بشر

اختصارات لوحة المفاتيح

البحث
/
ملاحظة جديدة
n
الآية السابقة / التالية
[ ]
وضع القراءة
f
وضع الشبكة
g
كون القرآن
e
إغلاق / رجوع
Esc
تخطَّ الشبكة

شبكة الجذر

شبكة الجذر: ب-ش-رالصيغ: ٥٣ · الجذور المجاورة: ١٣٦ · الآيات: ١١٩ · السور: ٤٧؛ المحتوى نفسه مسرود في بطاقات «الصيغ» و«الجذور المجاورة» و«الآيات».ألممثلحمأوَبُشْرَىسودبشرنذربَشَرٌبَشَرًارسللِبَشَرٍغلمروحصلصل

الجذرالصيغ ٥٣الآيات ١١٩السور ٤٧المجاورة ١٣٦

▶ افتح الشبكة (ثلاثية الأبعاد)

بشر

ب - ش - ر

جذر
  • الورود: ١٢٣
  • الآيات: ١١٩
  • الصيغ: ٥٣
  • المعاجم: ١٣

Beşere derinin tüysüz dış yüzü demektir. İnsan tüysüz olduğu için beşer denmiştir. بُشْرَى : Bir müjdeci vasıtasıyla alınan müjde بُشْرًا : Bir müjdeci olmadan, belli olaylar vasıtasıyla anlaşılan müjde, durumdan anlaşılan müjdeالمزيد ›

ملاحظاتي

المعاجم(١٣)

★ معجم آق إيفلر (بالتركية)التركية

Beşere derinin tüysüz dış yüzü demektir. İnsan tüysüz olduğu için beşer denmiştir. بُشْرَى : Bir müjdeci vasıtasıyla alınan müjde بُشْرًا : Bir müjdeci olmadan, belli olaylar vasıtasıyla anlaşılan müjde, durumdan anlaşılan müjde

كتاب العين

الخليل بن أحمد · القرن ٨مترجمالحروف: ٣٬٣٩٥
باب الشين والراء والباء معهما ش ر ب، ش ب ر، ب ر ش، ب ش ر، ر ب ش مستعملات شرب: شَرِبَ شَرْباً وشُرباً. والشِّرب: وقت الشُّرب. والمَشْرَب: الوجه الذي يُشرَب منه، ويكون مَوْضِعاً ومَصْدراً، قال: ويُدعى ابنُ مَنْجوف أمامي كأنّـه خَصِيٌّ أتى للماء من غير مَشْرب والمَشْرَبُ: الشُّرْبُ نفْسُه، والشرابُ: اسمٌ لما يُشرَبُ، وكل شيءٍ لا يُمضَغ فإنه يُقال فيه: يُشرب. ورجلٌ شَروبٌ: شديد الشُّرب. وماءٌ
اقرأ المدخل كاملًا

الصحاح

الجوهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ١٬٦٥٢
البَشَرَةُ والبَشَرُ: ظاهرُ جلدِ الإنسان. وبَشَرَةُ الأرضِ: ما ظهر من نباتها. وقد أَبْشَرَتِ الأرضُ، وما أحسن بَشَرَتَها. والبَشَرُ: الخلقُ. ومُباشَرَةُ المرأةِ: ملامستُها. والحِجْرُ المُباشِرُ: التي تَهُمُّ بالفحلِ. ومُباشَرَةُ الأمورِ: أن تليَها بنفسك. وبَشَرْتُ الأديمَ أَبْشُرُهُ بَشْراً، إذا أخذْت بَشَرَتَهُ. وفلانٌ مُؤْدَمٌ مُبْشَرٌ، إذا كان كاملاً من الرجال، كأنه جَمَعَ لينَ الأَدَمَةِ
اقرأ المدخل كاملًا

تهذيب اللغة

الأزهري · القرن ١٠مترجمالحروف: ١٢٬٦٨٩
ش ر ب شرب ، شبر ، رشب ، ربش ، بشر ، برش : أَهمل الليث : رشب . ( رشب ) : وروى أبو العباس ، عن عمرو ، عن أبيه ، أنه قال : الْمراشِبُ : جَعْوُ رُؤوسِ الخُروس ، والجَعْوُ : الطِّين ، والْخُروسُ : الدّنَان . شرب : الحرانيّ ، عن ابن السكيت ، قال : الشَّرْب : مَصْدَر شَرِبْتُ أَشْرَبُ شَرْباً وشُرْباً ، قال : والشَّرْبُ أيضاً : الْقومُ يَجتَمعون على الشَّراب . وقال الفراء : حدثني الكسائيّ عن يحيى بن
اقرأ المدخل كاملًا

مقاييس اللغة

ابن فارس · القرن ١١مترجمالحروف: ٢٬٦١٦
(باب الباء والشين وما يثلثهما) (بشع) الباء والشين والعين أصلٌ واحد وهو كرَاهَةُ الشّيء وقلَّةُ نُفوذه. قال الخليل: البَشَع طَعْمٌ كَرِيهٌ فيه جُفوفٌ ومَرارةٌ كطعم الهَلِيلَج البشعة. قال: ويقال رجل بَشِعٌ وامرأةٌ بشِعة، وهو الكريهُ ريحِ الفمِ مِن أنّه لا يتخلَّلُ ولا يَسْتَاك. والمصدَر البَشَع والبشَاعة. وقد بَشِعَ يَبْشَعُ بَشَعاً. والطعام البَشِع الذي لا يَسُوغ في الحَلْق. قال ابنُ دُريد:
اقرأ المدخل كاملًا

المفردات في غريب القرآن

الراغب الأصفهاني · القرن ١١مترجمالحروف: ٤٬٩٦١
- البشرة: ظاهر الجلد، والأدمة: باطنه، كذا قال عامة الأدباء، وقال أبو زيد بعكس ذلك (ذكر قوله الأزهري في تهذيبه 11/360، والذي غلطه ثعلب)، وغلطه أبو العباس وغيره، وجمعها: بشر وأبشار، وعبر عن الإنسان بالبشر اعتبارا بظهور جلده من الشعر، بخلاف الحيوانات التي عليها الصوف أو الشعر أو الوبر، واستوى في لفظ البشر الواحد والجمع، وثني فقال تعالى: ﴿أنؤمن لبشرين﴾ [المؤمنون/47]. وخص في القرآن كل موضع اعتبر من
اقرأ المدخل كاملًا

أساس البلاغة

الزمخشري · القرن ١٢مترجمالحروف: ٦٤٧
ب ش ر بشرته بكذا وبشرته وأبشرته فبشر وأبشر وبشـر واستبشـر وتبشـر وتباشـروا بـه وتتابعـت البشارات والبشائر وجاء البشراء وهو حسن البشر واستقبلني ببشره‏.‏ وبشر الأديم وأبشره‏:‏ قشر وجهه‏.‏ ومن المجاز‏:‏ فلان مؤدم مبشر‏.‏ وما أحسن بشرة الأرض وهي ما يخرج من نباتها فيلبسها‏.‏ وطلعـت تباشيـر الصبـح وهـي أوائلـه التـي تبشـر بـه كأنهـا جمـع تبشيـر وهـو مصـدر بشـر‏.‏ وفيه مخايل الرشـد وتباشيـره‏.‏
اقرأ المدخل كاملًا

لسان العرب

ابن منظور · القرن ١٣مترجمالحروف: ١١٬٢٨٤
البَشَرُ: الخَلْقُ يقع على الأُنثى والذكر والواحد والاثنين والجمع لا يثنى ولا يجمع؛ يقال: هي بَشَرٌ وهو بَشَرٌ وهما بَشَرٌ وهم بَشَرٌ. ابن سيده: البَشَرُ الإِنسان الواحد والجمع والمذكر والمؤنث في ذلك سواء، وقد يثنى. وفي التنزيل العزيز: أَنُؤُمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنا؟ والجمع أَبشارٌ. والبَشضرَةُ: أَعلى جلدة الرأْس والوجه والجسد من الإِنسان، وهي التي عليها الشعر، وقيل: هي التي تلي اللحم. وفي
رابط المدخل

البَشَرُ: الخَلْقُ يقع على الأُنثى والذكر والواحد والاثنين والجمع لا يثنى ولا يجمع؛ يقال: هي بَشَرٌ وهو بَشَرٌ وهما بَشَرٌ وهم بَشَرٌ. ابن سيده: البَشَرُ الإِنسان الواحد والجمع والمذكر والمؤنث في ذلك سواء، وقد يثنى. وفي التنزيل العزيز: أَنُؤُمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنا؟ والجمع أَبشارٌ. والبَشضرَةُ: أَعلى جلدة الرأْس والوجه والجسد من الإِنسان، وهي التي عليها الشعر، وقيل: هي التي تلي اللحم. وفي المثل: إِنما يُعاتَبُ الأَديمُ ذو البَشَرَةِ؛ قال أَبو حنيفة: معناه أَن يُعادَ إِلى الدِّباغ، يقول: إِنما يعاتَبُ مَن يُرْجَى ومَنْ له مُسْكَةُ عَقْلٍ، والجمع بَشَرٌ. ابن بزرج: والبَشَرُ جمع بَشَرَةٍ وهو ظاهر الجلد. الليث: البَشَرَةُ أَعلى جلدة الوجه والجسد من الإِنسان، ويُعْني به اللَّوْنُ والرِّقَّةُ، ومنه اشتقت مُباشَرَةُ الرجل المرأَةَ لِتَضامِّ أَبْشارِهِما. والبَشَرَةُ والبَشَرُ: ظاهر جلد الإِنسان؛ وفي الحديث: لَمْ أَبْعَثْ عُمَّالي لِيَضْرِبُوا أَبْشاركم؛ وأَما قوله: تُدَرِّي فَوْقَ مَتْنَيْها قُرُوناً على بَشَرٍ، وآنَسَهُ لَبابُ قال ابن سيده: قد يكون جمع بشرة كشجرة وشجر وثمرة وثمر، وقد يجوز أَن يكون أَراد الهاء فحذفها كقول أَبي ذؤَيب: أَلا لَيْتَ شِعْري، هَلْ تَنَظَّرَ خالِدٌ عِنادي على الهِجْرانِ، أَم هُوَ يائِسُ؟ قال: وجمعه أَيضاً أَبْشارٌ، قال: وهو جمع الجمع. والبَشَرُ: بَشَرُ الأَديمِ. وبَشَرَ الأَديمِ يَبْشُرُه بَشْراً وأَبْشَرَهُ: قَشَرَ بَشَرَتَهُ التي ينبت عليها الشعر، وقيل: هو أَن يأْخذ باطنَه بِشَفْرَةٍ. ابن بزرج: من العرب من يقول بَشَرْتُ الأَديم أَبْشِرهُ، بكسر الشين، إِذا أَخذت بَشَرَتَهُ. والبُشارَةُ: ما بُشِرَ منه. وأَبْشَرَه؛ أَظهر بَشَرَتَهُ. وأَبْشَرْتُ الأََديمَ، فهو مُبْشَرٌ إِذا ظهرتْ بَشَرَتُه التي تلي اللحم، وآدَمْتُه إِذا أَظهرت أَدَمَتَهُ اليت ينبت عليها الشعر. الللحياني: البُشارَةُ ما قَشَرْتَ من بطن الأَديم، والتِّحْلئُ ما قَشرْتَ عن ظهره. وفي حديث عبدالله: مَنْ أَحَبَّ القُرْآنَ فَليَبْشَرْ أَي فَلْيَفْرَحْ ولَيُسَرَّ؛ أَراد أَن محبة القرآن دليل على محض الإِيمان من بَشِرَ يَبْشَرُ، بالفتح، ومن رواه بالضم، فهو من بَشَرْتُ الأَديم أَبْشُرُه إِذا أَخذت باطنه بالشَّفْرَةِ، فيكون معناه فَلْيُضَمِّرْ نفسه للقرآن فإِن الاستكثار من الطعام ينسيه القرآن. وفي حديث عبدالله بن عمرو: أُمرنا أَن نَبْشُرَ الشَّوارِبَ بَشْراً أَي نَحُفّها حتى تَبِينَ بَشَرَتُها، وهي ظاهر الجلد، وتجمع على أَبْشارٍ. أَبو صفوان: يقال لظاهر جلدة الرأْس الذي ينبت فيه الشعر البَشَرَةُ والأَدَمَةُ والشَّواةُ. الأَصمعي: رجل مُؤُدَمٌ مُبْشَرٌ، وهو الذي قد جَمَعَ لِيناً وشِدَّةً مع المعرفة بالأُمور، قال: وأَصله من أَدَمَةِ الجلد وبَشَرَتِهِ، فالبَشَرَةُ ظاهره، وهو منبت الشعر، والأَدَمَةُ باطنه، وهو الذي يلي اللحم؛ قال والذي يراد منه أَنه قد جَمع بَيْنَ لِينِ الأَدَمَةِ وخُشونة البَشَرَةِ وجرّب الأُمور. وفي الصحاح: فلانٌ مُؤْدَمٌ مَبْشَرٌ إِذا كان كاملاً من الرجال، وامرأَة مُؤْدَمَةٌ مُبْشَرَةٌ: تامَّةٌ في كُلّ وَجْهٍ. وفي حديث بحنة: ابنتك المُؤْدَمَةُ المُبْشَرَة؛ يصف حسن بَشَرَتها وشِدَّتَها. وبَشْرُ الجرادِ الأَرْضَ: أَكْلُه ما عليها. وبَشَرَ الجرادُ الأَرضَ يَبْشُرُها بَشراً: قَشَرَها وأَكل ما عليها كأَن ظاهر الأَرض بَشَرَتُها.وما أَحْسَنَ بَشَرَتَه أَي سَحْناءَه وهَيْئَتَه. وأَبْشَرَتِ الأَرْضُ إِذا أَخرجت نباتها. وأَبْشَرَتِ الأَرضُ إِبْشاراً: بُذِرتْ فَظَهَر نَباتُها حَسَناً، فيقال عند ذلك: ما أَحْسَنَ بَشَرَتَها؛ وقال أَبو زياد الأَحمر: أَمْشَرَتِ الأَرضُ وما أَحْسَنَ مَشَرَتَها. وبَشَرَةُ الأَرضِ: ما ظهر من نباتها. والبَشَرَةُ: البَقْلُ والعُشْبُ وكُلُّه مِنَ البَشَرَةِ. وباشَرَ الرجلُ امرأَتَهُ مُباشَرَةً وبِشاراً: كان معها في ثوب واحد فَوَلَيِتْ بَشَرَتُهُ بَشَرَتَها. وقوله تعالى: ولا تُباشِرُ وهُنَّ وأَنتم عاكفون في المساجد؛ معنى المباشرة الجماع، وكان الرجل يخرج من المسجد، وهو معتكف، فيجامع ثم يعود إِلى المسجد. ومُباشرةُ المرأَةِ: مُلامَسَتُها. والحِجْرُ المُباشِرُ: التي تَهُمُّ بالفَحْلِ. والبَشْرُ أَيضاً: المُباشَرَةُ؛ قال الأَفوه: لَمَّا رَأَتْ شَيْبي تَغَيَّر، وانْثَنى مِنْ دونِ نَهْمَةِ بَشْرِها حينَ انثنى أَي مباشرتي إِياها. وفي الحديث: أَنه كان يُقَبِّلُ ويُباشِرُ وهو صائم؛ أَراد بالمباشَرَةِ المُلامَسَةَ وأَصله من لَمْس بَشَرَةِ الرجل بَشَرَةَ المرأَة، وقد يرد بمعنى الوطء في الفرج وخارجاً منه. وباشَرَ الأَمْرَ: وَلِيَهُ بنفسه؛ وهو مَثَلٌ بذلك لأَنه لا بَشَرَةَ للأَمر إذ ليس بِعَيْنٍ. وفي حديث علي، كرّم الله تعالى وجهه: فَباشِرُوا رُوحَ اليقين، فاستعاره لروح اليقين لأَنّ روح اليقين عَرَضٌ، وبيِّن أَنَّ العَرَضَ ليست له بَشَرَةٌ. ومُباشَرَةُ الأَمر: أَن تَحْضُرَهُ بنفسك وتَلِيَه بنفسك. والبِشْرُ: الطَّلاقَةُ، وقد بَشَرَه بالأَمر يَبْشُرُه، بالضم، بَشْراً وبُشُوراً وبِشْراً، وبَشَرَهُ به بَشْراً؛ كله عن اللحياني. وبَشَّرَهُ وأَبْشَرَهُ فَبَشِرَ به، وبَشَرَ يَبْشُرُ بَشْراً وبُشُوراً. يقال: بَشَرْتُه فَأَبْشَرَ واسْتَبْشَر وتَبشَّرَ وبَشِرَ: فَرِحَ. وفي التنزيل العزيز: فاسْتْبِشرُوا بِبَيْعِكُمُ الذي بايَعْتُمْ به؛ وفيه أَيضاً: وأَبْشِروا بالجنة. واسْتَبْشَرَهَ كَبَشَّرَهُ؛ قال ساعدة بن جؤية: فَبَيْنَا تَنُوحُ اسْتَبْشَرُوها بِحِبِّها، عَلى حِينِ أَن كُلَّ المَرامِ تَرومُ قال ابن سيده: وقد يكون طلبوا منها البُشْرى على إِخبارهم إِياهم بمجيء ابنها. وقوله تعالى: يا بُشْرايَ هذا غُلامٌ؛ كقولك عَصايَ. وتقول في التثنية: يا بُشْرَبيَّ. والبِشارَةُ المُطْلَقَةُ لا تكون إِلاَّ بالخير، وإِنما تكون بالشر إِذا كانت مقيدة كقوله تعالى: فَبَشِّرْهُم بعذاب أَليم؛ قال ابن سيده: والتَّبْشِيرُ يكون بالخير والشر كقوله تعالى: فبشرهم بعذاب أَليم؛ وقد يكون هذا على قولهم: تحيتك الضَّرْبُ وعتابك السَّيْفُ، والاسم البُشْرى. وقوله تعالى: لهم البشرى في الحياة الدنيا وفي الآخرة؛ فيه ثلاثة أَقوال: أَحدها أَن بُشْراهم في الدنيا ما بُشِّرُوا به من الثواب، قال الله تعالى: ويُبَشِّرَ المؤمنين؛ وبُشْراهُمْ في الآخرة الجنة، وقيل بُشْراهم في الدنيا الرؤْيا الصالحة يَراها المؤْمن في منامه أَو تُرَى له، وقيل معناه بُشْراهم في الدنيا أَن الرجل منهم لا تخرج روحه من جسده حتى يرى موضعه من الجنة؛ قال الله تعالى: إِنَّ الذين قالوا رَبُّنا اللهُ ثم استقاموا تَتَنَزَّلُ عليهم الملائكةُ أَن لا تخافوا ولا تحزنوا وأَبْشِرُوا بالجنةِ التي كنتم توعدون. الجوهري: بَشَرْتُ الرجلَ أَبْشُرُه، بالضم، بَشْراً وبُشُوراً من البُشْرَى، وكذلك الإِبشارُ والتَّبْشِيرُ ثلاثُ لغات، والاسم البِشارَةُ والبُشارَةُ، بالكشر والضم. يقال: بَشَرْتُه بمولود فَأَبْشَرَ إِبْشاراً أَي سُرَّ. وتقول: أَبْشِرْ بخير، بقطع الأَلف. وبَشِرْتُ بكذا، بالكسر، أَبْشَرُ أَي اسْتَبْشَرْتُ به؛ قال عطية بن زيد جاهلي، وقال ابن بري هو لعبد القيس بن خفاف البُرْجُميّ: وإِذا رَأَيْتَ الباهِشِينَ إِلى العلى غُبْراً أَكُفُّهُمُ بِقاعٍ مْمْحِلِ، فَأَعِنْهُمُ وابْشَرْ بما بَشِرُوا بِهِ، وإِذا هُمُ نَزَلُوا بَضَنْكٍ فانْزِلِ ويروى: وايْسِرْ بما يَسِرُوا به. وأَتاني أَمْرٌ بَشِرْتُ به أَي سُرِرْتُ به. وبَشَرَني فلانٌ بوجه حَسَنٍ أَي لقيني. وهو حَسَنُ البِشْرِ، بالكسر، أَي طَلقُ الوجه. والبِشارَةُ: ما بُشِّرْتَ به. والبِشارة: تَباشُرُ القوم بأَمر، والتَّباشِيرُ: البُشْرَى. وتَبَاشَرَ القومُ أَي بَشَّرَ بعضُهم بعضاً. والبِشارة والبُشارة أَيضاً: ما يعطاه المبَشِّرُ بالأَمر. وفي حديث توبة كعب: فأَعطيته ثوبي بُشارَةً؛ البشارة، بالضم: ما يعطى البشير كالعُمَالَةِ للعامل، وبالكسر: الاسم لأَنها تُظْهِرُ طَلاقَةَ الإِنسان. والبشير: المبَشِّرُ الذي يُبَشِّرُ القوم بأَمر خير أَو شرٍ. وهم يتباشرون بذلك الأَمر أَي يُبَشرُ بضعهم بعضاً. والمبَشِّراتُ: الرياح التي تَهُبُّ بالسحاب وتُبَشِّرُ بالغيث. وفي التنزيل العزيز: ومن آياته أَن يرسل الرياحَ مُبَشِّرات؛ وفيه: وهو الذي يُرْسِلُ الرياحَ بُشْراً؛ وبُشُراً وبُشْرَى وبَشْراً، فَبُشُراً جَمعُ بَشُورٍ، وبُشْراً مخفف منه، وبُشْرَى بمعنى بِشارَةٍ، وبَشْراً مصدر بَشَرَهُ بَشْراً إِذا بَشَّرَهُ. وقوله عز وجل: إِن الله: يُبَشِّرُكِ؛ وقرئ: يَبْشُرُك؛ قال الفرّاء: كأَن المشدّد منه على بِشاراتِ البُشَرَاء، وكأَن المخفف من وجه الإِفْراحِ والسُّرُورِ، وهذا شيء كان المَشْيَخَةُ يقولونه. قال: وقال بعضهم أَبْشَرْتُ، قال: ولعلها لغة حجازية. وكان سفيان بن عيينة يذكرها فَلْيُبْشِرْ، وبَشَرْتُ لغة رواها الكسائي. يقال: بَشَرَني بوَجْهٍ حَسَنٍ يَبْشُرُني. وقال الزجاج: معنى يَبْشُرُك يَسُرُّك ويُفْرِحُك. وبَشَرْتُ الرجلَ أَبْشُرُه إِذا أَفرحته. وبَشِرَ يَبْشَرُ إِذا فرح. قال: ومعنى يَبْشُرُك ويُبَشِّرُك من البِشارة. قال: وأَصل هذا كله أَن بَشَرَةَ الإِنسان تنبسط عند السرور؛ ومن هذا قولهم: فلان يلقاني بِبِشْرٍ أَي بوجه مُنْبَسِطٍ. ابن الأَعرابي: يقال بَشَرْتُه وبَشَّرْتُه وأَبْشَرْتُه وبَشَرْتُ بكذا وكذا وبَشِرْت وأَبْشَرْتُ إِذا فَرِحْتَ بِه. ابن سيده: أَبْشَرَ الرجلُ فَرِحَ؛ قال الشاعر: ثُمَّ أَبْشَرْتُ إِذْ رَأَيْتُ سَواماً، وبُيُوتاً مَبْثُوثَةً وجِلالا وبَشَّرَتِ الناقةُ باللِّقاحِ، وهو حين يعلم ذلك عند أَوَّل ما تَلْقَحُ. التهذيب. يقال أَبْشَرَتِ الناقَةُ إِذا لَقِحَتْ فكأَنها بَشَّرَتْ بالِّلقاحِ؛ قال وقول الطرماح يحقق ذلك: عَنْسَلٌ تَلْوِي، إِذا أَبْشَرَتْ، بِخَوافِي أَخْدَرِيٍّ سُخام وتَباشِيرُ كُلّ شيء: أَوّله كتباشير الصَّبَاح والنَّوْرِ، لا واحد له؛ قال لبيد يصف صاحباً له عرّس في السفر فأَيقظه: فَلَمَّا عَرَّسَ، حَتَّى هِجْتُهُ بالتَّباشِيرِ مِنَ الصُّبْحِ الأُوَلْ والتباشيرُ: طرائقُ ضَوْءِ الصُّبْحِ في الليل. قال الليث: يقال للطرائق التي تراها على وجه الأَرض من آثار الرياح إِذا هي خَوَّتْهُ: التباشيرُ. ويقال لآثار جنب الدابة من الدَّبَرِ: تَباشِيرُ؛ وأَنشد: نِضْوَةُ أَسْفارٍ، إِذا حُطَّ رَحْلُها، رَأَيت بِدِفْأَيْها تَباشِيرَ تَبْرُقُ. الجوهري: تَباشِيرُ الصُّبْحِ أَوائلُه، وكذلك أَوائل كل شيء، ولا يكون منه فِعلٌ. وفي حديث الحجاج: كيف كان المطرُ وتَبْشِيرُه أَي مَبْدَؤُه وأَوَّلُه وتَبِاشِيرُ: ليس له نظير إِلاَّ ثلاثة أَحرف: تَعاشِيبُ الأَرض، وتَعاجِيبُ الدَّهرِ، وتَفاطِيرُ النَّباتِ ما يَنْفَطر منه، وهو أَيضاً ما يخرج على وجه الغِلْمَان والفتيات؛ قال: تَفاطِيرُ الجُنُونِ بِوَجْهِ سَلْمَى قَدِيماً، لا تَقاطِيرُ الشَّبابِ. ويروى نفاطير، بالنون. وتباشير النخل: في أَوَّل ما يُرْطِبُ. والبشارة، بالفتح: الجمال والحُسْنُ؛ قال الأَعشى في قصيدته التي أَوَّلها: بانَتْ لِتَحْزُنَنا عَفارَهْ، يا جارَتا، ما أَنْتِ جارهْ . قال منها: وَرَأَتْ بِأَنَّ الشَّيْبَ جَا نَبَه البَشاشةُ والبَشارَهْ ورجلٌ بَشِيرُ الوجه إِذا كان جميله؛ وامرأَةٌ بَشِيرةُ الوجه، ورجلٌ بَشِيرٌ وامرأَة بَشِيرَةٌ، ووجهٌ بَشيرٌ: حسن؛ قال دكين بن رجاء: تَعْرِفُ، في أَوجُهِها البَشائِرِ، آسانَ كُلِّ آفِقٍ مُشاجِرِ والآسانُ: جمع أُسُنٍ، بضم الهمزة والسين، وقد قيل أَسن بفتحهما أَيضاً، وهو الشبه. والآفق: الفاضل. والمُشَاجِرُ: الذي يَرْعَى الشجر. ابن الأَعرابي: المَبْشُورَةُ الجارية الحسنة الخلق واللون، وما أَحْسَنَ بَشَرَتَها. والبَشِيرُ: الجميل، والمرأَة بَشِيرَة. والبَشِيرُ: الحَسَنُ الوجه. وأَبْشَرَ الأَمرُ وَجْهَهُ: حَسَّنَه ونَضَّرَه؛ وعليه وَجَّهَ أَبو عمرو قراءَةَ من قرأَ: ذلك الذي يَبْشُرُ اللهُ عِبادَه؛ قال: إِنما قرئت بالتخفيف لأَنه ليس فيه بكذا إِنما تقديره ذلك الذي يُنَضِّرُ اللهُ به وُجوهَهم. اللحياني: وناقة بَشِيرَةٌ أَي حَسَنَةٌ؛ وناقة بَشِيرَةٌ: ليست بمهزولة ولا سمينة؛ وحكي عن أَبي هلال قال: هي التي ليست بالكريمة ولا الخسيسة. وفي الحديث: ما مِنْ رَجُلٍ لَهُ إِبِلٌ وبَقَرٌ لا يُؤَدِّي حَقَّها إِلاَّ بُطِحَ لها يَوْمَ القيامة بِقَاع قَرْقَرٍ كأَكْثَرِ ما كانَتْ وأَبْشَرِه أَي أَحْسَنِه، من البِشر، وهو طلاقة الوجه وبشاشته، ويروى: وآشَره من النشاط (* قوله «من النشاط» كذا بالأصل والأحسن من الأشر وهو للنشاط). والبطر. ابن الأَعرابي: هم البُشَارُ والقُشَارُ والخُشَارُ لِسِقاطِ الناسِ. والتُّبُشِّرُ والتُّبَشِّرُ: طائر يقال هو الصُّفارِيَّة، ولا نظير له إِلاَّ التُّنَوِّطُ، وهو طائر وهو مذكور في موضعه، وقولُهم: وقع في وادي تُهلِّكَ، ووادي تُضُلِّلَ، ووادي تُخُيِّبَ. والناقةُ البَشِيرَةُ: الصالحةُ التي على النِّصْفِ من شحمها، وقيل: هي التي بين ذلك ليست بالكريمة ولا بالخسيسة. وبِشْرٌ وبِشْرَةُ: اسمان؛ أَنشد أَبو علي: وبِشْرَةُ يَأْبَوْنا، كَأَنَّ خِبَاءَنَا جَنَاحُ سُمَانَى في السَّماءِ تَطِيرُ وكذلك بُشَيْرٌ وبَشِيرٌ وبَشَّار ومُبَشِّر. وبُشْرَى: اسم رجل لا ينصرف في معرفة ولا نكرة، للتأْنيث ولزوم حرف التأْنيث له، وإِن لم يكن صفة لأَن هذه الأَلف يبنى الاسم لها فصارت كأَنها من نفس الكلمة، وليست كالهاء التي تدخل في الاسم بعد التذكير. والبِشْرُ: اسم ماء لبني تغلب. والبِشْرُ: اسم جبل، وقيل: جبل بالجزيرة؛ قال الشاعر: فَلَنْ تَشْرَبي إِلاَّ بِرَنْقٍ، وَلَنْ تَرَيْ سَواماً وحَيّاً في القُصَيْبَةِ فالبِشْرِ

القاموس المحيط

الفيروزآبادي · القرن ١٥مترجمالحروف: ١٬٠١٧
* ب ش ر * * البَشَرةُ * و * البَشَرُ * ظاهر جلد الإنسان والبَشَر الخلق و * مُبَاشَرَةُ * الأمور أن تليها بنفسك و * بَشَرَ * الأديم أخذ بشرته وبابه نصر و * بَشَرَهُ * من البشرى وبابه نصر ودخل و * أبْشَرَهُ * أيضا و * بَشَّرَهُ تبشِيراً * والاسم * البِشارَةُ * بكسر الباء وضمها ويقال * بَشَرَهُ * بكذا بالتخفيف * فأَبْشَرَ إبْشَاراً * أي سُر وتقول أبشر بخير بقطع الألف ومنه قوله تعالى { وأبشروا بالجنة
اقرأ المدخل كاملًا

تاج العروس

الزبيدي · القرن ١٨مترجمالحروف: ١٤٬٨٣٧
البشر: الخلق، يقع على الأنثى والذكر، والواحد والاثنين والجمع، لا يثنى ولا يجمع، يقال هي بشر، وهو بشر، وهما بشرا، وهم بشر، كذا في الصحاح. وفي المحكم: البشر، محركة: الإنسان، ذكرا أو أنثى،واحدا أو جمعا، وقد يثنى، وفي التنزيل العزيز: أنؤمن لبشرين مثلنا قال شيخنا: ولعل العرب حين ثنوه قصدوا به حين إرادة التثنية الواحد، كما هو ظاهر، ويجمع أبشارا، قياسا. وفي المصباح: لكن العرب ثنوه ولم يجمعوه. قال
اقرأ المدخل كاملًا

معجم لين

إدوارد لين · القرن ١٩مترجمالحروف: ١٦٬٦٣٨
بَشَرَ 1 بَشَرَ ذ , aor. بَشُرَ , (S, Msb,) inf. n. بَشْرٌ; (S, Msb, K;) and ↓ ابشر, (A,) inf. n. اـِبْشَارٌ; (K;) He pared (S, A, Msb, K) a hide, (S, A, Msb,) removing its بَشَرَة, (S,) or face, or surface, (A, Msb,) or the skin upon which the hair grew: (TA:) or, as some say, removing its inner part with a large knife: or, accord. to Ibn-Buzurj, some of the Arabs say, بَشَرْتُ الأَدِيمَ, aor.
اقرأ المدخل كاملًا

قاموس سالمون

هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩مترجمالحروف: ١٬١٥٠
بَشَرَ بَشَرَ U ( n. ac. بَشْر 1 ), a. Pared, peeled ( hide ); laid bare, exposed to view, stripped. بَشَرَ بَشَرَ I بَشُرَ A ( n. ac. بَشَر 4 , بُشُوْر 27 ), a. Rejoiced at, was delighted with. بَشَّرَ بَشَّرَ II , a. Brought glad tidings; gladdened, rejoiced. بَاْشَرَ بَاْشَرَ III a. [ acc. or Bi ], Busied himself with, engaged in, took in hand; practised, exercised ( profession ). b.
اقرأ المدخل كاملًا

كتاب الله

مستخلص من الاستعمال القرآنيبلا ترجمةالحروف: ٧٦٬٥٨٦
بشر بَشَرَ - يَبْشُرُ - أَبْشِر - بُشْر - بُشْراً - بُشْرى - يا بُشْرى - لا بُشْرى - بَشيْر - بَشَّرَ - يُبَشِّرُ - مُبَشِّر - مُبَشِّريْن - بَاشَرَ - يُباشِرُ - اسْتَبْشَرَ - يَسْتَبْشِرُ - مُسْتَبْشِر - مُسْتَبْشِرة بَشَرَ - يَبْشُرُ + الكائن + بـِ شيء أو أمر: يتحول إلى حالة الرضى والقبول والسرور تفاؤلاً بما سيأتي أَبْشِر: صيغة الأمر منه
اقرأ المدخل كاملًا

الصيغ(٥٣)

الجذور المجاورةالمجاورة: ١٣٦ (الإجمالي: ٣٩٦)

الترتيب: مدى قوة اجتماع الجذرين في الآية نفسها مقارنةً بالمصادفة (نسبة الأرجحية لدنينغ). يُذكر عدد الآيات المشتركة في كل سطر. الأدوات مخفية افتراضيًا.
  1. نذر

    الآيات المشتركة: ٢٢ · Savaşta veya yürüyüşteki öncüdür

  2. رسل

    الآيات المشتركة: ٢٩ · Saçak demektir

  3. مثل

    الآيات المشتركة: ١٦ · Çamurdan yapılan ve bir şeye benzetilen nesne, heykeldir

  4. غلم

    الآيات المشتركة: ٦ · Ğulam, Genç, delikanlı demektir

  5. سود

    الآيات المشتركة: ٤ · Kararan

  6. قول

    الآيات المشتركة: ٤٦ · Birlikte bir iş yapan kimselere, belli bir sesle kumanda…

  7. روح

    الآيات المشتركة: ٧ · Reyhan kokulu çiçeğin adıdır

  8. ألم

    الآيات المشتركة: ٧ · Ürrem, erm çakıl taşları, azı dişi demektir

  9. أمن

    الآيات المشتركة: ٢٧ · Mena kapıları karşı karşıya olan evlerin ara yeridir

  10. وحد

    الآيات المشتركة: ١٠ · وَحْدَهُ kelimesi aslında منفرداً anlamındadır ve marifeye…

  11. حمأ

    الآيات المشتركة: ٢ · Hamiye Sık çamur demektir

  12. صلصل

    الآيات المشتركة: ٢ · “Silsile” zincir demektir

الآيات التي ورد فيها(١١٩)

  1. قَالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قَالَ كَذَلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ

    Ölümlü

  2. … اللَّهِ وَأَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ …

    Ölümlü

  3. … وَيُؤَخِّرَكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى قَالُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا تُرِيدُونَ أَنْ تَصُدُّونَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا …

    Ölümlü

  4. قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ …

    Ölümlü

  5. وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسَانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ

    Ölümlü

  6. قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا

    Ölümlü

  7. قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا

    Ölümlü

  8. لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ وَأَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ

    Ölümlü

  9. … الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ …

    Ölümlü

  10. … الْآخِرَةِ وَأَتْرَفْنَاهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ

    Ölümlü

تحليل الجذر

تعريف الجذر والخلاصة

AlanDeğer
Kökبشر
YapıÜçlü kök
Özel DurumBelirgin fark tespit edilmedi
Bağlamsal Yakın Köklerانس, فرح, نعم
Zıt Kökنذر
Çekirdek Özet 1Bir şeyin yüzeyinin açığa çıkması, derinin dış tabakası ve yüzde beliren aydınlık
Çekirdek Özet 2İnsanın somut/bedensel yönü ve içsel sevinci yüze vuran vahyî müjde
Çekirdek Özet 3Görünürlük, fiziki açıklık ve iç dinamiklerin dış yüzeyde doğrulanabilir tecellisi
Kritik Hata RiskiBeşer kavramını soyut insanla özdeşleştirip bedensel ve kırılgan boyuttan, tebşîri ise psikolojik rahatlamadan ibaret görüp dışa vuran ahlaki yükümlülükten koparmak

التحليل الثنائي

Biliteral ÇekirdekTemel AnlamEklenen UnsurOluşan Anlam Farkı
بشAçılma, güleryüz gösterme, ferahlama ve dışa vurma; nitekim بشش kökünde yüzün gülmesi ve insanın birini sevinçle karşılaması anlamı esastır.رÇekirdekteki ferahlama ve tebessüm hareketine akışkanlık, süreklilik ve kalıcı bir dış yüzey (ten, deri, bedensel tezahür) boyutu kazandırarak anlamı görünür bir tecelli haline dönüştürmüştür.

التحليل التصويري للحروف

BirimPiktografik İmge / HareketAnlam Açıklaması
بEv, çadır; iç, barınma, içinde olmaVarlığın içsel yapısını, özünü ve saklı olan potansiyeli temsil eder.
شDiş; ısırma, parçalama, keskinlikİçeride saklı olanın örtüsünü yırtarak, yararak dışarı çıkmasını ifade eder.
رİnsan başı; baş, ilk, üstEn üstte yer alma, yüzeye ulaşma ve görünür en üst katman haline gelme hareketini anlatır.
بشرİçte saklı olanın örtüsünü yararak yüzeye, başa ve en dış sınıra çıkması; tenin açığa çıkması ve içsel neşenin yüzde parlaması

الاستعمال التاريخي والمبكر

AlanVeri
İlk fiziksel anlamBir nesnenin, özellikle hayvan veya insan bedeninin tüysüz, en dış deri tabakasının (bəşere) görünür olması; bir derinin dış yüzünü kazıyarak ortaya çıkarmak (büşire’l-edîm) ve yerin bitkisini yüzeye çıkararak yeşermesi (ebşareti’l-ard).
Cahiliye şiiri kullanımıel-A‘şâ bir beytinde yaşlılığın getirdiği değişimi anlatırken gençlikteki yüz tazeliği ve neşenin kayboluşunu bu kökle ifade eder: ورأت بأن الشيب جانبه البشاشة والبشارة (O kadın, ak saçların güler yüzlülüğü ve tenin o taze parlaklığını/güzelliğini kovduğunu gördü).
Erken Arapça kullanımDericilikte ham derinin üst yüzeyindeki kılları ve pürüzleri kazıyarak pürüzsüz dış yüzey elde etme eylemi; ayrıca kâmil, hem iç inceliğe hem dış metanete sahip adam için darbımesel olarak kullanılan فلان مؤدم مبشر ifadesi.

المصدر Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha ve Lisān al-ʿArab.

الطبقة الاشتقاقية السامية

Sami dillerinde بشر kökü, öncelikle et, beden ve canlı dokunun dış yüzeyi ortak semantik tabanına dayanır. İbranicede bāsār (בָּשָׂר) kelimesi et, fiziksel beden, ölümlü insanlık ve canlı varlık anlamına gelirken; fiil formu bisser (בִּשֵּׂר) müjdelemek, haber getirmek işlevini üstlenir. Süryanice ve Ârâmîcede bəsūrā / bəsar (ܒܣܪܐ) bedeni, eti ve ölümlülüğü karşılar; basser ise sevinçli haber ulaştırmak demektir. Ugarit dilinde bsr kökü doğrudan iyi haber ve müjde bağlamında belgelenmiştir. Akadcada bišru / šēru biçimleri beden, et ve çocuk/bebek anlam katmanlarıyla fonetik olarak temas halindedir. Ortak Sami mirasındaki bu ikili yapı (ten/beden ve sevinçli haber), bedendeki veya yüzdeki ten renginin, alınan önemli haber neticesinde değişmesi, içteki sevinç halinin kan hücumuyla dış deride parlaması ilişkisinden türemiştir. Arapça, bu somut bedensel kökü hem biyolojik insanı melek ve cinden ayıran "çıplak tenli" varlık tabanında muhafaza etmiş, hem de neşenin ciltte tezahürü üzerinden vahyî bir müjde terminolojisine dönüştürmüştür.

درجة الثقة Kesin

المصدر Brown-Driver-Briggs, Payne Smith, HALOT ve Cohen Dictionnaire des racines sémitiques.

التحليل الاشتقاقي

KatmanVeriAçıklamaGüven
İç Arapça etimolojik yönDerinin dış yüzü (el-beşere), cildin traşlanıp açığa çıkarılması ve yüzdeki sevinç aydınlığıİçte meydana gelen sevinç halinin kan basıncıyla dış deride renk değişimi olarak açığa çıkması; soyut hissin somut tene yansımasıdır.Kesin
Sami dilleriyle etimolojik ilişkiİbranice bāsār (beden, insanlık), Ugaritçe bsr (iyi haber), Süryanice basser (müjdelemek)Et, deri ve ölümlü beden kök anlamından sevindirici haber getirme fonksiyonuna geçiş ortak Sami katmanında tamamlanmıştır.Kesin
Daha geniş dilsel ilişkiAfro-Asyatik çeperde dış deri, çıplak gövde ve örtüsüz kabuk tasvirleriKıllardan veya yünden arınmış, doğrudan temas kurabilen dış çeper metaforu ailenin diğer kollarında zayıf izler taşır.Muhtemel

المصدر David Cohen, Brown-Driver-Briggs ve Lisān al-ʿArab.

الجذور الشقيقة (التقاليب)

KombinasyonDurumTemel AnlamAnlam DetayıNot
بشرAnlamlıAçığa çıkmak, ten, müjdeİç halin dış deride veya yüzde parlaması, insanın bedensel boyutuHedef kök; Kur'an'da geçer
برشAnlamlıAlacalık, beneklilikDeri üzerinde farklı renklerin, beneklerin belirmesiDeri ve yüzey anomalisiyle hedef köke semantik olarak komşudur; Kur'an'da geçmez
شبرAnlamlıKarışlamak, ölçmek, bağışBeden azasıyla (el ayası) bir mesafeyi açmak, ihsanda bulunmakBeden uzvunun dışa doğru açılımı; Kur'an'da geçmez
شربAnlamlıSıvıyı içine çekmek, tatmakSıvının bedenin içine nüfuz etmesi, içe alma hareketiHedef kökün dışa vurma hareketinin aksine içe alma sürecidir; Kur'an'da geçer
ربشAnlamlıRenk karışıklığı, alaca olmakYüzeyin homojenliğini yitirip beneklenmesiبرش köküyle ses ve anlam akrabasıdır; Kur'an'da geçmez
رشبKök olarak oluşmayanVeri bulunamadıVeri bulunamadıKlasik sözlüklerde bu diziliş terk edilmiştir (mühmel); Kur'an'da geçmez

الجذور المجاورة والجذر المضاد

Kökİlişki TürüAnlam AlanıKarşılaştırmalı NüansAnlam Detayı
بشرMerkezAçığa çıkma, dış deri, müjdeİçsel durumun dış yüzeyde görünür hale gelmesi ve sevindirici haberİnsanın somut/biyolojik varlığı ve tenine vuran neşeli haber
انسKomşuİnsaniyet, yakınlık, ünsiyetبشر insanın dış/biyolojik yönünü, انس ise sosyolojik, medeni ve manevi yönünü öne çıkarırİnsanın görünür varlığından ziyade alışma, ünsiyet kurma ve bilinç boyutudur
فرحKomşuSevinç, ferahlıkفرح daha çok içsel, bazen şımarıklığa varan duygu durumudur; بشر ise yüzde beliren ve haklı bir habere dayanan aydınlıktırİç duygunun taşkınlığı ile doğrulanmış bilginin yüzde tezahürü arasındaki fark
نعمKomşuLütuf, iyilik hali, refahنعم varlığa dışarıdan bahşedilen iyiliği, بشر bu iyiliğin getirdiği sevinçli karşılamayı ifade ederNimetin objektif mevcudiyeti karşısında müjdenin öznel tecellisi
نذرZıtKorkutma, uyarma, sakındırmaبشر yüzü güldüren ve ferahlatan haberi bildirirken, نذر tehlikeyi haber vererek yüzü gerer ve sakındırırKur'an'daki "beşîr-nezîr" kutbiyeti; yapıcı sevinç ile koruyucu uyarının zıtlığı

مقابلات المعنى في لغات أخرى

DilKelime / KelimelerKısa AnlamDetayGüven
ArapçaبشرAçığa çıkma, ten, sevinçli haberDerinin dış katmanı, insanın biyolojik varlığı ve iç sevinci dışa vuran müjdeKesin
LatinceEvangelium, Cutis, Mortalitasİyi haber, deri, ölümlü bedenEvangelium Grekçeden ödünçle müjdeyi karşılar fakat biyolojik ten anlamını taşımaz; cutis ise sadece anatomik deridirGüçlü
İngilizceGood tidings, Gospel, Flesh / Mortal, EpidermisSevinçli haber, beşer/ölümlü beden, üst deriTek bir kök iki anlamı bir arada vermez; tidings haberi, mortal/skin ise biyolojik yapıyı karşılarGüçlü
AlmancaFrohe Botschaft, Sterblicher, HautMüjde, fani/insan, deriBotschaft vahyî haberi aktarırken, Sterblicher insanın melekten farkını, Haut ise fiziki sınırı anlatırGüçlü
FransızcaBonne nouvelle, Humain / Mortel, Épidermeİyi haber, fani insan, tenBeden ve tebşîr boyutu ayrı sözcüklerle kurulur; kökün içsel sevinci yüze yansıtma nüansı eksik kalırGüçlü

المصدر Lane’s Lexicon, Oxford Latin Dictionary ve Grimm Deutsches Wörterbuch.

الوجوه والنظائر

Form / KullanımAnlam YüzüAyet Tipi / Bağlam
بَشَر / بَشَرًا / لِبَشَرٍBiyolojik, yiyip içen, ölümlü insanPeygamberlerin metafizik değil beşerî mahiyette olduğunu veya insanın çamurdan yaratılışını anlatan bağlamlar (Âl-i İmrân 3:47, İsrâ 17:93, Mü'minûn 23:33, Sâd 38:71).
بَشِّرْ / يُبَشِّرُ / مُبَشِّرِينَSevindirici vahyî müjdeİman edip salih amel işleyenlere cennetin ve ilahi rahmetin müjdelenmesi (Bakara 2:25, Bakara 2:213, Nisâ 4:165, Ahzâb 33:47).
بُشْرًا / بُشْرَىTabiat hadiselerindeki ilahi lütuf işaretleriYağmurdan önce rüzgârların birer rahmet müjdecisi ve ön belirtisi olarak gönderilmesi (A‘râf 7:57, Furkân 25:48, Neml 27:63).
يَسْتَبْشِرُونَ / اسْتَبْشَرُواHaberi sevinçle karşılama, yüzün gülmesiŞehitlerin geride kalanlar adına duyduğu neşe veya inen sureyi münafıkların alayla sevinç konusu yapması (Âl-i İmrân 3:170, Tevbe 9:124, Rûm 30:48).
فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍİstihza ve kınama yollu kötü haberKâfirlere müjde kalıbıyla azabın bildirilmesi; muhatabın beklentisini kırıcı bir tekdîb ve tebkit üslubu (Âl-i İmrân 3:21, Tevbe 9:34, İnşikâk 84:24).
لاَ تُبَاشِرُوهُنَّ / بَاشِرُوهُنَّBedenlerin birbirine doğrudan teması, cimaOruç gecelerinde eşlerle ilişkinin helalliği veya itikâfta iken bedensel temasın yasaklanması (Bakara 2:187).

سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث

DisiplinKullanım AlanıTartışma NoktasıAnlam Yoğunlaşması
KelamPeygamberlik ve beşeriyet ilişkisiResullerin melek değil birer beşer olmasının gerekliliği; tecessüm ve hulûl iddialarının reddi; beşerî zaaflar ile ismet sıfatının telifi.İnsanın ölümlü, somut ve aciz ontolojik sınırına işaret eder.
FıkıhMübâşeret kavramı ve bedensel temasOruç, itikâf ve ihram hallerinde tenin tene doğrudan değmesi, şehvetle dokunma veya cinsel temasın ibadet sıhhatine etkisi.Ruhsal değil doğrudan anatomik ve füzuli ten teması üzerine odaklanır.
TefsirBeşîr-nezîr dengesi ve mecazî tebşîrİlahî hitabın hem ümit hem korku üretmesi; zalimlere yönelik "azapla müjdeleme" ifadelerinin istiare/istihza sanatı açısından tahlili.Vahyin muhatapta uyandırdığı zihinsel ve ahlaki intibah.
HadisMübeşşirât ve rüya bahsiNübüvvetin sona ermesinden sonra geriye sadece salih rüyaların (mübeşşirât) kalması; müminin yüzündeki sürûr hali.Geleceğe dair sevindirici, hakiki ve ilahi işaretlerin tezahürü.

تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي

SistemBağlamKarşılıkİşlevAçıklamaGüven
DiniVahyin tebliğ modeliBişâret ve inzar dengesiMotivasyon üretmeVahiy, insanı sadece tehditle değil, yüzünü aydınlatacak kesin bir gelecekle eyleme sevk eder.Kesin
İlmiDoğrulanabilirlik ve ampirik gözlemTezahür ve dışa vurumAçıklık ve test edilebilirlikBir teorinin veya içsel yapının dış yüzeyde (fenomen düzeyinde) somut sonuç vermesi ilkesidir.Güçlü
SiyasiYönetilenlerin fıtri konumuEşit vatandaşlık / Beşeriyet zeminiSınıfsallığı ve kutsallaştırmayı yıkmaYöneticinin de tebaanın da beşer olması, iktidarın kutsallaştırılmasını engeller (Fussilet 41:6).Kesin
İktisadiPiyasa beklentileri ve güvenİtimat verici sinyaller / MüjdePiyasa hareketliliğini başlatmaGeleceğe dönük belirsizliği gideren müspet göstergelerin iktisadi faaliyeti canlandırmasıdır.Güçlü

التماثل في العلوم العددية والإنسانية

Alanİzomorfik KarşılıkAçıklamaGüven
Sayısal bilimlerYüzey gerilimi ve faz sınırı (interfacial boundary)Maddenin iç dinamiklerinin en dış katmanda dış çevreyle temas kurduğu geçirgen ve görünür yüzey oluşturması; iç enerjinin yüzeyde iş yapması.Güçlü
Beşeri bilimlerAleniyet (şeffaflık) ve beden sosyolojisiToplumsal yapıda saklı niyetlerin kurumsal arayüzlerde görünür kılınması; insanın biyolojik kısıtlarıyla toplumsal rolü arasındaki ilişki.Kesin

التضييق الخاطئ وخطر الخطأ

AlanAçıklama
Modern daraltma riski"Beşer" kelimesini sadece "insan" türünün basit bir eşanlamlısı saymak; "müjde"yi ise sadece bir kulağa hoş gelen haber veya soyut bir teselli durumuna indirgemek.
Kur'an içi daha geniş anlamKök; derinin en dış tabakası, doğrudan fiziksel temas (mübâşeret), insanın zaaf ve sorumluluk taşıyan bedensel gerçekliği ve içsel hakikatin yüzde parlaması gibi birbirini besleyen organik bir ağ kurar.
Yanlış anlamanın doğuracağı hataPeygamberlerin beşer oluşunu onların sıradanlaştırılması veya vahyin melekî bir zihne inmesi gerektiği yanılgısına düşülmesi; ayrıca dinin ahlaki ve somut eylemler yerine soyut ritüellere hapsedilmesi.

خلاصة موجَّهة لفهم القرآن

SoruCevap
Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir?Kur'an'ın nübüvvet tasavvurunun merkezinde peygamberlerin birer "beşer" olması yatar; bu kök, metafizik olan ile tarihsel/bedensel olanın kesişim noktasını belirler. Aynı zamanda vahyin insanda uyandırmak istediği nihai halin umutsuzluk değil, yüzü aydınlatan bir sevinç (tebşîr) olduğunu ilan eder.
Hangi ayet gruplarında belirleyicidir?Peygamberlere itiraz eden inkârcıların "Bizim gibi bir beşer misiniz?" argümanını işleyen ayetlerde (İbrâhîm 14:10, Yâsîn 36:15); insanın balçıktan yaratılış evresini anlatan vahiylerde (Hicr 15:28, Sâd 38:71) ve cennet ehline vaat edilen kurtuluş müjdelerinde belirleyicidir.
Hangi yanlış anlamaları düzeltir?Peygamberleri beşeriyet üstü yarı-tanrısal varlıklar gibi kurgulayan aşırılıkları ve tam aksine onların elçilik misyonunu biyolojik varlıklarına indirgeyen materyalist yaklaşımları eşzamanlı olarak tashih eder.

التركيب النهائي والنموذج الرياضي

  • Somut anlamCanlı varlığın kılsız, pürüzsüz dış deri katmanı; içteki kanın veya hissin yüze yansıyarak ten rengini değiştirmesi ve toprağın yüzeyine yeşillik çıkarması.
  • Soyut anlamGizli ve içsel olan bir hakikatin veya haberin dışarıya aksederek muhatapta sevinç, aydınlanma ve görünür bir ferahlama meydana getirmesi.
  • Sistematik karşılıkİnsanın ontolojik kırılganlık sınırı ile ilahi mesajın dönüştürücü gücünün kesiştiği arayüz; içkin halin aşkın haberle temas ederek doğrulanabilir bir tezahüre kavuşması.
  • LaTeX modeliI→Φ∂Ω  ⟹  ΔC(∂Ω)>0
  • LaTeX açıklamasıFormülde I varlığın içsel durumunu veya saklı vahyî bilgiyi, Φ bu bilgiyi yüzeye taşıyan tebliğ/müjdeleme operatörünü, ∂Ω varlığın dış sınırını, çeperini ve ten yüzeyini (el-beşere) temsil eder. ΔC(∂Ω)>0 ifadesi ise yüzeydeki durumun, ten renginin veya yüz ifadesinin müspet yönde değiştiğini, aydınlandığını ve iç sevinci dışarıya yansıttığını sembolize eder.
النسخة النصية (لأدوات الذكاء الاصطناعي)فهرس الجذور حسب الحروف: ب