خلق
خ - ل - ق
KÖK- 261 geçiş
- 218 ayet
- 76 sîga
- 13 sözlük
Halk: Halk, deri veya bez parçası demektir. Mastar olarak elbise biçmek veya çamurdan bir şey yapmak demektir. ”Rabvet”te tedrici oluşum vardır. “Hilkat”te ise birden oluş vardır. Allah hem haliktir hem de rabdır. Kaderde her şeyi planlamış ve ona göre zaman içinde gelişmeye bırakmıştır. Buna da kaza denir. İlk yarattığı canlıda kıyamete kadar gelecek bütün canlıların bütün özellikleri ilk canlının geninde vardı. Bu kaderdir. Şimdi gerçekleşenler ise kazadır. İlk defa zaman ve mekan içinde öyle atomları yarattı ki, o atomlarda da kainatın oluşması ile ilgili bütün özelikler vardı. O kaderdi. İşte biz o kaderdeki hayır ve şerr müsait oluşları hayra çevirmek için felakın yani bölerek çoğaltanın kanunlarına ve nizamına sığınıyoruz.devamı ›
Notlarım
Sözlükler(13)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Halk: Halk, deri veya bez parçası demektir. Mastar olarak elbise biçmek veya çamurdan bir şey yapmak demektir. ”Rabvet”te tedrici oluşum vardır. “Hilkat”te ise birden oluş vardır. Allah hem haliktir hem de rabdır. Kaderde her şeyi planlamış ve ona göre zaman içinde gelişmeye bırakmıştır. Buna da kaza denir. İlk yarattığı canlıda kıyamete kadar gelecek bütün canlıların bütün özellikleri ilk canlının geninde vardı. Bu kaderdir. Şimdi gerçekleşenler ise kazadır. İlk defa zaman ve mekan içinde öyle atomları yarattı ki, o atomlarda da kainatın oluşması ile ilgili bütün özelikler vardı. O kaderdi. İşte biz o kaderdeki hayır ve şerr müsait oluşları hayra çevirmek için felakın yani bölerek çoğaltanın kanunlarına ve nizamına sığınıyoruz.
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR1.665 harfباب الخاء والقاف واللام معهما
خ ل ق، ق ل خ، ل خ ق مستعملة فقط
خلق:
الخَليقةُ: الخُلُق، والخَليقةُ: الطيبعة. والجميع: الخلائقُ، والخلائقُ: نقر في الصفا. والخليقة: الخَلْقُ والخالق: الصانع ، وخَلَقْتُ الأديم: قدرته.
وإن هذا لَمَخْلَقَةٌ للخير، أي: جدير به، وقد خَلُقَ لهذا الأمر فهو خليق له، أي: جدير به.
وإنه لَخَليقَّ لذاك، أي: شبيه، وما أخْلَقَهُ، أي: ما أشبهه.
وامرأة خَليقةٌ: ذات جسمٍ وخَلْقٍ،
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR2.369 harfالخَلْقُ: التقديرُ. يقال: خَلَقْتُ الأديمَ، إذا قَدَّرْتَهُ قبل القطع. ومنه قول زهير:
ولأَنْتَ تَفْري ما خَلَقْتَ وَبَعْضُ القومِ يَخْلُقُ ثم لا يَفْري
وقال الحجاج: ما خَلَقْتُ إلاّ فَرَيْتُ، ولا وعدتُ إلاّ وفيتُ. والخَليقَةُ: الطبيعةُ، والجمع الخلائِقُ. قال لبيد:
فاقْنَعْ بما قَسَمَ المَليكُ فإنَّماقَسَمَ الخَلائِقَ بيننا عَلاَّمُها
والخَليقَةُ: الخَلْقُ. والجمع الخَلائِقُ. يقال: هم
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR7.337 harfخ ق ل
خلق ، قلخ ، لخق
استعمل من وجوهه : خلق ، قلخ ، لخق .
خلق : قال اللَّيْثُ : الْخَلِيقَةُ : الْخُلُقُ ،
وجَمْعُها : الْخَلائِقُ .
أبُو عُبَيْد ، عن أَبِي زَيْدٍ : إنه لكريم الطبيعة
والْخَلِيقَة والسَّلِيقَة : بمعنى واحد .
قلتُ : ورأيتُ بِذُرْوَةِ الصَّمَّان قِلاَتاً تمسك
ماء السحاب في صَفَاةٍ خَلَقها الله فيها ،
تسمِّيها العرب الخَلائِقَ ، الواحدة خَلِيقَةٌ
ورأيت بالْخَلْصَاء من جبال
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR13.745 harf(باب الخاء واللام وما يثلثهما)
(خلم) الخاء واللام والميم أصلٌ واحد يدل على الإلْفِ والمُلازَمة. فالخِلْم: كِناس الظّبى، ثمَّ اشتقَّ منه الخِلْم، وهو الخِدْن. والأصل واحد.
(خلو) الخاء واللام والحرف المعتل أصلٌ واحد يدلُّ على تعرِّي الشَّيء من الشيء. يقال هو خِلْوٌ من كذا، إذا كان عِرْواً منه. وخَلَتِ الدار وغيرُها تخلُو. والخَلِيّ: الخالي من الغَمّ. وامرأةٌ خَلِيَّة: كنايةٌ عن الطَّلاق،
(باب الخاء واللام وما يثلثهما) (خلم) الخاء واللام والميم أصلٌ واحد يدل على الإلْفِ والمُلازَمة. فالخِلْم: كِناس الظّبى، ثمَّ اشتقَّ منه الخِلْم، وهو الخِدْن. والأصل واحد. (خلو) الخاء واللام والحرف المعتل أصلٌ واحد يدلُّ على تعرِّي الشَّيء من الشيء. يقال هو خِلْوٌ من كذا، إذا كان عِرْواً منه. وخَلَتِ الدار وغيرُها تخلُو. والخَلِيّ: الخالي من الغَمّ. وامرأةٌ خَلِيَّة: كنايةٌ عن الطَّلاق، لأنّها إذا طُلّقت فقد خَلَتْ عن بعلها. ويقال خلا لِيَ الشّيءُ وأخلى. قال: أعاذلَََُ هل يأتِي القَبَائلَ حظُّها *** مِن الموتِ أم أخْلَى لنا الموتُ وَحْدَنا([1]) والخَلِيّة: الناقة تُعطَف على غير ولدِها، لأنّها كأنّها خَلَتْ من ولدها الأول. والقرون الخالية: الموَاضِي. والمكان الخَلاء: الذي لا شيءَ به. ويقال ما في الدار أحدٌ خلا زَيْدٍ وزيداً، أي دَع ذِكرَ زيدٍ، اخْلُ من ذكر زيد. ويقال: افعَلْ ذاكَ وخَلاَك ذَمٌّ، أي عَدَاك وخلَوْت منه وخلا منك. ومما شذَّ عن الباب الخَلِيَّة: السفينة، وبيت النَّحل. والخَلا: الحشيش. وربَّما عبَّرُوا عن الشيء الذي يخلُو من حافِظِه بالخَلاة، فيقولون: هو خَلاَةٌ لكذا([2])، أي هو مِمَّن يُطْمَع فيه ولا حافِظَ له. وهو من الباب الأوّل. وقال قوم: الخَلْيُ القَطْع، والسيف يَخْتَلِي، أي يقتَطع. فكأنَّ الخلا سُمِّي بذلك لأنّه يُخْتَلى، أي يُقْطَع. ومن الشاذّ عن الباب: خلا به، إذا سَخِر به. (خلب) الخاء واللام والباء أصولٌ ثلاثة: أحدها إمالة الشيء إلى نفسك، والآخر شيءٌ يشمل شيئاً، والثالث فسادٌ في الشيء. فالأوّل: مِخْلب الطائر؛ لأنه يَخْتلِب به الشيءَ إلى نَفْسه. والمِخْلب: المِنْجل لا أسنانَ لـه. ومن الباب الخِلاَبَة: الخِداع، يقال خَلَبَه بمنطقِه. ثمَّ يحمل على هذا ويُشتقُّ منه البَرْق الخُلَّب: الذي لا ماءَ معه، وكأنّه يَخْدَع، كما يقال للسَّراب خادعٌ. وأما الثاني: فالخُلْبُ اللِّيف، لأنه يشمل الشّجرة. والخِلْب، بكسر الخاءِ: حِجاب القَلْب، ومنه قيل للرجل: "هو خِلْبُ نِساءٍ"، أي يحبُّه النساء. والثالث: الخُلْب، وهو الطِّين والحمْأَة، وذلك ترابٌ يفسده. ثم يشتقّ منه امرأةٌ خَلْبَنٌ، وهي *الحَمْقَاء. وليست من الخِلابة. ويقال للمهزولة خَلْبَنٌ أيضاً. فأمَّا الثوب المخلَّب فيقولون: إنّه الكثيرُ الألوان، وليس كذلك، إنَّما المُخَلَّبُ الذي نُقِش نقوشاً على صورِ مَخَالِيبَ، كما يقال مُرَجَّلٌ للذي عليه صُوَرُ الرِّجال([3]). (خلج) الخاء واللام والجيم أصلٌ واحد يدلُّ على لَيٍّ وفَتْلٍ وقِلّةِ استقامة. فمن ذلك الخليجُ، وهو ماء يَمِيل مَيْلَةً عن مُعْظَم الماءِ فيستقرُّ. وخليجا النَّهر أو البحر: جناحاه([4]). وفلان يتخلَّج في مِشيته، إذا كان يتمايَلُ. ومن ذلك قولهم: خَلَجنِي عن الأمر، أي شَغَلني، لأنَّه إذا شغله عنه فقد مال به عنه. والمخلوجة: الطَّعنة التي ليست بمستوِية، في قول امرئ القيس: نَطْعُنُهُم سُلْكَى ومخلوجةً *** كَرَّكَ لأْمَيْنِ على نابِل([5]) فالسُّلْكَى: المستوية. والمخلوجة: المنحرفة المائلة. ومنه قولهم: خَلَجْتُ الشّيءَ من يده، أي نزعتُه. وخالَجْت فُلاناً: نازعتُه. وفي الحديثِ في قراءة القرآن: "لَعَلَّ بَعضَكُم خالجنِيها([6])". والخليج: الرَّسَن، سُمِّي بذلك لأنّه يُلوَى لَيّاً ويُفْتَل فَتْلاً. قال: وباتَ يُغَنِّي في الخليجِ كأنَّه *** كُمَيْتٌ مُدَمَّىً ناصعُ اللَّونِ أَقْرَحُ([7]) ويقال خلجَتْه الخوالجُ، كما يقال عَدَتْه العَوادِي. وأما قولُ الحطيئة: * بمخلُوجةٍ فيها عن العَجْزِ مَصْرَِفُ([8]) * فإنّه يصِفُ الرَّأي، وشبَّهَه بالحبل المحكَم المفتول. فهذا إذاً تشبيهٌ. ويجوز أن يكون لمَّا قيل: فيها عن العَجز مصرفٌ، جعلَها مخلوجة، لأنّه قد عُدِل بها عن العَجز. فأمّا قولهم: خُلِجَتِ النَّاقةُ، وذلك إذا فطَمتْ ولدها فقَلَّ لبنُها، فهو من الباب، لأنّه عُدِلَ بها عن ولدها وعدَل ولَدُها عنها. ويقال سحابٌ مخلوجٌ: متفرِّق. فإن كان صحيحاً فهو من الباب، لأنّ قِطعةً منه تميل عن الأُخرى. والخَلَجُ: فسادٌ وداءٌ([9]). وهو من الباب. (خلد) الخاء واللام والدال أصلٌ واحدٌ يدلُّ على الثبات والملازمَة، فيقال: خَلَدَ: أقام، وأخلَدَ أيضاً. ومنه جَنَّةُ الخُلْدِ. قال ابن أحمر: خَلَدَ الحبيبُ وبادَ حاضِرُهُ *** إلاَّ مَنازِلَ كلُّها قَفْرُ ويقولون رجلٌ مُخْلَدٌ ومُخْلِد([10])، إذا أبطأ عنه المشِيب. وهو من الباب، لأنَّ الشَّباب قد لازمَه ولازَمَ هو الشباب. ويقال أخْلَدَ إلى الأرض إذا لَصِق بها. قال الله تعالى: ﴿وَلَكِنَّهُ أخْلَدَ إلَى الأَرْضِ﴾ [الأعراف 176]. فأما قوله تعالى: ﴿وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلّدُونَ﴾ [الإنسان 19]، [فهو] من الخُلْد، وهو البقاء، أي لا يموتون. وقال آخرون: من الخِلَد، والخِلَدُ: جمع خِلَدة وهي القُرْط. فقوله: ﴿مُخَلّدُونَ﴾ أي مقرَّطون مشنَّفون. قال: ومخَلّدَاتٌٍ باللُّجَينِ كأنَّما *** أعجازُهُنَّ أَقاوِزُ الكُثْبَان([11]) وهذا قياسٌ صحيح، لأنّ الخِلَدةَ ملازمةٌ للأُذُن. والخَلَد: البال، وسمِّي بذلك لأنّه مستقرٌّ [في] القلب ثابتٌ. (خلس) الخاء واللام والسين أصلٌ واحد، وهو الاختطاف والالتماع. يقال اختلَسْتُ الشَّيءَ. وفي الحديث: "لا قَطْعَ في الخُلْسَة". وقولهم: أَخْلَسَ رأسُه، إذا خالَطَ سوادَه البياضُ، كأنَّ السوادَ اخْتُلِس منه فصارَ لُمَعاً. وكذلك أخْلَسَ النّبتُ، إذا اختلط يابسُه برطْبِه. (خلص) الخاء واللام والصاد أصل واحد مطَّرِد، وهو تنقيةُ الشَّيء وتهذيبُه. يقولون: خلَّصتُه من كذا وخَلَصَ هو. وخُلاصة السَّمْنِ: ما أُلقِيَ فيه من تَمْرٍ أو سَويق ليخلُصَ به. (خلط) الخاء واللام والطاء أصلٌ واحد مخالفٌ للباب الذي قَبلَه، بل هو مُضَادٌّ لـه. تقول: خلَطْت الشَّيءَ بغيره فاختلط. ورجل مِخْلَطٌ، أي حَسَن المداخَلة للأمورِ. وخِلافُه المِزْيل. قال أوس: وإن قالَ لي ماذا تَرَى يستشيرُني *** يَجدُني ابنُ عَمِّي مِخْلَطَ الأمر مِزْيَلاَ([12]) والخليط: المجاوِر. ويقال: الخِلْط السّهمُ ينبُتُ عودُه على عِوَجٍ، فلا يزالُ يتعوّجُ وإن قُوِّم. وهذا من الباب؛ لأنّه ليس يُخَالَط في الاستقامة. ويقال استَخْلَط *البعيرُ، وذلك أن يَعْيا بالقَعْو على النّاقة([13]) ولا يَهتدِي لذلك، فيُخْلَطَ له ويُلْطَف له. (خلع) الخاء واللام والعين أصلٌ واحد مطرّد، وهو مُزايَلة الشَّيء الذي كان يُشتَمَل به أو عليه. تقول: خلعتُ الثّوبَ أخْلَعُهُ خَلْعاً، وخُلِع الوالي يُخْلَعُ خَلْعاً. وهذا لا يكادُ يقال إلاّ في الدُّون يُنْزِل مَن هو أعلى منه، وإلاّ فليس يُقال خَلَع الأميرُ واليَه على بلدِ كذا. ألاَ ترى أنّه إنما يقال عزَله. ويقال طلَّقَ الرَّجُل امرأته. فإن كان ذلك من قبَل المرأة يقال خالعَتْه وقد اختَلَعَتْ([14])؛ لأنّها تَفتدِي نفسَها منه بشيءٍ تبذلُه لـه. وفي الحديث: "المختلِعات هنَّ المنافقات" يعني([15]) اللواتي يخالِعْن أزواجهنَّ من غير أنْ يضارَّهُنّ الأزواج. والخالِع: البُسر النَّضِيج([16])، لأنَّه يَخْلَع قِشرَهُ من رُطوبته. كما يقال فَسَقَتِ الرُّطَبَة، إذا خرجَتْ مِن قشرها. ومن الباب خَلَعَ السُّنْبُلُ، إذا صار له سَفاً، كأنَّه خلعَه فأخرجَه. والخليع: الذي خَلَعه أهلُه، فإِن جَنَى لم يُطْلَبُوا بجِنايته، وإنْ جُنِيَ عليه لم يَطْلُبوا به. وهو قوله: ووادٍ كجوف العَيْرِ قفرٍ قطعتُه *** به الذّئبُ يعوِي كالخليع المُعيَّلِ([17]) والخليع: الذِّئبُ، وقد خُلِع أيّ خَلْعٍ! ويقال الخليع الصائد. ويقال: فلانٌ يتخلَّعُ في مِشيتِه، أي يهتزُّ، كأنَّ أعضاءَه تريد أن تتخلَّع([18]). والخالع: داءٌ يُصِيب البعير. يقال به خالعٌ، وهو الذي إذا بَرَك لم يقدِرْ على أن يثُور. وذلك أنَّه كأنَّه تخلَّعت أعضاؤُه حتَّى سقطت بالأرض. والخَوْلَع. فَزَعٌ يعترِي الفُؤادَ كالمسِّ؛ وهو قياسُ الباب، كأنَّ الفؤادَ قد خُلِع. ويقال قد تخالَعَ القومُ، إذا نَقَضُوا ما كان بَينهم من حِلْف. (خلف) الخاء واللام والفاء أصولٌ ثلاثة: أحدُها أن يجيءَ شيءٌ بعدَ شيءٍ يقومُ مقامَه، والثاني خِلاف قُدَّام، والثالث التغيُّر. فالأوّل الخَلَف. والخَلَف: ما جاء بعدُ. ويقولون: هو خَلَفُ صِدْقٍ من أبيه. وخَلَف سَوْءٍ من أبيه. فإذا لم يذكُروا صِدقاً ولا سَوْءاً قالوا للجيِّد خَلَف وللرديِّ خَلْف. قال الله تعالى: ﴿فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ﴾ [الأعراف 169، مريم 59]. والخِلِّيفَى: الخِلافة، وإنَّما سُميِّت خلافةً لأنَّ الثَّاني يَجيءُ بَعد الأوّلِ قائماً مقامَه. وتقول: قعدتُ خِلافَ فُلانٍ، أي بَعْده. والخوالفُ في قوله تعالى: ﴿رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الخَوَالِفِ﴾ [التوبة 87، 93] هنَّ النِّساء، لأنَّ الرِّجال يغِيبُون في حُروبهم ومغاوراتِهِمْ وتجاراتِهم وهنّ يخلُفْنهم في البيوت والمنازل. ولذلك يقال: الحيُّ خُلُوفٌ، إذا كان الرِّجال غُيَّباً والنِّساء مُقيماتٍ. ويقولون في الدعاء: "خَلَف اللهُ عليك" أي كانَ الله تعالى الخليفة عليك لمن فَقَدْتَ مِن أبٍ أو حميم. و"أَخْلَف الله لك" أي عوَّضك من الشيء الذاهب ما يكُونُ يقومُ بَعده ويخلُفه. والخِلْفة: نبتٌ ينبت بعد الهشيم. وخِلْفَةُ الشجرِ: ثمرٌ يخرُج بَعد الثَّمر. قال: ولها بِالماطِرُونَ إذا *** أكَلَ النّملُ الذي جَمَعَا([19])خِلْفَةٌ حتَّى إذا ارتَبَعَتْ *** سَكَنَتْ من جِلَّق بِيَعَا([20]) وقال زهيرٌ فيما يصحّح([21]) جميعَ ما ذكرناه: بها العِينُ والآرامُ يَمشِينَ خِلْفَةً *** وأطلاؤُها يَنْهَضْنَ من كلِّ مَجْثَم([22])يقول: إذا مرَّتْ هذه خَلفَتْها هذه. ومن الباب الخَلْف([23])، وهو الاستِقاء، لأنَّ المستقِيَينِ يتخالفانِ، هذا بَعْدَ ذا، وذاك بعد([24]) هذا. قال في الخَلْف: لِزُغْبٍ كأولاد القَطا راثَ خَلْفُها *** على عاجِزَاتِ النَّهضِ حُمْرٍ حواصلُه([25]) يقال: أخْلَفَ، إذا استَقَى. والأصل الآخر خَلْفٌ([26])، وهو غير قَدّام. يقال: هذا خلفي، وهذا قدّامي. وهذا مشهورٌ. وقال لبيد: فَغَدَتْ كِلاَ الفَرْجَينِ تَحْسَِبُ أنّه *** مَولَى المخافةِ خَلْفُها وأَمامُهاومن الباب الخِلْف، الواحد من أخلاف الضَّرع. وسمِّي بذلك لأنّه يكون خَلْفَ ما بعده. وأمّا الثالث *فقولهم خَلَف فُوه، إذا تغيَّرَ، وأخْلَفَ. وهو قولُه صلى الله عليه وآله وسلم: "لَخُلُوفُ فم الصائم أطيَبُ عند الله من ريح المِسْك". ومنه قول ابن أحمر: بانَ الشَّبابُ وأخْلفَ العُمْرُ *** وتنكَّرَ الإخوانُ والدَّهرُ ومنه الخِلاف في الوَعْد. وخَلَفَ الرَّجُلُ عن خُلق أبيه: تغيَّر. ويقال الخليف: الثَّوب يَبلَى وسطُه فيُخرَج البالي منه ثم يُلْفَق، فيقال خَلَفْتُ الثَّوبَ أخْلُفُه. وهذا قياسٌ في هذا وفي البابِ الأوّل. ويقال وعَدَني فأخلفْتُه، أي وجدته قد أخلفَني. قال الأعشى: أَثْوَى وقَصَّرَ لَيْلَهُ ليُزَوّدا *** فَمَضَى وأخلَفَ من قُتَيْلَةَ موعِدا([27]) فأمّا قولُه: * دَلْوايَ خِلْفانِ وساقياهما([28]) * فمن أنَّ هذِي تخلُف هَذِي. وأمّا قولهم: اختلفَ النَّاسُ في كذا، والناس خلْفَةٌ أي مختلِفون، فمن الباب الأوّل؛ لأنَّ كلَّ واحدٍ منهم يُنَحِّي قولَ صاحبه، ويُقيم نفسَه مُقام الذي نَحّاه. وأمّا قولهم للناقة الحامل خَلِفَةٌ فيجوز أن يكون شاذّاً عن الأصل، ويجوز أن يُلْطَف له فيقالَ إنّها تأتي بولدٍ، والولدُ خَلَفٌ. وهو بعيد. وجمع الخَلِفة المخَاض، وهُنَّ الحوامل. ومن الشاذِّ عن الأصول الثلاثة: الخَلِيفُ، وهو الطّريقُ بين الجبلَين. فأمّا الخالفة من عَُمَُد البيت، فلعلَّه أن يكون في مؤخّر البيت، فهو من باب الخَلْف والقُدّام. ولذلك يقولون: فلانٌ خالِفَةُ أهلِ بيته، إذا كان غير مقدَّمٍ فيهم. ومن باب التغيُّر والفسادِ البَعيرُ الأخلَفُ، وهو الذي يمشِي في شِقٍّ، من داءٍ يعتريه. (خلق) الخاء واللام والقاف أصلان: أحدهما تقدير الشيء، والآخر مَلاسَة الشيء. فأمّا الأوّل فقولهم: خَلَقْت الأديم للسِّقاء، إذا قَدَّرْتَه. قال: لم يَحْشِمِ الخالقاتِ فَرْيَتُها *** ولم يَغِضْ من نِطافِها السَّرَبُ([29]) وقال زهير: ولأَنْت تَفْرِي ما خلَقْت وبَعـ *** ـضُ القَوم يخلُق ثمَّ لا يَفْرِي ومن ذلك الخُلُق، وهي السجيَّة، لأنّ صاحبَه قد قُدِّر عليه. وفلانٌ خَليق بكذا، وأَخْلِقْ به، أي ما أخْلَقَهُ، أي هو ممَّن يقدَّر فيه ذلك. والخَلاقُ: النَّصيب؛ لأنّه قد قُدِّرَ لكلِّ أحدٍ نصيبُه. ومن الباب رجلٌ مُخْتَلَقٌ: تامُّ الخَلْق. والخَلْق: خَلْق الكذِب، وهو اختلاقُه واختراعُه وتقديرُه في النَّفس. قال الله تعالى: ﴿وتَخْلُقُونَ إفْكاً﴾ [العنكبوت 17]. وأمّا الأصل الثاني فصخرة خَلْقَاء، أي مَلْساء. وقال: قد يَتْرُكُ الدَّهرُ في خَلْقَاءَ راسِيَةٍ *** وَهْياً ويُنزِل منها الأعْصَمَ الصَّدعا([30])ويقال اخلَوْلَقَ السَّحابُ: استَوَى. ورسمٌ مخْلَولِقٌ، إذا استوى بالأرض. والمُخلَّق: السّهم المُصْلَح. ومن هذا الباب أخْلَقَ الشَّيءُ وخَلُِق، إذا بَلِيَ. وأخلقْتُهُ أنا: أبليتُه. وذلك أنَّه إذا أخْلَقَ امْلاسَّ وذهب زِئْبِرُه. ويقال المُخْتَلَق من كلِّ شيء: ما اعتدَلَ. قال رُؤبة: * في غِيل قَصْبَاءَ وخِيسٍ مُخْتَلَقْ([31]) * والخَلُوق معروفٌ، وهو الخِلاَق أيضاً. وذلك أنّ الشيء إذا خُلِّق مَلُسَ. ويقال ثوبٌ خَلَقٌ ومِلحَفَةٌ خَلَق، يستوي فيه المذكَّر والمؤنث. وإنما قيل للسَّهم المُصلَح مُخَلَّقٌ لأنّه يصير أملس. وأمّا الخُلَيْقاءُ في الفَرَس كالعِرنين من الإنسان. -------------------------------------------------ـ ([1]) لمعن بن أوس المزني، كما في اللسان (خلا). ([2]) لم يرد هذا التعبير في المعاجم المتداولة صريحاً. وأصل الخلاة الطائفة من الخلا. وفي اللسان: "وقول الأعشى: وحولي بكر وأشياعها *** ولست خلاة لمن أوعدن أي لست بمنزلة الخلاة يأخذها الآخذ كيف يشاء، بل أنا في عز ومنعة". ([3]) ويقال أيضاً "ممرجل" للذي عليه صور المراجل. و"مرحل" بالحاء المهملة، للذي عليه صور الرحال. ([4]) في المجمل: "وجناحا النهر: خليجاه". ([5]) من قصيدة في ديوانه 148-150. ([6]) في الحديث "أن النبي صلى الله عليه وسلم صلى بأصحابه صلاة جهر فيها بالقراءة، وقرأ قارئ خلفه فجهر، فلما سلم قال: لقد ظننت أن بعضكم خالجنيها"، أي نازعني القراءة. اللسان. ([7]) لتميم بن مقبل كما في اللسان (خلج). وأنشده في المجمل. ([8]) صدره كما في الديوان 110 واللسان (خلج): * وكنت إذا دارت رحى الأمر رعته * ([9]) الخلج: فساد في ناحية البيت. والخلج أيضاً أن يشتكي الرجل لحمه وعظامه من عمل يعمله أو طول مشي وتعب. اللسان. ([10]) لم تذكر المعاجم الضبط الأول. وتعليله فيما بعد دليل على صحتها عنده. ([11]) البيت في اللسان (خلد، قوز). وقد ضبط "مخلدات" في الأصل بكسرتين وضمتين. ([12]) في ديوان أوس 20: "يجدني ابن عم"، والرواية هنا مستقيمة. وقبله: ألا أعتب ابن العم إن كان ظالما *** وأغفر عنه الجهل إن كان أجهلا([13]) في الأصل: "بالقفو على الناقة" صوابه بالعين، وهو أن يرسل نفسه عليها. ([14]) في الأصل: "اختلعها". والذي في المعاجم المتداولة "خلعها" و"اختلعت هي". ([15]) في الأصل: "فمن"، وأثبت ما في اللسان. ([16]) في الأصل: "النصح". ([17]) لامرئ القيس في معلقته. ([18]) في الأصل: "كأنه أعضاءه يريد أن يتخلع". ([19]) البيت لأبي دهبل الجمحي، كما في الحيوان (4: 10) والخزانة (3: 279). وبعضهم ينسبه إلى الأحوص، كما في الكامل 218. وفي حواشيه "أبو الحسن: الصحيح أنه ليزيد يصف جارية". وهذه النسبة الأخيرة هي التي ذكرها ياقوت في رسم "الماطرون". ([20]) في جميع المصادر المتقدمة: "خرفة" بالراء، وهو اسم لكل ما يجتنى. ولم يرد البيت في اللسان (خلف، خرف، ربع، جلق). ورواية "خلفة" وردت في المخصص (11: 9). ([21]) في الأصل: "يصح". ([22]) البيت من معلقته المشهورة. ([23]) الخلف، بالفتح، ومثله "الخلفة" بالكسر. ([24]) في الأصل :" بعدها" ([25]) للحطيئة في ديوانه 39 واللسان (خلف 435). راث: أبطأ. وفي الأصل: "القطارات" تحريف. وفي الديوان: "راث خلقها" بالقاف، وفسره السكري بقوله: "أي أبطأ شبابها" ثم نبه على رواية الفاء، ونسبها إلى أبي عمرو. ([26]) في اللسان: "وهي تكون اسماً وظرفاً. فإذا كانت اسماً جرت بوجوه الإعراب، وإذا كانت ظرفاً لم تزل نصباً على حالها". ([27]) ديوان الأعشى 150 واللسان (ثوى، خلف)، وقد سبق في ثوي (1: 393). ([28]) البيت في نوادر أبي زيد 95. ([29]) البيت للكميت كما في المجمل، وليس في قصيدته التي على هذا الوزن من الهاشميات. ([30]) للأعشى في ديوانه 73 واللسان (خلق). ([31]) ديوان رؤبة 106. وأنشده في المخصص (11: 56). ـ
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR2.917 harf- الخلق أصله: التقدير المستقيم، ويستعمل في إبداع الشيء من غير أصل ولا احتذاء، قال: ﴿خلق السموات والأرض﴾ [الأنعام/1]، أي: أبدعهما، بدلالة قوله: ﴿بديع السموات والأرض﴾ [البقرة/117]، ويستعمل في إيجاد الشيء من الشيء نحو: ﴿خلقكم من نفس واحدة﴾ [النساء/1]، ﴿خلق الإنسان من نطفة﴾ [النحل/4]، ﴿خلقنا الإنسان من سلالة﴾ [المؤمنون/12]، ﴿ولقد خلقناكم﴾ [الأعراف/11]، ﴿خلق الجان من مارج﴾ [الرحمن/15]، وليس الخلق الذي
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR890 harfخ ل ق
خلق الخرّاز الأديم والخيّاط الثوب: قدّره قبل القطع واخلق لي هذا الثوب.
وصخرة خلقاء: ملساء.
وخلق الثوب خلوقة واخلولق وأخلق.
وأخلقت الثوب: لبسته حتى بلي وثوب خلق وملاءة خلق وجاء في أخلاق الثياب وخلقانها.
وخلّق القدح: ملسه يكون نضباً أولاً فإذا بريَ وملّس فهو مخلّق.
وهذا رجل ليس له خلاق أي حظ من الخير.
وخلقه بالخلوق فتخلق.
ومن المجاز: خلق الله الخلق: أوجده على
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR yok18.337 harfالله تعالى وتقدَّس الخالِقُ والخَلاَّقُ، وفي التنزيل: هو الله الخالِق البارئ المصوِّر؛ وفيه: بلى وهو الخَلاَّق العَليم؛ وإِنما قُدّم أَوَّل وَهْلة لأَنه من أَسماء الله جل وعز. الأَزهري: ومن صفات الله تعالى الخالق والخلاَّق ولا تجوز هذه الصفة بالأَلف واللام لغير الله عز وجل، وهو الذي أَوجد الأَشياء جميعها بعد أَن لم تكن موجودة، وأَصل الخلق التقدير، فهو باعْتبار تقدير ما منه وجُودُها وبالاعتبار
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR845 harf* خ ل ق * * الخَلْقُ * التقدير يقال خلق الأديم إذا قدره قبل القطع وبابه نصر و * الخَلِيقةُ * الطبيعة والجمع * الخَلاَئِقُ * و * الخَلِيقةُ * أيضا الخلائق يقال هم خليقة الله وهم خلق الله وهو في الأصل مصدر و * الخِلْقةُ * الفطرة وفلان * خَلِيقٌ * بكذا أي جدير به ومضغة * مُخَلَّقَةٌ * تامة الخلق و * خَلَقَ * الإفك من باب نصر و * اخْتَلَقَهُ * و * تَخَلَّقَهُ * افتراه ومنه قوله تعالى ﴿وتخلقون إفكا﴾
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR16.449 harfالخلق فى كلام العرب على وجهين: الإنشاء على مثال أبدعه، والآخر: التقدير. وكل شيء خلقه الله فهو مبتدئه على غير مثال سبق إليه: ألا له الخلق والأمر و فتبارك الله أحسن الخالقين قال ابن الأنباري: معناه أحسن المقدرين، وقوله تعالى: وتخلقون إفكا أي: تقدرون كذبا، وقوله تعالى: أنى أخلق لكم من الطين خلقه: تقديره، ولم يرد أنه يحدث معدوما.
والخالق في صفاته تعالى وعز: المبدع للشيء، المخترع على غير
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR31.813 harfخَلْقٌ
1 خَلْقٌ خلق خلقة signifies The act of measuring; or determining the measure, proportion, or the like, of a thing; and the making a thing by measure, or according to the measure of another thing; or proportioning a thing to another thing; syn. تَقْدِيرٌ: (S, Msb, K, TA, and Bd in ii. 19:) this is the primary meaning. (Msb, TA, and Bd ubi suprà.) You say, خَلَقَ الأَدِيمِ, (S, Msb, K,) aor.
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR2.187 harfخَلَقَ
خَلَقَ U ( n. ac. خَلْق 1 , خَلْقَة 1t ),
a. Created, formed, originated.
b. Measured, proportioned.
c. Forged, made up ( lie ).
d. Smoothed, polished.
خَلِقَ
خَلِقَ A ( n. ac. خَلَق 4 ), خَلُقَ U ( n. ac. خَلَاْق 22 , خُلُوْقَة 27t )
a. Was, became old, worn. -
b. Was smooth, even.
خَلَّقَ
خَلَّقَ II ,
a. Smoothed, polished.
b. Perfumed.
خَاْلَقَ
خَاْلَقَ III ,
a.
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR90.304 harfخلق
خَلَقَ - يَخْلُقُ - خَلْقٌ - خَالِق - خَالِقِيْن - خَلاَّق - خُلُق - خَلاق - اخْتَلَقَ - يَخْتَلِقُ - اخْتِلاق
خَلَقَ - يَخْلُقُ + كائن + شيئاً أو أمراً: يصنع شيئاً جديداً مبتدعاً من شيء سابق: يخترع ويصَمَّمَ بناء شيء أو آلة ويشرف على صنعها: يضع التصاميم والقياسات والتصور لصنع شيء جديد على غير مثال سابق، ويشرف على تحقيقه وإنجازه: يؤثر
Sîgalar(76)
- خَلَقَYarattı(فَعَلَ)×58
- خَلَقْنَاYarattık(فَعَلْنَا)×21
- خَلَقَكُمْSizi yarattı(فَعَلَكُمْ)×16
- يَخْلُقُYaratır(يَفْعُلُ)×11
- الْخَلْقَYaratmak(الْفَعْلَ)×8
- خَلَقْنَاكُمْSizi yarattık(فَعَلْنَاكُمْ)×8
- خَلْقًاYaratmak(فَعْلًا)×7
- خَلْقٍYaratmak(فَعْلٍ)×7
- خَلْقِYaratmak(فَعْلِ)×5
- وَخَلَقَVe yarattı+1 anlam(وَفَعَلَ)×5
Mücavir kökler170 mücavir (471 toplam)
- سمو
62 ortak ayet · “Sem” hayvanın sırtı, “ard” da hayvanın karnıdır
- أرض
64 ortak ayet · Hayvanların sırtına sema, alt tarafına ard denir
- طين
10 ortak ayet · Döllenmiş yumurta
- نطف
9 ortak ayet · Duvarda aşağı doğru akan sıvı damlasıdır
- جدد
8 ortak ayet · Cedid geniş yol demektir
- بدأ
9 ortak ayet · Badiye çöl demektir
- شيأ
41 ortak ayet · Şey
- أنس
33 ortak ayet · Ok tan yayın iç tarafna üns, dış tarafına vahş denemektedir
- سدس
7 ortak ayet · سندس Hint kumaşıdır
- علق
5 ortak ayet · Sülük demektir
- زوج
14 ortak ayet · İlik ve düğme çiftinin her biridir
- صلصل
4 ortak ayet · “Silsile” zincir demektir
Geçtiği ayetler(218)
هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَوَاتٍ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
YarattıYerde ne varsa hepsini sizin için yaratan, sonra göğe yönelip onları yedi gök halinde düzenleyen O’dur. O, her şeyi bilendir.
… ثَلَاثَةَ قُرُوءٍ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللَّهُ فِي أَرْحَامِهِنَّ إِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ …
YarattıBoşanmış kadınlar; kendi kendilerine, üç adt ve temizlenme müddeti beklerler. Eğer onlar, Allah’a ve ahiret gününe inanıyorlarsa, Allah’ın kendi rahimlerinde yarattığını gizlemeleri onlara helal olmaz. Eğer barışmak isterlerse; kocaları onları geri almaya daha layıktırlar. Erkeklerin kadınların üzerinde hakları olduğu, gibi, kadınların da onlar üzerinde hakları vardır. Erkekler onların üzerinde bir dereceye sahiptirler. Allah Aziz’dir, Hakim’dir.
… قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ وَلِلَّهِ مُلْكُ …
YarattıYahudiler ve hristiyanlar dediler ki: Biz; Allah’ın oğulları ve sevgilileriyiz. De ki: Öyleyse günahınızdan dolayı size neden azab ediyor? Hayır, siz O’nun yarattığı insanlarsınız. Dilediğini bağışlar, dilediğine azab eder. Göklerin, yerin ve ikisi arasındakilerin mülkü Allah’ındır. Dönüş de O’nadır.
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ ثُمَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ
YarattıHamd; gökleri ve yeri yaratan, karanlıkları ve aydınlığı vareden Allah’a mahsustur. Sonra da kafirler bunları rabblarına denk tutuyorlar.
وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَيَوْمَ يَقُولُ كُنْ فَيَكُونُ قَوْلُهُ …
YarattıO’dur, gökleri ve yeri hak ile yaratan. O’nun; ol, dediği gün; hemen olur. O’nun sözü haktır. Sur’a üfleneceği gün de mülk O’nundur. Görülmeyeni de, görüleni de bilir. Ve O; Hakim’dir, Habir’dir.
إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى …
YarattıMuhakkak ki sizin Rabbınız; gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra Arş’a hükmeden Allah’tır. Gündüzü; durmadan kovalayan gece ile bürür. Güneş, ay ve yıldızlar O’nun emri ile müsahhar kılmışlardır. Bilin ki; yaratma da, emir de O’nundur. Alemlerin Rabbı olan Allah’ın şanı ne yücedir.
أَوَلَمْ يَنْظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ وَأَنْ عَسَى أَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ
YarattıOnlar; göklerin melekutuna, Allah’ın yarattığı herhangi bir şeye ve ecellerinin yaklaşmış olması ihtimaline hiç bakmazlar mı? Bundan sonra artık hangi söze inanacaklar?
… اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِي كِتَابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ …
YarattıDoğrusu ayların sayısı; gökleri ve yeri yarattığı günden beri Allah’ın kitabında oniki aydır. Bunlardan dördü haram olanlardır. İşte doğru din budur. O halde bunlardan nefislerinize zulmetmeyin. Müşrikler sizinle nasıl toplu olarak savaşıyorlarsa, siz de onlarla tolu olarak savaşın. Ve bilin ki; muhakkak Allah, müttakilerle beraberdir.
إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى …
YarattıDoğrusu sizin Rabbınız, gökleri ve yeri altı günde yaratıp sonra Arş’a hükmeden Allah’tır. İşi düzenler. İzni olmadıktan sonra kimse şefaat edemez. İşte Rabbınız Allah budur. O’na kulluk edin. Öğüt dinlemez misiniz?
… نُورًا وَقَدَّرَهُ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ مَا خَلَقَ اللَّهُ ذَلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
YarattıGüneşi ziya ayı nur yapan, yılların sayısını ve hesabı bilmeniz için aya konak yerleri düzenleyen O’dur. Allah, bunları ancak hak ile yaratmıştır. Bilen insanlar için ayetlerini uzun uzadıya açıklar.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | خلق |
| Yapı | Üçlü kök |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | فطر, برا, جعل, بدع, صنع |
| Zıt Kök | عدم |
| Çekirdek Özet 1 | Bir nesneyi veya deriyi kesip biçmeden önce ölçüp biçmek, takdir etmek ve pürüzsüzce düzleştirmek |
| Çekirdek Özet 2 | Varlığı kör tesadüften uzak, belirli bir ölçü, hikmet, gaye ve nispet üzere varlık alanına çıkarmak |
| Çekirdek Özet 3 | İlahi iradenin belirlediği kader (ölçü ve plan) doğrultusunda varlığın maddi ve manevi formunu inşa etmesi |
| Kritik Hata Riski | Kökü yalnızca sıfırdan ve yoktan var etme eylemine daraltıp kökteki ölçme, biçme, tasarlama ve mahiyet verme boyutunu göz ardı etmek |
Biliteral analiz
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| خ | Çit veya duvarın (ح) ses yoğunlaşmasıyla türetilmiş hali; ayrım, geçiş eşiği ve içe nüfuz eden sınır (türetme imge) | Ham maddenin sınırlarını tayin etme, onu diğer unsurlardan ayırıp şekil verilecek alanı belirleme hareketini kurar. |
| ل | Çoban değneği, üvendire; yöneltme, öğretme, sevk ve bağlama | Malzemenin başıboş bırakılmayıp belirli bir amaca, doğrultuya ve hedefe doğru yönlendirilmesini ifade eder. |
| ق | Ufuktaki güneş veya iğne deliği; dönme, toplanma, kesin sınır ve odak | Biçimlendirilen şeyin belirli bir ölçüye oturtulmasını, fazlalıkların giderilerek son sınıra ve pürüzsüz bir bütüne ulaştırılmasını sağlar. |
| خلق | Ham maddeden pürüzsüz ve planlı bir bütün oluşturma hareketi | Ham bir nesnenin sınırlarını çizip amaca uygun şekilde yönlendirerek kesin bir ölçü ve uyumla yetkin bir yapıya kavuşturulması hareketidir. |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Dericilik ve marangozlukta ustanın deriyi veya kütüğü kesmeden önce tam ölçüsünü alması, zihninde biçmesi (خَلَقْتُ الأَدِيمَ: Deriyi keseceğim kalıba göre ölçtüm); ayrıca bir kayanın pürüzsüz ve dümdüz olması (صخرة خلقاء). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Züheyr b. Ebî Sülmâ meşhur beytinde kökün takdir ve icra arasındaki farkını şöyle dile getirir: ولأَنْتَ تَفْرِي ما خَلَقْتَ وبَعْضُ القَوْمِ يَخْلُقُ ثُمَّ لا يَفْرِي (Sen tasarlayıp ölçtüğün şeyi kesip biçersin; oysa insanların bir kısmı tasarlar ama gereğini kesip ortaya koyamaz). |
| Erken Arapça kullanım | Yıpranıp yüzeyi pürüzsüzleşmiş ve eskimiş kumaşlar için (ثوب خلق), kişinin fıtri karakteri ve doğuştan biçilmiş huyu için (الخُلُق) ve her insana düşen belirlenmiş pay için (الخَلاق) kullanılmıştır. |
Kaynak Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, Dīvānu Zuheyr b. Ebî Sülmâ.
Sami etimolojik katman
Arapça خلق kökü, Güney ve Orta Sami dil grubunda ağırlıklı olarak pürüzsüzlük, kayganlık, düzleme ve buradan hareketle ölçüp biçme anlam örgüsünü temsil eder. İbranicede yer alan חלק (ḥ-l-q) kökü birincil olarak düz ve pürüzsüz olmak, kayganlaşmak; ikincil olarak ise bir bütünü ölçerek paylara ayırmak, miras veya pay bölüştürmek anlamlarını taşır. Süryanicede ܚܠܩ (ḥ-l-q) kökü pay etmek, hisse belirlemek ve nasip manasına uzanır. Arapçada ise pürüzsüzleştirme ve düzeltme (ملاسة) somut tabanından hareketle ustanın deriyi pürüzsüz bir eşyaya dönüştürmek üzere tam ölçmesi (تقدير) çizgisine sıçramış; nihayetinde varlığın ham maddeden gaye ve nizama göre biçimlendirilmesi ve yaratılması manasında semantik zirvesine ulaşmıştır.
Güven Kesin
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Payne Smith, Maqāyīs al-Lugha.
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Pürüzsüz kılma ve ölçüp biçme (ملاسة ve تقدير) | Nesnenin fazlalıklarını atıp ölçüye oturtulması anlamından, zihinde tasarlayıp yoktan veya maddeden uygun biçimde varedilişine uzanır. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice חלק (ḥālaq: pürüzsüz olmak, pay etmek), Süryanice ܚܠܩ (pay, hisse) | Fonetik denklik ve pay ayırma, ölçme, pürüzsüzleştirme çekirdeği tam bir mutabakat sergiler. | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik dil ailesinde düzleme ve ayırma kökleri | Doğu Çadik ve Berberice kollarında düz, çıplak veya kaygan yüzeyleri ifade eden ikili çekirdeklerle morfolojik yakınlıklar ileri sürülmüştür. | Muhtemel |
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Gesenius, David Cohen (Dictionnaire des racines sémitiques).
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| خلق | Anlamlı | Ölçmek, pürüzsüzleştirmek, yaratmak | Deriyi biçmek, varlığa tam ölçü ve suret vermek | Hedef kök; Kur'an'da 261 kez geçer. |
| خقل | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Arapçada mühmel (kullanılmayan) kombinasyondur. |
| لخق | Anlamlı | Göz kapağının genişlemesi, yapışkan çamur | Çamurun veya sıvının aşırı gevşek ve biçimsiz olması hali | Hedef kökün biçim verme anlamına zıt olarak biçimsizlik taşır; Kur'an'da geçmez. |
| لقخ | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Arap dilinde kullanılmamış kombinasyondur. |
| قخل | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Mühmel kombinasyondur. |
| قلخ | Anlamlı | Sert ses çıkarmak, köpürmek | Devenin kükremesi, sesin kabarması ve boğazdan çıkması | Hedef kökle doğrudan anlam bağı yoktur; Kur'an'da geçmez. |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| خلق | Merkez | Ölçü ve tasarıya dayalı var etme | Nesneyi belirli bir takdir, gaye, nizam ve ölçüye göre şekillendirip meydana getirmek. | Varlığın bizzat yapısını, fıtratını ve ölçüsünü kurma ameliyesidir. |
| فطر | Komşu | Yarıp çıkarma, ilk başlangıç | Yokluğu veya mevcut yapıyı ilk defa yararak açığa çıkarma nüansı taşır. | خلق kökündeki ölçüp biçme ve pürüzsüz nizamdan ziyade tohumun çatlaması gibi ilksel fışkırmaya odaklanır. |
| برا | Komşu | Pürüz ve kusurlardan arındırarak var etme | Nesneyi eksiklikten, ayıptan ve uyumsuzluktan uzaklaştırarak varlık sahasına koyma vurgusudur. | خلق tasarım ve ölçmeyi, برا ise tasarımın kusursuzca hayata geçirilip ayrıştırılmasını ifade eder. |
| جعل | Komşu | Bir şeyi başka bir duruma dönüştürme, kılma | Önceden var olan bir şeyi bir işlev, vasıf veya ilişki konumuna yerleştirmektir. | خلق özsel varoluşu ve bünyeyi inşa ederken, جعل işlevsel kılmayı belirtir. |
| بدع | Komşu | Örneksiz ve emsalsiz ortaya koyma | Geçmişte hiçbir örneği, kalıbı ve maddesi bulunmaksızın ilkin var etmektir. | خلق kökünde maddeden veya ölçüden inşa anlamı bulunurken بدع mutlak modelsizliği vurgular. |
| صنع | Komşu | Maharet ve incelikle imal etme | Belli bir bilgi, hüner ve emek sarfıyla parça ve ham maddeleri işleme yönüdür. | صنع ameli hüneri, خلق ise kökensel takdiri ve varoluşsal tasarımı öne çıkarır. |
| عدم | Zıt | Yokluk, bulunmayış, yitirme | Varlığın, ölçünün, nizamın ve suretin tamamen mevcut olmaması durumudur. | خلق kökünün varlık, şekil ve mahiyet kazandırma hareketinin ontolojik zıddıdır. |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | خلق | Ölçerek, takdir ederek var etme | Maddeli veya maddesiz, plan ve intizama göre varlık kazandırma fiilidir. | Kesin |
| Latince | Creare, formare, ordinare | Meydana getirmek, biçimlendirmek, düzene koymak | Creare var etmeyi, formare biçim vermeyi içerir; kökteki zihinsel ölçüp biçme nüansını karşılamak için ordinare gerekir. | Güçlü |
| İngilizce | To create, to fashion, to proportion | Yaratmak, biçimlendirmek, oranlamak | Modern dildeki create yoktan var etmeye sıkışabilir; fashion ve proportion kelimeleri kökün takdir ve tesviye yönünü tamamlar. | Kesin |
| Almanca | Schöpfen, gestalten, bilden | Meydana getirmek, şekil vermek, inşa etmek | Gestalten ve bilden kökteki ham maddeden ölçülü suret çıkarma ameliyesini güçlü biçimde yansıtır. | Güçlü |
| Fransızca | Créer, façonner, agencer | Yaratmak, yoğurup biçimlendirmek, tertip etmek | Façonner ustanın deriyi işlemesi gibi somut bir zanaatı ve ölçüyü korurken agencer nizamı verir. | Güçlü |
Kaynak Lewis & Short Latin Dictionary, Oxford English Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| خَلَقَ / خَلَقْنَا | İlk defa ve hikmetle var etme, icat | Göklerin, yerin ve evrenin var edilişini anlatan kozmolojik ayetler (En'âm 6:1, Enbiyâ 21:33). |
| خَلَقَ الإِنسَانَ | Belirli bir ham maddeden dönüştürerek aşamalı inşa | İnsanın çamurdan, meniden, aşılanmış yumurtadan şekillendirilmesi bağlamı (Mü'minûn 23:12-14, Nahl 16:4). |
| خَلْق | Yaratılış biçimi, tabiat ve anatomik yapı | Varlıkların bünyesi, sureti, fıtratı ve hilkati (Âl-i İmrân 3:191, Nûr 24:45). |
| تَخْلُقُونَ إِفْكًا | Zihinde asılsız şey uydurma, kurgulama, yalan tasarlama | Putperestlerin putları tanrılaştırması veya asılsız iftira kurgulaması bağlamı (Ankebût 29:17, Şûrâ 26:137 [kıraat]). |
| خَلاق | Ahiretteki ölçülmüş nasip, ilahi lütuftan pay | İnkârcıların veya dünyayı tercih edenlerin manevi paydan mahrumiyeti (Bakara 2:200, Âl-i İmrân 3:77). |
| خُلُق | Doğuştan veya sonradan kazanılan ahlak, karakter kalıbı | Peygamberin yüce ahlakı ve insanın yerleşik ruhi tabiatı bağlamı (Kalem 68:4). |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | İlahi sıfatlar ve fiiller (halk-hâlik) | Halk fiili ile mahluk arasındaki ayrım; Kur'an'ın mahluk olup olmadığı (halku'l-Kur'ân) ve kulun fiillerinin yaratılması meselesi. | Varlığı yokluktan varlığa çıkaran tek ve mutlak kudret fiili; kader ve takdir ile kaza arasındaki ilişki. |
| Fıkıh | Hilkat ve yaratılışı değiştirme yasağı | Estetik müdahaleler, dövme, fıtratı bozma yasakları (tağyîru halkillâh) ve organ nakli tartışmaları. | Allah'ın koyduğu fıtri yapının, anatomik bütünlüğün ve biyolojik normun korunması. |
| Tefsir | Hâlik, Bâri' ve Musavvir isimlerinin sıralanışı | Ayetlerdeki tertibin yaratılış safhalarını (takdir, icat ve tasvir) göstermesi. | Kökün kökenindeki ölçme ve planlama (takdir) boyutunun tefsirlerde ontolojik temel olarak belirmesi. |
| Hadis | Ahlak ve insanın yaratılış seciyesi | Hz. Peygamber'in duası ve ahlaki mükemmelliği; yaratılışın güzelliği ile ahlakın güzelliği arasındaki paralellik. | Hilkat (bedeni yapı) ile huluk (ruhi karakter) arasındaki bütünsel uyum. |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Tevhid ve kulluk ekseni | Mutlak Hâlikiyet | İbadetin yalnızca var edici ve takdir edici güce hasredilmesi | İbadet ve itaatin yegâne meşru gerekçesi, varlığın nizamını ve ölçüsünü bizzat O'nun koymuş olmasıdır. | Kesin |
| İlmi | Kozmoloji ve doğa yasaları | Kozmik Ölçü (Kader) | Evrendeki matematiksel, fiziksel ve biyolojik yasaların keşfi | Varlığın rastgele değil, ölçülüp biçilerek (halk) kurulması doğa bilimlerinin yasa keşfetmesini mümkün kılar. | Kesin |
| Siyasi | Egemenlik ve meşruiyet | Mülkiyet ve Yargı İlkesi | Yasama ve hüküm yetkisini yaratılış nizamına tabi kılma | Yaratmak (halk) kime aitse emretmek (emir) de O'na aittir ilkesiyle beşeri tiranlığı sınırlandırır. | Güçlü |
| İktisadi | Mülkiyet, emek ve dönüşüm | Nasip ve Ham Maddeyi İşleme | Doğal kaynakları ölçülü şekilde faydaya dönüştürme ve helal pay (halâk) | İnsan yoktan var edemez; ancak Allah'ın yarattığı ham maddeyi ölçüp biçerek (tasarım ve zanaat) katma değer üretir. | Güçlü |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Fonksiyonel optimizasyon ve form kısıtları (Diferansiyel geometri ve morfojenez) | Ham bir uzayın veya kütlenin rastgele değil, belirli sınır koşulları, minimum enerji ilkeleri ve diferansiyel kısıtlar altında pürüzsüz, kararlı bir forma kavuşturulması süreciyle tam bir yapısal eşleşme gösterir. | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Kurumsal tasarım ve normatif fıtrat inşası (Hukuk sosyolojisi) | Bir toplumun başıboş eylemlerinin anayasal ve ahlaki normlarla ölçülüp biçilerek (takdir), çatışmasız ve pürüzsüz (mülâse) bir kurumsal nizam haline getirilmesi hareketidir. | Güçlü |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | خلق kökünü yalnızca zamansal bir başlangıç noktasında gerçekleşen yoktan var etme (creatio ex nihilo) ameline indirgemek; kökün ihtiva ettiği ölçme, biçme, aşamalı dönüştürme ve fıtri karakter verme anlamlarını dışarıda bırakmak. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kur'an'da kök, hem göklerin emsalsiz takdirini, hem insanın anne karnında evre evre biçimlendirilmesini, hem çamurdan kuş heykeli yapılmasını, hem zihinde tasarlanan yalanı, hem de insanın ahlaki seciyesini kapsayan geniş bir takdir ve form kazandırma matrisidir. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Evrendeki ve insandaki yasallık, kader, tasarım, biyolojik tekamül ve ahlaki gelişim süreçleri koparılır; Allah'ın yaratması sadece geçmişte olup bitmiş mekanik bir başlangıç gibi algılanarak deizme kapı aralanır. |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın omurgasını oluşturan tevhid, kader ve haşir akidelerinin ortak zeminidir; Allah'ın evrenle, insanla ve yasalarla kurduğu ilişkinin tesadüfe yer bırakmayan ilahi bir ölçü ve planlama (takdir) eseri olduğunu gösterir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Kozmolojik delillendirme ayetlerinde (En'âm 6:1, Furkân 25:2), insanın biyolojik yaratılış merhalelerini bildiren ayetlerde (Mü'minûn 23:12-14, Hac 22:5), yeniden dirilişi ispatlayan haşir pasajlarında (Yâsîn 36:78-81) ve ahlak-fıtrat bağlamlarında (Kalem 68:4). |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Evrenin amaçsız ve sahipsiz bir tesadüfler zinciri olduğu iddiasını çürüttüğü gibi; yaratılışı sadece fiziksel bir madde fırlatması sayıp, yaratılışın ardındaki ahlaki, fıtri ve gaye temelli ilahi nizamı görmezden gelen mekanist bakışı tashih eder. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamBir ham maddenin (özellikle deri veya taşın) fazlalıklarından arındırılarak, pürüzsüzleştirilip tam bir amaca göre ölçülüp biçilmesi ve kesim kalıbının hazırlanmasıdır.
- Soyut anlamBelirsiz veya ham olan bir varlık potansiyelinin ilahi ilim ve irade kısıtları altında belirli bir nizam, gaye, ölçü ve hikmete tabi tutularak varlık mertebesine çıkarılmasıdır.
- Sistematik karşılıkTakdir (kader/planlama), tesviye (düzeltme/dengeleme) ve tasvir (suret/hüviyet verme) bileşenlerinin tek bir failde toplanarak kaza halinde fiili gerçekliğe dökülmesidir.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde ham madde veya varlık potansiyelleri uzayını, ilahi ilimdeki amaçsal ölçü ve takdir (kader) parametrelerini temsil eder. yaratma (halk) operatörüdür. haritalaması, ham potansiyelden belirlenen ilahi ölçüye en uygun ve pürüzsüz formu minimize edilmiş sapma kısıtıyla varlık manifolduna dönüştüren biçimlendirme sürecini modeller. Varlık, rasgele bir saçılma değil; belirlenmiş amaç fonksiyonuna göre optimize edilmiş nihai bir nizamdır.