaderdir. Şimdi gerçekleşenler ise kazadır. İlk defa zaman ve mekan içinde öyle atomları yarattı ki, o atomlarda da kainatın oluşması ile ilgili bütün özelikler vardı. O kaderdi. İşte biz o kaderdeki hayır ve şerr müsait oluşları hayra çevirmek için felakın yani bölerek çoğaltanın kanunlarına ve nizamına sığınıyoruz.devamı ›
Notlarım
Sözlükler(13)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Halk: Halk, deri veya bez parçası demektir. Mastar olarak elbise biçmek veya çamurdan bir şey yapmak demektir. ”Rabvet”te tedrici oluşum vardır. “Hilkat”te ise birden oluş vardır. Allah hem haliktir hem de rabdır. Kaderde her şeyi planlamış ve ona göre zaman içinde gelişmeye bırakmıştır. Buna da kaza denir. İlk yarattığı canlıda kıyamete kadar gelecek bütün canlıların bütün özellikleri ilk canlının geninde vardı. Bu kaderdir. Şimdi gerçekleşenler ise kazadır. İlk defa zaman ve mekan içinde öyle atomları yarattı ki, o atomlarda da kainatın oluşması ile ilgili bütün özelikler vardı. O kaderdi. İşte biz o kaderdeki hayır ve şerr müsait oluşları hayra çevirmek için felakın yani bölerek çoğaltanın kanunlarına ve nizamına sığınıyoruz.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR1.665 harfباب الخاء والقاف واللام معهما
خ ل ق، ق ل خ، ل خ ق مستعملة فقط
خلق:
الخَليقةُ: الخُلُق، والخَليقةُ: الطيبعة. والجميع: الخلائقُ، والخلائقُ: نقر في الصفا. والخليقة: الخَلْقُ والخالق: الصانع ، وخَلَقْتُ الأديم: قدرته.
وإن هذا لَمَخْلَقَةٌ للخير، أي: جدير به، وقد خَلُقَ لهذا الأمر فهو خليق له، أي: جدير به.
وإنه لَخَليقَّ لذاك، أي: شبيه، وما أخْلَقَهُ، أي: ما أشبهه.
وامرأة خَليقةٌ: ذات جسمٍ وخَلْقٍ،
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR2.369 harfالخَلْقُ: التقديرُ. يقال: خَلَقْتُ الأديمَ، إذا قَدَّرْتَهُ قبل القطع. ومنه قول زهير:
ولأَنْتَ تَفْري ما خَلَقْتَ وَبَعْضُ القومِ يَخْلُقُ ثم لا يَفْري
وقال الحجاج: ما خَلَقْتُ إلاّ فَرَيْتُ، ولا وعدتُ إلاّ وفيتُ. والخَليقَةُ: الطبيعةُ، والجمع الخلائِقُ. قال لبيد:
فاقْنَعْ بما قَسَمَ المَليكُ فإنَّماقَسَمَ الخَلائِقَ بيننا عَلاَّمُها
والخَليقَةُ: الخَلْقُ. والجمع الخَلائِقُ. يقال: هم
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR7.337 harfخ ق ل
خلق ، قلخ ، لخق
استعمل من وجوهه : خلق ، قلخ ، لخق .
خلق : قال اللَّيْثُ : الْخَلِيقَةُ : الْخُلُقُ ،
وجَمْعُها : الْخَلائِقُ .
أبُو عُبَيْد ، عن أَبِي زَيْدٍ : إنه لكريم الطبيعة
والْخَلِيقَة والسَّلِيقَة : بمعنى واحد .
قلتُ : ورأيتُ بِذُرْوَةِ الصَّمَّان قِلاَتاً تمسك
ماء السحاب في صَفَاةٍ خَلَقها الله فيها ،
تسمِّيها العرب الخَلائِقَ ، الواحدة خَلِيقَةٌ
ورأيت بالْخَلْصَاء من جبال
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR13.745 harf(باب الخاء واللام وما يثلثهما)
(خلم) الخاء واللام والميم أصلٌ واحد يدل على الإلْفِ والمُلازَمة. فالخِلْم: كِناس الظّبى، ثمَّ اشتقَّ منه الخِلْم، وهو الخِدْن. والأصل واحد.
(خلو) الخاء واللام والحرف المعتل أصلٌ واحد يدلُّ على تعرِّي الشَّيء من الشيء. يقال هو خِلْوٌ من كذا، إذا كان عِرْواً منه. وخَلَتِ الدار وغيرُها تخلُو. والخَلِيّ: الخالي من الغَمّ. وامرأةٌ خَلِيَّة: كنايةٌ عن الطَّلاق،
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR2.917 harf- الخلق أصله: التقدير المستقيم، ويستعمل في إبداع الشيء من غير أصل ولا احتذاء، قال: ﴿خلق السموات والأرض﴾ [الأنعام/1]، أي: أبدعهما، بدلالة قوله: ﴿بديع السموات والأرض﴾ [البقرة/117]، ويستعمل في إيجاد الشيء من الشيء نحو: ﴿خلقكم من نفس واحدة﴾ [النساء/1]، ﴿خلق الإنسان من نطفة﴾ [النحل/4]، ﴿خلقنا الإنسان من سلالة﴾ [المؤمنون/12]، ﴿ولقد خلقناكم﴾ [الأعراف/11]، ﴿خلق الجان من مارج﴾ [الرحمن/15]، وليس الخلق الذي
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR890 harfخ ل ق
خلق الخرّاز الأديم والخيّاط الثوب: قدّره قبل القطع واخلق لي هذا الثوب.
وصخرة خلقاء: ملساء.
وخلق الثوب خلوقة واخلولق وأخلق.
وأخلقت الثوب: لبسته حتى بلي وثوب خلق وملاءة خلق وجاء في أخلاق الثياب وخلقانها.
وخلّق القدح: ملسه يكون نضباً أولاً فإذا بريَ وملّس فهو مخلّق.
وهذا رجل ليس له خلاق أي حظ من الخير.
وخلقه بالخلوق فتخلق.
ومن المجاز: خلق الله الخلق: أوجده على
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR yok18.337 harfالله تعالى وتقدَّس الخالِقُ والخَلاَّقُ، وفي التنزيل: هو الله الخالِق البارئ المصوِّر؛ وفيه: بلى وهو الخَلاَّق العَليم؛ وإِنما قُدّم أَوَّل وَهْلة لأَنه من أَسماء الله جل وعز. الأَزهري: ومن صفات الله تعالى الخالق والخلاَّق ولا تجوز هذه الصفة بالأَلف واللام لغير الله عز وجل، وهو الذي أَوجد الأَشياء جميعها بعد أَن لم تكن موجودة، وأَصل الخلق التقدير، فهو باعْتبار تقدير ما منه وجُودُها وبالاعتبار
الله تعالى وتقدَّس الخالِقُ والخَلاَّقُ، وفي التنزيل: هو الله الخالِق البارئ المصوِّر؛ وفيه: بلى وهو الخَلاَّق العَليم؛ وإِنما قُدّم أَوَّل وَهْلة لأَنه من أَسماء الله جل وعز. الأَزهري: ومن صفات الله تعالى الخالق والخلاَّق ولا تجوز هذه الصفة بالأَلف واللام لغير الله عز وجل، وهو الذي أَوجد الأَشياء جميعها بعد أَن لم تكن موجودة، وأَصل الخلق التقدير، فهو باعْتبار تقدير ما منه وجُودُها وبالاعتبار للإِيجادِ على وَفْقِ التقدير خالقٌ. والخَلْقُ في كلام العرب: ابتِداع الشيء على مِثال لم يُسبق إِليه: وكل شيء خلَقه الله فهو مُبْتَدِئه على غير مثال سُبق إِليه: أَلا له الخَلق والأَمر تبارك الله أَحسن الخالقين. قال أَبو بكر بن الأَنباري: الخلق في كلام العرب على وجهين: أَحدهما الإِنْشاء على مثال أَبْدعَه، والآخر التقدير؛ وقال في قوله تعالى: فتبارك الله أَحسنُ الخالقين، معناه أَحسن المُقدِّرين؛ وكذلك قوله تعالى: وتَخْلقُون إِفْكاً؛ أَي تُقدِّرون كذباً. وقوله تعالى: أَنِّي أَخْلُق لكم من الطين خَلْقه؛ تقديره، ولم يرد أَنه يُحدِث معدوماً. ابن سىده: خَلق الله الشيء يَخلُقه خلقاً أَحدثه بعد أَن لم يكن، والخَلْقُ يكون المصدر ويكون المَخْلُوقَ؛ وقوله عز وجل: يخلُقكم في بطون أُمهاتكم خَلْقاً من بعد خَلق في ظُلمات ثلاث؛ أَي يخلُقكم نُطَفاً ثم عَلَقاً ثم مُضَغاً ثم عِظاماً ثم يَكسُو العِظام لحماً ثم يُصوّر ويَنفُخ فيه الرُّوح، فذلك معنى خَلقاً من بعد خلق في ظلمات ثلاث في البَطن والرَّحِم والمَشِيمةِ، وقد قيل في الأَصلاب والرحم والبطن؛ وقوله تعالى: الذي أَحسَنَ كلَّ شيء خَلْقَه؛ في قراءة من قرأَ به؛ قال ثعلب: فيه ثلاثة أَوجه: فقال خَلْقاً منه، وقال خَلْقَ كلِّ شيء، وقال عَلَّم كُلَّ شيء خَلْقَه؛ وقوله عز وجل: فلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ الله؛ قيل: معناه دِينَ الله لأَن الله فَطَر الخَلْقَ على الإِسلام وخلَقهم من ظهر آدم، عليه السلام، كالذّرِّ، وأَشْهَدَهم أَنه ربهم وآمنوا، فمن كفر فقد غيَّر خلق الله، وقيل: هو الخِصاء لأَنَّ من يَخْصِي الفحل فقد غيَّر خَلْقَ الله، وقال الحسن ومجاهد: فليغيرن خَلْقَ الله، أَي دِينَ الله؛ قال ابن عرفة: ذهب قوم إِلى أَن قولهما حجة لمن قال الإِيمان مخلوق ولا حجة له، لأَن قولهما دِين الله أَرادا حكم الله، والدِّينُ الحُكْم، أَي فليغيرن حكم الله والخَلْق الدّين. وأَما قوله تعالى: لا تَبْدِيلَ لخَلْق الله؛ قال قتادة: لدِين الله، وقيل: معناه أَنَّ ما خلقه الله فهو الصحيح لا يَقدِر أَحد أَن يُبَدِّلَ معنى صحة الدين. وقوله تعالى: ولقد جئتمُونا فُرادَى كما خَلَقْناكم أَوَّل مرة؛ أَي قُدرتُنا على حَشْركم كقدرتنا على خَلْقِكم. وفي الحديث: من تَخلَّق للناس بما يَعلم اللهُ أَنه ليس من نَفسه شانَه الله؛ قال المبرد: قوله تخلَّق أَي أَظهر في خُلقِه خلاف نيّته. ومُضْغةٌ مُخلَّقة أَي تامّة الخلق. وسئل أَحمد بن يحيى عن قوله تعالى: مُخلَّقةٍ وغيرِ مخلَّقة، فقال: الناس خُلِقوا على ضربين: منهم تامّ الخَلق، ومنهم خَدِيجٌ ناقص غير تامّ، يدُلُّك على ذلك قوله تعالى: ونُقِرُّ في الأَرحام ما نشاء؛ وقال ابن الأَعرابي: مخلقة قد بدا خَلْقُها، وغير مخلقة لم تُصوَّر. وحكى اللحياني عن بعضهم: لا والذي خَلَق الخُلُوق ما فعلت ذلك؛ يريد جمع الخَلْقِ. ورجل خَلِيقٌ بيّن الخَلْق: تامُّ الخَلْق معتدل، والأُنثى خَلِيق وخَلِيقة ومُخْتَلَقةٌ، وقد خَلُقَت خَلاقة. والمُخْتلَق: كالخَليق، والأُنثى مُخْتلَقة. ورجل خَلِيق إِذا تمّ خَلقُه، والنعت خَلُقت المرأَة خَلاقة إِذا تمّ خَلْقها. ورجل خَلِيق ومُخْتلَق: حسَنُ الخَلْقِ. وقال الليث: امرأَة خَلِيقة ذات جسم وخَلْق، ولا ينعت به الرجل. والمُخْتلَق: التامُّ الخَلْق والجَمالِ المُعتدِل؛ قال ابن بري: شاهده قول البُرْج بن مُسْهِر:فلمّا أَن تَنَشَّى، قامَ خِرْقٌ من الفِتْيانِ، مُختَلَقٌ هَضِيمُ وفي حديث ابن مسعود وقَتلِه أَبا جهل: وهو كالجَمل المُخَلَّقِ أَي التامِّ الخَلْقِ. والخَلِيقةُ: الخَلْقُ والخَلائقُ، يقال: هم خَلِيقةُ الله وهم خَلْق الله، وهو مصدر، وجمعها الخلائق. وفي حديث الخَوارِج: هم شَرُّ الخَلْقِ والخَلِيقةِ؛ الخَلْقُ: الناس، والخَليقةُ: البهائم، وقيل: هما بمعنى واحد ويريد بهما جميع الخلائق. والخَلِيقةُ: الطَّبِيعية التي يُخلَق بها الإِنسان. وحكى اللحياني: هذه خَلِيقتُه التي خُلق عليها وخُلِقَها والتي خُلِق؛ أَراد التي خُلِق صاحبها، والجمع الخَلائق؛ قال لبيد: فاقْنَعْ بما قَسَمَ المَلِيكُ، فإِنَّما قَسَمَ الخلائقَ، بيننا، عَلاَّمُها والخِلْقةُ: الفِطْرة. أَبو زيد: إِنه لكريم الطَّبِيعة والخَلِيقةِ والسَّلِيقةِ بمعنى واحد. والخَلِيقُ: كالخَلِيقة؛ عن اللحياني؛ قال: وقال القَنانِي في الكسائي: وما لِي صَدِيقٌ ناصِحٌ أَغْتَدِي له ببَغْدادَ إِلاَّ أَنتَ، بَرٌّ مُوافِقُ يَزِينُ الكِسائيَّ الأَغرَّ خَلِيقُه، إِذا فَضَحَتْ بعَضَ الرِّجالِ الخَلائقُ وقد يجوز أَن يكون الخَلِيقُ جمع خَلِيقة كشعير وشعيرة، قال: وهو السابِق إِليّ، والخُلُق الخَلِيقة أَعني الطَّبِيعة. وفي التنزيل: وإِنك لَعلَى خُلُق عظيم، والجمع أَخْلاق، لا يُكسّر على غير ذلك. والخُلْق والخُلُق: السَّجِيّة. يقال: خالِصِ المُؤْمنَ وخالِقِ الفاجر. وفي الحديث: ليس شيء في الميزان أَثْقلَ من حُسن الخُلُق؛ الخُلُقُ، بضم اللام وسكونها: وهو الدِّين والطبْع والسجية، وحقيقته أَنه لِصورة الإِنسان الباطنة وهي نفْسه وأَوصافها ومعانيها المختصةُ بِها بمنزلة الخَلْق لصورته الظاهرة وأَوصافها ومعانيها، ولهما أَوصاف حسَنة وقبيحة، والثوابُ والعقاب يتعلّقان بأَوصاف الصورة الباطنة أَكثر مما يتعلقان بأَوصاف الصورة الظاهرة، ولهذا تكرّرت الأَحاديث في مَدح حُسن الخلق في غير موضع كقوله: مِن أَكثر ما يُدخل الناسَ الجنَّةَ تقوى الله وحُسْنُ الخلق، وقولِه: أَكملُ المؤْمنين إِيماناً أَحْسنُهم خلُقاً، وقوله: إِنَّ العبد ليُدرك بحُسن خُلقه درجةَ الصائم القائم، وقوله: بُعِثت لأُتَمِّم مَكارِم الأَخلاق؛ وكذلك جاءت في ذمّ سوء الخلق أَيضاً أَحاديث كثيرة. وفي حديث عائشة، رضي الله عنها: كان خُلُقه القرآنَ أَي كان متمسكاً به وبآدابه وأَوامره ونواهيه وما يشتمل عليه من المكارم والمحاسن والأَلطاف. وفي حديث عمر: من تخلَّق للناس بما يعلم الله أَنه ليس من نَفْسه شانَه الله، أَي تكلَّف أَ يُظهر من خُلُقه خِلاف ما يَنطوِي عليه، مثل تصَنَّعَ وتجَمَّل إِذا أَظهر الصَّنِيع والجميل. وتَخلَّق بخلُق كذا: استعمله من غير أَن يكون مخلوقاً في فِطْرته، وقوله تخلَّق مثل تَجمَّل أَي أَظهر جَمالاً وتصنّع وتَحسَّن، إِنَّما تأْوِيلُه الإِظْهار. وفلان يَتخلَّق بغير خُلقه أَي يَتكلَّفه؛ قال سالم بن وابِصةَ: يا أَيُّها المُتحلِّي غيرَ شِيمَتِه، إِن التَّخَلُّق يأْتي دُونه الخُلُقُ أَراد بغير شِيمته فحذف وأَوصَل. وخالَقَ الناسَ: عاشَرهم على أَخلاقِهم؛ قال: خالِقِ الناسَ بخُلْقٍ حَسَنٍ، لا تَكُنْ كلْباً على الناسِ يَهِرّ والخَلْق: التقدير؛ وخلَق الأَدِيمَ يَخْلُقه خَلْقاً: قدَّره لما يريد قبل القطع وقاسه ليقطع منه مَزادةً أَو قِربة أَو خُفّاً؛ قال زهير يمدح رجلاً: ولأَنتَ تَفْري ما خَلَقْتَ، وبعـضُ القومِ يَخْلُقُ، ثم لا يَفْري يقول: أَنت إِذا قدَّرت أَمراً قطعته وأَمضيتَه وغيرُك يُقدِّر ما لا يَقطعه لأَنه ليس بماضي العَزْم، وأَنتَ مَضّاء على ما عزمت عليه؛ وقال الكميت: أَرادُوا أَن تُزايِلَ خالِقاتٌ أَدِيمَهُمُ، يَقِسْنَ ويَفْتَرِينا يصف ابني نِزار من مَعدّ، وهما رَبِيعةُ ومُضَر، أَراد أَن نسَبهم وأَدِيمهم واحد، فإِذا أَراد خالقاتُ الأَديم التفْرِيقَ بين نسَبهم تبيَّن لهن أَنه أَديم واحد لا يجوز خَلْقُه للقطع، وضرَب النساء الخالِقاتِ مثلاً للنسّابين الذين أَرادوا التفريق بين ابني نِزار، ويقال: زايَلْتُ بين الشيئين وزيَّلْتُ إِذا فَرَّقْت. وفي حديث أُخت أُمَيَّةَ بن أَبي الصَّلْت قالت: فدخَلَ عليَّ وأَنا أَخلُقُ أَدِيماً أَي أُقَدِّره لأَقْطَعه. وقال الحجاج: ما خَلَقْتُ إِلاَّ فَرَيْتُ، ولا وَعَدْتُ إِلاَّ وَفَيْتُ.والخَلِيقةُ: الحَفِيرة المَخْلوقة في الأَرض، وقيل: هي الأَرض، وقيل: هي البئر التي لا ماءَ فيها، وقيل: هي النُّقْرة في الجبل يَسْتَنقِع فيها الماء، وقيل: الخليقة البئر ساعة تُحْفَر. ابن الأَعرابي: الخُلُق الآبارُ الحَدِيثاتُ الحَفْر. قال أَبو منصور: رأَيت بِذِرْوة الصَّمّان قِلاتاً تُمْسِك ماءَ السماء في صَفاةٍ خَلَقها الله فيها تسميها العرب خَلائقَ، الواحدة خَلِيقةٌ، ورأَيت بالخَلْصاء من جبال الدَّهْناء دُحْلاناً خلقها الله في بطون الأَرض أَفواهُها ضَيِّقَةٌ، فإِذا دخلها الداخل وجدها تَضِيقُ مرة وتَتَّسِعُ أُخرى، ثم يُفْضي المَمَرُّ فيها إِلى قَرار للماء واسع لا يوقف على أقْصاه، والعرب إِذا تَرَبَّعوا الدهناء ولم يقع ربيع بالأَرضِ يَمْلأُ الغُدْرانَ استَقَوْا لخيلهم وشفاههم (* قوله «لخيلهم وشفاههم» كذا بالأصل، وعبارة ياقوت في الدحائل عن الأزهري: إن دحلان الخلصاء لا تخلو من الماء ولا يستقى منها إلا للشفاء والخبل لتعذر الاستسقاء منها وبعد الماء فيها من فوهة الدحل) من هذه الدُّحْلان. والخَلْقُ: الكذب. وخلَق الكذبَ والإِفْكَ يخلُقه وتخَلَّقَه واخْتَلَقَه وافْتراه: ابتدَعه؛ ومنه قوله تعالى: وتخْلُقون إِفكاً. ويقال: هذه قصيدة مَخْلوقة أَي مَنْحولة إِلى غير قائلها؛ ومنه قوله تعالى: إِنْ هذا إِلا خَلْقُ الأَوَّلين، فمعناه كَذِبُ الأَولين، وخُلُق الأَوَّلين قيل: شِيمةُ الأَولين، وقيل: عادةُ الأَوَّلين؛ ومَن قرأَ خَلْق الأَوَّلين فمعناه افْتِراءُ الأَوَّلين؛ قال الفراء: من قرأَ خَلْقُ الأَوَّلين أَراد اختِلاقهم وكذبهم، ومن قرأَ خُلُق الأَولين، وهو أَحبُّ إِليَّ، الفراء: أَراد عادة الأَولين؛ قال: والعرب تقول حدَّثنا فلان بأَحاديث الخَلْق، وهي الخُرافات من الأَحاديث المُفْتَعَلةِ؛ وكذلك قوله: إِنْ هذا إِلاَّ اخْتِلاق؛ وقيل في قوله تعالى إِن هذا إِلاَّ اختِلاق أَي تَخَرُّص. وفي حديث أَبي طالب: إِنْ هذا إِلا اختلاق أَي كذب، وهو افْتِعال من الخَلْق والإِبْداع كأَنَّ الكاذب تخلَّق قوله، وأَصل الخَلق التقدير قبل القطع. الليث: رجل خالِقٌ أَي صانع، وهُنَّ الخالقاتُ للنساء. وخلَق الشيءُ خُلوقاً وخُلوقةً وخَلُقَ خَلاقةً وخَلِق وأَخْلَق إِخْلاقاً واخْلَوْلَق: بَلِيَ؛ قال: هاجَ الهَوى رَسْمٌ، بذاتِ الغَضَا، مُخْلَوْلِقٌ مُسْتَعْجِمٌ مُحْوِلُ قال ابن بري: وشاهد خَلُقَ قول الأَعشى: أَلا يا قَتْل، قد خَلُقَ الجَديدُ، وحُبُّكِ ما يَمُِحُّ ولا يَبِيدُ ويقال أَيضاً: خَلُق الثوبُ خُلوقاً؛ قال الشاعر: مَضَوْا، وكأَنْ لم تَغْنَ بالأَمسِ أَهْلُهُم، وكُلُّ جَدِيدٍ صائِرٌ لِخُلُوقِ ويقال: أَخْلَقَ الرجل إِذا صار ذا أَخْلاق؛ قال ابن هَرْمَةَ: عَجِبَتْ أُثَيْلةُ أَنْ رأَتْني مُخْلِقاً؛ ثَكِلَتْكِ أُمُّكِ أَيُّ ذاك يَرُوعُ؟ قد يُدْرِكُ الشَّرَفَ الفَتى، ورِداؤه خَلَقٌ، وجَيْبُ قَميصِه مَرْقُوعُ وأَخْلَقْته أَنا، يتعدّى ولا يتعدى. وشيءٌ خَلَقٌ: بالٍ، الذكر والأُنثى فيه سواء لأَنه في الأَصل مصدر الأَخْلَقِ وهو الأَمْلَس. يقال: ثوب خَلَق ومِلْحفة خَلَق ودار خَلَقٌ. قال اللحياني: قال الكسائي لم نسمعهم قالوا خَلْقة في شيء من الكلام. وجِسْمٌ خَلَقٌ ورِمّة خَلَق؛ قال لبيد: والثِّيبُ إِنْ تَعْرُ مِنِّي رِمَّةً خَلَقاً، بعدَ المَماتِ، فإِني كنتُ أَتَّئِرُ والجمع خُلْقانٌ وأَخْلاق. وقد يقال: ثوب أَخلاق يصفون به الواحد، إِذا كانت الخلُوقة فيه كلِّهِ كما قالوا بُرْمةٌ أَعْشار وثوب أَكْياشٌ وحبْل أَرْمامٌ وأَرضٌ سَباسِبٌ، وهذا النحو كثير، وكذلك مُلاءَة أَخْلاق وبُرْمة أَخْلاق؛ عن اللحياني، أَي نواحيها أَخْلاق، قال: وهو من الواحد الذي فُرِّقَ ثم جُمِع، قال: وكذلك حَبْل أَخلاق وقِرْبة أَخلاق؛ عن ابن الأَعرابي. التهذيب: يقال ثوب أَخلاق يُجمع بما حوله؛ وقال الراجز: جاءَ الشِّتاءُ، وقَمِيصي أَخْلاقْ شَراذِمٌ، يَضْحَكُ منه التَّوَّاقْ والتَّوّاقُ: ابنه. ويقال جُبّة خَلَق، بغير هاء، وجديد، بغير هاء أَيضاً، ولا يجوز جُبَّة خلَقة ولا جَديدة. وقد خَلُق الثوب، بالضم، خُلوقة أَي بَلِيَ، وأَخلَق الثوب مثله. وثوب خَلَقٌ: بالٍ؛ وأَنشد ابن بري لشاعر:كأَنَّهما، والآلُ يَجْرِي عليهما من البُعْدِ، عَيْنا بُرْقُعٍ خَلَقانِ قال الفراء: وإِنما قيل له خَلقٌ بغير هاء لأَنه كان يستعمل في الأَصل مضافاً فيقال أَعطِني خَلَقَ جُبَّتك وخَلَقَ عِمامتِك، ثم استعمل في الإِفراد كذلك بغير هاء؛ قال الزجاجي في شرح رسالة أَدب الكاتب: ليس ما قاله الفراء بشيء لأَنه يقال له فلمَ وجب سُقوط الهاء في الإِضافة حتى حُمل الإِفراد عليها؟ أَلا ترى أَن إِضافة المؤنث إِلى المؤنث لا توجب إسقاط العلاقة منه، كقولهِ مخدّةُ هِند ومِسْوَرةُ زَينب وما أَشبه ذلك؟ وحكى الكسائي: أَصبحت ثيابهم خُلْقاناً وخَلَقُهم جُدُداً، فوضع الواحد موضع الجمع الذي هو الخُلقان. ومِلْحفة خُلَيْقٌ: صغَّروه بلا هاء لأَنه صفة والهاء لا تلحق تصغير الصفات، كما قالوا نُصَيف في تصغير امرأَة نَصَف. وأَخْلق الدّهرُ الشيءَ: أَبلاه؛ وكذلك أَخْلَق السائلُ وجهَه، وهو على المثل. وأَخلقَه خَلَقاً: أَعطاه إِياها. وأَخلَق فلان فلاناً: أَعطاه ثوباً خَلقاً. وأَخلقْته ثوباً إِذا كسَوْته ثوباً خلقاً؛ وأَنشد ابن بري شاهداً على أَخْلَق الثوبُ لأَبي الأَسود الدؤلي: نَظَرْتُ إِلى عُنْوانِه فنَبَذْتُه، كنَبذِكَ نعْلاً أَخْلَقَتْ من نِعالِكا وفي حديث أُم خالد: قال لها، صلى الله عليه وسلم: أَبْلي وأَخْلِقِي؛ يروى بالقاف والفاء، فبالقاف من إِخلاق الثوب وتقطيعه من خَلُق الثوبُ وأَخلَقه، والفاء بمعنى العِوَض والبَدَل، قال: وهو الأَشبه. وحكى ابن الأَعرابي: باعَه بيْع الخلَق، ولم يفسره؛ وأَنشد: أَبْلِغْ فَزارةَ أَنِّي قد شَرَيْتُ لها مَجْدَ الحياةِ بسيفي، بَيْعَ ذِي الخَلَقِ والأَخْلَقُ: اللِّين الأَملسُ المُصْمَتُ. والأَخلَق: الأَملس من كل شيء. وهَضْبة خَلْقاء: مُصمتة مَلْساء لا نبات بها. وقول عمر بن الخطاب، رضي الله عنه: ليس الفقير الذي لا مال له إِنما الفقير الأَخْلَقُ الكَسْبِ؛ يعني الأَملس من الحَسنات الذي لم يُقدِّم لآخرته شيئاً يثاب عليه؛ أَراد أَن الفقر الأَكبر إِنما هو فقر الآخرة وأَنّ فقر الدنيا أَهون الفقرين، ومعنى وصف الكسب بذلك أَنه وافر مُنْتظِم لا يقع فيه وَكْسٌ ولا يَتحيَّفُه نَقْص، كقول النبي، صلى الله عليه وسلم: ليس الرَّقُوب الذي لا يَبْقَى له ولد وإِنما الرقوب الذي لم يُقدِّم من ولده شيئاً؛ قال أَبو عبيد: قول عمر، رضي الله عنه، هذا مثَل للرجل الذي لا يُرْزَأُ في ماله، ولا يُصاب بالمصائب، ولا يُنكَب فيُثاب على صبره فيه، فإِذا لم يُصَبْ ولم يُنكب كان فقيراً من الثواب؛ وأَصل هذا أَن يقال للجبل المصمت الذي لا يؤثّر فيه شيء أَخلَقُ. وفي حديث فاطمةَ بنت قيس: وأَما معاوية فرجل أَخلَقُ من المال أَي خِلْوٌ عارٍ، من قولهم حَجر أَخلَقُ أَي أَمْلَسُ مُصْمَت لا يؤثر فيه شيء. وصخرة خَلْقاء إِذا كانت مَلْساء؛ وأَنشد للأَعشى: قد يَتْرُك الدهْرُ في خَلْقاءَ راسيةٍ وَهْياً، ويُنْزِلُ منها الأَعْصَمَ الصَّدَعا فأَراد عمر، رضي الله عنه، أَن الفَقْر الأَكبر إِنما هو فقرُ الآخرة لمن لم يُقدِّم من ماله شيئاً يثاب عليه هنالك. والخَلْق: كل شيء مُمَلَّس. وسهم مُخَلَّق: أَملَسُ مُستوٍ. وجبل أَخلقُ: ليِّن أَملس. وصخرة خَلْقاء بيِّنة الخَلَق: ليس فيها وَصْم ولا كسر؛ قال ابن أَحمر يصف فرساً:بمُقَلِّصٍ دَرْكِ الطَّرِيدةِ، مَتْنُه كصَفا الخَلِيقةِ بالفَضاءِ المُلْبِدِ والخَلِقةُ: السحابةُ المستوية المُخِيلةُ للمطر. وامرأَة خُلَّقٌ وخَلْقاء: مثل الرَّتْقاء لأَنها مُصْمَتة كالصَّفاة الخَلْقاء؛ قال ابن سيده: وهو مَثَل بالهَضْبة الخَلْقاء لأَنها مُصمتة مثلها؛ ومنه حديث عمر بن عبد العزيز: كُتب إِليه في امرأَة خَلْقاء تزوّجها رجل فكتَب إِليه: إِن كانوا علموا بذلك، يعني أولياءها، فأَغْرمْهم صَداقَها لزوجها؛ الخَلْقاء: الرَّتْقاء من الصخْرة الملْساء المُصمتة. والخَلائق: حَمائرُ الماء، وهي صُخور أَربعِ عِظام مُلْس تكون على رأْس الرَّكِيّة يقوم عليها النازعُ والماتِحُ؛ قال الراعي: فَغَادَرْنَ مَرْكُوّاً أَكَسَّ عَشِيّة، لدَى نَزَحٍ رَيَّانَ بادٍ خَلائقُهْ وخَلِق الشيءُ خَلَقاً واخْلَوْلَق: امْلاسَّ ولانَ واستوى، وخَلَقه هو. واخْلَوْلَق السحابُ: استوى وارْتَتقَتْ جوانبه وصارَ خَلِيقاً للمطر كأَنه مُلِّس تمليساً؛ وأَنشد لمُرقِّش: ماذا وُقُوفي على رَبْعٍ عَفا، مُخْلَوْلِقٍ دارسٍ مُسْتَعْجِمِ؟ واخْلَولَق الرَّسْمُ أَي استوى بالأَرض. وسَحابة خَلْقاء وخَلِقة؛ عنه أَيضاً، ولم يُفسر. ونشأَتْ لهم سحابة خَلِقة وخَلِيقةٌ أَي فيها أَثر المطر؛ قال الشاعر: لا رَعَدَتْ رَعْدةٌ ولا بَرَقَتْ، لكنَّها أُنْشِئتْ لنا خَلِقَهْ وقِدْحٌ مُخلَّق: مُستوٍ أَملس مُلَيَّن، وقيل: كلّ ما لُيِّن ومُلِّس، فقد خُلِّق. ويقال: خَلَّقْته مَلَّسته؛ وأَنشد لحميد بن ثور الهِلالي: كأَنَّ حَجاجَيْ عَيْنِها في مُثَلَّمٍ، من الصَّخْرِ، جَوْنٍ خَلَّقَتْه المَوارِدُ الجوهري: والمُخلَّق القِدْح إِذا لُيِّن؛ وقال يصفه: فخَلَّقْتُه حتى إِذا تَمَّ واسْتوَى، كَمُخّةِ ساقٍ أَو كَمَتْنِ إِمامِ، قَرَنْتُ بحَقْوَيْهِ ثَلاثاً، فلم يَزِغْ عن القَصْدِ حتى بُصِّرتْ بدِمامِ والخَلْقاء: السماء لمَلاستها واستِوائها. وخَلْقاء الجَبْهة والمَتْن وخُلَيْقاؤُهما: مُستَواهما وما امْلاسَّ منهما، وهما باطنا الغار الأَعلى أَيضاً، وقيل: هما ما ظهر منه، وقد غلب عليه لفظ التصغير. وخَلْقاء الغار الأَعلى: باطنه. ويقال: سُحِبُوا على خَلْقاواتِ جِباهِهم. والخُلَيْقاءُ من الفرس: حيث لَقِيت جَبهته قَصبة أَنفه من مُسْتدَقِّها، وهي كالعِرْنين من الإِنسان. قال أَبو عبيدة: في وجه الفرس خُلَيْقاوانِ وهما حيث لقِيت جبهتُه قَصبة أَنفه، قال: والخليقان عن يمين الخُلَيْقاء وشمالها يَنْحَدِر إِلى العين، قال: والخُلَيْقاء بين العينين وبعضهم يقول الخَلْقاء. والخَلُوقُ والخِلاقُ: ضَرب من الطيِّب، وقيل: الزَّعْفران؛ أَنشد أَبو بكر: قد عَلِمَتْ، إن لم أَجِدْ مُعِينا، لتَخْلِطَنَّ بالخَلُوقِ طِينا يعني امرأته، يقول: إن لم أَجد من يُعينني على سَقْيِ الإبل قامت فاستقت معي، فوقع الطين على خَلُوق يديها، فاكتفى بالمُسبَّب الذي هو اختلاط الطين بالخلوق عن السبب الذي هو الاستقاء معه؛ وأَنشد اللحياني: ومُنْسَدِلاً كقُرونِ العَرُو سِ تُوسِعُه زَنْبَقاً أَو خِلاقا وقد تَخلَّق وخَلَّقْته: طَلَيْته بالخَلُوق. وخَلَّقَت المرأَة جسمها: طَلته بالخَلوق؛ أنشد اللحياني: يا ليتَ شِعْري عنكِ يا غَلابِ، تَحْمِلُ معْها أَحسنَ الأَرْكابِ، أَصفر قَد خُلِّقَ بالمَلابِ وقد تخلَّقت المرأَة بالخلوق، والخلوقُ: طيب معروف يتخذ من الزعفران وغيره من أَنواع الطيب، وتَغلِب عليه الحمرة والصفرة، وقد ورد تارة بإباحته وتارة بالنهي عنه، والنهي أَكثر وأَثبت، وإنما نهي عنه لأنه من طيب النساء، وهن أَكثر استعمالاً له منهم؛ قال ابن الأثير: والظاهر أن أحاديث النهي ناسخة. والخُلُق: المُرُوءَة. ويقال: فلان مَخْلَقةٌ للخير كقولك مَجْدَرةٌ ومَحْراةٌ ومَقْمَنةٌ. وفلان خَلِيق لكذا أي جدير به. وأَنت خَليق بذلك أَي جدير. وقد خَلُق لذلك، بالضم: كأَنه ممن يُقدَّر فيه ذاك وتُرى فيه مَخايِلهُ. وهذا الأمر مخْلَقة لك أي مَجْدَرة، وإنه مَخلقة من ذلك، وكذلك الاثنان والجمع والمؤنث. وإنه لخَلِيق أَن يَفعل ذلك، وبأَن يفعل ذلك، ولأن يفعل ذلك، ومِن أَن يفعل ذلك، وكذلك إنه لمَخلَقة، يقال بهذه الحروف كلها؛ كلُّ هذه عن اللحياني. وحكي عن الكسائي: إنَّ أَخْلَقَ بك أن تفعل ذلك، قال: أَرادوا إنَّ أَخلق الأشياء بك أن تفعل ذلك. قال: والعرب تقول يا خليقُ بذلك فترفع، ويا خليقَ بذلك فتنصب؛ قال ابن سيده: ولا أَعرف وجه ذلك. وهو خَلِيقٌ له أَي شبيه. وما أَخْلَقَه أَي ما أشبهه. ويقال: إنه لخليق أي حَرِيٌّ؛ يقال ذلك للشيء الذي قد قَرُب أن يقع وصح عند من سمع بوقوعه كونُه وتحقيقه. ويقال: أَخْلِقْ به، وأَجْدِرْ به، وأَعْسِ به، وأَحْرِ به، وأَقْمِنْ به، وأَحْجِ به؛ كلُّ ذلك معناه واحد. واشتقاق خَلِيق وما أَخْلَقه من الخَلاقة، وهي التَّمْرينُ؛ من ذلك أن تقول للذي قد أَلِفَ شيئاً صار ذلك له خُلُقاً أي مَرَنَ عليه، ومن ذلك الخُلُق الحسَن. والخُلوقة: المَلاسةُ، وأَمّا جَدِير فمأْخوذ من الإحاطة بالشيء ولذلك سمِّي الحائط جِداراً. وأَجدرَ ثَمَرُ الشجرة إذا بدت تَمرتُه وأَدَّى ما في طِباعه. والحِجا: العقل وهو أَصل الطبع. وأَخْلَق إخْلاقاً بمعنى واحد؛ وأَما قول ذي الرمة: ومُخْتَلَقٌ للمُلْك أَبيضُ فَدْغَمٌ، أَشَمُّ أَيَجُّ العينِ كالقَمر البَدْرِ فإنما عنى به أَنه خُلِق خِلْقةً تصلحُ للمُلك. واخلَوْ لَقَت السماءُ أَن تمطرُ أَي قارَبتْ وشابهَت، واخْلَوْ لَق أَن تَمطُر على أَن الفِعل لان (* قوله: على أَن الفعل لان، هكذا في الأصل ولعل في الكلام سقطاً).؛ حكاه سيبويه. واخْلَوْلَق السحاب أَي استوى؛ ويقال: صار خَلِيقاً للمطر. وفي حديث صفة السحاب: واخْلَوْلَق بعد تَفرُّقٍ أَي اجتمع وتهيَّأ للمطر. وفي خُطبة ابن الزبير. إن الموتَ قد تَغَشَّاكم سحابُه، وأَحْدَق بكم رَبابُه، واخْلوْلَقَ بعد تَفرُّق؛ وهذا البناء للمبالغة وهو افْعَوْعَل كاغْدَوْدَنَ واغْشَوْشَبَ. والخَلاقُ: الحَظُّ والنَّصِيب من الخير والصلاح. يقال: لا خَلاق له في الآخرة. ورجل لا خلاق له أَي لا رَغْبة له في الخير ولا في الآخرة ولا صَلاح في الدين. وقال المفسرون في قوله تعالى: وما لَه في الآخرة من خَلاق؛ الخلاق: النصيب من الخير. وقال ابن الأَعرابي: لا خلاق لهم لا نصيب لهم في الخير، قال: والخَلاق الدين؛ قال ابن بري: الخلاق النصيب المُوفَّر؛ وأَنشد لحسان بن ثابت: فَمَنْ يَكُ منهم ذا خَلاق، فإنَّه سَيَمْنَعُه من ظُلْمِه ما تَوَكَّدا وفي الحديث: ليس لهم في الآخرة من خلال؛ الخَلاق، بالفتح: الحظ والنصيب. وفي حديث أُبَيّ: إنما تأْكل منه بخَلاقك أَي بحظّك ونصيبك من الدين؛ قال له ذلك في طعام من أَقرأَه القرآن.
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR845 harf* خ ل ق * * الخَلْقُ * التقدير يقال خلق الأديم إذا قدره قبل القطع وبابه نصر و * الخَلِيقةُ * الطبيعة والجمع * الخَلاَئِقُ * و * الخَلِيقةُ * أيضا الخلائق يقال هم خليقة الله وهم خلق الله وهو في الأصل مصدر و * الخِلْقةُ * الفطرة وفلان * خَلِيقٌ * بكذا أي جدير به ومضغة * مُخَلَّقَةٌ * تامة الخلق و * خَلَقَ * الإفك من باب نصر و * اخْتَلَقَهُ * و * تَخَلَّقَهُ * افتراه ومنه قوله تعالى ﴿وتخلقون إفكا﴾
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR16.449 harfالخلق فى كلام العرب على وجهين: الإنشاء على مثال أبدعه، والآخر: التقدير. وكل شيء خلقه الله فهو مبتدئه على غير مثال سبق إليه: ألا له الخلق والأمر و فتبارك الله أحسن الخالقين قال ابن الأنباري: معناه أحسن المقدرين، وقوله تعالى: وتخلقون إفكا أي: تقدرون كذبا، وقوله تعالى: أنى أخلق لكم من الطين خلقه: تقديره، ولم يرد أنه يحدث معدوما.
والخالق في صفاته تعالى وعز: المبدع للشيء، المخترع على غير
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR31.813 harfخَلْقٌ
1 خَلْقٌ خلق خلقة signifies The act of measuring; or determining the measure, proportion, or the like, of a thing; and the making a thing by measure, or according to the measure of another thing; or proportioning a thing to another thing; syn. تَقْدِيرٌ: (S, Msb, K, TA, and Bd in ii. 19:) this is the primary meaning. (Msb, TA, and Bd ubi suprà.) You say, خَلَقَ الأَدِيمِ, (S, Msb, K,) aor.
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR2.187 harfخَلَقَ
خَلَقَ U ( n. ac. خَلْق 1 , خَلْقَة 1t ),
a. Created, formed, originated.
b. Measured, proportioned.
c. Forged, made up ( lie ).
d. Smoothed, polished.
خَلِقَ
خَلِقَ A ( n. ac. خَلَق 4 ), خَلُقَ U ( n. ac. خَلَاْق 22 , خُلُوْقَة 27t )
a. Was, became old, worn. -
b. Was smooth, even.
خَلَّقَ
خَلَّقَ II ,
a. Smoothed, polished.
b. Perfumed.
خَاْلَقَ
خَاْلَقَ III ,
a.
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR90.304 harfخلق
خَلَقَ - يَخْلُقُ - خَلْقٌ - خَالِق - خَالِقِيْن - خَلاَّق - خُلُق - خَلاق - اخْتَلَقَ - يَخْتَلِقُ - اخْتِلاق
خَلَقَ - يَخْلُقُ + كائن + شيئاً أو أمراً: يصنع شيئاً جديداً مبتدعاً من شيء سابق: يخترع ويصَمَّمَ بناء شيء أو آلة ويشرف على صنعها: يضع التصاميم والقياسات والتصور لصنع شيء جديد على غير مثال سابق، ويشرف على تحقيقه وإنجازه: يؤثر
Sîgalar(76)
- خَلَقَYarattı(فَعَلَ)×58
- خَلَقْنَاYarattık(فَعَلْنَا)×21
- خَلَقَكُمْSizi yarattı(فَعَلَكُمْ)×16
- يَخْلُقُYaratır(يَفْعُلُ)×11
- الْخَلْقَYaratmak(الْفَعْلَ)×8
- خَلَقْنَاكُمْSizi yarattık(فَعَلْنَاكُمْ)×8
- خَلْقًاYaratmak(فَعْلًا)×7
- خَلْقٍYaratmak(فَعْلٍ)×7
- خَلْقِYaratmak(فَعْلِ)×5
- وَخَلَقَVe yarattı+1 anlam(وَفَعَلَ)×5
Mücavir kökler170 mücavir (471 toplam)
- سمو
62 ortak ayet · “Sem” hayvanın sırtı, “ard” da hayvanın karnıdır
- أرض
64 ortak ayet · Hayvanların sırtına sema, alt tarafına ard denir
- طين
10 ortak ayet · Döllenmiş yumurta
- نطف
9 ortak ayet · Duvarda aşağı doğru akan sıvı damlasıdır
- جدد
8 ortak ayet · Cedid geniş yol demektir
- بدأ
9 ortak ayet · Badiye çöl demektir
- شيأ
41 ortak ayet · Şey
- أنس
33 ortak ayet · Ok tan yayın iç tarafna üns, dış tarafına vahş denemektedir
- سدس
7 ortak ayet · سندس Hint kumaşıdır
- علق
5 ortak ayet · Sülük demektir
- زوج
14 ortak ayet · İlik ve düğme çiftinin her biridir
- صلصل
4 ortak ayet · “Silsile” zincir demektir
Geçtiği ayetler(218)
هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَوَاتٍ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
YarattıYerde ne varsa hepsini sizin için yaratan, sonra göğe yönelip onları yedi gök halinde düzenleyen O’dur. O, her şeyi bilendir.
… ثَلَاثَةَ قُرُوءٍ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللَّهُ فِي أَرْحَامِهِنَّ إِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ …
YarattıBoşanmış kadınlar; kendi kendilerine, üç adt ve temizlenme müddeti beklerler. Eğer onlar, Allah’a ve ahiret gününe inanıyorlarsa, Allah’ın kendi rahimlerinde yarattığını gizlemeleri onlara helal olmaz. Eğer barışmak isterlerse; kocaları onları geri almaya daha layıktırlar. Erkeklerin kadınların üzerinde hakları olduğu, gibi, kadınların da onlar üzerinde hakları vardır. Erkekler onların üzerinde bir dereceye sahiptirler. Allah Aziz’dir, Hakim’dir.
… قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ وَلِلَّهِ مُلْكُ …
YarattıYahudiler ve hristiyanlar dediler ki: Biz; Allah’ın oğulları ve sevgilileriyiz. De ki: Öyleyse günahınızdan dolayı size neden azab ediyor? Hayır, siz O’nun yarattığı insanlarsınız. Dilediğini bağışlar, dilediğine azab eder. Göklerin, yerin ve ikisi arasındakilerin mülkü Allah’ındır. Dönüş de O’nadır.
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ ثُمَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ
YarattıHamd; gökleri ve yeri yaratan, karanlıkları ve aydınlığı vareden Allah’a mahsustur. Sonra da kafirler bunları rabblarına denk tutuyorlar.
وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَيَوْمَ يَقُولُ كُنْ فَيَكُونُ قَوْلُهُ …
YarattıO’dur, gökleri ve yeri hak ile yaratan. O’nun; ol, dediği gün; hemen olur. O’nun sözü haktır. Sur’a üfleneceği gün de mülk O’nundur. Görülmeyeni de, görüleni de bilir. Ve O; Hakim’dir, Habir’dir.
إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى …
YarattıMuhakkak ki sizin Rabbınız; gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra Arş’a hükmeden Allah’tır. Gündüzü; durmadan kovalayan gece ile bürür. Güneş, ay ve yıldızlar O’nun emri ile müsahhar kılmışlardır. Bilin ki; yaratma da, emir de O’nundur. Alemlerin Rabbı olan Allah’ın şanı ne yücedir.
أَوَلَمْ يَنْظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ وَأَنْ عَسَى أَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ
YarattıOnlar; göklerin melekutuna, Allah’ın yarattığı herhangi bir şeye ve ecellerinin yaklaşmış olması ihtimaline hiç bakmazlar mı? Bundan sonra artık hangi söze inanacaklar?
… اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِي كِتَابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ …
YarattıDoğrusu ayların sayısı; gökleri ve yeri yarattığı günden beri Allah’ın kitabında oniki aydır. Bunlardan dördü haram olanlardır. İşte doğru din budur. O halde bunlardan nefislerinize zulmetmeyin. Müşrikler sizinle nasıl toplu olarak savaşıyorlarsa, siz de onlarla tolu olarak savaşın. Ve bilin ki; muhakkak Allah, müttakilerle beraberdir.
إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى …
YarattıDoğrusu sizin Rabbınız, gökleri ve yeri altı günde yaratıp sonra Arş’a hükmeden Allah’tır. İşi düzenler. İzni olmadıktan sonra kimse şefaat edemez. İşte Rabbınız Allah budur. O’na kulluk edin. Öğüt dinlemez misiniz?
… نُورًا وَقَدَّرَهُ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ مَا خَلَقَ اللَّهُ ذَلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
YarattıGüneşi ziya ayı nur yapan, yılların sayısını ve hesabı bilmeniz için aya konak yerleri düzenleyen O’dur. Allah, bunları ancak hak ile yaratmıştır. Bilen insanlar için ayetlerini uzun uzadıya açıklar.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | خلق |
| Yapı | Üçlü kök |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | فطر, برا, جعل, بدع, صنع |
| Zıt Kök | عدم |
| Çekirdek Özet 1 | Bir nesneyi veya deriyi kesip biçmeden önce ölçüp biçmek, takdir etmek ve pürüzsüzce düzleştirmek |
| Çekirdek Özet 2 | Varlığı kör tesadüften uzak, belirli bir ölçü, hikmet, gaye ve nispet üzere varlık alanına çıkarmak |
| Çekirdek Özet 3 | İlahi iradenin belirlediği kader (ölçü ve plan) doğrultusunda varlığın maddi ve manevi formunu inşa etmesi |
| Kritik Hata Riski | Kökü yalnızca sıfırdan ve yoktan var etme eylemine daraltıp kökteki ölçme, biçme, tasarlama ve mahiyet verme boyutunu göz ardı etmek |
Biliteral analiz
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| خ | Çit veya duvarın (ح) ses yoğunlaşmasıyla türetilmiş hali; ayrım, geçiş eşiği ve içe nüfuz eden sınır (türetme imge) | Ham maddenin sınırlarını tayin etme, onu diğer unsurlardan ayırıp şekil verilecek alanı belirleme hareketini kurar. |
| ل | Çoban değneği, üvendire; yöneltme, öğretme, sevk ve bağlama | Malzemenin başıboş bırakılmayıp belirli bir amaca, doğrultuya ve hedefe doğru yönlendirilmesini ifade eder. |
| ق | Ufuktaki güneş veya iğne deliği; dönme, toplanma, kesin sınır ve odak | Biçimlendirilen şeyin belirli bir ölçüye oturtulmasını, fazlalıkların giderilerek son sınıra ve pürüzsüz bir bütüne ulaştırılmasını sağlar. |
| خلق | Ham maddeden pürüzsüz ve planlı bir bütün oluşturma hareketi | Ham bir nesnenin sınırlarını çizip amaca uygun şekilde yönlendirerek kesin bir ölçü ve uyumla yetkin bir yapıya kavuşturulması hareketidir. |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Dericilik ve marangozlukta ustanın deriyi veya kütüğü kesmeden önce tam ölçüsünü alması, zihninde biçmesi (خَلَقْتُ الأَدِيمَ: Deriyi keseceğim kalıba göre ölçtüm); ayrıca bir kayanın pürüzsüz ve dümdüz olması (صخرة خلقاء). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Züheyr b. Ebî Sülmâ meşhur beytinde kökün takdir ve icra arasındaki farkını şöyle dile getirir: ولأَنْتَ تَفْرِي ما خَلَقْتَ وبَعْضُ القَوْمِ يَخْلُقُ ثُمَّ لا يَفْرِي (Sen tasarlayıp ölçtüğün şeyi kesip biçersin; oysa insanların bir kısmı tasarlar ama gereğini kesip ortaya koyamaz). |
| Erken Arapça kullanım | Yıpranıp yüzeyi pürüzsüzleşmiş ve eskimiş kumaşlar için (ثوب خلق), kişinin fıtri karakteri ve doğuştan biçilmiş huyu için (الخُلُق) ve her insana düşen belirlenmiş pay için (الخَلاق) kullanılmıştır. |
Kaynak Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, Dīvānu Zuheyr b. Ebî Sülmâ.
Sami etimolojik katman
Arapça خلق kökü, Güney ve Orta Sami dil grubunda ağırlıklı olarak pürüzsüzlük, kayganlık, düzleme ve buradan hareketle ölçüp biçme anlam örgüsünü temsil eder. İbranicede yer alan חלק (ḥ-l-q) kökü birincil olarak düz ve pürüzsüz olmak, kayganlaşmak; ikincil olarak ise bir bütünü ölçerek paylara ayırmak, miras veya pay bölüştürmek anlamlarını taşır. Süryanicede ܚܠܩ (ḥ-l-q) kökü pay etmek, hisse belirlemek ve nasip manasına uzanır. Arapçada ise pürüzsüzleştirme ve düzeltme (ملاسة) somut tabanından hareketle ustanın deriyi pürüzsüz bir eşyaya dönüştürmek üzere tam ölçmesi (تقدير) çizgisine sıçramış; nihayetinde varlığın ham maddeden gaye ve nizama göre biçimlendirilmesi ve yaratılması manasında semantik zirvesine ulaşmıştır.
Güven Kesin
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Payne Smith, Maqāyīs al-Lugha.
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Pürüzsüz kılma ve ölçüp biçme (ملاسة ve تقدير) | Nesnenin fazlalıklarını atıp ölçüye oturtulması anlamından, zihinde tasarlayıp yoktan veya maddeden uygun biçimde varedilişine uzanır. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice חלק (ḥālaq: pürüzsüz olmak, pay etmek), Süryanice ܚܠܩ (pay, hisse) | Fonetik denklik ve pay ayırma, ölçme, pürüzsüzleştirme çekirdeği tam bir mutabakat sergiler. | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik dil ailesinde düzleme ve ayırma kökleri | Doğu Çadik ve Berberice kollarında düz, çıplak veya kaygan yüzeyleri ifade eden ikili çekirdeklerle morfolojik yakınlıklar ileri sürülmüştür. | Muhtemel |
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Gesenius, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| خلق | Anlamlı | Ölçmek, pürüzsüzleştirmek, yaratmak | Deriyi biçmek, varlığa tam ölçü ve suret vermek | Hedef kök; Kur'an'da 261 kez geçer. |
| خقل | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Arapçada mühmel (kullanılmayan) kombinasyondur. |
| لخق | Anlamlı | Göz kapağının genişlemesi, yapışkan çamur | Çamurun veya sıvının aşırı gevşek ve biçimsiz olması hali | Hedef kökün biçim verme anlamına zıt olarak biçimsizlik taşır; Kur'an'da geçmez. |
| لقخ | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Arap dilinde kullanılmamış kombinasyondur. |
| قخل | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Mühmel kombinasyondur. |
| قلخ | Anlamlı | Sert ses çıkarmak, köpürmek | Devenin kükremesi, sesin kabarması ve boğazdan çıkması | Hedef kökle doğrudan anlam bağı yoktur; Kur'an'da geçmez. |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| خلق | Merkez | Ölçü ve tasarıya dayalı var etme | Nesneyi belirli bir takdir, gaye, nizam ve ölçüye göre şekillendirip meydana getirmek. | Varlığın bizzat yapısını, fıtratını ve ölçüsünü kurma ameliyesidir. |
| فطر | Komşu | Yarıp çıkarma, ilk başlangıç | Yokluğu veya mevcut yapıyı ilk defa yararak açığa çıkarma nüansı taşır. | خلق kökündeki ölçüp biçme ve pürüzsüz nizamdan ziyade tohumun çatlaması gibi ilksel fışkırmaya odaklanır. |
| برا | Komşu | Pürüz ve kusurlardan arındırarak var etme | Nesneyi eksiklikten, ayıptan ve uyumsuzluktan uzaklaştırarak varlık sahasına koyma vurgusudur. | خلق tasarım ve ölçmeyi, برا ise tasarımın kusursuzca hayata geçirilip ayrıştırılmasını ifade eder. |
| جعل | Komşu | Bir şeyi başka bir duruma dönüştürme, kılma | Önceden var olan bir şeyi bir işlev, vasıf veya ilişki konumuna yerleştirmektir. | خلق özsel varoluşu ve bünyeyi inşa ederken, جعل işlevsel kılmayı belirtir. |
| بدع | Komşu | Örneksiz ve emsalsiz ortaya koyma | Geçmişte hiçbir örneği, kalıbı ve maddesi bulunmaksızın ilkin var etmektir. | خلق kökünde maddeden veya ölçüden inşa anlamı bulunurken بدع mutlak modelsizliği vurgular. |
| صنع | Komşu | Maharet ve incelikle imal etme | Belli bir bilgi, hüner ve emek sarfıyla parça ve ham maddeleri işleme yönüdür. | صنع ameli hüneri, خلق ise kökensel takdiri ve varoluşsal tasarımı öne çıkarır. |
| عدم | Zıt | Yokluk, bulunmayış, yitirme | Varlığın, ölçünün, nizamın ve suretin tamamen mevcut olmaması durumudur. | خلق kökünün varlık, şekil ve mahiyet kazandırma hareketinin ontolojik zıddıdır. |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | خلق | Ölçerek, takdir ederek var etme | Maddeli veya maddesiz, plan ve intizama göre varlık kazandırma fiilidir. | Kesin |
| Latince | Creare, formare, ordinare | Meydana getirmek, biçimlendirmek, düzene koymak | Creare var etmeyi, formare biçim vermeyi içerir; kökteki zihinsel ölçüp biçme nüansını karşılamak için ordinare gerekir. | Güçlü |
| İngilizce | To create, to fashion, to proportion | Yaratmak, biçimlendirmek, oranlamak | Modern dildeki create yoktan var etmeye sıkışabilir; fashion ve proportion kelimeleri kökün takdir ve tesviye yönünü tamamlar. | Kesin |
| Almanca | Schöpfen, gestalten, bilden | Meydana getirmek, şekil vermek, inşa etmek | Gestalten ve bilden kökteki ham maddeden ölçülü suret çıkarma ameliyesini güçlü biçimde yansıtır. | Güçlü |
| Fransızca | Créer, façonner, agencer | Yaratmak, yoğurup biçimlendirmek, tertip etmek | Façonner ustanın deriyi işlemesi gibi somut bir zanaatı ve ölçüyü korurken agencer nizamı verir. | Güçlü |
Kaynak Lewis & Short Latin Dictionary, Oxford English Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| خَلَقَ / خَلَقْنَا | İlk defa ve hikmetle var etme, icat | Göklerin, yerin ve evrenin var edilişini anlatan kozmolojik ayetler (En'âm 6:1, Enbiyâ 21:33). |
| خَلَقَ الإِنسَانَ | Belirli bir ham maddeden dönüştürerek aşamalı inşa | İnsanın çamurdan, meniden, aşılanmış yumurtadan şekillendirilmesi bağlamı (Mü'minûn 23:12-14, Nahl 16:4). |
| خَلْق | Yaratılış biçimi, tabiat ve anatomik yapı | Varlıkların bünyesi, sureti, fıtratı ve hilkati (Âl-i İmrân 3:191, Nûr 24:45). |
| تَخْلُقُونَ إِفْكًا | Zihinde asılsız şey uydurma, kurgulama, yalan tasarlama | Putperestlerin putları tanrılaştırması veya asılsız iftira kurgulaması bağlamı (Ankebût 29:17, Şûrâ 26:137 [kıraat]). |
| خَلاق | Ahiretteki ölçülmüş nasip, ilahi lütuftan pay | İnkârcıların veya dünyayı tercih edenlerin manevi paydan mahrumiyeti (Bakara 2:200, Âl-i İmrân 3:77). |
| خُلُق | Doğuştan veya sonradan kazanılan ahlak, karakter kalıbı | Peygamberin yüce ahlakı ve insanın yerleşik ruhi tabiatı bağlamı (Kalem 68:4). |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | İlahi sıfatlar ve fiiller (halk-hâlik) | Halk fiili ile mahluk arasındaki ayrım; Kur'an'ın mahluk olup olmadığı (halku'l-Kur'ân) ve kulun fiillerinin yaratılması meselesi. | Varlığı yokluktan varlığa çıkaran tek ve mutlak kudret fiili; kader ve takdir ile kaza arasındaki ilişki. |
| Fıkıh | Hilkat ve yaratılışı değiştirme yasağı | Estetik müdahaleler, dövme, fıtratı bozma yasakları (tağyîru halkillâh) ve organ nakli tartışmaları. | Allah'ın koyduğu fıtri yapının, anatomik bütünlüğün ve biyolojik normun korunması. |
| Tefsir | Hâlik, Bâri' ve Musavvir isimlerinin sıralanışı | Ayetlerdeki tertibin yaratılış safhalarını (takdir, icat ve tasvir) göstermesi. | Kökün kökenindeki ölçme ve planlama (takdir) boyutunun tefsirlerde ontolojik temel olarak belirmesi. |
| Hadis | Ahlak ve insanın yaratılış seciyesi | Hz. Peygamber'in duası ve ahlaki mükemmelliği; yaratılışın güzelliği ile ahlakın güzelliği arasındaki paralellik. | Hilkat (bedeni yapı) ile huluk (ruhi karakter) arasındaki bütünsel uyum. |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Tevhid ve kulluk ekseni | Mutlak Hâlikiyet | İbadetin yalnızca var edici ve takdir edici güce hasredilmesi | İbadet ve itaatin yegâne meşru gerekçesi, varlığın nizamını ve ölçüsünü bizzat O'nun koymuş olmasıdır. | Kesin |
| İlmi | Kozmoloji ve doğa yasaları | Kozmik Ölçü (Kader) | Evrendeki matematiksel, fiziksel ve biyolojik yasaların keşfi | Varlığın rastgele değil, ölçülüp biçilerek (halk) kurulması doğa bilimlerinin yasa keşfetmesini mümkün kılar. | Kesin |
| Siyasi | Egemenlik ve meşruiyet | Mülkiyet ve Yargı İlkesi | Yasama ve hüküm yetkisini yaratılış nizamına tabi kılma | Yaratmak (halk) kime aitse emretmek (emir) de O'na aittir ilkesiyle beşeri tiranlığı sınırlandırır. | Güçlü |
| İktisadi | Mülkiyet, emek ve dönüşüm | Nasip ve Ham Maddeyi İşleme | Doğal kaynakları ölçülü şekilde faydaya dönüştürme ve helal pay (halâk) | İnsan yoktan var edemez; ancak Allah'ın yarattığı ham maddeyi ölçüp biçerek (tasarım ve zanaat) katma değer üretir. | Güçlü |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Fonksiyonel optimizasyon ve form kısıtları (Diferansiyel geometri ve morfojenez) | Ham bir uzayın veya kütlenin rastgele değil, belirli sınır koşulları, minimum enerji ilkeleri ve diferansiyel kısıtlar altında pürüzsüz, kararlı bir forma kavuşturulması süreciyle tam bir yapısal eşleşme gösterir. | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Kurumsal tasarım ve normatif fıtrat inşası (Hukuk sosyolojisi) | Bir toplumun başıboş eylemlerinin anayasal ve ahlaki normlarla ölçülüp biçilerek (takdir), çatışmasız ve pürüzsüz (mülâse) bir kurumsal nizam haline getirilmesi hareketidir. | Güçlü |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | خلق kökünü yalnızca zamansal bir başlangıç noktasında gerçekleşen yoktan var etme (creatio ex nihilo) ameline indirgemek; kökün ihtiva ettiği ölçme, biçme, aşamalı dönüştürme ve fıtri karakter verme anlamlarını dışarıda bırakmak. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kur'an'da kök, hem göklerin emsalsiz takdirini, hem insanın anne karnında evre evre biçimlendirilmesini, hem çamurdan kuş heykeli yapılmasını, hem zihinde tasarlanan yalanı, hem de insanın ahlaki seciyesini kapsayan geniş bir takdir ve form kazandırma matrisidir. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Evrendeki ve insandaki yasallık, kader, tasarım, biyolojik tekamül ve ahlaki gelişim süreçleri koparılır; Allah'ın yaratması sadece geçmişte olup bitmiş mekanik bir başlangıç gibi algılanarak deizme kapı aralanır. |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın omurgasını oluşturan tevhid, kader ve haşir akidelerinin ortak zeminidir; Allah'ın evrenle, insanla ve yasalarla kurduğu ilişkinin tesadüfe yer bırakmayan ilahi bir ölçü ve planlama (takdir) eseri olduğunu gösterir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Kozmolojik delillendirme ayetlerinde (En'âm 6:1, Furkân 25:2), insanın biyolojik yaratılış merhalelerini bildiren ayetlerde (Mü'minûn 23:12-14, Hac 22:5), yeniden dirilişi ispatlayan haşir pasajlarında (Yâsîn 36:78-81) ve ahlak-fıtrat bağlamlarında (Kalem 68:4). |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Evrenin amaçsız ve sahipsiz bir tesadüfler zinciri olduğu iddiasını çürüttüğü gibi; yaratılışı sadece fiziksel bir madde fırlatması sayıp, yaratılışın ardındaki ahlaki, fıtri ve gaye temelli ilahi nizamı görmezden gelen mekanist bakışı tashih eder. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamBir ham maddenin (özellikle deri veya taşın) fazlalıklarından arındırılarak, pürüzsüzleştirilip tam bir amaca göre ölçülüp biçilmesi ve kesim kalıbının hazırlanmasıdır.
- Soyut anlamBelirsiz veya ham olan bir varlık potansiyelinin ilahi ilim ve irade kısıtları altında belirli bir nizam, gaye, ölçü ve hikmete tabi tutularak varlık mertebesine çıkarılmasıdır.
- Sistematik karşılıkTakdir (kader/planlama), tesviye (düzeltme/dengeleme) ve tasvir (suret/hüviyet verme) bileşenlerinin tek bir failde toplanarak kaza halinde fiili gerçekliğe dökülmesidir.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde ham madde veya varlık potansiyelleri uzayını, ilahi ilimdeki amaçsal ölçü ve takdir (kader) parametrelerini temsil eder. yaratma (halk) operatörüdür. haritalaması, ham potansiyelden belirlenen ilahi ölçüye en uygun ve pürüzsüz formu minimize edilmiş sapma kısıtıyla varlık manifolduna dönüştüren biçimlendirme sürecini modeller. Varlık, rasgele bir saçılma değil; belirlenmiş amaç fonksiyonuna göre optimize edilmiş nihai bir nizamdır.