صبر

Klavye kısayolları

Ara
/
Yeni not
n
Önceki / sonraki ayet
[ ]
Okuma modu
f
Graf modu
g
Kur'an evreni
e
Kapat / geri
Esc
Grafiği atla

Kök ağı

Kök ağı: ص-ب-ر35 sîga, 130 mücavir kök, 93 ayet, 45 sure; sîgalar ve mücavir kökler Sîgalar ve Mücavir kökler kartlarında, ayetler Ayetler kartında liste olarak var.سولصَبَّارٍفَاصْبِرْصبرعزمعونوَالصَّابِرِينَصَبَرُواطوعمعالصَّابِرِينَوَاصْبِرْعقب

KökSîga 35Ayet 93Sure 45Mücavir 130

▶ Ağı aç (3B)

صبر

ص - ب - ر

KÖK
  • 103 geçiş
  • 93 ayet
  • 35 sîga
  • 13 sözlük

Granit taş demektir. Gelecek etkilere karşı direnme sabırdır. Bu sabır iki türlü tezahür eder. Biri gelen musibetlere karşı ümitsizliğe kapılıp çökmemek, beklemek suretiyle sabretmektir, dayanmadır. Diğeri ise, gelecek etkilere karşı çıkmak, ameli salihte direnmedir. Zorlukları yenmedir. Bugün buna sebat denir. Sülasisi: Sabretmek İftial babı: Sabırlı olmak Müfaale babı: Sabırlaşmak (Birbirine sabretmek)devamı ›

Notlarım

Sözlükler(13)

★ Akevler SözlüğüTürkçe

Granit taş demektir. Gelecek etkilere karşı direnme sabırdır. Bu sabır iki türlü tezahür eder. Biri gelen musibetlere karşı ümitsizliğe kapılıp çökmemek, beklemek suretiyle sabretmektir, dayanmadır. Diğeri ise, gelecek etkilere karşı çıkmak, ameli salihte direnmedir. Zorlukları yenmedir. Bugün buna sebat denir. Sülasisi: Sabretmek İftial babı: Sabırlı olmak Müfaale babı: Sabırlaşmak (Birbirine sabretmek)

Kitâbu'l-'Ayn

Halîl b. Ahmed · 8. yyTR3.192 harf
باب الصاد والراء والباء معهما ص ب ر، ب ص ر، ص ر ب، ب ر ص، ر ب ص مستعملات صبر: الصَّبْرُ: نقيض الجَزَع. والصَّبْرُ: نَصْبُ الانسان للقتل، فهو مَصْبُورٌ، وصَبَروه أي نَصَبوه للقتل. والصَّبْرُ أخذُ يمينِ إِنسانٍ، تقول: صَبَرتُ يَمينَه أي حَلَّفتُه باللهِ جُهدَ القَسَم. والصَّبْرُ في الأَيْمان لا يكون الاِّ عند الحُكّامِ. والصَّبْرُ، بكسر الباء، عُصارةُ شَجَرةٍ وَرَقُها كقُرُبِ السَّكاكينِ، طِوالٌ
Tamamını oku

es-Sıhâh

Cevherî · 10. yyTR2.141 harf
الصَبْرُ: حَبس النفس عن الجزع8. وقد صَبَر فلانٌ عند المصيبة يَصْبِرُ صَبْراً. وصَبَرْتُهُ أنا: حبسْته. قال الله تعالى: "واصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذينَ يَدْعونَ رَبَّهُمْ". قال عنترة يذكر حرباً كان فيها: فصَبَرْتُ عارِفَةً لذلك حُرَّةً تَرْيو إذا نَفْسُ الجبانِ تَطَلَّعُ يقول: حبستُ نفْساً صابِرَةً. وصَبَرْتُ الرجل، إذا حَلَّفْتَهُ صَبْراً أو قتلْتَه صَبْراً. يقال: قُتِل فلان صَبْراً وحَلَفَ
Tamamını oku

Tehzîbu'l-Luğa

Ezherî · 10. yyTR yok15.075 harf
ص ر ب صبر ، صرب ، برص ، بصر ، ربص : مُستعملة . صبر : أبو العباس عن ابن الأعرابي : أصبَرَ الرجلُ : إذا أَكل الصَّبِيرَة ، وهي الرُّقاقةُ التي يَغْرِفُ عليها الخبازُ طعامَ العُرْس . قال ابن عرفة في قوله تعالى : ( وَاصْبِرُو ( صلى الله عليه وسلم ) 1764 اْ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ ) ( الأنفال : 46 ) ، قال : الصبرُ صبران هما عُدَّتان للإيمان : الصبر على طاعة الله وما أمره ، والصبر عن معصية
Türkçe çeviri henüz yokMaddenin bağlantısı

ص ر ب صبر ، صرب ، برص ، بصر ، ربص : مُستعملة . صبر : أبو العباس عن ابن الأعرابي : أصبَرَ الرجلُ : إذا أَكل الصَّبِيرَة ، وهي الرُّقاقةُ التي يَغْرِفُ عليها الخبازُ طعامَ العُرْس . قال ابن عرفة في قوله تعالى : ( وَاصْبِرُو ( صلى الله عليه وسلم ) 1764 اْ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ ) ( الأنفال : 46 ) ، قال : الصبرُ صبران هما عُدَّتان للإيمان : الصبر على طاعة الله وما أمره ، والصبر عن معصية الله جل ثناؤه وما نهى عنه . وقال في قوله : ( لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ) ( إبراهيم : 5 ) ، يقال : صابر وصبّار وصبور ؛ فأما الصّبور فالمقتدر على الصبر ، كما يقال : قتول وضروب ، أي : فيه قدرة على ذلك . والصبَّار : الذي يصبر وقتاً بعد وقت . والشكور : أوكد من الشاكر وهذان خلقان مدح الله بهما نفسه ، وقد نعت بهما خلقه . وأصبَرَ الرجلُ : وَقَع في أُمّ صَبُّور ، وهي الدَّاهية ، وكذلك إذا وقع في أمِّ صبّار ، وهي الحرّة . وأصبَر الرجل : إذا جَلَس على الصَّبير الأقدر وهو الوسط من الجبال وأصبَر سَدَّ رَأسَ الحَوْجَلَة بالصِّبار ، وهو السِّداد . ويقال لِرَأسها الفعولة والعرعُرة والأنبوب والبلبة . وقال الليث : الصبْرُ : نقيضُ الجَزَع . والصبْر : نَصْبُ الإنسانِ للْقتْل ، فهو مَصْبور . والصَّبر : أن تأخذ يمينَ إنسانٍ ، تقول : صبَرتُ يمينَه ، أي : حلَّفْتُه ، وكلُّ من حبستَه لقتلٍ أو يمينٍ فهو قتلُ صبْرٍ ، ويمينُ صبْرٍ . وفي حديث النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) ( أنه نَهى عن قَتْل شيءٍ من الدواب صَبراً ) . قال أبو عُبَيد : قال أبو زيد وأبو عمرو في قوله : ( صَبراً ) : هو الطائر أو غيرُه من ذواتِ الرُّوح يُصْبر حيّاً ثم يُرمَى حتى يُقتَل . قال : وأصلُ الصَّبر الحَبْس ، وكلُّ من حَبَس شيئاً فقد صبَره . ومنه الحديث الآخَر في رجُلٍ أمسَكَ رجلاً وقتَلَه آخَرُ فقال : ( اقتُلوا القاتل واصبروا الصابر ) . قوله : اصبِرُوا الصابر : يعني احبِسوا الذي حَبَسه للموت حتى يموتَ . ومنه يقال للرجل يقدَّم فتُضرَب عُنقه : قُتِل صبراً ، يعني أنّه أُمْسِك على الموت ، وكذلك لو حَبَس رجلٌ نفسَه على شيء يريده قال : صبرتُ نفسي . وقال عنترة يذكر حرباً كان فيها : فصبَرْت عارِفَة لذلك حُرَّةً تَرْسُو إذا نَفْسُ الجبَان تَطلَّعُ قال أبو عُبَيد : يقولُ : إنه قد حبس نفسه ، ومِن هذا يَمين الصَّبْر ، وهو أن يَحبِسه ، السّلطان على اليمين حتى يحلِف بها ، فلو حلَف إنسانٌ من غير إحلافٍ ما قيل : حلف صبْراً . وقال الليث : الصبِرُ : عُصارة شجرٍ ورقُها كقُرُب السكاكين طوالٌ غِلاظٌ في خُضْرَتها غُبْرة وكُمْدَة مقشعّرة المنظر ، يخرج وسطها ساقٌ عليه نَوْرٌ أصفرُ ثَمِه الرِّيح . قال : والصُّبَارُ : حَمل شجرة طعمُه أشدُّ حموضةً من المَصْل له عجْم أحمرُ عريضٌ يسمَّى التَّمَر الهِنْدِيّ . ثعلب عن سَلَمة عن الفراء قال : الصُّبَار : التَّمْر الهِنْديّ ، بضم الصاد . والصُبَار : الحجارةُ المُلْس . قال : والصبار : صِمامُ القارُورة . أبو عُبَيد ، عن أبي عُبَيْدةَ قال : الصُّبارة : الحجارة ، بضم الصاد قال الأعشى : من مُبْلغُ عَمْراً بأنَّ المَرْءَ لم يُخلق صبارَة وقال : الصّبرُ : الأرض التي فيها حَصباء وليست بغليظةٍ ، ومنه قيل للحَرّة : أمُّ صبار . شمر عن ابن شُمَيْل : أمُّ صبَّار : هي الصَّفاة التي لا يَحيكُ فيها شيء . وقال : الصبَّارة : الأرضُ الغليظة المَشرفة الشأْسه لا تُنبتُ شيئاً ، وهي نحوٌ من الجبلُ . وقال : هي أم صبّارٍ ، ولا تسمَّى صبارةً ، وإنما هي قُفٌّ غليظة . وقال الأحمر : الصُّبْرُ جانبُ الشيء ، وبُصْرُه مِثلُه . ويقال : صُبْرُ الشيء : أعلاه . ومنهُ قولُ ابن مسعود : سِدرَة المنتهَى : صُبْرُ الجنة . قال : صُبْرُها : أعلاها . وقال النَّمِر يصفُ رَوْضةً : عَزَبَتْ وباكَرَها الرَّبيع بدِيمَةٍ وَطْفاءَ يَملؤُها إلى أَصْبارِها وقال غيره : أصبارُ القَبْر : نواحِيه . والصَّبْرة من الحجارة : ما اشتدّ وغَلُظ ، وجمعُها الصَّبار ، وأنشد : كأنّ تَرنُّم الهاجاتِ فيها قُبيلَ الصّبح أصواتَ الضَّبار شبه نَقِيقَ الضَّفادِع بوَقْع الحجارة . ويُقال للداهية الشديدة أم صبور . وقال غيره : يقال : وَقَع فلانٌ في أم صَبُّور ، أي : في أمر لا مَنْفَذ له عنه . وقيل : أمُّ صَبّور : هَضْبة لا مَنفَذ لها ، تضْرب مَثلاً للداهية وأنشد : أوقعَه اللَّهُ بسوءِ سَعْيِه في أمِّ صَبُّورِ فأَوْدَى ونَشِبْ وفي حديث عمَّار حين ضرَبه عثمان رحمهما الله فلمّا عُوتِبَ في ضربِه إيّاه قال : هذه يَدِي لعَمّارٍ فليَصْطَبر ، معناه فليقتصّ . يقال : صَبَر فلانٌ فلاناً لوليِّ فلانٍ ، أي : حَبَسه . وأَصْبَره ، أي : أقصَّه منه ، فاصْطَبَر ، أي : اقتَصَّ . أبو عُبَيد عن الأحمر : أقادَ السلطانُ فلاناً وأقَصَّه وأَصْبَرَه بمعنى واحد : إذا قَتَلَه بقَوَد وأَباءَهُ مِثلُه . أبو عُبَيْد ، عن أبي زيد : صَبَرْت بفلان أصبر به صَبْراً : إذا كفلتَ به فأنابه صَبِيرٌ . وقال الكسائي مثله . قال : وصَبَرْتُ الرجَل أصبره : إذا لزمتَهُ وقد أتيتُه في صَبَارّة الشِّتاء ، أي : في شدّة البَرْد . وفي الحديث عن النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) ( أن الله جلَّ وعزَّ قال : إني أنا الصبور ) . قال أبو إسحاق : الصَّبور في صِفَة الله تعالى الحليم ، قال الأصمعيّ : أدهقتُ الكأس إلى أصحابها ، أي : إلى أعاليها . قال : والصَّبِيرُ : السحابة البيضاء . قال : والصَّبِيرُ الّذي يَصبرُ بعضُه فوقَ بعض درجا . وقال أبو زيد : الصَّبِيرُ : الجَبلُ . وقال الليث : صَبيرُ الْخُوان : رُقاقة عريضةٌ تُبْسَط تحت ما يؤكل من الطعام . وصَبيرُ القوم : زعيمُهم ، والصُّبْرة من الطعام : مثل الصُّوفة بعضه فوق بعض . وقال أبو العباس : الصبر : الإكراه ؛ يقال : أصبَر الحاكم فلاناً على يمين صبْرٍ ، أي : أكرَهَه . قال : والصّبر : الجرْأة ، ومنه قول الله جلّ وعزّ : ( فَمَآ أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ ) ( البقرة : 175 ) ، أي : ما أجرأهم على عمل أهلِ النار . وقال أبو عَمْرو : سألت الخَلَنْجِي عن الصبر فقال : ثلاثة أنواع : الصبْرُ على طاعة الجبّار ، والصبْرُ على مَعَاصي الجبَّار ، والصبر على الصبْر على طاعته وترِك معصيته . ويقال : رجل صَبُور ، وامرأةٌ صَبُور بغير هاء ، وجمعُها صبُر . بصر : قال الليث : البَصَرُ : العيْن ، إلاّ أنّه مذكَّر . والبَصرُ : نَفاذٌ في القَلْب . والبصَارة : مَصدَر البَصير ، والفعلُ بصُر يَبْصُر . ويقال : بَصُرْتُ به . ويقال : تبصّرْتُ الشيء شِبْه رَمَقْتُه . واستَبصَر في أمره ودِينِه : إذا كان ذا بصيرة . وقال الفراء في قول الله جلّ وعزّ : ( عَنِ السَّبِيلِ ) ( العنكبوت : 38 ) ، أي : كانوا في دينهم ذوي بصائر . قال : فنادوه : وكانوا مستبصرين ، أي : معجبين بضلالتهم . وقال أبو إسحاق : معناه : أنّهم أتَوْا ما أتَوْا وقد بُيّن لهم أَن عاقبتَه عذابُهم ، والدَّليل على ذلك قوله : ( فَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَاكِن كَانُو ( صلى الله عليه وسلم ) 1764 اْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ) ( النحل : 71 ) ، فلما بيّن لهم عاقبةَ ما نهاهم عنه كان ما فعل بهم عَدْلاً وكانوا مستبصرين . وقال الأخفش في قوله : ( بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُواْ بِهِ ) ( طه : 96 ) ، أي : علمتُ ما لم تعلموا ، من البَصيرة . وأبصَرتُ بالعَيْن . وقال الزجاج : بَصُر الرجلُ يَبصُرُ : إذا صار عَلِيماً بالشيء ، وأبصرتُ أبصِرُ : نظرتُ ، فالتأويل عَلِمْتُ بما لم تعلَموا به . وقوله جلّ وعزَّ : ( ) وَأَخَّرَ بَلِ الإِنسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ ( ) ( بَصِيرَةٌ وَلَوْ أَلْقَى مَعَاذِيرَهُ ) ( القيامة : 14 ، 15 ) . قال الفراء : يقول على الإنسان من نفسِه رُقَباء يَشْهَدُون عليه بعمله : اليدان والرِّجْلان والعيْنان والذَّكَر ، وأنشد : كأَن على ذي الطِّنْءِ عيناً بصيرةً بمَقْعَدِه أو مَنظَرٍ هوَ ناظرُهْ يُحاذِر حتى يَحسَب الناسَ كلَّهمْ من الخوف لا تَخفَى عليهم سرائِرُهْ وقال الليث : البَصيرة : اسمٌ لما اعتقد في القَلْب من الدِّين وتحقق الأمر . ثعلب ، عن ابن الأعرابي : الباصِرُ : المُلَفِّق بين شُقَّتَيْن أو خِرْقَتَين ، يقال : رأيتُ عليه بصيرَةً من الفقر ، أي : شُقَّةً ملفَّقة . قال : والبَصيرة أيضاً : الشُّقَّة التي تكون على الْخِباء . ابن السكيت عن أبي عمرو : البَصرُ : أن يُضَمَّ أَدِيمٌ إلى أَديم يُخَاطان كما يُخاط حَاشيَتا الثوب . والبصْر : الحِجارةُ إلى البياض ، فإذا جاءُوا بالهاء قالوا : البَصْرة ، وأنشد : جَوانبُه من بَصْرةٍ وسِلاَمِ وقال : إن تَكُ جُلْمُودَ بَصْرٍ لا أؤَبِّسُهُ أوقِدْ عليه فأَحْمِيهِ فيَنصدِعُ سَلمةُ عن الفرّاء قال : البِصْرُ والبَصْرة : الحجارة البَرَّاقة . وقال ابن شُميل : البَصَرَةُ : أرضٌ كأنها جَبَل من جِصّ ، وهي التي بُنِيَتْ بالمِرْبَد ؛ وإنما سُمّيت البَصْرة بَصْرَةً بها . وقال أبو عمرو : البَصرةُ والكَذَانُ : كلاهما الحجارةُ التي ليست بصُلْبه . وقال شمر : قال الفرّاء وأبو عمرو : أرضُ فلانٍ بُصْرَة بضم الباء : إذا كانت حَمراءُ طيّبتَه . وأرضٌ بَصِرةٌ : إذا كانت فيها حجارةٌ تَقطَع حوافرَ الدّواب . وبُصْرُ الأرض : غِلَظُها . أبو عُبَيْد عن الأصمعيّ وأبي عمرو : يقال : هذه بَصيرةٌ من دَم ، وهي الجَدِيَةُ منها على الأرض ، وأَنْشَد : رَاحُوا بَصائِرُهمْ على أَكتافِهِمْ وبَصيرَتِي يَعْدُو بها عَتَدٌ وَأَي يعني بالبصائرِ : دمَ أبيهم . وقال شمر : قال ابن الأعرابي في قوله : راحُوا بَصائِرُهم ، يَعنِي ثِقْل دمائهم على أكتافهم لَم يثأروا بها . ثعلب عن ابن الأعرابيّ ، قال : البَصيرة : الدِّيَة . والبَصيرَة : مقدار الدِّرْهم من الدَّم . البَصِيرة : التُّرْس . والبَصيرة : الثبات في الدِّين . قال : والبصائر : الدِّيات في البيت . قال : أَخَذُوا الدِّيات فصارت عاراً . وبصيرتي ، أي : تَأْرِي قد حملتُه على فرسي لأُطالبَ به ، فبَيْنِي وبينَهم فرق . سلمة عن الفَرّاء قال : الباصَرُ : القَتَب الصغير وهي البَواصِر . وقال في قوله : ( وَءَاتَيْنَا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُواْ بِهَا ) ( الإسراء : 59 ) ، قال الفراء : جعل الفعلَ لها ، ومعنى : ( مُبْصِرَة ) : مضيئةً ، كما قال جلّ وعزّ . ) وَالنَّهَارَ مُبْصِراً ) ( يونس : 67 ) ، أي : مضيئاً . وقال أبو إسحاق : معنى ( مُبصِرة ) : أتبصِّرهم ، أي : تبيِّن لهم . ومن قرأ : ( مَبْصَرةً ) فالمعنى : بيّنةً . ومن قرأ : ( مُبْصَرَة ) فالمعنى : مُتَبَيِّنةً . ( فَظَلَمُوا بها ) ، أي : ظلموا بتكذيبها . وقال الأخفش : ( مُبْصِرَةً ) ، أي : مُبصَرّاً بها . قلتُ : والقولُ ما قال الفرّاء ، أراد : آتينا ثمودَ الناقة آيةً مبصِرةً ، أي : مضيئةً . ابن السكّيت في قولهم : أَرَيْتُه لَمْحاً باصراً ، أي : نظراً بتحديقٍ شديد . قال : ومَخرَجٌ باصرٌ مِن مخرج قولهم : رجلٌ تامر ، فمعنى باصر ذو بَصَر ، وهو من أبصَرْتُ ، مثل : مَوْتٍ مائِت ، من أمَتُّ . وقال الليث : رأى فلان لَمْحاً باصراً ، أي : أمراً مفروغاً منه . وأنشد : ودون ذاك الأمر لمح باصر وقال غيره : رأيت فلاناً لمّاحاً باصراً ، أي : نظر بتحديق . قلتُ : والقولُ هو الأوّل . وقال الليث : إذا فَتَح الجَرْوُ عينَه قيل : بَصَّر تَبْصيراً . ويقال : البصيرة : الدِّرع ، وكلُّ ما لُبِس من السلاح فهو بَصائرُ السّلاح . ويقال للفِراسة الصادقة : فِراسةٌ ذاتُ بصيرة . قال : والبصيرةُ : العِبْرة ، يقال : أما لك بصيرةٌ في هذا ؟ أي : عِبْرةٌ تعتبر بها ، وأَنشَد : في الذّاهِبِين الأوّلينَ من القُرون لنا بصائرْ أي : عِبَر . اللِّحياني عن الكسائيّ : إن فلاناً لمَعْضُوب البُصَر : إذا أصاب جِلْدَه عُضابٌ ، وهو داءٌ يَخرج به . ويقال : أعمى الله بصائره ، أي : فِطَنَه . ويقال : بَصَّر فلانٌ تَبْصيراً : إذا أَتَى البَصْرة . قال ابن أحمر : أُخبِّرُ من لاقيتُ أنِّي مُبَصِّرٌ وكائنْ تَرَى قبلِي من الناس بَصّرَا وقال الليث : في البَصْرَة ثلاثُ لغات : بَصْرَة ، وبِصْرة ، وبُصْرة ، اللّغة العالية البَصْرة . وقال أبو إسحاق في قول الله جلّ وعزّ : ( لاَّ تُدْرِكُهُ الاَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الاَبْصَارَ ) ( الأنعام : 103 ) ، أعلمَ اللَّهُ جلّ وعزّ أنّه يُدرك الأبصار ، وفي هذا الإعلام دليلٌ على أن خَلْقَه لا يُدرِكون الأبصارَ ، أي : لا يعرفون حقيقة البَصر ، وما الشيءُ الَّذي به صارَ الإنسانُ يُبصِرُ من عَيْنيه دون أن يُبصِر من غيرهما من سائر أعضائه ، فأَعلَم أنّ خَلْقاً مِنْ خَلْقِه لا يُدرِك المخلوقون كُنْهَه ، ولا يُحيطون بِعلمه ، فكيف به جلَّ وعزّ ، فالأبصارُ لا تُحيط به ، وهو اللَّطيفُ الخبيرُ . فأمّا ما جاء من الأخبار في الرؤية وصحّ عن رسول الله ( صلى الله عليه وسلم ) فغيرُ مدفوع ، وليس في هذه الآية دليلٌ على دَفعها ، لأن معنى هذه الآية معنى إدراكِ الشيء ، والإحاطة بحقيقته ، وهذا مَذهبُ أهلِ السّنّة والعلم بالحديث . وقولُه جلّ وعزّ : ( قَدْ جَآءَكُمْ بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمْ ) ( الأنعام : 104 ) ، أي : قد جاءكم القرآنُ الذي فيه البيانُ والبصائر ، فمن أَبْصَر فلنفسِه نَفْعُ ذلك ، ومن عَمِي فعليها ضَررُ ذلك ، لأن الله غنيّ عن خَلْقه . ثعلب عن ابن الأعرابيّ : أبصَرَ الرجلُ : إذا خَرَجَ من الكُفْر إلى بَصيرة الإيمان ، وأنشَد : قَحْطانُ تَضرِب رأسَ كلِّ متوَّجٍ وعلى بصائرِها وإنْ لَم تُبْصِرِ قال : بصائرُها : إسلامُها ، وإذ لم تبصر في كفْرِها ، وأَبصر : إذا عَلَّق على باب رَحْله بصيرةً ، وهو شقة من قطن أو غيرِه . وقال اللّحياني في قوله : ( بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُواْ بِهِ ) ( طه : 96 ) ، أي : أَبصَرْتُ ، ولغةٌ أخرى : بَصِرْتُ به أبْصَرُ به ، ويقال : أَبْصِرْ إليّ ، أي : انظُرْ إليّ . وبُصْرَى : قريةٌ بالشام فتُنسَب إليها السّيوف البُصْريَّة . صرب : أبو عُبَيد عن الأصمعيّ : إذا حُقِنَ اللّبَنُ أيّاماً في السِّقاء حتى اشتدّ حَمَضُه ، فهو الصَّرْب والصَّرَب ، وأنشد : أرضٌ عن الخير والسلطان نائيةٌ فالأطْيَبان بها الطُّرْثُوثُ والصَّرَبُ وقال شَمِر : قال أبو حاتم : غَلِط الأصمعيّ في الصَّرَب أنه اللبن الحامِضُ . قال : وقلتُ له : الصَّرَبُ : الصّمْغ ، والصَّرْبُ : اللبن ، فعَرَفه ، وقال كذلك الحَرّانيّ عن ابن السكّيت قال : الصَّرَبُ : اللّبن الحامض . يقال : صَرَب اللبَن في السِّقاء : إذا حَقَنَه فيه ، يَصْرُبه صَرْباً ، والسِّقاءُ : هي المِصْرَب وجمعُه المَصارِب . ويقال : جاءَنا بصَربةٍ تَزْوِي الوجهَ ، وأنشد : سَيَكْفيك صَرْبَ القَوم لَحمٌ مُغرَّضٌ وماءُ قُدور في الجِفان مَشُوب قال : والصَّرْبُ : الصمغُ الأحمر ، صمغُ الطَّلْح . أبو عُبَيد عن الأحمر : إذا جَعل الصبيُّ يَمكُث يوماً لا يُحْدِث قيل : صَربَ لِيَسْمَن . وقال أبو زيد : صَرَب بَوْلَه وحَقَنَه : إذا أطال حَبْسَه . وفي حديث أَبي الأحْوص الجُشَميّ عن أبيه أنّ النبي ( صلى الله عليه وسلم ) قال له : ( هل تُنْتَج إبِلُكَ وافيةً آذانُها فتجدَعُها ، وتقول صَرْبَى ) . قال القُتَيْبي : قولُه : صَرْبَى ، نحو سَكْرَى ، من صَرَبْتُ اللَّبنَ في الضّرْع : إذا جمعتَه ولم تَحلُبه . وقيل للبَحِيرة : صَرْبَى ، لأنّهم كانوا لا يَحلُبونها إلا للضَّيف فيَجتمع اللّبن في ضَرْعها ، كما قال محمد بن إسحاق . وقال سعيد بنُ المسيَّب : البَحيرة الّتي يُمْنَع دَرُّها للطّواغيت فلا يَحلُبها أحدٌ من الناس . وقال القُتَيْبيّ : كأنّ الصَّرْبى الّتي صَرَبَت اللبَن في ضَرْعِها ، أي : جمعتْه . قال بعضهم : يجعل الصرب من الصرم وهو القطع ، يجعل الباء مبدلةً من الميم ، كما يقال : ضربةُ لازِمٍ ولازِب ، وكأنه أصحّ التفسيرين لقوله : فتجْدع هذه فتقول صَرْبَى . ثعلب عن ابن الأعْرَابي قال : الصربُ : جمعُ صَرْبَى ، وهي المشقوقة الأذن مثل البَحيرة في النوق . ويقال للوطب الذي يجمع فيه اللبن فيحمض : مصرب وجمعه مصارب . وحدّثني محمّد بنُ إسحاق قال : حدَّثنا عمر بنُ شَبَّةَ قال : حدَّثنا غُنْدَر عن شُعْبَة عن أبي إسحاق قال : سمعتُ أَبا الأحوص يحدِّثُ عن أبيه قال : أَتيتُ رسولَ اللَّهِ ( صلى الله عليه وسلم ) وأنا قَشِفُ الهيئة ، فقال : هل تُنْتَجُ إِبِلُكَ صِحَاحاً آذانُها ، فتَعْمِدَ إلى المُوسَى فتقطَعَ آذانَها فتقول هذه بُحُر وَتَشُقُّهَا فتقول هذه صُرُم فتحرّمها عليك وعلى أهلك ؟ قال : نعم . قال : ( فما آتاك الله ) لك حِل وساعِدُ الله أَشَدُّ ومُوساه أَحَدّ . قلت : قد تبيَّنَ بقوله : صُرُم ما قاله ابن الأعرابي في الصَّرْب : أن الباء مُبْدَلَةٌ من الميمِ . وقال ابن الأعرابيّ : الصِّرْبُ : البيوتُ القليلة من ضَعْفَي الأعراب . قلتُ : والصِّرْمُ مِثل الصِّرْب ، وهو بالميم أعرَف . ويقال : كَرَصَ فلانٌ في مكْرَصِه ، وصَرَبَ في مِصرَبِه ، وقَرَعَ في مِقْرَعِه ، كلُّهُ السِّقَاءُ يُحْقَنُ فيه اللَّبَن . برص : قال الليثُ : البَرَص معروف ، نسألُ الله منه العافية . وسامّ أَبْرَص : مضافٌ غير مصروف ، والجمعُ سوامّ أبرص . أبو عُبَيْد عن الأصْمَعِيّ قال : سامّ أبْرَصَ بتشديد الميم قال : ولا أدري لِمَ سُمِّيَ بهذا ؟ . وقال أبو زيد : وجمعُه سَوامُّ أبْرَصَ ، ولا يثنَّى أبرَص ولا يُجمَع ، لأنه مُضافٌ إلى اسم معروف ، وكذلك بناتُ آوَى وأُمهاتُ حُبَيْنِ وأشباهها . وقال غيرُه : أبْرَصَ الرجلُ : إذ جاءَ بولَدٍ أَبرَص . ويُصَغَّرُ أَبْرَصُ فيقال : بُرَيْص ، ويُجمع بُرْصاناً . ومن الناسِ مَنْ يَجمع سامَّ أَبْرَصَ : البِرَصَةَ . وبَرِيص : نهرٌ بِدمَشْق ، قال حسَّان : يَسْقُونَ مَن وَرَدَ البَرِيصَ عليهِمُ بَرَدَى يُصفِّقُ بالرحيقِ السَّلْسَلِ ربص : قال الليثُ : التربُّص بالشيء : أن تَنْتظِرَ به يوماً مَّا ، والفِعل تربَّصْتُ به . وقال أبو إسحاق في قول الله جلَّ وعزّ : ( قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَآ إِلاَ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ ) ( التوبة : 52 ) ، أي : إلاَّ الظَّفَرَ وإِلاَّ الشهادةَ ، ) وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ ( إحدى الشِّرَّتَيْن : عذاباً من الله ، أو قَتْلاً بأيدينا ، فبيْنَ ما نَنتظِرُ وتنتظرونَ فرقٌ كبير . وقال ابنُ السكّيت : يقال : أقامت المرأة رُبْصَتَها في بيتِ زوجِها ، وهو الوقتُ الذي جُعل لزوجها إذا عُنِّنَ عنها ، فإن أتاها وإلاَّ فرِّقَ بينهما . والبريص : موضع .

Mekâyîsü'l-Luğa

İbn Fâris · 11. yyTR5.380 harf
(باب الصاد والباء وما يثلثهما) (صبح) الصاد والباء والحاء أصلٌ واحدٌ مطّرد. وهو لونٌ من الألوان قالوا أصله الحُمْرة. قالوا: وسمِّيَ الصُّبْحُ صُبْحاً لحُمْرَته، كما سمِّيَ المِصْباح مِصباحاً لحُمْرَته. قالوا: ولذلك يقال وجهٌ صَبيحٌ. والصَّباح: نُورُ النَّهارِ. وهذا هو الأصل ثمُ يُفَرَّع. فقالوا: لِشُرْب الغَداة الصَّبوح، وقد اصطَبَحَ، وتلك هي الجاشِرِيَّة. قال: إِذا ما اصطبحنا الجاشريّة لم نُبَلْ
Tamamını oku

Müfredât

Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR2.134 harf
- الصبر: الإمساك في ضيق، يقال: صبرت الدابة: حبستها بلا علف، وصبرت فلانا: خلفته خلفة لا خروج له منها، والصبر: حبس النفس على ما يقتضيه العقل والشرع، أو عما يقتضيان حبسها عنه، فالصبر لفظ عام، وربما خولف بين أسمائه بحسب اختلاف مواقعه؛ فإن كان حبس النفس لمصيبة سمي صبرا لا غير، ويضاده الجزع، وإن كان في محاربة سمي شجاعة، ويضاده الجبن، وإن كان في نائبة مضجرة سمي رحب الصدر، ويضاده الضجر، وإن كان في إمساك
Tamamını oku

Esâsü'l-Belâğa

Zemahşerî · 12. yyTR1.330 harf
ص ب ر صبرت على ما أكره‏.‏ وصبرت عما أحب وصابرته على كذا مصابرة وهو صبير القوم‏:‏ للذي يصبر لهم ومعهم في أمورهم والصبر أمر من الصبر وهو صبور ومصطبر ومتصبر‏.‏ وصبرت نفسي على كذا‏:‏ حبستها‏.‏ وإنه ليصبرني عن حاجتي أي يحبسني‏.‏ واستصبر الشيء إذا اشتدّ ومنه قيل للجمد‏:‏ الصبر والقطعة منه‏:‏ صبرة‏.‏ ونهي عن المصبورة‏:‏ البهيمة المحبوسة على الموت‏.‏ ونهى عن صبر ببذي الروح وهو الخصاء‏.‏ وكل من
Tamamını oku

Lisânü'l-Arab

İbn Manzûr · 13. yyTR14.685 harf
في أَسماء الله تعالى: الصَّبُور تعالى وتقدَّس، هو الذي لا يُعاجِل العُصاة بالانْتقامِ، وهو من أَبنية المُبالَغة، ومعناه قَرِيب من مَعْنَى الحَلِيم، والفرْق بينهما أَن المُذنِب لا يأْمَنُ العُقوبة في صِفَة الصَّبُور كما يأْمَنُها في صِفَة الحَلِيم. ابن سيده: صَبَرَه عن الشيء يَصْبِرُه صَبْراً حَبَسَه؛ قال الحطيئة: قُلْتُ لها أَصْبِرُها جاهِداً: وَيْحَك، أَمْثالُ طَرِيفٍ قَلِيلْ والصَّبْرُ: نَصْب
Tamamını oku

Kâmûsü'l-Muhît

Fîrûzâbâdî · 15. yyTR599 harf
* ص ب ر * * الصَّبْرُ * حبس النفس عن الجزع وبابه ضرب و * صَبَرهُ * حبسه قال الله تعالى ﴿واصبر لنفسك﴾ وفي حديث النبي عليه الصلاة والسلام في رجل أمسك رجلا وقتله آخر قال ﴿اقتلوا القاتل و * اصبِروا الصَّابِرَ *﴾ أي احبسوا الذي حبسه للموت حتى يموت و * التَّصَبُّرُ * تكلف الصبر وتقول * اصْطَبَر * واصَّبر ولا تقل اطَّبر و * الصَّبِرُ * بكسر الباء الدواء المر ولا يسكن إلا في ضرورة الشعر و *
Tamamını oku

Tâcü'l-Arûs

Zebîdî · 18. yyTR15.524 harf
صبرة عنه يصبره صبرا حسبه، قال الحطيئة: قلت لها أصبرها جاهـدا ويحك أمثال طريف قليل. وصبر الإنسان وغيره على القتل: نصبه عليه، وقد نهى رسول الله صلى الله تعالى عليه وسلم أن يصبر الروح، وهو أن يحبس حيا ويرمى بشيء حتى يموت. وأصل الصبر: الحبس: وكل من حبس شيئا فقد صبره. وفي حديث آخر في رجل أمسك رجلا وقتله آخر، فقال: اقتلوا القاتل واصبروا الصابر يعني احبسوا الذي حبسه
Tamamını oku

Lane's Lexicon

Edward W. Lane · 19. yyTR yok25.881 harf
صَبَرَهُ 1 صَبَرَهُ ذ , aor. صَبِرَ , (S, M, A, K,) inf. n. صَبْرٌ, (M, K,) He confined him; held him in custody; detained, retained, restrained, or withheld, him, or it; (S, M, A, K;) عَنْهُ from it. (M, A, K.) [Accord. to a copy of the A, ↓ صبّرهُ signifies the same; but this may be a mistranscription. Hence,] صَبَرْتُ نَفْسِى I restrained, or withheld, myself, or my soul; (S, Mgh;) عَلَى كَذَا
Tamamını oku

Salmone

H. Anthony Salmone · 19. yyTR2.193 harf
صَبَرَ صَبَرَ I ( n. ac. صَبْر 1 ) a. [ 'Ala ], Bore with patience; was patient over, persevering with. b. Was patient, waited. c. [ 'An ], Bore with patience the loss of. d. Bound; constrained, compelled to. e. U ( n. ac. صَبْر 1 , صَبَاْرَة 22t ) [ Bi ], Made himself surety, responsible for. f. Gave a surety or guarantee to. g. [ acc. & 'An ], Sent away from. صَبَّرَ صَبَّرَ II
Tamamını oku

Kitâbullâh

Kur'an kullanımından türetilmişTR56.360 harf
صبر صَبَرَ - يَصْبِرُ - صَبْر - صَابِرٌ - صَابِرِيْن - صَبَّار - أَصْبَرَ - يُصْبِرُ - صَابَرَ - يُصَابِرُ - اصْطَبَرَ - يَصْطَبِرُ صَبَرَ - يَصْبِرُ + كائن + شيئاً: يحبسه ويمنعه من الانفلات والهروب صَبَرَ - يَصْبِرُ + كائن + نفسه: يمنعها من الانفلات والهروب من فعل شاق أو مجهد: تكون نفس الإنسان منشغلة في فعل أمر شاق، وترغب بالانفلات والهروب
Tamamını oku

Sîgalar(35)

Mücavir kökler130 mücavir (365 toplam)

Sıralama: iki kökün aynı ayette birlikte geçmesinin tesadüfe göre ne kadar güçlü olduğu (Dunning G²). Her satırda ortak ayet sayısı yazar. Edatlar varsayılan olarak gizli.
  1. عزم

    4 ortak ayet · Kesin karar

  2. عون

    4 ortak ayet · Yardım istenilen

  3. جمل

    4 ortak ayet · Erkek deve demektir

  4. طوع

    9 ortak ayet · Koparılmaya elverişli hale gelmiş hurma tanesi veya…

  5. غرب

    4 ortak ayet · Ğarb, Güneşin batığı yerdir

  6. أجر

    8 ortak ayet · (EaCR) “Acur” tuğla demektir

  7. مع

    10 ortak ayet · Beraber

  8. جالوت

    2 ortak ayet · Câlut

  9. صلو

    7 ortak ayet · Namaz

  10. أمر

    11 ortak ayet · Murar acı bir ağacın adıdır

  11. سول

    2 ortak ayet · Sevil: “Seyl”den türemiştir

  12. عقب

    6 ortak ayet · Örümcektir, “a’kibe” yumru, “ka’b” da topuk demektir

Geçtiği ayetler(93)

  1. … وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ الْحُسْنَى عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ بِمَا صَبَرُوا وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُ وَمَا كَانُوا …

    SabrettilerHor görülmüş olan kavmi de, bereketlendirdiğimiz yerin doğularına ve batılarına mirasçı kıldık. Rabbının İsrailoğullarına vukü bulan güzel sözü de onların sabretmelerinden dolayı yerini buldu. Firavun’un da, kavminin de yapmakta ve yükselmekte oldukları şeyleri harab ettik.

  2. إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ

    SabrettilerSadece sabredip de güzel ameller işleyenlere; işte onlara mağfiret ve büyük ecir vardır.

  3. وَالَّذِينَ صَبَرُوا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ …

    SabrettilerVe onlar ki; Rabblarının rızasını dileyerek sabrederler, namazı kılarlar, kendilerine verdiğimiz rızıktan, gizlice ve açıkça infak ederler. Kötülüğü iyilik yaparak ortadan kaldırırlar. İşte onlara bu dünyanın karşılığı;

  4. الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ

    SabrettilerOnlar sabreden ve yalnız Rabblarına tevekkül edenlerdir.

  5. مَا عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ وَلَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

    SabrettilerSizin yanınızdaki tükenir. Allah’ın katında olanlar ise sonsuzdur. Sabredenlere mükafatlarını, yaptıklarının daha güzeli ile ödeyeceğiz.

  6. إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ

    SabrettilerSabrettiklerinden dolayı bugün onları mükafatlandırdım. Doğrusu onlar, kurtuluşa erenlerin kendileridir.

  7. أُولَئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَامًا

    Sabrettilerİşte onlar, sabrettiklerinden dolayı cennetin en yüksek dereceleri ile mükafatlandırılırlar ve orada sağlık ve selamla karşılanırlar.

  8. أُولَئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ

    Sabrettilerİşte onlara sabrettiklerinden ötürü ecirleri iki defa verilir. Kötülüğü iyilikle savar onlar. Ve kendilerine verdiğimiz rızıktan da infak ederler.

  9. الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ

    SabrettilerOnlar ki; sabrederler ve Rabblarına tevekkül ederler.

  10. وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ

    Sabrettilerİçlerinden de sabrettikleri zaman emrimizle doğru yola götürecek kılavuzlar tayin ettik. Ve onlar ayetlerimizi çok iyi biliyorlardı.

Sîga sayfası: الصَّابِرِينَ
Sîga sayfası: وَالصَّابِرِينَ

Kök analizi

Kök tanımı ve çekirdek özet

AlanDeğer
Kökصبر
YapıÜçlü
Özel DurumBelirgin fark tespit edilmedi
Bağlamsal Yakın Köklerحلم, ثبت, جلد
Zıt Kökجزع
Çekirdek Özet 1Bir şeyi sınırlandırarak tutmak, hapsetmek, dağılmasını önlemek ve sert taş gibi dış etkilere karşı mukavemet göstermek
Çekirdek Özet 2Nefsi aklın ve vahyin sınırları içinde tutarak zorluklar karşısında çözülmemek, emredilen amelde sebat ve kararlılık göstermek
Çekirdek Özet 3Çözülme ve tepkisellik yerine bilinçli direnç; aktif sebat ve hak üzere istikrar mekanizması
Kritik Hata RiskiKökün pasif bir boyun eğiş, çaresizlikten kaynaklanan katlanma veya eylemsizlik sanılması; aktif direnç ve iradi kontrol boyutunun gözden kaçırılması

Biliteral analiz

Biliteral ÇekirdekTemel AnlamEklenen UnsurOluşan Anlam Farkı
صبBir şeyi bir yöne doğru meylettirmek, odaklamak, boşaltmak veya sıkıca bağlamak; örneğin صبب kökünde suyun tek bir mecraya dökülmesi, صبغ kökünde rengin nesneye nüfuz edip sabitlenmesi, صبأ kökünde bir halden diğerine kararlı bir çıkış yapılmasıرÇekirdekteki odaklanma ve yöneliş enerjisini, son harfin getirdiği süreklilik, baş eğmeme ve katılık vasfıyla birleştirerek; içe doğru toparlanıp dış tesirlere karşı dağılmadan durma, kendini tutma ve sert bir mukavemet kazanma anlamı oluşturur

Piktografik analiz

BirimPiktografik İmge / HareketAnlam Açıklaması
صBitki sapı veya olta; yakalama, peşine düşme, odaklanarak sıkıştırmaDağılmayı önleyen, nesneyi merkezde tutan sıkı odaklanma ve kavrama
بEv, çadır; iç, barınma, sınırlandırılmış kapalı alanTutulan şeyin bir iç mekânda, korunaklı bir sınır dahilinde hapsedilmesi ve muhafaza edilmesi
رİnsan başı; baş, ilk, üst, bilinçli yönelişEylemin bilinçli bir iradeyle, üst bir gaye doğrultusunda dik duruşla yönetilmesi
صبرİradenin iç sınırlar dahilinde odaklanarak toplanması ve dağılmadan mukavemet göstermesiDış baskı ve sarsıntılara karşı nefsin bilinçli bir merkezde tutulması, çözülmeden ve dağılmadan dik durması hareketi

Tarihsel ve erken kullanım

AlanVeri
İlk fiziksel anlamBir şeyi hapsetmek, tutmak ve hareketten alıkoymak; ayrıca sert, katı ve aşınmaz taş kütlesi
Cahiliye şiiri kullanımıŞair Antara b. Şeddâd bir beytinde savaş anında nefsin geri çekilmesini önleyip onu ölüm pahasına tutmasını kökün hapis ve mukavemet manasıyla şöyle ifade eder: فَصَبَرْتُ عارفةً لذلك حُرَّةً / ترسُو إذا نَفْسُ الجَبانِ تَطَلَّعُ
Erken Arapça kullanımBir canlının bağlanarak hareket edemez halde ölüme terk edilmesine dair kullanılan قتل صبر ve bağlayıcı, zorlayıcı yemini ifade eden يمين الصبر tabirleri erken dönem kullanımının somut örnekleridir

Kaynak Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, Lisān al-ʿArab.

Sami etimolojik katman

Arapça صبر kökü, Sami dillerinde sertlik, bağlama, bir araya toplayıp sıkıştırma ve acı tat semantiğiyle geniş bir paralellik sergiler. Kuzeybatı Sami dillerinde ve İbranicede צָבַר biçimi bir şeyi biriktirmek, yığmak, tepeleme toplamak anlamına gelir; bu da Arapçadaki صُبْرَة (tahıl yığını, tepeleme yığılmış nesne) kullanımıyla tam bir örtüşme gösterir. Süryanicede de toplama, bağlama ve sertleşme semantiği benzer kök varyantlarıyla takip edilir. Öte yandan Arapçada kökün bir türevi olan acı bitki özü (sarısabır) anlamı, kökün dildeki dayanılması zor, acı veren ama direnç kazandıran nesnelere isim olmasından kaynaklanır. Kökün temel Sami katmanındaki ana motifi gevşekliğin zıddı olan toparlanma, biriktirilip sıkıştırılma ve dağılmaya karşı içsel bir yoğunluk oluşturmadır. Arapça bu fiziksel toplanma ve sıkışma çekirdeğini ahlaki ve zihni bir direnç alanına, nefsi kontrol altında tutma ve çözülmeyi engelleme erdemine dönüştürmüştür.

Güven Güçlü

Kaynak Brown-Driver-Briggs, David Cohen Dictionnaire des racines sémitiques, Lisān al-ʿArab.

Etimolojik analiz

KatmanVeriAçıklamaGüven
İç Arapça etimolojik yönصبر (hapsetmek, sert taş, tahıl yığını)Fiziksel olarak bir şeyi kapalı tutma ve sert taştaki dağılmazlık vasfı, nefsin iradi kontrolüne aktarılmıştırKesin
Sami dilleriyle etimolojik ilişkiİbranice צָבַר (yığmak, toplamak), Süryanice benzer toplama ve sıkıştırma kökleriParçaların dağılmasını engelleyip tek bir kütle halinde tutma semantik çekirdeği ortaktırGüçlü
Daha geniş dilsel ilişkiAfro-Asyatik katmanda sert kütle ve bağlama çekirdekleriGeniş Afro-Asyatik alanda sıkı bağlama ve biriktirme göstergeleriyle sınırlı fonetik paralelliklerMuhtemel

Kaynak Maqāyīs al-Lugha, Gesenius Hebrew and Chaldee Lexicon, HALOT.

Kardeş kökler

KombinasyonDurumTemel AnlamAnlam DetayıNot
صبرAnlamlıTutmak, hapsetmek, direnmekDağılmayı önleyerek iradeyi sınırda tutmak ve sebat etmekHedef kök; Kur'an'da geçer
صربAnlamlıSütü memede biriktirmek, ekşitmekBir sıvıyı akıtmayıp bir yerde toplamak ve hapsetmekKökün toplama ve tutma çekirdeğiyle akrabadır; Kur'an'da geçmez
بصرAnlamlıGörmek, idrak etmek, açık seçik olmakZihnin veya gözün nesneyi kuşatıp kavraması ve ayırt etmesiKur'an'da geçer; odaklanma ve kavrama yönüyle kardeş köktür
برصAnlamlıCiltte beyaz lekeler belirmesiDerinin doğal renginden ayrılarak parlak beyaz bir sınırla ayrışmasıKur'an'da geçer; fiziksel farklılaşma
رصبAnlamlıBirbirine iyice yapışmak, kenetlenmekTaşların veya dişlerin aralıksız biçimde sıkıca bitişmesiKökün sertleşme ve sıkışma anlamıyla doğrudan örtüşür; Kur'an'da geçmez
ربصAnlamlıGözetlemek, beklemek, intizar etmekBir yerde kalarak gelişmeleri kollamak, kendini beklemeye hapsetmekKur'an'da geçer; sabrın bekleme ve sebat boyutuyla paraleldir

Komşu kökler ve zıt kök

Kökİlişki TürüAnlam AlanıKarşılaştırmalı NüansAnlam Detayı
صبرMerkezDirenç ve kontrolNefsi dağılmaktan alıkoyarak iradi ve sürekli bir sebat göstermekPasif bekleyiş değil, iradenin dağılmasına karşı aktif mukavemet
حلمKomşuDuygusal dengeÖfke anında fevriliği dizginleme ve akılla sükuneti korumaحلم öfke ve cehalete karşı vakardır; صبر ise genel zorluk, meşakkat ve zamana karşı dirençtir
ثبتKomşuYerinde durmaSarsıntı karşısında fiziki veya fikri olarak yerinden oynamamaثبت mekânsal ve ilkesel kaim oluşu; صبر ise içsel çözülmeyi engelleyen dinamik tutuşu vurgular
جلدKomşuBedensel ve zihni sertlikZorluklara karşı dayanıklılık ve acıya mukavemet göstermeجلد dış baskıya karşı derinin veya bünyenin sertliğini; صبر nefsin gayeli tutuluşunu anlatır
جزعZıtÇözülme ve feryatZorluk karşısında kontrolü yitirip dağılmak, feryat ve telaş etmekKökün tutma ve sabitleme manasının tam karşıtı olarak iradenin büsbütün çözülmesidir

Başka dillerde anlam karşılıkları

DilKelime / KelimelerKısa AnlamDetayGüven
ArapçaصبرNefsi tutmak ve sebat etmekDağılmayı önleyen iradi tutuş, dış etkilere karşı direnç ve hedefte kararlılıkKesin
LatincePatientia, perseverantiaDayanma gücü, sebatPatientia katlanma ve çekme boyutunu, perseverantia ise gayede ısrar boyutunu karşılar; ikisi birlikte kökü tamamlarGüçlü
İngilizcePatience, endurance, perseveranceSabır, dayanıklılık, sebatPatience zamana karşı beklemeyi, endurance zorluğa dayanmayı, perseverance ise eylemde ısrarı ifade ederGüçlü
AlmancaGeduld, BeharrlichkeitSabır, kararlılıkGeduld sükunetle beklemeyi, Beharrlichkeit ise hedeften sapmadan direnç göstermeyi karşılarGüçlü
FransızcaPatience, persévéranceSabır, sebatkârlıkPatience pasif katlanma riskine açıktır; kökün dinamizmini persévérance kelimesi dengelerGüçlü

Kaynak Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Littré Dictionnaire de la langue française.

Vücûh ve nezâir

Form / KullanımAnlam YüzüAyet Tipi / Bağlam
صبر (musibete direnç)Başa gelen meşakkat ve musibetlere karşı çözülmeyip dayanmakİmtihan, kayıp, korku ve açlık bağlamları; Bakara 2:153, 2:155, 3:120
صبر (amellerde sebat)İbadetleri, adaleti ve ahlaki yükümlülükleri sürdürmede kararlılıkEmirlere devam, namaz ve tebliğ sebatı; Meryem 19:65, Tâhâ 20:132, Lokmân 31:17
صبر (günaha karşı nefsi tutma)Arzu ve heveslerin baskısına karşı nefsi haramdan alıkoymakGünah çağrılarına karşı direnç ve iffeti koruma bağlamları; Yûsuf 12:83, 12:90
صبر (savaş ve mücadele direnci)Düşman karşısında geri çekilmeyip safı korumak, yılgınlığa düşmemekCihat, savaş meydanı ve baskı altında sebat bağlamları; Bakara 2:250, Âl-i İmrân 3:125, Enfâl 8:46
صبر (vaktini bekleme)İlahi takdirin ve hükmün tecelli edeceği zamana kadar acele etmemekPeygamberlerin hüküm anına kadar tebliğde ısrarı; Yûnus 10:109, Kalem 68:48, İnsân 76:24

Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı

DisiplinKullanım AlanıTartışma NoktasıAnlam Yoğunlaşması
KelamKaza ve kader, imtihan ve kötülük problemiKulun musibetler karşısında iradesini nasıl kullanacağı, rıza ile sabır arasındaki mertebe farkıİnsanın kader karşısındaki bilinçli tutumu ve ümitsizliğe düşmeme mecburiyeti
Fıkıhİbadetlerin ifası, yemin ve ceza hükümleriYemîn-i sabr (mahkemede zorla yaptırılan yemin) ve öldürülmek üzere tutulan kimsenin hükümleriKişinin bir sınırda tutulması, hareketten menedilmesi ve taahhüt altına sokulması
TefsirAhlaki ilkeler, peygamber kıssaları ve cihad ayetleriSabrın pasif bir eziklik mi yoksa aktif bir mücadele azmi mi olduğu; namaz ile sabrın yardımlaşmadaki bağıNefsin heva ve hevesten arındırılarak hak üzere tahkim edilmesi
HadisZühd, musibet, ahlak ve savaş edebiyatıصوم شهر الصبر ifadesiyle orucun sabırla eşitlenmesi ve sabrın ilk darbe anındaki (عند الصدمة الأولى) değeriFevri tepkinin ilk anda kontrol altına alınması ve nefsin dizginlenmesi

Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi

SistemBağlamKarşılıkİşlevAçıklamaGüven
DiniKulluk ve ibadet sürekliliğiNefsin sınırlandırılmasıDağılmayı önlemeDinin emir ve yasaklarını anlık heveslere kurban etmeyip hayatın tamamına yayma disipliniKesin
İlmiBilgi üretimi ve araştırmaZihni sebat ve odaklanmaMetodolojik ısrarBilimsel araştırmada karşılaşılan zorluklara, yanılmalara ve zaman maliyetine karşı zihni bırakmamaGüçlü
SiyasiToplumsal direnç ve stratejiKriz anında istikrarPanik ve çözülmeyi engellemeDış tehdit veya iç karışıklık dönemlerinde toplumun dağılmasını önleyen kolektif iradeGüçlü
İktisadiÜretim, tasarruf ve yatırımKısa vadeli tüketimi ertelemeSermaye birikimini korumaAnlık haz ve harcama dürtüsünü dizginleyip uzun vadeli üretim ve faydaya odaklanma kapasitesiGüçlü

Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm

Alanİzomorfik KarşılıkAçıklamaGüven
Sayısal bilimlerMekanikte malzeme direnci, sönümleme ve esneklik limiti (stres altındaki kütlenin deformasyona direnmesi)Dışarıdan uygulanan basınca ve gerilime karşı yapının atomik bütünlüğünü koruması, kırılmadan ve dağılmadan gerilimi absorbe etmesi haliGüçlü
Beşeri bilimlerPsikolojide duygusal regülasyon ve psikolojik dayanıklılık (resilience); sosyolojide sosyal mukavemetBireyin veya grubun travmatik olaylar, krizler ve baskılar karşısında dağılmayıp hedefe yönelik bütünlüğünü koruyabilme yetisiKesin

Yanlış daraltma ve kritik hata riski

AlanAçıklama
Modern daraltma riskiKökün anlamının sadece başa gelen felaketlere sessizce katlanmak, itiraz etmemek, zayıflık ve boyun eğiş gibi tamamen pasif bir edilgenliğe indirgenmesi
Kur'an içi daha geniş anlamNefsi bütünüyle kontrol altında tutarak aktif direniş göstermek, emredilen amelde, adalette, cihadda ve ahlakta yılgınlığa düşmeksizin sebatla devam etmek
Yanlış anlamanın doğuracağı hataMüslüman birey ve toplumların zulüm, haksızlık ve atalet karşısında eylemsizliği dini bir fazilet zannetmesi; dinamik ve dönüştürücü Kur'an ahlakının felç olması

Kur'an'ı anlama odaklı sonuç

SoruCevap
Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir?Kur'an'ın fert ve toplum inşasında önerdiği ahlaki omurganın temel taşıdır; sabır olmadan ne ilahi emirlerin sürekliliği sağlanabilir ne de haramlardan korunulabilir
Hangi ayet gruplarında belirleyicidir?Mücadele ve cihat emirleri, peygamberlerin tebliğ süreçleri ve musibetlere karşı duruşu vazeden ayet kümelerinde belirleyicidir
Hangi yanlış anlamaları düzeltir?Dindarlığı pasif bir içe çekilme sanan yaklaşımları tashih eder; sabrın zayıfların sığınağı değil, güçlü iradelerin aktif mukavemet aracı olduğunu gösterir

Nihai sentez ve LaTeX modeli

  • Somut anlamDağılmaya müsait unsurları sıkıca tutup hapsetmek, bir arada tutarak sınırlandırmak ve sert bir kaya gibi dış darbelere karşı bütünlüğünü korumak.
  • Soyut anlamİnsani arzuların, korkuların ve zaafların bilinci dağıtmasına engel olarak iradeyi akıl ve vahiy istikametinde sabit tutmak, emrolunan yolda sürekli ve dinamik sebat göstermek.
  • Sistematik karşılıkSistemin iç enerjisini koruyan sönümleme ve mukavemet katsayısı; kriz anlarında entropi artışını ve çözülmeyi engelleyen denge mekanizması.
  • LaTeX modeliR(t)=∫0t[Fext(τ)−κ⋅Δx(τ)]dτ  ⟹  lim⁡t→∞Δx(t)≤ϵ
  • LaTeX açıklamasıFormülde Fext(τ) zaman içinde sisteme dışarıdan uygulanan baskı, sıkıntı ve sarsıcı kuvvetleri; κ sistemin iç mukavemet ve iradi tutuş katsayısını; Δx(τ) sistemin amaçlanan çizgiden sapma miktarını temsil eder. İntrinsik direnç mekanizması devreye girdiğinde, dış kuvvetlere rağmen zaman sonsuza giderken sapmanın belirlenen bir sınır (ϵ) içinde tutulduğu ve sistemin dağılmayıp bütünlüğünü koruduğu modellenmektedir.
Metin sürümü (yapay zekâ araçları için)Harfe göre kök dizini: ص