بشر
ب - ش - ر
KÖK- 123 geçiş
- 119 ayet
- 53 sîga
- 13 sözlük
Beşere derinin tüysüz dış yüzü demektir. İnsan tüysüz olduğu için beşer denmiştir. بُشْرَى : Bir müjdeci vasıtasıyla alınan müjde بُشْرًا : Bir müjdeci olmadan, belli olaylar vasıtasıyla anlaşılan müjde, durumdan anlaşılan müjdedevamı ›
Notlarım
Sözlükler(13)
★ Akevler SözlüğüTürkçe
Beşere derinin tüysüz dış yüzü demektir. İnsan tüysüz olduğu için beşer denmiştir. بُشْرَى : Bir müjdeci vasıtasıyla alınan müjde بُشْرًا : Bir müjdeci olmadan, belli olaylar vasıtasıyla anlaşılan müjde, durumdan anlaşılan müjde
Kitâbu'l-'Ayn
Halîl b. Ahmed · 8. yyTR3.395 harfباب الشين والراء والباء معهما
ش ر ب، ش ب ر، ب ر ش، ب ش ر، ر ب ش مستعملات شرب: شَرِبَ شَرْباً وشُرباً. والشِّرب: وقت الشُّرب. والمَشْرَب: الوجه الذي يُشرَب منه، ويكون مَوْضِعاً ومَصْدراً، قال:
ويُدعى ابنُ مَنْجوف أمامي كأنّـه خَصِيٌّ أتى للماء من غير مَشْرب
والمَشْرَبُ: الشُّرْبُ نفْسُه، والشرابُ: اسمٌ لما يُشرَبُ، وكل شيءٍ لا يُمضَغ فإنه يُقال فيه: يُشرب.
ورجلٌ شَروبٌ: شديد الشُّرب. وماءٌ
es-Sıhâh
Cevherî · 10. yyTR1.652 harfالبَشَرَةُ والبَشَرُ: ظاهرُ جلدِ الإنسان. وبَشَرَةُ الأرضِ: ما ظهر من نباتها. وقد أَبْشَرَتِ الأرضُ، وما أحسن بَشَرَتَها. والبَشَرُ: الخلقُ. ومُباشَرَةُ المرأةِ: ملامستُها. والحِجْرُ المُباشِرُ: التي تَهُمُّ بالفحلِ. ومُباشَرَةُ الأمورِ: أن تليَها بنفسك. وبَشَرْتُ الأديمَ أَبْشُرُهُ بَشْراً، إذا أخذْت بَشَرَتَهُ. وفلانٌ مُؤْدَمٌ مُبْشَرٌ، إذا كان كاملاً من الرجال، كأنه جَمَعَ لينَ الأَدَمَةِ
Tehzîbu'l-Luğa
Ezherî · 10. yyTR12.689 harfش ر ب
شرب ، شبر ، رشب ، ربش ، بشر ، برش : أَهمل الليث : رشب .
( رشب ) : وروى أبو العباس ، عن عمرو ، عن أبيه ، أنه قال : الْمراشِبُ : جَعْوُ رُؤوسِ الخُروس ، والجَعْوُ : الطِّين ، والْخُروسُ : الدّنَان .
شرب : الحرانيّ ، عن ابن السكيت ، قال : الشَّرْب : مَصْدَر شَرِبْتُ أَشْرَبُ شَرْباً وشُرْباً ، قال : والشَّرْبُ أيضاً : الْقومُ يَجتَمعون على الشَّراب .
وقال الفراء : حدثني الكسائيّ عن يحيى بن
Mekâyîsü'l-Luğa
İbn Fâris · 11. yyTR2.616 harf(باب الباء والشين وما يثلثهما)
(بشع) الباء والشين والعين أصلٌ واحد وهو كرَاهَةُ الشّيء وقلَّةُ نُفوذه.
قال الخليل: البَشَع طَعْمٌ كَرِيهٌ فيه جُفوفٌ ومَرارةٌ كطعم الهَلِيلَج البشعة. قال: ويقال رجل بَشِعٌ وامرأةٌ بشِعة، وهو الكريهُ ريحِ الفمِ مِن أنّه لا يتخلَّلُ ولا يَسْتَاك. والمصدَر البَشَع والبشَاعة. وقد بَشِعَ يَبْشَعُ بَشَعاً. والطعام البَشِع الذي لا يَسُوغ في الحَلْق.
قال ابنُ دُريد:
Müfredât
Râgıb el-İsfahânî · 11. yyTR4.961 harf- البشرة: ظاهر الجلد، والأدمة: باطنه، كذا قال عامة الأدباء، وقال أبو زيد بعكس ذلك (ذكر قوله الأزهري في تهذيبه 11/360، والذي غلطه ثعلب)، وغلطه أبو العباس وغيره، وجمعها: بشر وأبشار، وعبر عن الإنسان بالبشر اعتبارا بظهور جلده من الشعر، بخلاف الحيوانات التي عليها الصوف أو الشعر أو الوبر، واستوى في لفظ البشر الواحد والجمع، وثني فقال تعالى: ﴿أنؤمن لبشرين﴾ [المؤمنون/47].
وخص في القرآن كل موضع اعتبر من
Esâsü'l-Belâğa
Zemahşerî · 12. yyTR647 harfب ش ر
بشرته بكذا وبشرته وأبشرته فبشر وأبشر وبشـر واستبشـر وتبشـر وتباشـروا بـه وتتابعـت البشارات والبشائر وجاء البشراء وهو حسن البشر واستقبلني ببشره.
وبشر الأديم وأبشره: قشر وجهه.
ومن المجاز: فلان مؤدم مبشر.
وما أحسن بشرة الأرض وهي ما يخرج من نباتها فيلبسها.
وطلعـت تباشيـر الصبـح وهـي أوائلـه التـي تبشـر بـه كأنهـا جمـع تبشيـر وهـو مصـدر بشـر.
وفيه مخايل الرشـد وتباشيـره.
Lisânü'l-Arab
İbn Manzûr · 13. yyTR11.284 harfالبَشَرُ: الخَلْقُ يقع على الأُنثى والذكر والواحد والاثنين والجمع لا يثنى ولا يجمع؛ يقال: هي بَشَرٌ وهو بَشَرٌ وهما بَشَرٌ وهم بَشَرٌ. ابن سيده: البَشَرُ الإِنسان الواحد والجمع والمذكر والمؤنث في ذلك سواء، وقد يثنى. وفي التنزيل العزيز: أَنُؤُمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنا؟ والجمع أَبشارٌ. والبَشضرَةُ: أَعلى جلدة الرأْس والوجه والجسد من الإِنسان، وهي التي عليها الشعر، وقيل: هي التي تلي اللحم. وفي
Kâmûsü'l-Muhît
Fîrûzâbâdî · 15. yyTR1.017 harf* ب ش ر * * البَشَرةُ * و * البَشَرُ * ظاهر جلد الإنسان والبَشَر الخلق و * مُبَاشَرَةُ * الأمور أن تليها بنفسك و * بَشَرَ * الأديم أخذ بشرته وبابه نصر و * بَشَرَهُ * من البشرى وبابه نصر ودخل و * أبْشَرَهُ * أيضا و * بَشَّرَهُ تبشِيراً * والاسم * البِشارَةُ * بكسر الباء وضمها ويقال * بَشَرَهُ * بكذا بالتخفيف * فأَبْشَرَ إبْشَاراً * أي سُر وتقول أبشر بخير بقطع الألف ومنه قوله تعالى { وأبشروا بالجنة
Tâcü'l-Arûs
Zebîdî · 18. yyTR14.837 harfالبشر: الخلق، يقع على الأنثى والذكر، والواحد والاثنين والجمع، لا يثنى ولا يجمع، يقال هي بشر، وهو بشر، وهما بشرا، وهم بشر، كذا في الصحاح. وفي المحكم: البشر، محركة: الإنسان، ذكرا أو أنثى،واحدا أو جمعا، وقد يثنى، وفي التنزيل العزيز: أنؤمن لبشرين مثلنا قال شيخنا: ولعل العرب حين ثنوه قصدوا به حين إرادة التثنية الواحد، كما هو ظاهر، ويجمع أبشارا، قياسا. وفي المصباح: لكن العرب ثنوه ولم يجمعوه. قال
البشر: الخلق، يقع على الأنثى والذكر، والواحد والاثنين والجمع، لا يثنى ولا يجمع، يقال هي بشر، وهو بشر، وهما بشرا، وهم بشر، كذا في الصحاح. وفي المحكم: البشر، محركة: الإنسان، ذكرا أو أنثى،واحدا أو جمعا، وقد يثنى، وفي التنزيل العزيز: أنؤمن لبشرين مثلنا قال شيخنا: ولعل العرب حين ثنوه قصدوا به حين إرادة التثنية الواحد، كما هو ظاهر، ويجمع أبشارا، قياسا. وفي المصباح: لكن العرب ثنوه ولم يجمعوه. قال شيخنا، نقلا عن بعض أهل الاشتقاق: سمي الإنسان بشرا، لتجرد بشرته من الشعر والصوف والوبر. من فصوله الممتاز بها عن جميع الحيوان بادي البشر، وهو ظاهر جلد الإنسان، قيل: وغيره كالحية، وقد أنكره الجماهير وردوه. جمع بشرة، وأبشار جج، أي جمع الجمع، وفي المحكم: البشرة أعلي جلدة الرأس والوجه والجسد من الإنسان، وهي التي عليها الشعر، وقيل: هي التي تلي اللحم. وعن الليث: البشرة أعلى جلدة الوجه والجسد من الإنسان، ويعنى به اللون والرقة، ومنه اشتقت مباشرة الرجل المرأة: لتضام أبشارهما. وفي الحديث: لم أبعث عمالي ليضربوا أبشاركم . وقال أبو صفوان: يقال لظاهر جلدة الرأس الذي ينبت فيه الشعر: البشرة، والأدمة، والشواة. وفي المصباح: البشرة ظاهر الجلد، والجمع البشر، مثل قصبة وقصب، ثم أطلق على الإنسان واحده وجمعه. قال شيخنا: كلامه كالصريح في أن إطلاق البشر على الإنسان مجاز لا حقيقة، وإن كتب بعض على قوله، ثم أطلق إلخ، ما نصه: بحيث صار حقيقة عرفية، فلا تتوقف إرادته منه على قرينة، أي والمراد من العرفية عرف اللغة. وكلام الجوهري كالمصنف صريح في الحقيقة، ولذلك فسره الجوهري بالخلق، وهو ظاهر كلام الجماهير. والبشر بفتح فسكون: القشر، كالإبشار، وهذه عن الزجاج، يقال: بشر الأديم يبشره بشرا، وأبشره: قشر بشرته التي ينبت عليها الشعر، وقيل: هو أن يأخذ باطنه بشفرة. وعن ابن بزرج: من العرب من يقول: بشرت الأديم أبشره، بكسر الشين إذا أخذت بشرته. وأبشره بالضم: أظهر بشرته، وأبشرت الأديم فهو مبشر، إذا ظهرت بشرته التي تلي اللحم، وآدمته، إذا أظهرت أدمته التي ينبت عليها الشعر. وفي التكملة: بشرت الأديم أبشره، بالكسر لغة في أبشره بالضم. البشر: إخفاء الشارب حتى تظهر البشرة، وفي حديث عبد الله بن عمرو: أمرنا أن نبشر الشوارب بشرا أي نحفيها حتى تتبين بشرتها، وهي ظاهر الجلد. البشر: أكل الجراد ما على وجه الأرض. وقد بشرها بشرا: قشرها وأكل ما عليها، كأن ظاهر الأرض بشرتها. والمباشرة والتبشير، كالإبشار والبشور والاستبشار. والبشارة الاسم منه، كالبشرى. وقد بشره بالأمر يبشره، بالضم، بشرا وبشورا وبشرا، وبشره به بشرا، عن اللحياني، وبشره وأبشره فبشر به، وبشر يبشر بشرا وبشورا، يقال: بشرته، فأبشر واستبشر وتبشر وبشر: فرح، وفي التنزيل:
فاستبشر ببيعكم الذي بايعتم به ، وفيه أيضا: وأبشروا بالجنة ، واستبشره كبشره. وفي الصحاح: بشرت الرجل أبشره بالضم بشرا وبشورا، من البشرى، وكذلك الإبشار، والتبشير: ثلاث لغات. البشارة: اسم ما يعطاه المبشر بالأمر. ويضم فيهما. يقال: بشرته بمولود فأبشر إبشارا، أي سر، وتقول: أبشر بخير، بقطع الألف، وبشرت بكذا، بالكسر أبشر، أي استبشرت به. وفي حديث توبة كعب: فأعطيته ثوبي بشارة ، قال ابن الأثير: البشارة، بالضم: ما يعطى البشير، كالعمالة للعامل، وبالكسر: الاسم، لأنها تظهر طلاقة الإنسان. وهم يتباشرون بذلك الأمر، أي يبشر بعضهم بعضا. وقوله تعالى: يا بشراي هذا غلام كقولك: عصاي، وتقول في التثنية: يا بشريي. والبشارة المطلقة لا تكون إلا بالخير، وإنما تكون بالشر إذا كانت مقيدة، كقوله تعالى: فبشرهم بعذاب أليم والتبشير يكون بالخير والشر، كقوله تعالى: فبشرهم بعذاب أليم وقد يكون هذا على قولهم: تحيتك الضرب، وعتابك السيف. وقال الفخر الرازي أثناء تفسير قوله تعالى: وإذا بشر أحدهم بالأنثى : التبشير في عرف اللغة مختص بالخبر الذي يفيد السرور، إلا أنه بحسب أصل اللغة عبارة عن الخبر الذي يؤثر في البشرة تغيرا، وهذا يكون للحزن أيضا، فوجب أن يكون لفظ التبشير حقيقة في القسمين. وفي المصباح: بشر بكذا كفرح وزنا ومعنى، وهو الاستبشار أيضا. ويتعدى بالحركة فيقال: بشرته وأبشرته، كنصرته في لغة تهامة وما والاها، والتعدية بالتثقيل لغة عامة العرب، وقرأ السبعة باللغتين. والفاعل من المخفف بشير، ويكون البشير في الخير أكثر منه في الشر. والبشارة، بالكسر، والضم لغة، وإذا أطلقت اختصت بالخير، وفي الأساس: وتتابعت البشارات والبشائر. البشارة بالفتح: الجمال والحسن، قال الأعشى: ورأت بأن الشيب جـا نبه البشاشة والبشاره. يقال: هو أبشر منه، أي أحسن وأجمل وأسمن، وفي الحديث: ما من رجل له إبل وبقر لا يؤدي حقها، إلا بطح لها يوم القيامة بقاع قرقر، كأكثر ما كانت، وأبشره، أي أحسنه، ويروى: وآشره، من النشاط والبطر. والبشر، بالكسر: الطلاقة والبشاشة، يقال: بشرني فلان بوجه حسن، أي لقيني وهو حسن البشر، أي طلق الوجه. البشر: ع: و قيل: جبل بالجزيرة في عين الفرات الغربي، وله يوم، وفيه يقول الأخطل: لقد أوقع الجحاف بالبشر وقـعة إلى الله منها المشتكى والمعول. وتفصيله في كتاب البلاذري. قيل: ماء لتغلب بن وائل، قال الشاعر: فلن تشربي إلا برنق ولن تـرى سواما وحيا في القصيبة فالبشر. أو البشر: اسم واد ينبت أحرار البقول وذكورها.
المسمى يبشر سبعة وعشرون صحابيا، وهم: بشر بن البراء الخزرجي، وبشر الثقفي، ويقال: بشير، وبشر بن الحارث الأوسي، وبشر بن الحارث القرشي، وبشر بن حنظلة الجعفي، وبشر أبو خليفة، وبشر أبو رافع، وبشر بن سحيم الغفاري، وبشر بن صحار، وبشر بن عاصم الثقفي، وبشر بن عبد الله الأنصاري، وبشر بن عبد، نزل البصرة، وبشر بن عرفطة الجهني، وبشر بن عصمة الليثي، وبشر بن عقربة الجهني، وبشر بن عمرو الخزرجي، وبشر الغنوي، وبشر بن قحيف، وبشر بن قدامة، وبشر بن معاذ الأسدي، وبشر بن معاوية البكائي، وبشر بن المعلى العبدي، وبشر بن الهجنع البكائي، وبشر بن هلال العبدي، وبشر بن مادة الحارثي، وبشر بن حزن النضري، وبشر بن جحاش، ويقال بسر، وقد تقدم. وأبو الحسن البشر صاحب أبي محمد سهل بن عبد الله بن يونس التستري البصري، صاحب الكرامات. وأبو حامد أحمد بن محمد بن أحمد بن محمد الهروي، عن حامد الرفاء، روى عنه شيخ الإسلام الهروي. وأبو عمرو أحمدث بن محمد الأستراباذي، عن إبراهيم الصفار، ذكره حمزة السهمي البشريون: محدثون. وفاته: محمد بن يزيد البشري الأموي، قال الأمير: أظنه من ولد بشر بن مروان، كان شاعرا. وأبو القاسم البشري، من شيوخ بن عبد البر، قال ابن الدباغ: لم أقف على اسمه، ووجدته مضبوطا بخط طاهر بن مفوز. وبشرويه كسيبويه: جماعة منهم: أحمد بن إسحاق بن عبد الله بن محمد ابن بشرويه. وعلي بن الحسن بن بشرويه الخجندي، شيخ لغنجار، صاحب تاريخ بخارا. وإبراهيم بن أحمد بن بشرويه بخاري. وأبو نعيم بشرويه بن محمد بن إبراهيم المعقلي، رئيس نيسابور، روى عن بشر بن أحمد الإسفرايني. ومحمد بن عبد الله بن محمد بن الحسن بن بشرويه الأصبهاني، وابنه أحمد بن بشرويه الحافظ. وأحمد بن بشرويه الإمام، قديم، حدث عن أبي مسعود الرازي. بشرى كجمزى: ة بمكة بالنخلة الشامية. بشرى كأربى: بالشام. عن ابن الأعرابي: هم البشار كغراب: سقاط الناس كالقشار والخشار. وبشرة، بالكسر: اسم جارية عون بن عبد الله، وفيها يقول إسحاق بن إبراهيم الموصلي: أيا بنت بشرة ما عـاقـنـي عن العهد بعدك من عائقش. قال مغلطاي: رأيته مضبوطا بخط أبي الربيع بن سالم. بشرة: فرس ماوية بن قيس الهمداني، المكنى بأبي كرز والبشير: المبشر الذي يبشر القوم بأمر: خير أو شر. البشير: الجميل. وهي بهاء. رجل بشير الوجه: جميله، وامرأة بشيرة الوجه. ووجه بشير: حسن. وبشير،كأمير: جبيل أحمر من جبال سلمى لبني طيئ. بشير: إقليم بالأندلس نسب إليه جماعة من المحدثين.
المسمى ببشير ستة وعشرون صحابيا وهم: بشير بن أنس الأوسي، وبشير بن تيم، وبشير بن جابر العبسي، وبشير أبو جميلة السلمي، وبشير بن الحارث الأنصاري، وبشير بن الحارث العبسي، وبشير بن الخصاصية، وبشير بن أبي زيد، وبشير بن زيد الضبعي، وبشير بن سعد الأنصاري، وبشير بن سعد بن النعمان، وبشير بن عبد الله الأنصاري، وبشير بن عبد المنذر، وبشير بن عتيك، وبشير بن عقبة وبشير بن عمرو، وبشير بن عنبس، وبشير بن فديك، وبشير بن معبد أبو بشر، وبشير بن النهاس العبدي، وبشير بن يزيد الضبعي، وبشير بن عقربة الجهني، وبشير بن عمرو بن محصن، وبشير الغفاري، وبشير الحارثي أبو عصام، وبشير بن الحارث الشاعر. المسمى ببشير جماعة محدثون منهم: بشير بن المهاجر الغنوي، وبشير بن نهيك، وبشير مولى بني هشام، وبشير أبو إسماعيل الضبعي، وبشير بن ميمون الواسطي، وبشير بن زاذان، وبشير بن زياد، وبشير بن ميمون، غير الذي تقدم، وبشير بن مهران، وبشير أبو سهل، وبشير بن كعب بن عجرة، وبشير بن عبد الرحمن الأنصاري، وبشير مولى معاوية، وبشير بن كعب العدوي، وبشير بن يسار، وبشير بن أبي كيسان، وبشير بن ربيعة البجلي، وبشير بن حلبس، وبشير الكوسج، وبشير بن عقبة، وبشير بن مسلم الكندي، وبشير بن محرز، وبشير بن غالب، وبشير بن المهلب، وبشير بن عبيد، وغير هؤلاء ممن روى الحديث، وأحمد بن محمد بن عبد الله عن علي بن خشرم، وعنه عبد الله بن جعفر بن الورد، وعبد الله بن الحكم شيخ لأبي أمية الطرسوسي، و أبو محمد المطلب بن بدر بن المطلب بن رهمان البغدادي الكردي، نسب إلى جده بشير، ولد سنة 547، وسمع من ابن البطي مع أبيه، توفي سنة 674، البشيريون: محدثون. وأحمد بن بشير أبو بكر الكوفي، وأحمد بن بشير أبو جعفر المؤدب، وأحمد بن بشار الصيرفي، وأحمد بن بشار بن الحسن الأنباري، وأحمد بن بشر الدمشقي، وأحمد بن بشر المرثدي، وأحمد بن بشر الطيالسي، وأحمد بن بشر البزاز، وأحمد بن بشر بن سعيد: محدثون. وقلعة بشير بزوزن، نقله الصغاني. وحصن بشير بين بغداد والحلة على يسار الجائي من الحلة إلى بغداد. عن ابن الأعرابي: المبشورة: الجارية الحسنة الخلق واللون، وما أحسن بشرتها. والتباشير: البشرى، وليس له نظير إلا ثلاثة أحرف: تعاشيب الأرض، وتعاجيب الدهر، وتفاطير النبات: ما ينفطر منه، وهو أيضا ما يخرج على وجه الغلمان والقينات، قال: تفاطير الجنون سلمـى قديما لا تفاطير الشباب. من المجاز: التباشير: أوائل الصبح، كالبشائر، قال أبو فراس: أقول وقد نم الحلي بخـرسـه علينا ولا حت للصباح بشائره. التباشير أيضا: أوائل كل شيء، كتباشير النور وغيره، لا واحد له، قال لبيد يصف صاحبا له عرس في السفر فأيقظه: قلما عرس حتى هجـتـه بالتباشير من الصبح الأول. والتباشير: طرائق ضوء الصبح في الليل. وفي الأساس: كأنه جمع تبشير، مصدر بشر. عن الليث: التباشير: طرائق تراها على وجه الأرض من آثار الرياح. التباشير: آثار بجنب الدابة من الدبر، محركة، وأنشد: ونضوة أسفار إذا حط رحلها رأيت بدفئيها تباشير تبرق. وفي حديث الحجاج: كيف كان المطر وتبشيره ? أي مبدؤه وأوله.
رأى الناس في النخل التباشير، أي البواكر من النخل. التباشير: ألوان النخل أول ما يرطب، وهو التباكير. في المحكم: أبشر الرجل إبشارا: فرح، قال الشاعر: ثم أبشرت إذ رأيت سواما وبيوتا مبثوثة وجـلالا. وعن ابن الأعرابي: يقال: بشرته وبشرته، وأبشرته، وبشرت بكذا. وبشرت، وأبشرت، إذا فرحت، ومن: أبشر بخير، بقطع الألف. من المجااز: أبشرت الأرض: أخرجت بشرتها، أي ما ظهر من نباتها، وذلك إذا بذرت. وقال أبو زياد الأحمر: أمشرت الأرض، وما أحسن مشرتها. أبشرت الناقة: لقحت، فكأنها بشرت باللقاح، كذا في التهذيب، قال: وقول الطرماح يحقق ذلك: عنسل تلوي إذا أبشرت بخوافي أخدري سخام. وفي غيره: وبشرت الناقة باللقاح، وهو حين يعلم ذلك عند أول ما تلقح. أبشر الأمر: حسنه ونضره، هكذا في النسخ، وقد وهم المصنف، والصواب: وأبشر الأمر وجهه: حسنه ونضره. وعليه وجه أبو عمر من قرأ: ذلك الذي يبشر الله عباده قال: إنما قرأت بالتخفيف، لأنه ليس فيه بكذا، إنما تقديره: ذلك الذي ينضر الله به وجوههم، كذا في اللسان. من المجاز: باشر فلان الأمر، إذا وليه بنفسه، وهو مستعار من مباشرة الرجل المرأة، وهو لا بشرة للأمر، إذ ليس بعين. وفي حديث علي كرم الله وجهه: فباشروا روح اليقين ، فاستعار لروح اليقين، لأن روح اليقين عرض، وبين أن العرض ليست له بشرة. ومباشرة الأمر أن تحضره بنفسك وتليه بنفسك. باشر المرأة: جامعها مباشرة وبشارا، قال الله تعالى: ولا تباشروهن وأنتم عاكفون في المساجد . المباشرة: الجماع، وكان الرجل يخرج من المسجد وهو معتكف فيجامع، ثم يعود إلى المسجد. أو باشر الرجل المرأة: إذا صارا في ثوب واحد، فباشرت بشرته بشرتها. ومنه الحديث: أنه كان يقبل ويباشر وهو صائم، وأراد به الملامسة، وأصله من لمس بشرة الرجل بشرة المرأة، وقد يرد بمعنى الوطء في الفرج، وخارجا منه. والتبشير بضم التاء والياء وكسر الشين المشددة وجد بخط الجوهري: الباء مفتوحة، وهو لغة فيه: طائر يقال له: الصفارية، ولا نظير له إلا التنوط، وهو طائر أيضا، وقولهم: وقع في وادي تهلك، ووادي تضلل، ووادي تخيب، الواحدة بهاء. وبشرت به، كعلم وضرب: سررت، الأولى لغة رواها الكسائي. يقال: بشرني بوجه منبسط حسن يبشرني، إذا لقيني به. وسموا مبشرا وبشارا وبشارة وبشرا كمحدث وكتان وكتابة وعجل. وفاته: بشر، ككتف، ومنهم: بشر بن منقذ البستي، قال الرضي الشاطبي: رأيته بخط الوزير المغربي مجودا بالكسر. بشير، كزبير، الثقفي قال ابن ماكولا: له صحبة، بشير بن كعب أبو أيوب العدوي عدي مناة، ويقال: العامري، وبشير السلمي روى عنه ابنه رافع أ هو أي الأخير بشر، وقيل: بشير كأمير: وقيل: بسر بالمهملة: صحابيون. بشير بن كعب أبو عبد الله العدوي، ويقال: العامري، وبشير بن يسار الحارثي الأنصاري. بشير بن عبد الله بن بشير بن يسار الحارثي الأنصاري، وبشير بن مسلم الحمصي، وعبد العزيز بن بشير شيخ لأبي عاصم: محدثون.
من المجاز: يقال: رجل مؤدم مبشر، وهو الذي قد جمع لينا وشدة مع المعرفة بالأمور، عن الأصمعي، قال: وأصله من أدمة الجلد وبشرته. وامرأة مؤدمة مبشرة: تامة في كل وجه، وسيأتي في أ د م. وتل باشر: ع قرب حلب، منه على يومين منها، وفيه قلعة، منها محمد بن عبد الرحمن بن مرهف الباشري، قال الذهبي: لا أعرفه، قال الحافظ: بل حدث عن الفخر الفارسي، وحسن بن علي بن ثابت التل باشري، سمع الغيلانيات على الفخر بن البخاري. وأبو البشر: آدم عليه السلام، وأول من تكنى به، ولقبه صفي الله. أبو البشر عبد الآخر المحدث، الراوي عن عبد الجليل بن أبي سعد جزء بيبي. وأبو البشر بهلوان بن شهر مزن بن محمد بن بيوراسف، كما رأيته بخطه، هكذا في آخر شرح المصابيح للبغوي اليزدي، دجال كذاب، زعم أنه سمع من شخص لا يعرف بعد السبعين وخمسائة صحيح البخاري، قال: أخبرنا الداوودي، فانظر إلى هذه الوقاحة، قاله الحافظ. أبو الحرم مكي بن أبي الحسن بن أبي نصر، المعروف بابن بشر محركة المطرز البغدادي: محدث، روى عن ابن نقطة، وهو من شيوخ الحافظ الدمياطي، أخرج حديثه في معجمه وضبطه. ومما يستدرك عليه: البشارة، بالضم: ما بشر من الأديم، عن اللحياني، قال: والتحلئ: ما قشر من ظهره. وفي المثل: إنما يعاتب الأديم ذو البشرة ، قال أبو حنيفة: معناه إنما يعاتب من يرجى، ومن له مسكة عقل. وفي الحديث: من أحب القرآن فليبشر ، من رواه بالضم، فقال: هو من بشرت الأديم، إذا أخذت باطنه بالشفرة، فمعناه فليضمر نفسه للقرآن، فإن الاستكثار من الطعام ينسيه القرآن. وما أحسن بشرته، أي سحناءه وهيئته. والبشرة: البقل والعشب. والبشر: المباشرة، قال الأفوه: لما رأت شيبي تغير وانـثـنـى من دون نهمة بشرها حين انثنى. أي مباشرتي إياها. وتباشر القوم: بشر بعضهم بعضا. ومن المجاز المبشرات: الرياح التي تهب بالسحاب، وتبشر بالغيث، وفي الأساس: وهبت البواكير والمبشرات، وهي الرياح المبشرة بالغيث، قال الله تعالى: ومن آياته أن يرسل الرياح مبشرات ، وهو الذي يرسل الرياح بشرا وبشرا وبشرى وبشرا، فبشرا جمع بشور، وبشرا مخفف منه، وبشرى بمعنى بشارة، وبشرا مصدر بشره بشرا، إذا بشره. ومن المجاز: فيه مخايل الرشد وتباشيره. وباشره النعيم. والفعل ضربان: مباشر ومتولد، كذا في الأساس. وبشائر الوجه: محسناته. وبشائر الصبح: أوائله. وعن اللحياني: ناقة بشيرة، أي حسنة، وناقة بشيرة: ليست بمهزولة ولا سمينة. وحكى عن أبي هلال، قال: هي التي ليست بالكريمة ولا الخسيسة، وقيل: هي التي على النصف من شحمها. وبشرة: اسم، وكذلك بشرى اسم رجل، لا ينصرف في معرفة ولا نكرة، للتأنيث ولزوم التأنيث له، وإن لم تكن صفة، لأن هذه الألف يبنى الاسم لها، فصارت كأنها من نفس الكلمة وليست كالهاء التي تدخل في الاسم بعد التذكير. وأبو الحسن علي بن الحسين بن بشار، نيسابوري، وأبو بكر أحمد بن محمد بن إسماعيل بن بشار البوشنجي، وأبو محمد بشر بن محمد بن أحمد بن بشر البشري، وأبو الحسن أحمد بن إبراهيم بن أحمد بن بشير، وابنه ابن بشير بن عبد الرحيم: محدثون. والبشرية: طائفة من المعتزلة، ينتسبون إلى بشر بن المعتمز.
وباشر بن حازم، عن أبي عمران الجوني. وكزبير: بشير بن طلحة. وبشير بن أبيرق. شاعر منافق. وبشير بن النكث اليربوعي راجز. وأبو بشير محمد بن الحسن بن زكريا الحضرمي. وحبان بن بشير بن سبرة بن محجن: شاعر فارس، لقبه المرقال. وأما من اسمه بشار ككتان فقد استوفاهم الحافظ في التبصير، فراجعه، وكذلك البشارى، ومن عرف به ذكره في كتابه المذكور. وابن بشران: محدث مشهور. وذو بشرين، بالكسر مثنى: جد الشعبي. والبشير: فرس محمد بن أبي شحاذ الضبي.
Lane's Lexicon
Edward W. Lane · 19. yyTR16.638 harfبَشَرَ
1 بَشَرَ ذ , aor. بَشُرَ , (S, Msb,) inf. n. بَشْرٌ; (S, Msb, K;) and ↓ ابشر, (A,) inf. n. اـِبْشَارٌ; (K;) He pared (S, A, Msb, K) a hide, (S, A, Msb,) removing its بَشَرَة, (S,) or face, or surface, (A, Msb,) or the skin upon which the hair grew: (TA:) or, as some say, removing its inner part with a large knife: or, accord. to Ibn-Buzurj, some of the Arabs say, بَشَرْتُ الأَدِيمَ, aor.
Salmone
H. Anthony Salmone · 19. yyTR1.150 harfبَشَرَ
بَشَرَ U ( n. ac. بَشْر 1 ),
a. Pared, peeled ( hide ); laid bare, exposed to view, stripped.
بَشَرَ
بَشَرَ I بَشُرَ A ( n. ac. بَشَر 4 , بُشُوْر 27 ),
a. Rejoiced at, was delighted with.
بَشَّرَ
بَشَّرَ II ,
a. Brought glad tidings; gladdened, rejoiced.
بَاْشَرَ
بَاْشَرَ III
a. [ acc. or Bi ], Busied himself with, engaged in, took in hand; practised, exercised ( profession ).
b.
Kitâbullâh
Kur'an kullanımından türetilmişTR yok76.586 harfبشر
بَشَرَ - يَبْشُرُ - أَبْشِر - بُشْر - بُشْراً - بُشْرى - يا بُشْرى - لا بُشْرى - بَشيْر - بَشَّرَ - يُبَشِّرُ - مُبَشِّر - مُبَشِّريْن - بَاشَرَ - يُباشِرُ - اسْتَبْشَرَ - يَسْتَبْشِرُ - مُسْتَبْشِر - مُسْتَبْشِرة
بَشَرَ - يَبْشُرُ + الكائن + بـِ شيء أو أمر: يتحول إلى حالة الرضى والقبول والسرور تفاؤلاً بما سيأتي
أَبْشِر: صيغة الأمر منه
Sîgalar(53)
- بَشَرٌÖlümlü(فَعَلٌ)×15
- وَبَشِّرِMüjdele+1 anlam(وَفَعِّلْ)×11
- بَشَرًاÖlümlü(فَعَلًا)×9
- وَبُشْرَىVe müjdelemek(وَفُعْلَى)×5
- يَسْتَبْشِرُونَSevinirler(يَسْتَفْعِلُونَ)×5
- بَشِيرًاMüjdeci(فَعِيلًا)×4
- لِبَشَرٍÖlümlü için(لِفَعَلٍ)×4
- مُبَشِّرِينَMüjdeleyenler(مُفَعِّلِينَ)×4
- الْبُشْرَىMüjde+1 anlam(الْفُعْلَى)×3
- بُشِّرَMüjdelendi(فُعِّلَ)×3
Mücavir kökler136 mücavir (396 toplam)
- نذر
22 ortak ayet · Savaşta veya yürüyüşteki öncüdür
- رسل
29 ortak ayet · Saçak demektir
- مثل
16 ortak ayet · Çamurdan yapılan ve bir şeye benzetilen nesne, heykeldir
- غلم
6 ortak ayet · Ğulam, Genç, delikanlı demektir
- سود
4 ortak ayet · Kararan
- قول
46 ortak ayet · Birlikte bir iş yapan kimselere, belli bir sesle kumanda…
- روح
7 ortak ayet · Reyhan kokulu çiçeğin adıdır
- ألم
7 ortak ayet · Ürrem, erm çakıl taşları, azı dişi demektir
- أمن
27 ortak ayet · Mena kapıları karşı karşıya olan evlerin ara yeridir
- وحد
10 ortak ayet · وَحْدَهُ kelimesi aslında منفرداً anlamındadır ve marifeye…
- حمأ
2 ortak ayet · Hamiye Sık çamur demektir
- صلصل
2 ortak ayet · “Silsile” zincir demektir
Geçtiği ayetler(119)
قَالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قَالَ كَذَلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
ÖlümlüMeryem dedi ki: Rabbım; bana bir beşer dokunmamışken, benim nasıl çocuğum olabilir? Melekler de: Allah, dilediğini öylece yaratır ve bir şeyin olmasını dilerse, ona; ol, der de oluverir, dediler.
… اللَّهِ وَأَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ …
ÖlümlüYahudiler ve hristiyanlar dediler ki: Biz; Allah’ın oğulları ve sevgilileriyiz. De ki: Öyleyse günahınızdan dolayı size neden azab ediyor? Hayır, siz O’nun yarattığı insanlarsınız. Dilediğini bağışlar, dilediğine azab eder. Göklerin, yerin ve ikisi arasındakilerin mülkü Allah’ındır. Dönüş de O’nadır.
… وَيُؤَخِّرَكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى قَالُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا تُرِيدُونَ أَنْ تَصُدُّونَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا …
ÖlümlüPeygamberleri onlara: Gökleri ve yeri yaratan, günahlarınızı bağışlamak için çağıran ve sizi belirli bir süreye kadar tehir eden Allah’tan mı şüphe ediyorsunuz? demişlerdi. Onlar da: Siz de bizim gibi sadece birer insansınız. Siz; bizi, atalarımızın tapındığı şeylerden döndürmek istiyorsunuz. Öyleyse, bize açık bir delil getirin, demişlerdi.
قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ …
ÖlümlüPeygamberleri onlara: Biz de sizin gibi birer insanız, ama Allah kullarından dilediğine ihsanda bulunur. Allah’ın izni olmadıkça biz; size delil getiremeyiz. Mü’minler; Allah’a tevekkül etsinler, demişlerdi.
وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسَانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ
ÖlümlüAndolsun ki; ona mutlaka bir insan öğretiyor, dediklerini biliyoruz. Kasdettikleri kişinin dili yabancıdır. Kur’an ise apaçık arapçadır.
قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا
ÖlümlüDe ki: Ben de ancak sizin gibi bir beşerim. Yalnız bana tanrınızın tek bir tanrı olduğu vahyediliyor. Artık kim, Rabbına kavuşmayı arzu ediyorsa salih bir amel işlesin. Ve Rabbına ibadette hiç kimseyi ortak koşmasın.
قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا
ÖlümlüMeryem: Benim nasıl bir oğlum olabilir ki; bana hiç bir beşer dokunmamıştır. Ve ben, kötü kadın da değilim, dedi.
لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ وَأَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ
ÖlümlüKalbleri gaflet içerisinde. Zulmedenler gizlice fısıldaştılar: Bu sizin gibi bir insandan başka bir şey midir? Siz, göre göre büyüye mi aldanacaksınız?
… الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ …
ÖlümlüBunun üzerine kavminin önde gelen kafirlerinden bir grup dediler ki: Bu, sizin gibi bir insandan başka bir şey değildir. Sizden üstün olmak istiyor. Şayet Allah dilemiş olsaydı; melekler indirirdi. İlk atalarımızdan da böyle bir şey işitmedik.
… الْآخِرَةِ وَأَتْرَفْنَاهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ
ÖlümlüOnun kavminden; kendilerine dünya hayatında rızık verdiğimiz halde küfr ederek ahirete kavuşmayı yalanlayan ileri gelenler dediler ki: Bu, sizin gibi bir beşerden başka bir şey değildir. Sizin yediklerinizden yiyor, içtiklerinizden içiyor.
Kök analizi
Kök tanımı ve çekirdek özet
| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | بشر |
| Yapı | Üçlü kök |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | انس, فرح, نعم |
| Zıt Kök | نذر |
| Çekirdek Özet 1 | Bir şeyin yüzeyinin açığa çıkması, derinin dış tabakası ve yüzde beliren aydınlık |
| Çekirdek Özet 2 | İnsanın somut/bedensel yönü ve içsel sevinci yüze vuran vahyî müjde |
| Çekirdek Özet 3 | Görünürlük, fiziki açıklık ve iç dinamiklerin dış yüzeyde doğrulanabilir tecellisi |
| Kritik Hata Riski | Beşer kavramını soyut insanla özdeşleştirip bedensel ve kırılgan boyuttan, tebşîri ise psikolojik rahatlamadan ibaret görüp dışa vuran ahlaki yükümlülükten koparmak |
Biliteral analiz
| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| بش | Açılma, güleryüz gösterme, ferahlama ve dışa vurma; nitekim بشش kökünde yüzün gülmesi ve insanın birini sevinçle karşılaması anlamı esastır. | ر | Çekirdekteki ferahlama ve tebessüm hareketine akışkanlık, süreklilik ve kalıcı bir dış yüzey (ten, deri, bedensel tezahür) boyutu kazandırarak anlamı görünür bir tecelli haline dönüştürmüştür. |
Piktografik analiz
| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ب | Ev, çadır; iç, barınma, içinde olma | Varlığın içsel yapısını, özünü ve saklı olan potansiyeli temsil eder. |
| ش | Diş; ısırma, parçalama, keskinlik | İçeride saklı olanın örtüsünü yırtarak, yararak dışarı çıkmasını ifade eder. |
| ر | İnsan başı; baş, ilk, üst | En üstte yer alma, yüzeye ulaşma ve görünür en üst katman haline gelme hareketini anlatır. |
| بشر | İçte saklı olanın örtüsünü yararak yüzeye, başa ve en dış sınıra çıkması; tenin açığa çıkması ve içsel neşenin yüzde parlaması |
Tarihsel ve erken kullanım
| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Bir nesnenin, özellikle hayvan veya insan bedeninin tüysüz, en dış deri tabakasının (bəşere) görünür olması; bir derinin dış yüzünü kazıyarak ortaya çıkarmak (büşire’l-edîm) ve yerin bitkisini yüzeye çıkararak yeşermesi (ebşareti’l-ard). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | el-A‘şâ bir beytinde yaşlılığın getirdiği değişimi anlatırken gençlikteki yüz tazeliği ve neşenin kayboluşunu bu kökle ifade eder: ورأت بأن الشيب جانبه البشاشة والبشارة (O kadın, ak saçların güler yüzlülüğü ve tenin o taze parlaklığını/güzelliğini kovduğunu gördü). |
| Erken Arapça kullanım | Dericilikte ham derinin üst yüzeyindeki kılları ve pürüzleri kazıyarak pürüzsüz dış yüzey elde etme eylemi; ayrıca kâmil, hem iç inceliğe hem dış metanete sahip adam için darbımesel olarak kullanılan فلان مؤدم مبشر ifadesi. |
Kaynak Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha ve Lisān al-ʿArab.
Sami etimolojik katman
Sami dillerinde بشر kökü, öncelikle et, beden ve canlı dokunun dış yüzeyi ortak semantik tabanına dayanır. İbranicede bāsār (בָּשָׂר) kelimesi et, fiziksel beden, ölümlü insanlık ve canlı varlık anlamına gelirken; fiil formu bisser (בִּשֵּׂר) müjdelemek, haber getirmek işlevini üstlenir. Süryanice ve Ârâmîcede bəsūrā / bəsar (ܒܣܪܐ) bedeni, eti ve ölümlülüğü karşılar; basser ise sevinçli haber ulaştırmak demektir. Ugarit dilinde bsr kökü doğrudan iyi haber ve müjde bağlamında belgelenmiştir. Akadcada bišru / šēru biçimleri beden, et ve çocuk/bebek anlam katmanlarıyla fonetik olarak temas halindedir. Ortak Sami mirasındaki bu ikili yapı (ten/beden ve sevinçli haber), bedendeki veya yüzdeki ten renginin, alınan önemli haber neticesinde değişmesi, içteki sevinç halinin kan hücumuyla dış deride parlaması ilişkisinden türemiştir. Arapça, bu somut bedensel kökü hem biyolojik insanı melek ve cinden ayıran "çıplak tenli" varlık tabanında muhafaza etmiş, hem de neşenin ciltte tezahürü üzerinden vahyî bir müjde terminolojisine dönüştürmüştür.
Güven Kesin
Kaynak Brown-Driver-Briggs, Payne Smith, HALOT ve Cohen Dictionnaire des racines sémitiques.
Etimolojik analiz
| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | Derinin dış yüzü (el-beşere), cildin traşlanıp açığa çıkarılması ve yüzdeki sevinç aydınlığı | İçte meydana gelen sevinç halinin kan basıncıyla dış deride renk değişimi olarak açığa çıkması; soyut hissin somut tene yansımasıdır. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice bāsār (beden, insanlık), Ugaritçe bsr (iyi haber), Süryanice basser (müjdelemek) | Et, deri ve ölümlü beden kök anlamından sevindirici haber getirme fonksiyonuna geçiş ortak Sami katmanında tamamlanmıştır. | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik çeperde dış deri, çıplak gövde ve örtüsüz kabuk tasvirleri | Kıllardan veya yünden arınmış, doğrudan temas kurabilen dış çeper metaforu ailenin diğer kollarında zayıf izler taşır. | Muhtemel |
Kaynak David Cohen, Brown-Driver-Briggs ve Lisān al-ʿArab.
Kardeş kökler
| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| بشر | Anlamlı | Açığa çıkmak, ten, müjde | İç halin dış deride veya yüzde parlaması, insanın bedensel boyutu | Hedef kök; Kur'an'da geçer |
| برش | Anlamlı | Alacalık, beneklilik | Deri üzerinde farklı renklerin, beneklerin belirmesi | Deri ve yüzey anomalisiyle hedef köke semantik olarak komşudur; Kur'an'da geçmez |
| شبر | Anlamlı | Karışlamak, ölçmek, bağış | Beden azasıyla (el ayası) bir mesafeyi açmak, ihsanda bulunmak | Beden uzvunun dışa doğru açılımı; Kur'an'da geçmez |
| شرب | Anlamlı | Sıvıyı içine çekmek, tatmak | Sıvının bedenin içine nüfuz etmesi, içe alma hareketi | Hedef kökün dışa vurma hareketinin aksine içe alma sürecidir; Kur'an'da geçer |
| ربش | Anlamlı | Renk karışıklığı, alaca olmak | Yüzeyin homojenliğini yitirip beneklenmesi | برش köküyle ses ve anlam akrabasıdır; Kur'an'da geçmez |
| رشب | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde bu diziliş terk edilmiştir (mühmel); Kur'an'da geçmez |
Komşu kökler ve zıt kök
| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| بشر | Merkez | Açığa çıkma, dış deri, müjde | İçsel durumun dış yüzeyde görünür hale gelmesi ve sevindirici haber | İnsanın somut/biyolojik varlığı ve tenine vuran neşeli haber |
| انس | Komşu | İnsaniyet, yakınlık, ünsiyet | بشر insanın dış/biyolojik yönünü, انس ise sosyolojik, medeni ve manevi yönünü öne çıkarır | İnsanın görünür varlığından ziyade alışma, ünsiyet kurma ve bilinç boyutudur |
| فرح | Komşu | Sevinç, ferahlık | فرح daha çok içsel, bazen şımarıklığa varan duygu durumudur; بشر ise yüzde beliren ve haklı bir habere dayanan aydınlıktır | İç duygunun taşkınlığı ile doğrulanmış bilginin yüzde tezahürü arasındaki fark |
| نعم | Komşu | Lütuf, iyilik hali, refah | نعم varlığa dışarıdan bahşedilen iyiliği, بشر bu iyiliğin getirdiği sevinçli karşılamayı ifade eder | Nimetin objektif mevcudiyeti karşısında müjdenin öznel tecellisi |
| نذر | Zıt | Korkutma, uyarma, sakındırma | بشر yüzü güldüren ve ferahlatan haberi bildirirken, نذر tehlikeyi haber vererek yüzü gerer ve sakındırır | Kur'an'daki "beşîr-nezîr" kutbiyeti; yapıcı sevinç ile koruyucu uyarının zıtlığı |
Başka dillerde anlam karşılıkları
| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | بشر | Açığa çıkma, ten, sevinçli haber | Derinin dış katmanı, insanın biyolojik varlığı ve iç sevinci dışa vuran müjde | Kesin |
| Latince | Evangelium, Cutis, Mortalitas | İyi haber, deri, ölümlü beden | Evangelium Grekçeden ödünçle müjdeyi karşılar fakat biyolojik ten anlamını taşımaz; cutis ise sadece anatomik deridir | Güçlü |
| İngilizce | Good tidings, Gospel, Flesh / Mortal, Epidermis | Sevinçli haber, beşer/ölümlü beden, üst deri | Tek bir kök iki anlamı bir arada vermez; tidings haberi, mortal/skin ise biyolojik yapıyı karşılar | Güçlü |
| Almanca | Frohe Botschaft, Sterblicher, Haut | Müjde, fani/insan, deri | Botschaft vahyî haberi aktarırken, Sterblicher insanın melekten farkını, Haut ise fiziki sınırı anlatır | Güçlü |
| Fransızca | Bonne nouvelle, Humain / Mortel, Épiderme | İyi haber, fani insan, ten | Beden ve tebşîr boyutu ayrı sözcüklerle kurulur; kökün içsel sevinci yüze yansıtma nüansı eksik kalır | Güçlü |
Kaynak Lane’s Lexicon, Oxford Latin Dictionary ve Grimm Deutsches Wörterbuch.
Vücûh ve nezâir
| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| بَشَر / بَشَرًا / لِبَشَرٍ | Biyolojik, yiyip içen, ölümlü insan | Peygamberlerin metafizik değil beşerî mahiyette olduğunu veya insanın çamurdan yaratılışını anlatan bağlamlar (Âl-i İmrân 3:47, İsrâ 17:93, Mü'minûn 23:33, Sâd 38:71). |
| بَشِّرْ / يُبَشِّرُ / مُبَشِّرِينَ | Sevindirici vahyî müjde | İman edip salih amel işleyenlere cennetin ve ilahi rahmetin müjdelenmesi (Bakara 2:25, Bakara 2:213, Nisâ 4:165, Ahzâb 33:47). |
| بُشْرًا / بُشْرَى | Tabiat hadiselerindeki ilahi lütuf işaretleri | Yağmurdan önce rüzgârların birer rahmet müjdecisi ve ön belirtisi olarak gönderilmesi (A‘râf 7:57, Furkân 25:48, Neml 27:63). |
| يَسْتَبْشِرُونَ / اسْتَبْشَرُوا | Haberi sevinçle karşılama, yüzün gülmesi | Şehitlerin geride kalanlar adına duyduğu neşe veya inen sureyi münafıkların alayla sevinç konusu yapması (Âl-i İmrân 3:170, Tevbe 9:124, Rûm 30:48). |
| فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ | İstihza ve kınama yollu kötü haber | Kâfirlere müjde kalıbıyla azabın bildirilmesi; muhatabın beklentisini kırıcı bir tekdîb ve tebkit üslubu (Âl-i İmrân 3:21, Tevbe 9:34, İnşikâk 84:24). |
| لاَ تُبَاشِرُوهُنَّ / بَاشِرُوهُنَّ | Bedenlerin birbirine doğrudan teması, cima | Oruç gecelerinde eşlerle ilişkinin helalliği veya itikâfta iken bedensel temasın yasaklanması (Bakara 2:187). |
Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı
| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Peygamberlik ve beşeriyet ilişkisi | Resullerin melek değil birer beşer olmasının gerekliliği; tecessüm ve hulûl iddialarının reddi; beşerî zaaflar ile ismet sıfatının telifi. | İnsanın ölümlü, somut ve aciz ontolojik sınırına işaret eder. |
| Fıkıh | Mübâşeret kavramı ve bedensel temas | Oruç, itikâf ve ihram hallerinde tenin tene doğrudan değmesi, şehvetle dokunma veya cinsel temasın ibadet sıhhatine etkisi. | Ruhsal değil doğrudan anatomik ve füzuli ten teması üzerine odaklanır. |
| Tefsir | Beşîr-nezîr dengesi ve mecazî tebşîr | İlahî hitabın hem ümit hem korku üretmesi; zalimlere yönelik "azapla müjdeleme" ifadelerinin istiare/istihza sanatı açısından tahlili. | Vahyin muhatapta uyandırdığı zihinsel ve ahlaki intibah. |
| Hadis | Mübeşşirât ve rüya bahsi | Nübüvvetin sona ermesinden sonra geriye sadece salih rüyaların (mübeşşirât) kalması; müminin yüzündeki sürûr hali. | Geleceğe dair sevindirici, hakiki ve ilahi işaretlerin tezahürü. |
Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi
| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Vahyin tebliğ modeli | Bişâret ve inzar dengesi | Motivasyon üretme | Vahiy, insanı sadece tehditle değil, yüzünü aydınlatacak kesin bir gelecekle eyleme sevk eder. | Kesin |
| İlmi | Doğrulanabilirlik ve ampirik gözlem | Tezahür ve dışa vurum | Açıklık ve test edilebilirlik | Bir teorinin veya içsel yapının dış yüzeyde (fenomen düzeyinde) somut sonuç vermesi ilkesidir. | Güçlü |
| Siyasi | Yönetilenlerin fıtri konumu | Eşit vatandaşlık / Beşeriyet zemini | Sınıfsallığı ve kutsallaştırmayı yıkma | Yöneticinin de tebaanın da beşer olması, iktidarın kutsallaştırılmasını engeller (Fussilet 41:6). | Kesin |
| İktisadi | Piyasa beklentileri ve güven | İtimat verici sinyaller / Müjde | Piyasa hareketliliğini başlatma | Geleceğe dönük belirsizliği gideren müspet göstergelerin iktisadi faaliyeti canlandırmasıdır. | Güçlü |
Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm
| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Yüzey gerilimi ve faz sınırı (interfacial boundary) | Maddenin iç dinamiklerinin en dış katmanda dış çevreyle temas kurduğu geçirgen ve görünür yüzey oluşturması; iç enerjinin yüzeyde iş yapması. | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Aleniyet (şeffaflık) ve beden sosyolojisi | Toplumsal yapıda saklı niyetlerin kurumsal arayüzlerde görünür kılınması; insanın biyolojik kısıtlarıyla toplumsal rolü arasındaki ilişki. | Kesin |
Yanlış daraltma ve kritik hata riski
| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | "Beşer" kelimesini sadece "insan" türünün basit bir eşanlamlısı saymak; "müjde"yi ise sadece bir kulağa hoş gelen haber veya soyut bir teselli durumuna indirgemek. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kök; derinin en dış tabakası, doğrudan fiziksel temas (mübâşeret), insanın zaaf ve sorumluluk taşıyan bedensel gerçekliği ve içsel hakikatin yüzde parlaması gibi birbirini besleyen organik bir ağ kurar. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Peygamberlerin beşer oluşunu onların sıradanlaştırılması veya vahyin melekî bir zihne inmesi gerektiği yanılgısına düşülmesi; ayrıca dinin ahlaki ve somut eylemler yerine soyut ritüellere hapsedilmesi. |
Kur'an'ı anlama odaklı sonuç
| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Kur'an'ın nübüvvet tasavvurunun merkezinde peygamberlerin birer "beşer" olması yatar; bu kök, metafizik olan ile tarihsel/bedensel olanın kesişim noktasını belirler. Aynı zamanda vahyin insanda uyandırmak istediği nihai halin umutsuzluk değil, yüzü aydınlatan bir sevinç (tebşîr) olduğunu ilan eder. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Peygamberlere itiraz eden inkârcıların "Bizim gibi bir beşer misiniz?" argümanını işleyen ayetlerde (İbrâhîm 14:10, Yâsîn 36:15); insanın balçıktan yaratılış evresini anlatan vahiylerde (Hicr 15:28, Sâd 38:71) ve cennet ehline vaat edilen kurtuluş müjdelerinde belirleyicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Peygamberleri beşeriyet üstü yarı-tanrısal varlıklar gibi kurgulayan aşırılıkları ve tam aksine onların elçilik misyonunu biyolojik varlıklarına indirgeyen materyalist yaklaşımları eşzamanlı olarak tashih eder. |
Nihai sentez ve LaTeX modeli
- Somut anlamCanlı varlığın kılsız, pürüzsüz dış deri katmanı; içteki kanın veya hissin yüze yansıyarak ten rengini değiştirmesi ve toprağın yüzeyine yeşillik çıkarması.
- Soyut anlamGizli ve içsel olan bir hakikatin veya haberin dışarıya aksederek muhatapta sevinç, aydınlanma ve görünür bir ferahlama meydana getirmesi.
- Sistematik karşılıkİnsanın ontolojik kırılganlık sınırı ile ilahi mesajın dönüştürücü gücünün kesiştiği arayüz; içkin halin aşkın haberle temas ederek doğrulanabilir bir tezahüre kavuşması.
- LaTeX modeli
- LaTeX açıklamasıFormülde varlığın içsel durumunu veya saklı vahyî bilgiyi, bu bilgiyi yüzeye taşıyan tebliğ/müjdeleme operatörünü, varlığın dış sınırını, çeperini ve ten yüzeyini (el-beşere) temsil eder. ifadesi ise yüzeydeki durumun, ten renginin veya yüz ifadesinin müspet yönde değiştiğini, aydınlandığını ve iç sevinci dışarıya yansıttığını sembolize eder.